บทที่ 2 สัมผัสพิเศษ - 100%

เขาเป็นคนดีหรือไม่มัลลิกาก็ยังให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้เพราะเรื่องแบบนี้ต้องดูกันไปนาน ๆ แต่ที่แน่ ๆ คือครอบครัวของเขาจัดอยู่ในกลุ่มคนประเภทที่คบได้ไม่มีพิษมีภัย เธอจึงรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่เจอ

แต่กระนั้น การอ่านใจคนอื่นของเธอก็ยังมีข้อจำกัด เพราะมีอยู่สามคนที่เธอไม่สามารถอ่านใจได้ นั่นก็คือมารดา น้องชาย และพ่อเลี้ยง

สำหรับมารดากับน้องชายนั้น เธอเข้าใจว่าเพราะทั้งสองคนมีสายเลือดเดียวกันกับตน แต่สำหรับพ่อเลี้ยงนั้นไม่ใช่ เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอเลยแม้แต่น้อย แล้วทำไมเธอถึงไม่สามารถอ่านใจเขาได้เล่า

วันต่อมาอาการเจ็บหัวเข่าของมัลลิกาดีขึ้น และแผลก็ไม่มีเลือดซึมออกมาแล้ว หญิงสาวต้องพยายามเดินหรือนั่งอย่างระมัดระวัง แต่ก็มีบางครั้งที่เผลอนั่งชันเข่าจนแผลปริ เธอได้แต่สูดปากเบา ๆ ด้วยความเจ็บ กระนั้นมารดาก็ยังอุตส่าห์ได้ยินเข้าจนได้

"อีกวันสองวันคงเริ่มตกสะเก็ด ถึงตอนนั้นหนูก็ต้องระวังให้มากขึ้นนะมะลิ เพราะถ้าแผลปริบ่อย ๆ มันจะหายช้า แล้วช่วงที่เป็นสะเก็ดแข็งก็จะคันมาก หนูอย่าไปเกาเชียวล่ะ ไม่อย่างนั้นได้มีแผลเป็นติดตัวแน่"

"ค่ะคุณแม่" หญิงสาวรับคำเสียงอ่อน ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

"จริงสิ เมื่อเช้าคุณย่าโทร. มาค่ะ บอกว่าอาทิตย์หน้าจะจัดงานวันเกิดให้น้องภูมิ คุณย่าบอกให้หนูไปด้วย"

มัญชุดาพยักหน้ารับรู้แล้วพูดว่า "คุณย่าอุตส่าห์โทร. มาชวนหนูก็ไปเถอะ วันนั้นพ่อกับแม่จะไปส่งที่บ้านคุณย่าละกัน"

"ใจจริงหนูไม่อยากไปเลยค่ะคุณแม่ ถ้าไม่ติดว่าคุณย่าชวนด้วยตัวเองก็ไม่ไปหรอก ไม่อยากเจอยายเบญขี้โม้" มัลลิกาเบะปากอย่างไม่ชอบใจเมื่อพูดถึงลูกพี่ลูกน้องวัยเดียวกัน

เบญญาภาเป็นบุตรสาวคนสุดท้องของลุง หรือพี่ชายแท้ ๆ ของบิดาผู้ล่วงลับของมัลลิกา เพราะอายุเท่ากัน ทั้งสองคนจึงมักถูกญาติ ๆ นำไปเปรียบเทียบกับเสมอ ด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นลูกคนเล็ก ส่วนมัลลิกาเป็นลูกคนโต เบญญาภาจึงพยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะมัลลิกาให้ได้ในแทบทุกเรื่อง มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรมัลลิกาก็เหนือกว่า นั่นก็คือเรื่องการเรียน

ในเมื่อสู้เรื่องเรียนไม่ได้ เบญญาภาจึงหันไปเอาดีทางด้วยการเป็นเน็ตไอดอล รีวิวทุกสิ่งทุกอย่างตามแต่ที่ตนอยากทำ ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ร้านอาหาร เครื่องสำอาง แฟชั่นการแต่งตัวแต่งหน้า ซึ่งปัจจุบันแฟนเพจ และอินสตาแกรมก็มียอดคนติดตามหลายหมื่นคน

ดังนั้น ทุกครั้งที่มัลลิกากับเบญญาภามาเจอกัน มัลลิกาจึงมักถูกอีกฝ่ายเกทับเรื่องความมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่เสมอ บางครั้งมัลลิกาก็ถูกค่อนขอดเรื่องการทำตัวเฉิ่มเชย แต่หญิงสาวก็คร้านจะใส่ใจ

"เจอหนูเบญก็อย่าไปทะเลาะกันอีกล่ะ ไม่รู้อะไรนักหนาเราสองคนเนี่ย ทะเลาะกันตั้งแต่เด็กยันโต"

มัญชุดาส่ายหน้าด้วยความระอาเมื่อนึกถึงความไม่กินเส้นกันระหว่างบุตรสาวของตนกับหลานสาวของอดีตสามีผู้ล่วงลับ

"หนูไม่เคยไปวุ่นวายกับมันก่อนเลยนะคุณแม่ มันนั่นแหละบ้าบอ นี่ยังดีนะที่เรียนคนละมหา'ลัย ขืนเรียนที่เดียวกัน ยายเบญต้องตามราวีหนูไม่เลิกแน่"

"ก็พูดไปเรื่อยนะเรา ว่าแต่หาที่ฝึกงานได้รึยัง" ผู้เป็นมารดานึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้จึงลองถามดู

มัลลิกาอมยิ้มเมื่อนึกถึงผู้ชายข้างบ้านที่เอ่ยปากชวนให้เธอไปฝึกงานที่บริษัทของเขา หญิงสาวพยักหน้าก่อนตอบ

"ได้แล้วค่ะ เมื่อวานตอนที่ไปโรงพยาบาลแล้วได้คุยเรื่องฝึกงานขึ้นมาพอดี พ่อหนูพราวเขาก็เลยชวนให้ไปทำที่บริษัทด้วยกันค่ะ เห็นว่าเป็นบริษัทเครื่องสำอางแต่สั่งผลิตจากจีนและไต้หวัน เขาบอกอีกว่าจะให้หนูไปอยู่ฝ่ายประสานงานต่างประเทศ คุณแม่คิดว่าดีไหมคะ"

"ก็ดีสิ แม่ก็ใช้เครื่องสำอางของเขาอยู่ คุณภาพจัดว่าดีเชียวละ แล้วคุณพ่อรู้เรื่องนี้รึยัง" มัญชุดาถามหยั่งเชิง แล้วคำตอบก็ไม่ผิดไปจากที่คิดเท่าไรนัก

"ยังเลยค่ะ แล้วนี่คุณพ่อไปวิ่งยังไม่กลับอีกหรือคะ"

ได้ยินคำถามจากบุตรสาว มัญชุดาจึงเงยหน้าดูเวลาจากนาฬิกาแขวนผนังแล้วพูดว่า

"ตอนนี้ยังไม่แปดโมงเลย แต่อีกเดี๋ยวคุณพ่อก็คงเข้าบ้านแล้วละ เดี๋ยวแม่ไปอุ่นกับข้าวรอก่อนดีกว่า" พูดจบก็ลุกขึ้นเดินเข้าครัว ส่วนมัลลิกาก็เอื้อมหยิบรีโมตโทรทัศน์มาเปิดดูฆ่าเวลา

ด้านคนที่ถูกถามถึงนั้น เวลานี้กำลังยืดเส้นยืดสายอยู่ในสวนสาธารณะของหมู่บ้าน นฤเบศร์มองไปรอบ ๆ สวนด้วยความพึงพอใจกับบรรยากาศร่มรื่นของที่นี่ รู้สึกดีใจที่ตนตัดสินใจไม่ผิดที่คิดซื้อบ้านหลังนี้ต่อจากเพื่อนร่วมงาน แม้จะไกลจากที่ทำงานพอสมควร และราคาบ้านแพงกว่าหลังเดิมที่เคยอยู่ถึงสองเท่า แต่เขาก็ไม่เสียดายเพราะถือว่าเขาซื้อสังคมและคุณภาพชีวิตที่ดีให้กับครอบครัว

บ้านเก่าที่เคยอยู่ แม้จะเป็นหมู่บ้านของโครงการชื่อดัง แต่ฝั่งตรงข้ามกลับเป็นชุมชนขนาดใหญ่ที่อยู่กันหลายร้อยครัวเรือน เด็กวัยรุ่นกเฬวรากมักจับกลุ่มแข่งรถจักรยานยนต์ในตอนดึก ซึ่งแน่นอนว่าเด็กพวกนี้ต้องมียาเสพติดมาเกี่ยวข้องด้วยแน่ เพราะเหตุนี้เขาจึงยอมเหนื่อยขับรถรับส่งลูกทั้งสองคนไปเรียนด้วยตัวเอง เขาไม่ยอมให้เด็ก ๆ นั่งรถประจำทางไปกลับเองอย่างเด็ดขาด

"สวัสดีครับคุณอา"

เสียงทักทายจากด้านหลังทำให้นฤเบศร์ต้องละจากความรื่นรมย์ตรงหน้าแล้วหันไปมองเจ้าของเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นภาวินชายหนุ่มบ้านติดกันเขาจึงทักทายกลับอย่างยิ้มแย้ม

"อ้าว สวัสดีครับคุณวิน มาวิ่งเหมือนกันหรือครับ"

"ครับ ถ้ามีเวลาก็จะพยายามมาวิ่งออกกำลังบ้าง ตัวติดโต๊ะทำงานทั้งวันก็ไม่ไหว" ภาวินเอี้ยวตัวบิดเอวไปมาก่อนพูดต่อ

"ผมไม่แน่ใจว่ามะลิได้บอกคุณอารึยังว่าเขาจะมาฝึกงานที่บริษัทผม"

ภาวินพูดไปยิ้มไป เพราะคิดว่าการมาทำงานด้วยกันครั้งนี้อาจเป็นการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างตนกับสาวน้อยข้างบ้าน ในหัวของเขาคิดวางแผนไว้ล่วงหน้าถึงการได้นั่งรถไปทำงานด้วยกัน และขากลับก็กลับพร้อมกัน ซึ่งบางวันเขาอาจจะชวนหญิงสาวเถลไถลไปอยู่แถวโรงภาพยนตร์ก็เป็นได้

ขณะที่ภาวินมัวแต่คิดถึงการหว่านพืชหวังผล แต่คนที่กำลังฟังอยู่นั้นรอยยิ้มค่อย ๆ เลือนหายไปทีละนิด

"ยายหนูยังไม่ได้บอกผมเลยครับว่าจะไปฝึกงานกับคุณ อีกอย่างนะ ผมกะจะให้มะลิไปฝึกงานที่กงสุลกับผม อาจจะไม่ต้องรบกวนคุณก็ได้"

แม้น้ำเสียงของคนพูดจะฟังสุภาพ อีกทั้งยังมีรอยยิ้มบาง ๆ ส่งให้ แต่ภาวินก็รู้สึกได้โดยสัญชาตญาณทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการปฏิเสธที่จะให้มัลลิกามาฝึกงานกับตน

"ก็...ผมว่าคุณอาลองถามมะลิก่อนก็ได้ครับว่าจะฝึกงานที่ไหน ส่วนผมยังไงก็ได้ ถ้าน้องเขาอยากมาทำที่บริษัทผมก็ยินดีต้อนรับ เพราะผมกะว่าจะให้น้องเขาไปทำอยู่ฝ่ายประสานงานต่างประเทศน่ะ ผมเห็นว่ามะลิเรียนเอกจีน และบริษัทผมก็ติดต่อกับบริษัทที่จีนบ่อย ๆ ก็เลยอยากให้เขาลองหาประสบการณ์จริงดู"

ภาวินพยายามพูดให้เป็นกลางที่สุด ไม่ดึงดันหรือเอาชนะคะคานกับอีกฝ่าย เพราะอย่างไรเสียคนตรงหน้าก็คือผู้ปกครองคนหนึ่งของมัลลิกา ถึงจะไม่ใช่บิดาแท้ ๆ แต่ก็มีฐานะเป็นว่าที่พ่อตาอยู่ดี เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องเอาใจอีกฝ่ายไว้ก่อน

"ครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนละกัน ได้เวลามื้อเช้าแล้ว"

นฤเบศร์พยักหน้าให้หนุ่มข้างบ้านก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ จากไปโดยทิ้งสายตาที่มองตามไปอย่างหนักใจของภาวินไว้เบื้องหลัง

"เฮ้อ..." ยังไม่ทันได้เริ่มก็ถูกเบรกจนตัวโก่ง

ชายหนุ่มได้แต่พร่ำบ่นอยู่ในใจ ดูท่าทางงานนี้จะไม่หมูเสียแล้ว

เมื่อถึงบ้านนฤเบศร์ก็ตรงดิ่งไปล้างหน้าและเปลี่ยนเสื้อที่มีแต่เหงื่อออก จากนั้นก็เดินไปเรียกคนที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่น

"มะลิ ไปกินข้าวเถอะลูก"

มัลลิกาขานรับพลางวางหมอนอิงไว้ข้างตัวแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ครั้นพอเห็นพ่อเลี้ยงทำท่าจะเข้ามาช่วยพยุงจึงรีบร้องห้าม

"หนูเดินเองได้ค่ะคุณพ่อ อาการดีขึ้นเยอะแล้ว ที่ต้องลุกช้า ๆ เพราะกลัวแผลปริน่ะ คุณแม่บอกว่าถ้าแผลหายช้าระวังจะเป็นแผลเป็น หนูไม่อยากมีแผลเป็น"

คนฟังยิ้มขำพลางยกมือกอดอก "อะไรกัน เดี๋ยวนี้ห่วงสวยเป็นแล้วหรือเรา"

หญิงสาวได้ฟังอย่างนั้นก็ค้อนใส่คนพูด

"แหม...หนูเป็นผู้หญิงนะคะ ใครบ้างจะไม่ห่วงสวย"

เมื่อมาถึงโต๊ะอาหาร กับข้าวก็ถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนนั่งกินข้าวไปพลางพูดถึงนฤบดินทร์ บุตรชายคนเล็กของบ้านซึ่งไปเข้าค่ายลูกเสือที่ต่างจังหวัด จนกระทั่งมาถึงเรื่องฝึกงานของมัลลิกา

"พรุ่งนี้ไปมหา'ลัย หนูก็ไปทำเอกสารขอเข้าฝึกงานที่กงสุลละกันนะ พ่อจะเซ็นอนุมัติให้เอง"

"หา! คุณพ่อว่าไงนะคะ" มัลลิกาชะงักมือที่กำลังตักข้าวทันทีที่ฟังจบ

"พ่อบอกว่าให้หนูไปฝึกงานที่กงสุลกับพ่อ พรุ่งนี้ไปทำเอกสารมาพ่อจะเป็นคนเซ็นอนุมัติให้เอง" พูดจบก็ก้มหน้าก้มตากินต่อ ขณะที่มัลลิกานั้นได้แต่อ้าปากค้างพลางหันไปมองหน้ามารดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ล้อเล่นน่า ไม่จริงใช่ไหม!