บทที่ 5

หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "แต่ในสัญญาไม่ได้ระบุว่าฉันต้อง..."

"สัญญาคือสิ่งที่ผมกำหนด" วัชรวิชญ์ตัดบทเสียงกร้าว "และกฎข้อแรกของที่นี่คือ คุณต้องทำตามที่ผมสั่งทุกอย่าง ห้ามมีข้อแม้ ห้ามโต้แย้ง เข้าใจไหม"

อวิกาก้มหน้าลง เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอพยักหน้าช้าๆ เป็นการยอมจำนน

"ดี ไปเก็บของซะ แล้วออกมาเตรียมอาหารเช้าให้ผม" เขาสั่งก่อนจะเดินผละไปทางห้องทำงาน

หญิงสาวลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในห้องนอน ภายในตกแต่งอย่างเรียบหรู แต่ยังคงคุมโทนสีเข้มเช่นเดียวกับด้านนอก เตียงนอนขนาดคิงไซส์ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ราวกับแท่นประหารที่รอคอยการลงทัณฑ์ เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอต้องเข้มแข็งและผ่านมันไปให้ได้

หลังจากจัดเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เสร็จ อวิกาเดินออกมาที่ห้องครัว เธอสำรวจวัตถุดิบในตู้เย็น ก่อนจะลงมือทำอาหารเช้าเมนูง่ายๆ อย่างไข่ดาว ไส้กรอก และขนมปังปิ้ง กลิ่นหอมของอาหารลอยไปแตะจมูกคนที่นั่งทำงานอยู่

วัชรวิชญ์เดินออกมาจากห้องทำงาน นั่งลงที่โต๊ะอาหาร มองจานอาหารตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหยิบส้อมขึ้นมาเขี่ยไข่ดาวไปมา

"ไข่ดาวสุกเกินไป ขนมปังก็เกรียม ผมไม่กินของพวกนี้" เขาผลักจานออกห่าง แววตาดุดันตวัดมองหญิงสาวที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างโต๊ะ "ไปทำมาใหม่"

"แต่... นี่มันก็กินได้นะคะ แค่สุกไปนิดเดียวเอง" เธอพยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนมันจะไปกระตุกต่อมโมโหของเขาเข้าอย่างจัง

"ผมบอกให้ไปทำมาใหม่!" ชายหนุ่มขึ้นเสียง มือหนาตบลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น "หรือคุณฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง เอวา"

อวิกาสะดุ้งเฮือก รีบคว้าจานอาหารกลับไปที่ครัว น้ำตาเม็ดใสกลิ้งหล่นลงบนแก้ม เธอรีบปาดมันทิ้ง ล้างกระทะและเริ่มทำอาหารใหม่ พยายามควบคุมไฟและเวลาอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดอีก

อาหารเช้าจานใหม่ถูกวางลงตรงหน้าชายหนุ่ม เขาตักมันเข้าปากเคี้ยวช้าๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ "พอใช้ได้... ต่อไปนี้ คุณต้องตื่นมาทำอาหารเช้าให้ผมทุกวัน และต้องทำความสะอาดห้องนี้ให้เรียบร้อย ห้ามจ้างแม่บ้านเด็ดขาด"

"เข้าใจแล้วค่ะ" เธอตอบรับเสียงแผ่ว

"ห้ามคุณออกไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต ถ้าจะไปสตูดิโอ ต้องมีคนของผมตามไปด้วยทุกครั้ง"

"คุณจะบ้าเหรอ! ฉันต้องไปทำงาน ต้องไปพบลูกค้า จะให้มีบอดี้การ์ดเดินตามต้อยๆ ได้ยังไง" หญิงสาวท้วงขึ้นมาอย่างลืมตัว

วัชรวิชญ์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ แววตาคมกริบจ้องมองเธออย่างเอาเรื่อง "ผมไม่ได้ขอความคิดเห็น นี่คือคำสั่ง ถ้าคุณไม่พอใจ ก็เก็บของแล้วกลับไปรอรับหมายศาลที่บ้านได้เลย"

คำขู่ของเขาทำให้เธอต้องรูดซิปปากเงียบ ความรู้สึกอึดอัดและกดดันถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ ผู้ชายคนนี้กำลังสร้างกรงขังที่มองไม่เห็นขึ้นมาขังเธอไว้ กักขังทั้งอิสรภาพและจิตวิญญาณ

ค่ำคืนแรกในเพนต์เฮาส์ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า อวิกานอนตัวแข็งทื่ออยู่บนขอบเตียงฝั่งซ้าย พยายามรักษาระยะห่างจากคนร่างสูงที่นอนอยู่ฝั่งขวาให้มากที่สุด เธอไม่กล้าแม้แต่จะพลิกตัว กลัวว่าการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยจะไปปลุกให้สิงโตที่หลับไหลตื่นขึ้นมา

แสงจันทร์สลัวลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา กระทบกับโครงหน้าคมคายของวัชรวิชญ์ หญิงสาวลอบมองเขาอย่างเงียบๆ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขาหลับสนิทแล้ว เธอค่อยๆ ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก

แต่ความโล่งใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน จู่ๆ ร่างหนาก็ขยับตัว พลิกตะแคงหันมาทางเธอ ท่อนแขนแข็งแรงพาดลงบนเอวคอด รั้งร่างบางให้เข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้าง

อวิกาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะขืนตัวออก แต่แรงรัดจากวงแขนนั้นแน่นหนาเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้

"นอนนิ่งๆ ถ้าไม่อยากให้ฉันทำมากกว่ากอด" ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดหลังคอ ทำให้ร่างบางแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน

หญิงสาวหลับตาลงแน่น น้ำตาแห่งความอัปยศรินไหลลงมาเงียบๆ เธอติดกับดักของคนโฉดเข้าอย่างจัง และดูเหมือนว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยขวากหนามและความเจ็บปวดที่รอคอยอยู่

ความอึดอัดยามค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า อวิกาลืมตาตื่นขึ้นมาพบเพียงความว่างเปล่าบนพื้นที่เตียงฝั่งขวา ร่องรอยยับย่นและไออุ่นที่หลงเหลืออยู่ตอกย้ำว่าเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน หญิงสาวยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ความเหนื่อยล้าสะสมจากการต้องเกร็งตัวตลอดทั้งคืนทำให้ร่างกายหนักอึ้ง

"รีบไปอาบน้ำแต่งตัว ฉันให้เวลาสิบห้านาที"

เสียงทุ้มกระด้างดังขึ้นจากทางหน้าประตูห้องน้ำ วัชรวิชญ์อยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บเข้ารูป เส้นผมที่เคยกะเซอะกะเซิงยามหลับใหลถูกจัดทรงอย่างประณีต แววตาคมกริบจ้องมองมายังคนบนเตียงด้วยความนิ่งเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของการคุกคามแนบชิดเมื่อคืน

"เราจะไปไหนกันคะ" เธอเอ่ยถามเสียงแผ่ว พยายามดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทับชุดนอนตัวบาง

"ไปทำข้อตกลงของเราให้สมบูรณ์" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ ก่อนจะยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา "เวลาเดินไปแล้วหนึ่งนาที ถ้าครบสิบห้านาทีแล้วคุณยังไม่เสร็จ ผมจะเข้าไปเปลี่ยนชุดให้คุณเอง"