บทที่ 2 สัมผัสพิเศษ - 70%

เสียงพยาบาลขานชื่อของมัลลิกาเพื่อเข้าห้องตรวจ การสนทนาของทุกคนจึงหยุดลงแค่นั้น ภาวินลุกขึ้นเข็นรถให้หญิงสาวแล้วเดินตามพยาบาลไปยังห้องตรวจโดยภคินีกับพราวนภานั่งรออยู่ที่เดิม

ทั้งสี่คนใช้เวลาอยู่ในโรงพยาบาลร่วมชั่วโมงเพราะต้องเอกซเรย์หัวเข่าของมัลลิกาด้วยว่าร้าวหรือไม่ ซึ่งผลที่ออกมาก็ทำให้ทุกคนโล่งใจ เพราะหญิงสาวเพียงฟกช้ำจนกล้ามเนื้ออักเสบจากแรงกระแทก และมีบาดแผลที่ครูดไถลกับต้นไม้เท่านั้น ส่วนกระดูกไม่มีรอยร้าวจึงไม่จำเป็นต้องใส่เฝือก

หลังจากจ่ายเงินค่ารักษาและรับยาเสร็จเรียบร้อยทุกคนก็กลับบ้าน ตอนขากลับโทรศัพท์ของมัลลิกามีสายเรียกเข้าจากมารดาเข้ามาพอดี ทุกคนจึงรู้ว่าบิดามารดาของเธอกลับมาถึงบ้านแล้วเรียบร้อย และเวลานี้ต่างก็นั่งรอบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง

ภาวินขับรถมาถึงหน้าบ้านของมัลลิกา เขาเห็นชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาเปิดประตูรั้วออกกว้างทั้งสองด้าน ชายหนุ่มจึงเข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการให้ตนขับเข้าไปจอดด้านใน เขาจึงเคลื่อนรถไปหยุดตรงบริเวณที่ใกล้กับประตูบ้านมากที่สุดเพื่อไม่ให้คนเจ็บต้องเดินมากนัก

เมื่อรถจอดสนิท มัลลิกาก็เปิดประตูฝั่งที่นั่งอยู่แล้วทำท่าจะก้าวลงมา แต่คนที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วรีบเข้ามาโอบประคองอย่างเป็นห่วง

"ค่อย ๆ นะลูก ให้พ่ออุ้มไปดีกว่าไหม"

"หนูเดินได้ค่ะ ไม่ค่อยเจ็บเท่าไรแล้ว มันแค่จี๊ด ๆ เป็นบางทีเท่านั้น"

มัลลิกายิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะหันไปยกมือไหว้ภคินีกับภาวินพร้อมพูดเสียงแผ่ว

"ขอบคุณคุณป้ากับพี่วินมากนะคะ แล้วก็...หนูขอโทษด้วยค่ะที่ทำให้เดือดร้อนกันไปหมดเลย"

"ผมต้องขอบคุณคุณนีกับลูกชายด้วยนะครับที่เป็นธุระพายายหนูไปโรงพยาบาล" นฤเบศร์ยิ้มให้ทั้งคู่อย่างจริงใจ เป็นเวลาเดียวกับที่มัญชุดามารดาของมัลลิกาเดินออกมาจากบ้านพอดี

ขณะที่ผู้ใหญ่ทั้งสามคนยืนคุยกัน ภาวินก็มองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของบิดาพลางยิ้มอ่อน มัลลิกาเองก็เงยหน้ามาสบตากับเขาเช่นกัน เธอยิ้มให้เหมือนยิ้มตามมารยาท แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู

หลังจากร่ำลาและกล่าวขอบคุณกันเสร็จแล้ว ภาวินก็ขับรถออกจากบ้านของหญิงสาวโดยมีมารดาของมัลลิกาเป็นคนเดินมาปิดรั้ว ส่วนคนเจ็บนั้นถูกผู้เป็นบิดาประคองเข้าไปในบ้าน

"ท่าทางคุณพ่อจะหวงลูกสาวเหมือนกันนะครับ ทั้งหวงทั้งห่วงเลย แต่ดูแล้วก็อบอุ่นดีจัง"

ภาวินเปรยขึ้นทั้งรอยยิ้ม ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมัลลิกาถึงดูซุกซนเหมือนเด็กไม่โต อีกทั้งยังดูไร้เดียงสาอย่างที่หาได้ยากสำหรับหญิงสาววัยเท่านี้ นั่นก็เพราะมีบิดามารดาที่ทะนุถนอมราวกับไข่ในหินนั่นเอง

"แม่ได้ยินมาว่าคุณเบศร์น่ะไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของหนูมะลิหรอกนะ เขาเป็นพ่อเลี้ยงน่ะ สามีเก่าของคุณดา หรือพ่อของหนูมะลิเขาเสียไปตั้งแต่หนูมะลิเพิ่งได้แปดเก้าขวบเองมั้ง คุณดาถึงได้แต่งงานใหม่ และคุณเบศร์ก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลนะ เห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทของพ่อหนูมะลินั่นแหละ"

ภคินีพูดถึงครอบครัวของเพื่อนบ้านตามที่ตนได้ยินมา ซึ่งคนที่ฟังอยู่ถึงกับขมวดคิ้วทันทีด้วยความแปลกใจ

"พ่อเลี้ยงงั้นหรือครับ" ชายหนุ่มมีสีหน้าไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนจะถามมารดาอีกครั้ง

"แล้วคุณแม่รู้ได้ยังไง"

"ก็แม่แป้นน่ะสิมาเล่าให้แม่ฟัง แม่แป้นเขาก็รับจ้างทำงานบ้านให้บ้านนี้เหมือนกัน เราก็รู้อยู่ว่าแม่คนนี้กว้างขวางจะตายไป มีเรื่องไหนที่รอดหูรอดตานางไปบ้าง"

ภคินีถอนหายใจแผ่ว แม่บ้านชั่วคราวที่รับจ้างทำความสะอาดให้ลูกบ้านในหมู่บ้านนั้นเป็นคนซอกแซก และช่างสอดรู้สอดเห็นเรื่องคนอื่นเป็นที่สุด บ้านไหนผัวเมียทะเลาะกัน บ้านไหนเป็นเมียน้อยเสี่ย หรือแม้กระทั่งลูกสาวลูกชายของบ้านไหนพาแฟนมาค้างด้วยในวันที่พ่อแม่ไม่อยู่ แม่แป้นผู้กว้างขวางก็ยังอุตส่าห์ไปรู้เรื่องของเขามาจนได้ หากวันไหนได้มีโอกาสคุยกันยาว ๆ วันนั้นเธอจะได้รับรู้เรื่องลับ ๆ ของเพื่อนบ้านแทบทุกหลังคาเรือน

ทางด้านคนที่เป็นหัวข้อสนทนานั้น เวลานี้กำลังนั่งล้อมวงดูแผลที่หัวเข่าของมัลลิกาอยู่ในห้องรับแขก หัวคิ้วของนฤเบศร์ขมวดมุ่นเมื่อเห็นแผลขนาดเกือบสองนิ้วที่ผิวหนังชั้นนอกถูกครูดหายไปบนหัวเข่าทั้งสองข้าง ใจนึกอยากจะดุลูกเลี้ยงที่ไม่ระวังตัว แต่พอเห็นอีกฝ่ายก้มหน้างุดท่าทางราวกับสำนึกผิดแล้วก็ทำให้เขาดุไม่ลง

"มะลิ" มัญชุดาเรียกบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะถอนหายใจแผ่ว

"ขา...คุณแม่" มัลลิกาขานรับพลางเงยหน้ามองคนทั้งคู่ด้วยสายตาออดอ้อน

"หนูโตแล้วนะลูก ทำไมยังเล่นอะไรเป็นเด็ก ๆ อีก อีกไม่นานหนูก็จะเรียนจบและต้องหางานทำแล้วนะ ถ้าหนูยังทำตัวเป็นเด็กแบบนี้แล้วจะให้แม่กับพ่อวางใจได้ยังไงลูก"

มัญชุดาให้รู้สึกอ่อนใจกับบุตรสาวคนโต แม้อีกฝ่ายจะเรียนดีเป็นที่น่าภาคภูมิใจ แต่อุปนิสัยและความคิดความอ่านกลับไร้เดียงสาจนน่าเป็นห่วง ในอนาคตหากมัลลิกาต้องไปอยู่ในสังคมคนทำงาน เธอไม่แน่ใจว่าบุตรสาวของตนคนนี้จะเอาตัวรอดในสังคมปัจจุบันได้หรือไม่

"หนูแค่ตกต้นไม้เองนะคะ ไม่ได้ทำอะไรร้ายแรงสักหน่อย แล้วมันก็เป็นเหตุสุดวิสัยด้วย" คนพูดทำหน้าง้ำ เข้าใจอยู่ว่าพวกท่านเป็นห่วง และเธอก็รู้ตัวเองดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่พวกท่านกลับมองเธอเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลาทั้งที่เธอก็แค่ทำในสิ่งที่ตนอยากทำเท่านั้นเอง

"แล้วถ้าแข้งขาหักขึ้นมาจะทำยังไง รู้ไหมว่าแค่กระดูกร้าวก็ต้องใส่เฝือกเป็นเดือนเชียวนะ แล้วเทอมนี้หนูต้องฝึกงานไม่ใช่หรือลูก ถ้าต้องใส่เฝือกขึ้นมาจริง ๆ หนูก็ต้องไปทำงานทั้งที่มีเฝือกติดขาไปอย่างนั้นหรือ"

ผู้เป็นมารดาเห็นบุตรสาวก้มหน้างุดอีกครั้งจึงอดหันไปมองสามีไม่ได้ เขาส่ายหน้าให้ช้า ๆ เป็นเชิงบอกให้เธอหยุดดุลูก จึงได้แต่กลอกตาไปทางอื่นอย่างเหนื่อยใจ เขาก็เป็นเสียแบบนี้ ให้ท้ายมัลลิกาและตามใจอีกฝ่ายจนแทบจะประเคนให้ทุกอย่าง บุตรสาวของเธอถึงได้ไม่รู้จักโตสักที

"มะลิ หนูไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเถอะลูก จะได้ลงมากินข้าวเย็นกัน ขากลับตอนผ่านอยุธยาพ่อแวะซื้อกุ้งเผาของโปรดของหนูมาด้วยนะ"

นฤเบศร์ลูบศีรษะลูกเลี้ยงอย่างอ่อนโยนก่อนจะหันไปพูดกับภรรยา

"ดา คุณไปเฝ้าลูกอาบน้ำหน่อยละกัน ยายหนูขาเจ็บอยู่ ผมกลัวจะหกล้มในห้องน้ำอีก"

เขามองสองแม่ลูกที่ประคองกันขึ้นบันไดไปด้วยแววตาอ่อนโยน จากนั้นจึงเดินเข้าห้องครัวเพื่อลงมือเตรียมมื้อเย็นที่ตนซื้อแบบสำเร็จรูปมาจากข้างนอก

เมื่อได้เข้ามาอยู่ในห้องน้ำตามลำพัง มัลลิกาก็ถอนหายใจยาวก่อนจะยิ้มบาง ๆ พ่อเลี้ยงกับมารดาของเธอนั้นดูกังวลเหลือเกินว่าเธอจะใช้ชีวิตอย่างประมาทเพราะประสบการณ์น้อย กลัวว่าเธอจะถูกคนอื่นหลอก และคิดอยู่เสมอว่าบุตรสาวของตนนั้นใสซื่อไม่ทันคน เธออยากบอกพวกท่านเหลือเกินว่า...คิดผิดแล้ว

ท่านทั้งสองไม่เคยรู้เลยว่าบุตรสาวของตนนั้นรอดปากเหยี่ยวปากกามาได้ก็เพราะความสามารถพิเศษที่ติดตัวมานี่เอง สังคมมหาวิทยาลัยก็ไม่ต่างอะไรกับสังคมของการทำงาน การชิงดีชิงเด่น การหักหลังหลอกลวง ความอิจฉาริษยา หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือความรู้สึกในแง่ลบหรือด้านมืดในใจคนทั้งหลายเหล่านั้น เธอล้วนสัมผัสมาหมดแล้ว แม้กระทั่งคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพื่อนสนิทก็ยังก่นด่าเธออย่างสาดเสียเทเสียอยู่ในใจ ทั้งที่เบื้องหน้าที่ตนเห็นนั้นคือรอยยิ้มสดใสอย่างเป็นกันเอง

เพราะเหตุนี้มัลลิกาจึงชอบเล่นกับเด็กเล็ก เพราะเด็กก็เหมือนผ้าขาว ไม่มีความคิดซับซ้อน อยู่กับเด็กน้อยทำให้เธอไม่ต้องเปลืองสมองในการรับมือ อีกทั้งการเล่นกับเด็ก ๆ ก็ทำให้ตนรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

แต่ถ้าอยู่กับคนอื่นหญิงสาวจะทำตัวเองให้เหมือนคนที่วิ่งเล่นอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ มองโลกในแง่ดี มองทุกอย่างเป็นสีพาสเทล และทำในสิ่งที่ใจปรารถนา ก็ในเมื่อทุกคนล้วนใส่หน้ากากเข้าหากันแล้วทำไมเธอจะทำบ้างไม่ได้เล่า ดังนั้นผู้คนรอบตัวของหญิงสาวจึงถูกมัลลิกาจัดกลุ่มอยู่ในใจเงียบ ๆ ไว้แค่สองกลุ่ม คือคบได้กับคบไม่ได้

ใครดีกับเธอทั้งต่อหน้าและลับหลังเธอก็ดีตอบ แต่ถ้าใครตีสองหน้าใส่ เธอก็มีวิธีดัดหลังอีกฝ่ายเช่นกัน

"มะลิ แม่ลืมโทรศัพท์ไว้ข้างล่าง เดี๋ยวแม่ขึ้นมานะลูก"

เสียงของมารดาตะโกนมาจากหน้าห้องน้ำ ปลุกให้หญิงสาวที่นอนแช่อยู่ในอ่างตื่นจากภวังค์ของตน

"ค่ะคุณแม่" หญิงสาวตะโกนตอบกลับไป จากนั้นจึงแหงนศีรษะเอาท้ายทอยรองไว้กับขอบอ่าง ความคิดล่องลอยไปหาชายหนุ่มข้างบ้าน ผู้ที่ตนเคยแอบมองเขาจากทางหน้าต่างเพราะชอบความสดใสและเสียงหัวเราะของสองพ่อลูกเวลาที่เล่นด้วยกัน