บทที่ 2 สัมผัสพิเศษ - 35%

"คุณย่าขา หนูพราวปวดฉี่"

พราวนภาเดินมาบอกผู้เป็นย่าพร้อมเขย่ามือเบา ๆ ภคินีจึงหันไปบอกบุตรชายกับคนเจ็บที่กำลังให้รายละเอียดส่วนตัวกับพยาบาลเพื่อทำประวัติคนไข้ใหม่ เพราะมัลลิกายังไม่เคยใช้บริการของโรงพยาบาลนี้มาก่อน

"แม่พาหนูพราวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

ภาวินพยักหน้าให้มารดาก่อนจะเดินไปยืนด้านหลังมัลลิกาเพื่อเปิดทางให้พยาบาลเข้ามาวัดความดันให้หญิงสาว เสร็จเรียบร้อยเขาก็เข็นรถพาเธอไปนั่งรอหมอเรียกที่หน้าห้องตรวจ

ทว่าแทนที่ชายหนุ่มจะจอดรถเข็นโดยให้หันหน้าไปทางเดียวกันกับตน เขากลับหันรถเข็นเข้าหาตัวเองเพื่อให้หญิงสาวนั่งหันหน้าเข้าหาตน

มัลลิกาทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน และไม่รู้จะมองไปทางใดเพราะเบื้องหน้าก็มีใครบางคนนั่งอมยิ้มอยู่ แม้จะเคยแอบมองเขาอยู่สองสามครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้พูดคุยต่อหน้า จึงรู้สึกประหม่าขัดเขินอย่างไม่คุ้นเคย

"เจ็บมากเลยหรือ" จู่ ๆ เขาก็ถามขึ้นมา แม้น้ำเสียงจะอ่อนโยนราวกับเป็นห่วงเป็นใยอย่างล้นเหลือ แต่สีหน้าแววตากลับวิบวับกรุ้มกริ่มแปลก ๆ กระนั้นเธอก็ตอบเขาไปตามตรง

"ไม่ถึงขนาดนั้นค่ะ ความจริงก็ดีขึ้นมากแล้ว แค่จี๊ด ๆ ตรงหัวเข่านิดหน่อย"

ชายหนุ่มพยักหน้าช้า ๆ จากนั้นก็นั่งโน้มตัวมาด้านหน้าโดยเท้าแขนกับหน้าขาของตน ซึ่งการนั่งท่านี้ทำให้เธอกับเขาอยู่ใกล้กันมากกว่าเดิม

"พี่เห็นหนูหน้าแดงก็เลยนึกว่าเจ็บมากเสียอีก"

ทันทีที่เขาพูดจบ เธอก็รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบไหม้ มือข้างหนึ่งเผลอยกขึ้นทาบแก้มตัวเองอย่างลืมตัวก่อนจะรีบเอามือลง มุมปากก็คอยแต่จะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอยู่ร่ำไปจนต้องแก้ปัญหาด้วยการเม้มเอาไว้แน่นพร้อมกับเบนสายตามองไปทางอื่น แต่มองจากหางตาก็เห็นอยู่ว่าเขายิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

บ้าจริง! เล่นหยอกกันซึ่งหน้าอย่างนี้ แล้วคนอ่อนประสบการณ์อย่างเธอจะรับมืออย่างไรดีเล่า ไหนจะคำเรียกขานที่เขาเปลี่ยนมาเรียกเธอว่าหนูนั่นอีก ฟังแล้วรู้สึกจั๊กจี้อย่างบอกไม่ถูก

"หนูย้ายมาอยู่ที่นี่นานรึยัง ทำไมพี่ไม่เคยเห็น"

เขาชวนคุยเรื่องอื่นราวกับกลัวว่าเธอจะเขินจนระเบิดตัวเองไปต่อหน้าต่อตา ซึ่งเธอก็ยอมรับว่าโล่งอกไม่น้อย

"เพิ่งย้ายมาได้เดือนเดียวเองค่ะ ยังไม่รู้จักเพื่อนบ้านคนอื่นเลย ช่วงสองสามวันแรกที่มาอยู่ที่นี่ หนูเห็นหนูพราวนั่งเล่นชิงช้าอยู่คนเดียวก็เลยชวนคุย"

"อ้อ...มิน่าล่ะพี่ถึงไม่เคยเห็นหนู แต่รู้อยู่นะว่าข้างบ้านมีคนย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ เพียงแต่ช่วงเดือนสองเดือนที่ผ่านมานี้งานพี่ค่อนข้างยุ่งน่ะ กว่าจะกลับก็ดึก บินไปต่างประเทศบ่อยด้วย"

เนื่องจากภาวินต้องลาออกจากการเป็นนักบินเพื่อเข้ามาบริหารบริษัทเครื่องสำอางต่อจากบิดามารดา ซึ่งเป็นธุรกิจที่ไม่ถนัดนักเพราะเขาแทบไม่มีความรู้เกี่ยวกับเครื่องสำอางเลย ดังนั้นเกือบหนึ่งปีที่เข้ามารับช่วงต่อ เขาจึงต้องพยายามศึกษาเรื่องพวกนี้ให้มาก เพราะไม่อยากให้ใครมาพูดลับหลังว่าตนเป็นผู้บริหารที่มีความรู้ในธุรกิจของตัวเองเป็นศูนย์

"ว่าแต่หนูเรียนคณะอะไรหรือ"

เขาถามโดยที่สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าของเธอเลย แม้มัลลิกาจะพยายามทำไม่รู้ไม่ชี้กับสายตาแพรวพราวตรงหน้า แต่ไม่ว่าใครก็ตามหากโดนมองไม่วางตาอย่างนี้ก็ต้องรู้สึกขัดเขินเป็นธรรมดา

"อักษรค่ะ เอกจีน" หญิงสาวตอบเสียงแผ่วพลางทำทีเป็นมองไปเรื่อยเปื่อย

"ถ้าจำไม่ผิด ปีสี่นี่เขาฝึกงานกันแล้วใช่ไหม แล้วหนูฝึกงานที่ไหนล่ะ"

เขายังคงถามต่อ เรียวปากค่อย ๆ คลี่ยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นพวงแก้มของคนตรงหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่ออีกครั้ง

มัลลิกาหลุบตามองมือตัวเองก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ พร้อมกับยิ้มเจื่อน

"คือว่า...ยังไม่ได้หาเลยค่ะ"

"สนใจมาฝึกงานที่บริษัทพี่ไหมล่ะ บริษัทพี่ทำเกี่ยวกับเครื่องสำอาง แต่โรงงานที่เราจ้างผลิตสินค้าให้อยู่ที่จีนกับไต้หวันเป็นส่วนใหญ่ ถ้าหนูมาทำกับพี่ พี่จะให้ไปอยู่ฝ่ายประสานงานต่างประเทศ...สนใจไหม"

พูดจบเขาก็ยักคิ้วให้ข้างหนึ่งอย่างหยอกเย้า ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกนิดแล้วพูดเบา ๆ ว่า

"มาอยู่กับพี่ รับรองว่ามีแต่ได้ เพราะพี่ไม่ได้ใช้งานหนูฟรี ๆ แน่นอนแต่พี่จะมีเงินเดือนให้ด้วย"

ข้อเสนอของเขาน่าสนใจไม่น้อย แต่กระนั้นเธอก็ยังต้องการรู้อะไรบางอย่าง จากสิ่งที่สัมผัสได้ในตอนต้น มัลลิการู้สึกได้ว่าภาวินสนใจตน แต่เขาจะจริงจังมากน้อยแค่ไหน หรือแค่แกล้งหยอกเธอเพราะอยากเช็กเรตติ้งตัวเอง ข้อนี้เธอยังไม่อาจรู้ได้

คิดได้ดังนั้น หญิงสาวจึงทำทีเป็นว่าจะลุกขึ้นจากรถเข็นเพราะเชื่อว่าชายหนุ่มจะต้องรีบประคอง และก็จริงดังคาดเมื่อภาวินยื่นมือมาตรงหน้าทันทีพร้อมกับถามด้วยความสงสัย

"อ้าว จะลุกไปไหน หมอยังไม่เรียกสักหน่อย"

มัลลิกาเห็นมือที่ยื่นมาจึงรีบคว้าเอาไว้แล้วออกแรงบีบเบา ๆ ทันใดนั้นความรู้สึกนึกคิดของชายหนุ่มก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของตนทันที

...น่ารักดีแฮะ อยากรู้จักให้มากกว่านี้...

...มาฝึกงานกับพี่เถอะ เราจะได้รู้จักกันมากขึ้น...

...มีแฟนรึยังวะ ขอให้โสดทีเถอะ อยากมีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที โสดมานานแล้ว...

...ชักอยากมีเมียเด็กเสียแล้วสิ สนใจมาเป็นแม่เลี้ยงให้หนูพราวไหม...

หญิงสาวหน้าแดงก่ำ เธอปล่อยมือเขาแล้วทรุดตัวนั่งบนรถเข็นตามเดิม ซึ่งหลังจากที่ปล่อยมือ ความคิดของภาวินที่ไหลเข้ามาในหัวเมื่อครู่ก็หยุดชะงักลงเช่นกัน

"มะ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เมื่อกี้หนูแค่รู้สึกเหมือนเป็นเหน็บ ก็เลยอยากลุกขึ้นเปลี่ยนท่านั่งบ้างเท่านั้น"

ขณะที่พูดเธอแทบไม่กล้ามองหน้าเขาเพราะเขินเกินกว่าจะสบตาด้วยได้ แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้ชายที่ดูดีและมีเสน่ห์แบบเขาจะยังโสดอยู่ และแทบไม่น่าเชื่ออีกเช่นกันว่าเขาจะมาสนใจผู้หญิงหน้าตาบ้าน ๆ อย่างเธอ

ทว่าการแอบขโมยอ่านใจเขาเมื่อครู่ ก็ทำให้เธอตัดสินใจได้ว่าจะไปฝึกงานกับเขาดีหรือไม่

มัลลิกาลอบกำมือของตัวเองแล้วคลายออกเพื่อล้างความคิดของชายหนุ่มออกไปจากหัว ไม่มีใครรู้ว่าหญิงสาวสามารถอ่านใจคนได้ เรื่องนี้เป็นความลับที่ไม่อาจบอกใคร สิ่งนี้เป็นความสามารถพิเศษที่ติดตัวมาแต่กำเนิด แต่ก็ยังมีข้อจำกัดที่ว่าเธอต้องสัมผัสมือของคน ๆ นั้นจึงจะสามารถอ่านใจอีกฝ่ายได้

ความลับนี้เธอค้นพบตั้งแต่ตอนที่ตัวเองเรียนอยู่ชั้นประถมปลายซึ่งเป็นช่วงที่เริ่มรู้ความแล้วจึงรู้ว่าตนมีความสามารถนี้ และสาเหตุที่หญิงสาวไม่กล้าบอกใครนั่นเป็นเพราะว่า ช่วงประถมต้นเธอเคยมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง เวลาเล่นด้วยกันหรือเดินจับมือกัน ทุกสิ่งที่เพื่อนคนนั้นพูดในใจเธอสามารถรับรู้ได้หมด แต่เพราะความไร้เดียงสาจึงทำให้มัลลิกาพูดโพล่งออกมาว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ และตั้งแต่นั้นมา เพื่อนคนนั้นก็ป่าวประกาศกับเพื่อนในห้องเรียนว่าเธอเป็นตัวประหลาด เป็นครึ่งคนครึ่งผี ทำให้เธอถูกเพื่อนในห้องแกล้งจนต้องย้ายโรงเรียนในที่สุด

"คุยอะไรกันจ๊ะ เฮ้อ...ห้องน้ำคนรอคิวไม่เยอะเท่าไร แต่ดันใช้ได้แค่ไม่กี่ห้อง ดีนะที่หนูพราวไม่ฉี่ราดเสียก่อน" ภคินีเดินจูงหลานสาวเข้ามานั่งบนเก้าอี้ตัวถัดจากภาวิน

"คุยเรื่องฝึกงานน่ะครับคุณแม่ เห็นมะลิเขาบอกว่าเทอมนี้ต้องฝึกงานแล้วแต่ยังไม่ได้หาบริษัทที่จะไปฝึก ผมก็เลยชวนน้องเขาไปฝึกงานที่บริษัทเราน่ะ เขาเรียนเอกจีนมา ผมว่าน่าจะให้เขาไปอยู่ฝ่ายประสานงานต่างประเทศ คุณแม่ว่าดีไหมครับ"

"ก็ดีน่ะสิ ไปทำที่บริษัทกับพี่เขานั่นแหละหนูมะลิ ไม่ต้องไปหาที่อื่นแล้ว ป้าว่าถ้าหนูเรียนจบก็เข้าทำงานที่บริษัทเลยก็ได้นะ เห็นคุณแม่หนูบอกว่าหนูเรียนเก่งนี่นา"

ภคินียิ้มกว้าง หากบุตรชายของตนสนใจสาวน้อยข้างบ้านและตั้งใจจะสานสัมพันธ์แล้วละก็ จะได้ใช้โอกาสที่คนทั้งคู่ทำงานร่วมกัน ได้เรียนรู้นิสัยใจคอกันและกันว่าสามารถพัฒนาความสัมพันธ์ไปอีกขั้นได้หรือไม่ เพราะหากเข้ากันไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังเป็นพี่เป็นน้องหรือเป็นเพื่อนบ้านกันได้อยู่

"ถามจริง! เรียนเก่งด้วยหรือเรา เทอมที่แล้วได้เกรดเท่าไร" ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นขณะรอฟัง

มัลลิกายิ้มบาง ๆ ครั้นจะบอกว่าได้เกรดเฉลี่ยไม่เท่าไรทั้งที่ความจริงแล้วอยู่ในเกณฑ์ที่ดีมาก ก็เกรงว่าคนฟังจะหาว่าตนแสร้งถ่อมตัวเพราะอยากให้คนชม ดังนั้นจึงตัดสินใจบอกตัวเลขไปตามตรง

"สามจุดเก้าแปดค่ะ" หญิงสาวพูดจบก็ยิ้มพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่ถ่อมตัวและไม่ดูโอ้อวดมากจนเกินไป

"ว้าว! ไม่ธรรมดานะเนี่ย" ชายหนุ่มยิ้มโดยไม่เห็นฟัน ยิ่งทำให้ลักยิ้มตรงแก้มเด่นชัดมากขึ้น

"พี่วินเขาก็เรียนเก่งนะ เคยเป็นนักบินด้วย พ่อหนูพราวเขาหัวดีมาตั้งแต่เด็ก หนูพราวของย่าก็เลยฉลาดและน่ารักอย่างนี้ไง เนอะ" ประโยคหลังภคินีหันไปพยักหน้ากับหลานสาวสุดที่รักพร้อมกับโยกศีรษะเล็กไปมาอย่างเอ็นดู