บทที่ 13

“โอ้โห! นี่ฝีมือเอ็งจริงๆ เหรอนังแก้ว” ป้านวลอุทานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นหลังหลานสาวของตนเอาผลไม้แกะสลักมาอวดให้ดู

“จริงสิป้า”

“สวยจังเลยว่ะ ข้าแทบไม่อยากเชื่อ เคยเห็นแต่ในจานของหม่อมท่าน ไม่คิดว่าเอ็งจะทำเป็นกับเขาด้วย”

“โธ่เอ๊ย...หมั่นไส้! พวกไม่เคยก็อย่างนี้แหละ”

จู่ๆ เสียงของมะขามซึ่งเป็นสาวใช้ของหม่อมสร้อยฟ้าก็ดังขัดจังหวะขึ้น ทำให้สองป้าหลานมองหน้ากันอย่างงงๆ

“แกพูดอะไรวะนังมะขาม ฮึ!” ป้านวลหันไปถามเหมือนจะเอาเรื่องกับฝ่ายนั้น

“ก็พูดไปเรื่อยเปื่อย...”

“แล้วที่แกพูดเมื่อกี้นี้ แกหมายถึงใคร?”

“ฉันไม่ได้หมายถึงใคร แต่ถ้าใครอยากจะรับก็รับไปสิ”

มะขามลอยหน้าลอยตาพูดพร้อมกับเหยียดปากใส่สองป้าหลานเป็นเชิงดูถูก ก่อนจะสะบัดก้นเดินฉับๆ ไปทางตึกใหญ่ทันที

“มันเป็นอะไรของมันวะนังนี่” หญิงชรารำพึงเบาๆ อย่างสงสัย

“เขาคงหมั่นไส้แก้วมั้งจ๊ะป้า เพราะหม่อมท่านเคยเรียกใช้เขาอยู่เป็นประจำ แต่ตอนนี้ไม่ค่อยได้เรียกใช้แล้ว” ดอกแก้วพอจะเข้าใจสาเหตุ

“เอ็งก็อย่าไปฟังมันมากก็แล้วกัน”

“แก้วไม่สนใจหรอกจ้ะถ้าเขาไม่ร้ายมาก่อน ป้าไม่ต้องกังวล”

คำตอบของดอกแก้วทำให้นางอดเป็นห่วงไม่ได้ ดอกแก้วเป็นคนไม่ยอมคนมาแต่ไหนแต่