เล่ห์วิวาห์คนโฉด のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

แผ่นกระเบื้องหินอ่อนสีเข้มภายในสถานที่ทำงานส่วนตัวถูกขัดจนเงาวับ สะท้อนแสงไฟสว่างไสวที่ถูกจัดวางตำแหน่งมาอย่างพิถีพิถัน อวิกาไล่สายตาตรวจเช็กความเรียบร้อยของตัวอย่างวัสดุตกแต่งภายในบนโต๊ะกระจกตัวกว้าง มือบางขยับแผ่นไม้และตัวอย่างผ้าม่านให้เข้าที่เข้าทาง นิทรรศการออกแบบผลงานครั้งสำคัญกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบที่สุดความเงียบสงบภายในห้องถูกทำลายลงเมื่อบานประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักให้เปิดออกกว้าง กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ จำนวนคนกว่าห้าชีวิตที่เดินเรียงรายเข้ามาทำให้พื้นที่ที่เคยกว้างขวางดูคับแคบลงถนัดตา หญิงสาวชะงักมือที่กำลังจัดเรียงเอกสาร ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก แต่ยังคงพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉย"พวกคุณเป็นใคร เข้ามาที่นี่ได้ยังไงคะ" อวิกาเอ่ยถามเสียงแข็ง พยายามซ่อนความสั่นเครือเอาไว้ใต้ความนิ่งขรึมไร้ซึ่งคำตอบจากกลุ่มชายชุดดำ พวกเขาเพียงแค่ขยับตัวแยกออกเป็นสองฝั่ง เปิดทางให้ใครบางคนที่เดินตามหลังมาปรากฏตัวขึ้นร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานกระจก เสื้อเชิ้ตสี

ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกแขนขึ้นกอดอก "เจรจา? หมายความว่าคุณเตรียมเงินห้าสิบล้านมาคืนผมพร้อมแล้วใช่ไหม""ฉันไม่มีเงินก้อนนั้นหรอกค่ะ" เธอตอบตามตรง สบตาเขาอย่างแน่วแน่ "แต่ฉันขอเวลา ขอผ่อนชำระเป็นงวดๆ ฉันมีงานออกแบบที่กำลังจะส่งมอบ ถ้าได้เงินงวดนั้นมา ฉันจะเอามาทยอยคืนให้คุณทั้งหมด""คุณคิดว่าผมเปิดมูลนิธิหรือไง เอวา" วัชรวิชญ์เหยียดริมฝีปาก "เงินห้าสิบล้าน ไม่ใช่ห้าหมื่นที่คุณจะมาขอผ่อนส่งเดือนละนิดเดือนละหน่อย แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้คืนครบ อีกสิบปี? หรือยี่สิบปี?""ฉันจะพยายามหาเงินมาคืนคุณให้เร็วที่สุด ฉันสัญญาค่ะ ขอแค่คุณอย่าเพิ่งยึดสถานที่ทำงานของฉันเลยนะคะ มันเป็นรายได้เดียวที่ฉันมี" หญิงสาวลดทิฐิลง เอ่ยปากขอร้องด้วยน้ำเสียงเว้าวอนวัชรวิชญ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันที เขามองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวแต่ยังคงความดื้อรั้นเอาไว้"ผมไม่สนใจคำสัญญาปากเปล่าของผู้หญิงที่ร่วมมือกับผัวหลอกลวงคนอื่น" น้ำเสียงของเขาเย็นชาไร้ความปรานี"ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่รู้เรื่อง! ฉันไม่ได้ร่วมม

หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "แต่ในสัญญาไม่ได้ระบุว่าฉันต้อง...""สัญญาคือสิ่งที่ผมกำหนด" วัชรวิชญ์ตัดบทเสียงกร้าว "และกฎข้อแรกของที่นี่คือ คุณต้องทำตามที่ผมสั่งทุกอย่าง ห้ามมีข้อแม้ ห้ามโต้แย้ง เข้าใจไหม"อวิกาก้มหน้าลง เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอพยักหน้าช้าๆ เป็นการยอมจำนน"ดี ไปเก็บของซะ แล้วออกมาเตรียมอาหารเช้าให้ผม" เขาสั่งก่อนจะเดินผละไปทางห้องทำงานหญิงสาวลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในห้องนอน ภายในตกแต่งอย่างเรียบหรู แต่ยังคงคุมโทนสีเข้มเช่นเดียวกับด้านนอก เตียงนอนขนาดคิงไซส์ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ราวกับแท่นประหารที่รอคอยการลงทัณฑ์ เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอต้องเข้มแข็งและผ่านมันไปให้ได้หลังจากจัดเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เสร็จ อวิกาเดินออกมาที่ห้องครัว เธอสำรวจวัตถุดิบในตู้เย็น ก่อนจะลงมือทำอาหารเช้าเมนูง่ายๆ อย่างไข่ดาว ไส้กรอก และขนมปังปิ้ง กลิ่นหอมของอาหารลอยไปแตะจมูกคนที่นั่งทำงานอยู่วัชรวิชญ์เดินออกมาจากห้องทำงาน นั่งลงที่โต๊ะอาหาร มองจานอาหารตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหยิบส้อมขึ้นมาเขี่ยไข่ดาวไปมา"ไข่ดาวสุก

"ฉัน... ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม "ฉันสาบานได้ว่าฉันไม่รู้เรื่องของคุณมีอา ฉันไม่เคยหนุนหลังให้เขาทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น""เก็บคำแก้ตัวของคุณไว้หลอกเด็กเถอะ เอวา" ชายหนุ่มหันกลับมามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเห็นใจ "ผู้หญิงที่ยอมเซ็นค้ำประกันเงินหลายสิบล้านให้ผู้ชาย จะบอกว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย มันฟังไม่ขึ้น""แต่ฉันไม่รู้จริงๆ คุณต้องเชื่อฉันนะ" เธอพยายามอธิบาย ก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว แต่ชายหนุ่มกลับถอยห่างออกไป ราวกับรังเกียจที่จะอยู่ใกล้"ใจของผม มันตายไปพร้อมกับน้องสาวผมแล้ว" เขากล่าวเสียงเรียบ ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคนั้นก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกปิดลงอย่างแรง ทิ้งให้อวิกายืนร้องไห้อยู่กลางห้องรับแขกเพียงลำพังตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว เข้าใจถึงที่มาของสายตาชิงชัง เข้าใจถึงความโหดร้ายที่เขาหยิบยื่นให้ ผู้ชายคนนี้ไม่ได้แค่ต้องการเงินคืน แต่เขาต้องการทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของอนล และโชคร้ายที่เธอดันเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดานนั้น หมากที่ถูกคนรักทิ้งขว้าง และกำลังจะถูกศัตรูบดขยี้ใ

ชายหนุ่มสาวเท้าก้าวไปหยุดอยู่หน้าประตู ยกมือขึ้นเคาะลงบนบานไม้เนื้อแข็งสองสามครั้ง"เสร็จหรือยังเอวา ฉันไม่มีเวลามานั่งรอเธอแต่งตัวทั้งคืนหรอกนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนจัดดังลอดช่องประตูเข้าไปไม่มีเสียงตอบรับจากคนด้านใน มีเพียงเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ขยับเข้าใกล้ประตูมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกช้าๆวัชรวิชญ์ชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า อวิกาสวมชุดราตรีเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มที่เขาเป็นคนสั่งให้ลูกน้องนำมาส่งเมื่อช่วงบ่าย เนื้อผ้าทิ้งตัวแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายอย่างสมบูรณ์แบบ ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นสะดุดตา เส้นผมยาวสลวยที่มักจะถูกรวบตึงหรือปล่อยตามธรรมชาติ บัดนี้ถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยต่ำ เผยให้เห็นลำคอระหงและลาดไหล่เนียน ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสีธรรมชาติ แต่กลับดึงดูดสายตาจนยากจะละทิ้ง"ฉันเสร็จแล้วค่ะ" หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ หลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างจาบจ้วง เธอรู้สึกอึดอัดกับชุดที่รัดรูปจนแทบจะหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเมื่อมันคือคำสั่งของเขาชายหนุ่มกระแอมเบาๆ เพื่อเรียกสติของตัวเองกลับคืนมา เขาป