Share

บทที่ 4

Author: Wabibi
last update Petsa ng paglalathala: 2026-07-21 15:56:09

"คุณจะทำอะไรริชา! เธอไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้นะ" หญิงสาวถลันเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัว เธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้ามีอำนาจและอิทธิพลมากพอที่จะทำลายอนาคตเพื่อนเธอได้ง่ายๆ

"ผมก็ไม่ได้อยากจะทำอะไรหรอก ถ้าคุณยอมตกลงตามข้อเสนอของผม" เขาวางแท็บเล็ตลง ประสานมือไว้บนโต๊ะ "แต่ถ้าคุณปฏิเสธ ผมก็อาจจะต้องส่งหลักฐานบางอย่างไปให้ผู้บริหารบริษัทของเพื่อนคุณดู ว่าเธอมีส่วนรู้เห็นกับการปลอมแปลงเอกสารค้ำประกันครั้งนี้"

"คุณมันบ้าไปแล้ว! ริชาไม่มีทางรู้เห็นเรื่องนี้ และคุณก็ไม่มีหลักฐานอะไรทั้งนั้น" อวิกาตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความเหลืออด

"หลักฐานน่ะ ผมสร้างมันขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ คุณก็น่าจะรู้" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศ "เลือกเอาเอวา จะยอมจดทะเบียนสมรสกับผมเพื่อรักษาที่ทำงานและอนาคตเพื่อนคุณไว้ หรือจะยอมเสียทุกอย่างไปพร้อมๆ กัน"

หญิงสาวยืนนิ่งงัน น้ำตารินไหลลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ เธอจนมุมแล้วจริงๆ ไม่มีทางหนี ไม่มีทางสู้ ผู้ชายคนนี้คือซาตานในคราบมนุษย์ที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างในชีวิตเธอเพื่อความสะใจของตัวเอง

"ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้... ฉันไปทำอะไรให้คุณเจ็บช้ำน้ำใจนักหนา" เธอเอ่ยถามเสียงแผ่ว ความเหนื่อยล้าเกาะกินไปถึงขั้วหัวใจ

"คุณไม่ได้ทำ... แต่ผัวตัวดีของคุณมันทำ" วัชรวิชญ์ตอบเสียงแข็ง แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นอย่างปิดไม่มิด "และในเมื่อผมตามตัวมันไม่ได้ คุณก็ต้องเป็นคนรับกรรมแทน"

เขาดึงลิ้นชักโต๊ะทำงาน เปิดออกและหยิบแฟ้มเอกสารอีกเล่มหนึ่งขึ้นมาโยนลงตรงหน้าเธอ "นี่คือสัญญาข้อตกลงของเรา ลองอ่านดู ถ้าตกลงก็เซ็นซะ"

อวิกามองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะด้วยสายตาพร่ามัว เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปเปิดมันออกดูช้าๆ เนื้อหาภายในระบุชัดเจนถึงเงื่อนไขการจดทะเบียนสมรส การย้ายเข้าไปอยู่ในความดูแลของเขา และการทำงานเพื่อชดใช้หนี้สิน โดยไม่มีกำหนดเวลาสิ้นสุด ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของเขาแต่เพียงผู้เดียว

นี่มันไม่ใช่การแต่งงาน แต่เป็นการขายวิญญาณให้ซาตานชัดๆ

"ผมให้เวลาคุณตัดสินใจจนถึงพรุ่งนี้เช้า" เขาพูดแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ "พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ผมจะส่งคนไปรับ ถ้าคุณไม่พร้อม... ก็เตรียมตัวรับผลที่ตามมาได้เลย"

หญิงสาวปิดแฟ้มเอกสารลง มือบางสั่นเทาขณะที่พยายามรวบรวมสติ เธอหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างเลื่อนลอย ไร้ซึ่งคำตอบรับหรือปฏิเสธ ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งมองแผ่นหลังบางที่สั่นสะท้านไปด้วยความพอใจลึกๆ

ตลอดทางกลับสตูดิโอ สมองของอวิกาว่างเปล่า เธอไม่รู้จะหาทางออกให้ชีวิตยังไง ริชาคือเพื่อนรักเพียงคนเดียวที่คอยช่วยเหลือและอยู่เคียงข้างเธอมาตลอด เธอจะยอมให้เพื่อนต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องบ้าๆ นี่ไม่ได้ และสตูดิโอนั่นก็คือชีวิตของเธอ คือความฝันที่เธอทุ่มเทสร้างมันขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรง

ความมืดมิดเข้าปกคลุมท้องฟ้า แต่ความมืดในใจของเธอกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่า หญิงสาวนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่มุมห้องทำงาน หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนพื้นไม้กระดาน เธอพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาอย่างราบคาบ

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำลายความเงียบ อวิกาสะดุ้งสุดตัว เธอปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่เธอไม่คุ้นเคย

"ฮัลโหล..." เธอรับสายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ฉันจะส่งคนไปรับ เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ... ภรรยา" เสียงทุ้มต่ำปลายสายแฝงความเย้ยหยันชัดเจน ก่อนจะตัดสายไปโดยไม่รอให้เธอตอบรับ

โทรศัพท์ร่วงหล่นจากมือบาง อวิกาปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับข้อเสนอสีดำนี้ ยอมเดินเข้าสู่กรงขังที่มองไม่เห็น เพื่อปกป้องคนที่เธอรักและรักษาสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตเอาไว้

กระเป๋าเดินทางใบย่อมถูกลากเข้ามาภายในเพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมือง อวิกากวาดสายตามองไปรอบๆ พื้นที่กว้างขวางถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำ เทา และกรมท่า สะท้อนบุคลิกของเจ้าของห้องที่ทั้งดุดันและลึกลับ แสงแดดที่ส่องผ่านกระจกบานใหญ่ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย มันกลับตอกย้ำความอ้างว้างและเย็นเยียบที่แฝงตัวอยู่ทุกตารางนิ้ว

"เอาของไปเก็บที่ห้องนอน" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองวัชรวิชญ์ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่

"ห้องนอน... ของฉันอยู่ไหนคะ" เธอถามเสียงแผ่ว พยายามรักษาระยะห่างจากเขาให้มากที่สุด

ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ หยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว "ห้องนอนของเรา อยู่ทางนั้น" เขาพยักพเยิดหน้าไปทางประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท

"เรา? หมายความว่าฉันต้องนอนห้องเดียวกับคุณเหรอคะ" อวิกาเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวแล่นปราดเข้าเกาะกินหัวใจ เธอคิดว่าข้อตกลงนี้เป็นเพียงการแต่งงานในนาม ไม่ได้รวมถึงการใช้ชีวิตคู่ฉันสามีภรรยาจริงๆ

"คุณคิดว่าผมจะเสียเงินห้าสิบล้านเพื่อจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดห้องหรือไง" เขาเหยียดริมฝีปาก "ในเมื่อตกลงจะเป็นเมียขัดดอก ก็ต้องทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ ทุกอย่างในห้องนี้คือที่ของคุณ รวมถึงเตียงนอนนั่นด้วย"

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 60

    "ให้เอวาออกแบบเหรอคะ""ใช่สิ ห้องลูกของเรา ก็ต้องให้แม่ของเขาเป็นคนออกแบบถึงจะถูก" วัชรวิชญ์ส่งยิ้มอ่อนโยน เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ก่อนจะจับเอวบางยกขึ้นแล้วรั้งให้เธอขึ้นมานั่งคร่อมทับบนหน้าตักของเขาแทน"อุ๊ย! พี่เวกัส ทำอะไรคะเนี่ย นั่งดีๆ ก็ได้" เธอร้องอุทาน ตกใจกับท่าทางที่แนบชิดจนเกินพอดี สองมือเล็กวางแหมะอยู่บนลาดไหล่กว้าง"นั่งแบบนี้แหละ จะได้ดูแบบแปลนชัดๆ" เขาให้เหตุผลข้างๆ คูๆ สองแขนแข็งแรงโอบรัดเอวเธอไว้หลวมๆ เพื่อกันตก "หนูอยากได้โทนสีอะไร สีฟ้า สีชมพู หรือสีพาสเทลอ่อนๆ ดี"หญิงสาวพยายามมองข้ามท่าทางที่ชวนให้ใจสั่น ก้มลงมองแบบแปลนบนโต๊ะ "เอวาว่าทำเป็นโทนสีขาวครีมผสมกับสีไม้ธรรมชาติก็น่าจะดีนะคะ มันดูอบอุ่นและสบายตาดี ใช้ได้ทั้งลูกผู้ชายและลูกผู้หญิงด้วย""อืม ฟังดูดี" เขาครางรับในลำคอ ใบหน้าคมคายซุกไซ้เข้ากับซอกคอขาวผ่อง สููดดมความหอมละมุนอย่างเอาแต่ใจ "แล้วเฟอร์นิเจอร์ล่ะ เอาแบบไหนดี""ก็ต้องเลือกแบบที่ปลอดภัย ไม่มีเหลี่ยมมุมแหลมคมค่ะ แล้วก็ต้องมีพื้นที่กว้างๆ ให้เขาหัดคลาน..." อวิกาอธิบายต่อไปเรื่อยๆ โดยพยายามทำเป็นไม่สนใจริมฝีปากร้อน

  • เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 59

    เช้าวันนี้เขาตั้งใจจะให้แม่บ้านหยุดงานอีกหนึ่งวัน เพราะเขาอยากจะเป็นคนเตรียมอาหารเช้าให้ภรรยาด้วยตัวเองทั้งหมดภายในห้องครัวกว้างขวาง วัชรวิชญ์หยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมทับเสื้อยืดสีพื้น เขาเปิดตู้เย็นสำรวจวัตถุดิบ ก่อนจะตัดสินใจทำเมนูข้าวต้มปลาแซลมอนร้อนๆ ที่ย่อยง่ายและเหมาะสำหรับคนท้อง ร่างสูงใหญ่ยืนหั่นเนื้อปลาและเตรียมเครื่องปรุงด้วยความตั้งใจ แม้ท่าทางจะไม่ได้ทะมัดทะแมงเหมือนเชฟมืออาชีพ แต่ทุกขั้นตอนเต็มไปด้วยความใส่ใจอย่างหาที่สุดไม่ได้กลิ่นหอมของน้ำซุปที่เคี่ยวจนได้ที่และเนื้อปลาสดใหม่ลอยกรุ่นไปทั่วบริเวณห้องนั่งเล่น ลอยล่องเข้าไปถึงภายในห้องนอนที่เปิดประตูแง้มไว้

  • เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 58

    "พี่มันเลว... พี่ขอโทษ เอวา... พี่ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา" เสียงสะอื้นไห้ของลูกผู้ชายดังก้องไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงัด เขาไม่ได้ร้องไห้เพื่อเรียกร้องความสงสาร แต่เขาร้องไห้เพื่อปลดปล่อยความรู้สึกผิดบาปทั้งหมดที่แบกรับมาเนิ่นนานอวิกามองแผ่นหลังกว้างที่กำลังสั่นสะท้าน หัวใจของเธอหลอมละลายไปกับน้ำตาของเขา ความโกรธเคืองที่เคยมีถูกลบล้างไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรักและความเข้าใจที่ลึกซึ้ง เธอรู้ว่าเขาเจ็บปวดมามากพอแล้ว อดีตที่โหดร้ายหล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนแข็งกระด้าง แต่บัดนี้ ความรักได้เยียวยาและเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นผู้ชายคนใหม่ ผู้ชายที่พร้อมจะวางทิฐิและอีโก้ทั้งหมดลงแทบเท้าเธอมือบางสั่นเทาเล็กน้อย

  • เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 57

    "คินจัดการได้หมดแล้ว ตอนนี้หน้าที่เดียวของพี่คือเป็นพยาบาลส่วนตัวให้เมีย" เขาส่งยิ้มบางๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปที่ห้องครัวอวิกามองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ผู้ชายที่เคยบ้างานและเอาแต่ใจ บัดนี้ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาดูแลเธออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ความหวาดกลัวที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรักที่หยั่งรากลึกลงไปในทุกความรู้สึกช่วงเวลาบ่ายผ่านไปอย่างเชื่องช้า วัชรวิชญ์คอยเดินเข้าออกห้องนอนเพื่อดูแลความเรียบร้อย นำอาหาร นม และยามาให้ตรงเวลา เขาไม่ยอมให้เธอหยิบจับอะไรเลย แม้แต่หนังสือคู่มือคุณแม่ เขาก็เป็นคนอาสาอ่านออกเสียงให้ฟังอยู่ข้างเตียงจนกระทั่งท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีเข้ม แสงไฟในห้องนอนถูกปรับให้สลัวลงเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการพักผ่อน อวิกานั่งเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่ มองสามีที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและเดินออกมาในชุดนอนกางเกงขายาว เปลือยท่อนบนอวดแผงอกกว้างเขาทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงฝั่งเดียวกับเธอ นัยน์ตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งและจริงจัง บรรยากาศรอบตัวดูเงียบสงบ แต่กลับมีความกดดันบางอย่างเจือจางอยู่ในท่าทีข

  • เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 56

    เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง เปลือกตาบางค่อยๆ ปรือลืมขึ้น อวิกากะพริบตาปรับโฟกัสแสงสว่างภายในห้อง ความรู้สึกปวดหน่วงที่ท้องน้อยหายไปแล้ว เหลือเพียงความอ่อนเพลียที่หนักอึ้ง เธอหันหน้าไปทางขวา และพบกับผู้ชายร่างใหญ่ที่กำลังนั่งกุมมือเธอแนบแก้ม ดวงตาของเขาแดงก่ำ บ่งบอกว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก"พี่เวกัส..." เธอขยับริมฝีปากเรียกชื่อเขาเสียงเบาวัชรวิชญ์สะดุ้ง เขารีบเงยหน้าขึ้นมอง ลุกพรวดขึ้นยืนโน้มตัวลงมาหาด้วยความดีใจ "หนูตื่นแล้ว... เจ็บตรงไหนอีกไหม ปวดท้องหรือเปล่า"อวิกาส่ายหน้า

  • เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 55

    "เปิดประตูรถเดี๋ยวนี้!" เขาตะโกนลั่นใส่คินที่ยืนรออยู่ข้างรถลูกน้องคนสนิทรีบกระชากประตูหลังเปิดออกกว้าง วัชรวิชญ์วางร่างของอวิกาลงบนเบาะหนังอย่างระมัดระวังที่สุด ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งเคียงข้าง ดึงศีรษะทุยให้มาซบลงบนลาดไหล่กว้าง มือหนากอบกุมมือเล็กที่เย็นเฉียบไว้แน่น"ไปโรงพยาบาล! ขับให้เร็วที่สุด!" สิ้นเสียงคำรามสั่ง รถยนต์คันใหญ่ก็กระชากตัวออกไปบนท้องถนนด้วยความเร็วสูงสุดภายในห้องโดยสารเต็มไปด้วยความตึงเครียด อวิกานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เสียงหอบหายใจถี่กระ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status