บทที่ 52

Dernier chapitre

• เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 52

  เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรักษาสติและควบคุมจังหวะไม่ให้รุนแรงจนเกินไป เขาต้องทะนุถนอมเธอให้มากที่สุด อวิกาผวาเฮือก สองมือเล็กเลื่อนมากอบกุมต้นแขนแกร่งไว้แน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ถึงขนาดที่เติมเต็มเข้ามาจนสุดทาง ความรู้สึกอึดอัดในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง"พี่เวกัสขยับเลยค่ะ... เอวาไหว" เธอส่งสัญญาณพร้อมกับรอยยิ้มยั่วยวนวัชรวิชญ์เริ่มขยับสะโพกถอยออกและดันเข้าหาเป็นจังหวะเนิบนาบและลึกซึ้ง ทุกการสอดใส่เต็มไปด้วยความรักและการชดเชยความผิดพลาดในอดีต เขาใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวไล้จูบไปทั่วใบหน้าหวาน ดูดซับหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามขมับ

• เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 51

  "พี่อยากอุ้มเมียพี่ ผิดตรงไหน" เขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาคมกริบแพรวพราวไปด้วยประกายความสุข "หนูมีหน้าที่แค่กอดคอพี่ไว้แน่นๆ ก็พอ"ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำกว้างขวาง อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่มีน้ำอุ่นเตรียมไว้พร้อมสรรพพร้อมด้วยฟองสบู่และกลิ่นหอมของน้ำมันหอมระเหย วัชรวิชญ์ค่อยๆ วางร่างบางลงบนพื้นอย่างทะนุถนอม เขาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด เผยให้เห็นเรือนกายกำยำที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและรอยสักรูปปีกนกบนหัวไหล่ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับคนตรงหน้า มือหนาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของอวิกาออกทีละเม็ด สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความโหยหาที่ลึกซึ้ง ทุกการสัมผัสเต็มไปด้วยการทะนุถน

• เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 50

  เธอค่อยๆ เอื้อมมือออกไป วางทาบลงบนหลังมือหนาของเขาอย่างแผ่วเบาวัชรวิชญ์สะดุ้งเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าหวาน รอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมาเนิ่นนาน"เอวา...""คนบ้า..." เธอเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาที่หางตา "ถ้าคุณบอกฉันแบบนี้ตั้งแต่แรก เรื่องของเรามันคงไม่จบลงด้วยความเจ็บปวดแบบนี้หรอก""พี่... พี่ขอโทษ""เลิกขอโทษได้แล้วค่ะ" เธอบีบมือเขาเบาๆ "คุณบอกว่าคุณกลัวที่จะสูญเสียฉัน... คุณรู้ไหมคะ ว่าฉันเองก็กลัวเหมือนกัน ฉันกลัวว่าความรักที่ฉันมีให้คุณ มันจะไม่มีวันส่งไปถึงหัวใจของคุณ ฉันกลัวว่าวันหนึ่ง คุณจะผลักไสฉันกับลูกทิ้งไป เมื่อคุณหมดความแค้นแล้ว""ไม่มีวัน เอวา ไม่มีวัน" เขารีบส่ายหน้า ขยับตัวเข้ามาประชิด จับมือบางทั้งสองข้างมากุมไว้แนบอก "พี่จะไม่ยอมสูญเสียหนูไปอีกแล้ว พี่สัญญาด้วยชีวิตของพี่เลย""คุณแน่ใจนะคะ ว่าจะเลิกทำตัวเป็นจอมเผด็จการ เลิกหึงหวงไร้สาระ เลิกใช้กำลังข่มขู่ฉัน" เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาจริงจัง"พี่แน่ใจ พี่จะเปลี่ยนตัวเองเพื่อหนูกับลูก พี่จ

• เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 49

  "เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม" เขาเอ่ยถามขณะเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง"ก็หลับสบายดีค่ะ" เธอตอบเลี่ยงๆ ก้มหน้ามองชามข้าวต้มเพื่อหลบสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขา "แขนคุณ... ปวดมากไหมคะ""ไม่เท่าไหร่หรอก ไกลหัวใจตั้งเยอะ" เขาตอบติดตลก ก่อนจะรินน้ำส้มใส่แก้วส่งให้เธอ "วันนี้อากาศดี แดดออกแล้ว... ช่วงบ่ายเราออกไปสูดอากาศข้างนอกกันไหม พี่ไปเจอทะเลสาบเล็กๆ ในหุบเขาทางด้านหลังหมู่บ้าน บรรยากาศดีมากเลยนะ หนูอุดอู้ในบ้านมาหลายวันแล้ว ออกไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศบ้างดีกว่า"

• เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 48

  อวิกานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟา วัชรวิชญ์กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดห้องครัว จู่ๆ น้ำหยดเล็กๆ ก็หยดแหมะลงมาบนหน้ากระดาษหนังสือของเธอ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ก่อนจะพบว่ามีรอยรั่วซึมอยู่ตรงรอยต่อของหลังคา น้ำฝนเริ่มหยดลงมาถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนเปียกพรมบนพื้น"พี่เวกัส... หลังคารั่วค่ะ" เธอเผลอเรียกสรรพนามเก่าออกไปโดยไม่รู้ตัวชายหนุ่มรีบวิ่งออกมาจากครัว มองตามนิ้วที่เธอชี้ "เดี๋ยวพี่จัดการเอง หนูขยับไปนั่งมุมนู้นก่อน ตรงนี้เดี๋ยวพื้นลื่นจะล้มเอาได้"เขาเดินไปหยิบกะละมังมารองน้ำฝน ก่อนจะวิ่งออกไปที่ระเบียงหลังบ้าน คว้าบันไดอะลูมิเนียมพับได้ที่พิงอยู่ข้างกำแพง กางมันออกและปีนขึ้นไปตรวจสอบรอยรั่วใต้ฝ้าเพดาน"กระเบื้องหลังคามันเผยอออก น้ำเลยซึมเข้ามา" เขาตะโกนลงมาแข่งกับเสียงฝน "เดี๋ยวพี่ปีนออกไปจัดกระเบื้องข้างนอกให้แป๊บหนึ่ง""อย่าเพิ่งออกไปเลยค่ะ ฝนตกหนักขนาดนี้ มันอันตรายนะ" เธอร้องห้าม เดินเข้ามาใกล้บันไดด้วยความกังวล"ปล่อยไว้เดี๋ยวน้ำจะท่วมบ้าน เอาพื้นลื่นแล้วหนูจะเดินลำบาก รอพี่ห้านาที"ไม่รอให้เธอทัดทาน วัชรวิชญ์เปิดช่องแสงใต้หลัง

• เล่ห์วิวาห์คนโฉด   บทที่ 47

  "ตอนสายๆ พี่จะลงไปที่หมู่บ้านข้างล่างนะ" เขาเอ่ยขึ้นขณะเช็ดมือให้แห้ง "พี่ให้คนของพี่ไปเช่าบ้านพักหลังถัดไปไว้แล้ว พี่จะย้ายไปนอนที่นั่น หนูจะได้ไม่อึดอัด... แต่พี่จะขอมาดูแลหนูตอนกลางวัน คอยทำกับข้าวให้ คอยเป็นธุระให้ หนูอยากได้อะไรบอกพี่ได้ตลอดเวลาเลยนะ"คำพูดของเขาทำให้อวิกาแปลกใจเล็กน้อย เธอคิดว่าเขาจะดื้อด้านนอนบนพื้นพรมเพื่อบีบบังคับให้เธอใจอ่อนเสียอีก การที่เขารู้จักถอยรักษาระยะห่าง แสดงให้เห็นว่าเขากำลังพยายามปรับตัวเข้าหาเธอจริงๆ"ตามใจคุณสิคะ ฉันห้ามอะไรคุณไม่ได้อยู่แล้ว" เธอตอบเสียงห้วน หมุนตัวเดินไปเปิดทีวีดู ไม่สนใจเขาอีกวัชรวิชญ์ยิ้มรับคำตอบนั้น แม้เธอจะเย็นชา แต่เธอก็ไม่ได้ไล่เขาให้กลับกรุงเทพฯ แค่นี้ก็ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีมากแล้วสำหรับคนที่มีคดีติดตัวอย่างเขาตลอดหลายวันหลังจากนั้น ชายหนุ่มทำหน้าที่ตามที่พูดไว้อย่างเคร่งครัด เขาจะมาปรากฏตัวที่บ้านพักของเธอตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมกับวัตถุดิบทำอาหาร เขาพยายามฝึกทำเมนูใหม่ๆ ที่เหมาะสำหรับคนท้อง แม้หลายครั้งอาหารจะไหม้หรือรสชาติไม่ได้เรื่องจนเขาต้องเททิ้งและทำใหม่ เขาก็ไม่เคยบ่นเขาจัดการก