บทที่ 3

ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกแขนขึ้นกอดอก "เจรจา? หมายความว่าคุณเตรียมเงินห้าสิบล้านมาคืนผมพร้อมแล้วใช่ไหม"

"ฉันไม่มีเงินก้อนนั้นหรอกค่ะ" เธอตอบตามตรง สบตาเขาอย่างแน่วแน่ "แต่ฉันขอเวลา ขอผ่อนชำระเป็นงวดๆ ฉันมีงานออกแบบที่กำลังจะส่งมอบ ถ้าได้เงินงวดนั้นมา ฉันจะเอามาทยอยคืนให้คุณทั้งหมด"

"คุณคิดว่าผมเปิดมูลนิธิหรือไง เอวา" วัชรวิชญ์เหยียดริมฝีปาก "เงินห้าสิบล้าน ไม่ใช่ห้าหมื่นที่คุณจะมาขอผ่อนส่งเดือนละนิดเดือนละหน่อย แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้คืนครบ อีกสิบปี? หรือยี่สิบปี?"

"ฉันจะพยายามหาเงินมาคืนคุณให้เร็วที่สุด ฉันสัญญาค่ะ ขอแค่คุณอย่าเพิ่งยึดสถานที่ทำงานของฉันเลยนะคะ มันเป็นรายได้เดียวที่ฉันมี" หญิงสาวลดทิฐิลง เอ่ยปากขอร้องด้วยน้ำเสียงเว้าวอน

วัชรวิชญ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันที เขามองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวแต่ยังคงความดื้อรั้นเอาไว้

"ผมไม่สนใจคำสัญญาปากเปล่าของผู้หญิงที่ร่วมมือกับผัวหลอกลวงคนอื่น" น้ำเสียงของเขาเย็นชาไร้ความปรานี

"ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่รู้เรื่อง! ฉันไม่ได้ร่วมมือกับใครทั้งนั้น อนลเขาก็ทิ้งฉันไปเหมือนกัน" เธอพยายามอธิบายความจริง แต่ดูเหมือนมันจะส่งไปไม่ถึงผู้ชายใจหินตรงหน้า

"งั้นก็ถือว่าคุณโง่เองที่ยอมเป็นเครื่องมือให้มัน" เขาสวนกลับทันควัน มือหนาล้วงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อสูทและยื่นให้เธอ "นี่คือสัญญาโอนกรรมสิทธิ์สถานที่ทำงานของคุณ เซ็นซะ แล้วเราจบเรื่องนี้กัน"

อวิกามองกระดาษในมือด้วยความปวดร้าว น้ำตาที่กลั้นไว้รินไหลลงมาอาบแก้ม เธอส่ายหน้าช้าๆ ถอยหลังออกห่างจากเขา "ไม่... ฉันไม่เซ็น นั่นมันชีวิตฉันทั้งชีวิต คุณจะเอาไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้"

"ถ้าคุณไม่เซ็น ผมก็จะฟ้องร้องยึดทรัพย์สินทั้งหมดของคุณอยู่ดี และมันจะไม่จบแค่ที่ทำงานของคุณ แต่รวมถึงคอนโดที่คุณอยู่ รถที่คุณขับ... ผมจะทำให้คุณไม่เหลืออะไรเลย" คำขู่ของเขาหนักแน่นและจริงจังจนน่ากลัว

หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงาน ร้องไห้ออกมาอย่างหมดหนทาง เธอพ่ายแพ้แล้ว พ่ายแพ้ต่ออำนาจและอิทธิพลของผู้ชายตรงหน้าอย่างราบคาบ

วัชรวิชญ์มองภาพร่างบางที่สั่นสะท้านไปด้วยแรงสะอื้น แววตาของเขาวูบไหวไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม เขาก้าวเข้าไปใกล้ วางมือข้างหนึ่งลงบนพนักพิงเก้าอี้ที่เธอนั่ง กักขังเธอไว้ในวงแขน

"แต่ผมมีอีกข้อเสนอ..." เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีหู ทำเอาคนฟังสะดุ้ง

อวิกาเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา รอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อไปด้วยใจที่เต้นระทึก

"ถ้าคุณไม่มีเงินก้อนนั้นมาคืนฉัน... ก็เอาตัวคุณมาขัดดอกซะ" วัชรวิชญ์เอนหลังพิงขอบโต๊ะ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างบางด้วยความหยามเหยียด

เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยข้อเสนอออกมาก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของอวิกา หญิงสาวเบิกตากว้าง จ้องมองใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มหยันอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง สิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกมามันไร้สาระสิ้นดี นี่เขาเห็นเธอเป็นผู้หญิงประเภทไหนกัน

"คุณพูดบ้าอะไรออกมา รู้ตัวบ้างไหมคะ" เธอสวนกลับเสียงสั่น พยายามควบคุมสติที่กำลังแตกกระเจิง "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะ ที่จะยอมเอาตัวเข้าแลกหนี้ที่ตัวเองไม่ได้ก่อ"

วัชรวิชญ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบฉายแววเย้ยหยันชัดเจนขึ้น เขาดันตัวลุกจากขอบโต๊ะ ก้าวช้าๆ เข้ามาหาหญิงสาวที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ มือหนาเอื้อมไปจับปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา

"คุณคิดว่าผมจะเอาผู้หญิงอย่างคุณมาเป็นเมียหรือไง เอวา" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ บาดลึกลงไปในใจคนฟัง "ที่ผมบอกให้เอาตัวมาขัดดอก หมายถึงให้คุณมาทำงานใช้หนี้ มาเป็นเบี้ยล่างรับใช้ผม จดทะเบียนสมรสเพื่อรับผิดชอบหนี้สินของไอ้อนล และย้ายมาอยู่กับผมในฐานะ 'ภรรยา' จนกว่าผมจะพอใจ"

"ฉันไม่ทำ! ไม่มีทางที่ฉันจะจดทะเบียนสมรสกับคุณ หรือย้ายไปอยู่กับคนแปลกหน้าที่มาข่มขู่ฉันแบบนี้" เธอสะบัดหน้าหนีจากการเกาะกุม รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดดันตัวลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินหนีออกจากห้องที่ชวนอึดอัดนี้

"ก็ตามใจ" ชายหนุ่มหมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน ท่าทีสบายๆ ของเขาขัดแย้งกับสถานการณ์ตึงเครียดอย่างสิ้นเชิง "แต่ผมเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าคุณเดินออกจากห้องนี้ไปเมื่อไหร่ เตรียมตัวรับหมายศาลได้เลย และไม่ใช่แค่คุณคนเดียวที่จะเดือดร้อน"

เท้าที่กำลังจะก้าวพ้นโต๊ะทำงานชะงักกึก อวิกาหันขวับกลับมามองเขาด้วยความหวาดระแวง "หมายความว่ายังไง"

วัชรวิชญ์หยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาเลื่อนดูบางอย่าง ก่อนจะหันหน้าจอไปทางเธอ "เพื่อนสนิทของคุณ... ชื่อริชาใช่ไหม ทำงานเป็นสถาปนิกอยู่ที่บริษัทคู่แข่งของผม รู้สึกว่าเร็วๆ นี้เพิ่งจะได้เลื่อนตำแหน่งด้วยนี่"

"คุณจะทำอะไรริชา! เธอไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้นะ"