รักนี้อยู่ในออฟฟิศ

รักนี้อยู่ในออฟฟิศ

last updateLast Updated : 2025-12-12
By:  Tawan mikiCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
25Chapters
506views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะไอติมถ้วยเดียว! ทำให้พนักงานบัญชีตัวอวบอย่าง ธารน้ำ ถูกประธานคลั่งรักอย่าง ลูคัส ตีตราจอง! เขาหวงหนักมาก จนสั่งหยุดงาน! แถมพาไปเจอแด๊ดถึงอิตาลี! เตรียมพบความรักที่ยิ่งใหญ่ อลังการ และอันตราย!

View More

Chapter 1

แนะนำเจ้าหมูน้อย

[Lucien’s POV]

A peaceful human being living with no idea of being surrounded by mythical creatures, that’s who I used to be until I became a bloodthirsty vampire, now aged seventy-three years old with the appearance of a man in his twenties which I had been before my nightmare began.

Blood splattered on my face as my sword slashed the throat of the werewolf before me while my hand dug out the heart of the one behind me. A smile embraced my lips as I licked blood off it, filled with the thoughts of finally becoming human again now that the war was over and spending the rest of my life with my beautiful Eloise.

For some reason, after the death of my parents and me being turned into a vampire, I had hated my life and wanted to die, but I never succeeded in taking my own life no matter how many attempts I made. When I met Eloise, I understood why the heavens had prevented my death. It was to make me meet her, to know I was worthy of being loved, to understand that I wasn’t alone neither had I been deserted.

Eloise was perfection itself, and from the moment our hands touched, I knew she was my destiny; the reason I could live.

I stood in the middle of the battlefield with several dead bodies of werewolves of different ranks lying all around me. I was pretty sure I had gotten rid of each and every single one of them… Well, except Arthur, the leader of their Pack who had probably ran off as the coward he was. For years, they had terrorised the community and caused terrible trouble to the witches. I minded my business, but they enraged me constantly and so, I had gladly accepted when Celeste enlisted my help in exchange for giving me a potion that would make me human again.

“Lucien! Lucien!” a voice called out urgently, and when I looked, I saw it was one of the witches who was racing towards where I was.

She stopped when she got to me, panting heavily.

“You came too late. You should have seen how those who have haunted your clan since time began were slaughtered and were begging for mercy. I could go on and…”

She cut in. “Now is not the time to boast, Lucien. Celeste sent me to you. Something terrible has happened,” she announced, and that was when I saw the despair in her eyes.

“Something terrible? What do you mean?” I demanded.

“It’s Eloise. Arthur attacked her,” she revealed.

Without bothering to hear the rest of the story, my legs took off like lightening. With enhanced speed, I arrived at my little cave home only minutes later. What greeted me was the sight of Eloise’s corpse.

My legs shook and my hands trembled as my sword clattered to the floor.

It was a gruesome sight. Her clothes were ripped and the blood that trickled down was a clear sign that she had been defiled. There were bite marks on her skin which on normal days, would gleam like milk. Her neck had also been broken, and she lay there on the cold hard sandy ground; not breathing, not smiling cheerfully like she always did.

“Eloise!” I screamed, racing to the dead body, my mouth quivering as I was unable to comprehend the reality of what was before me. My stomach tightened into knots and my chest felt heavy to the point where I couldn’t breathe.

I fell to my knees and held her in my arms as tears rolled down my cheeks, the memories of the last time I had seen her filling up my mind.

How could someone so full of life just die that way? “No, Eloise. No, tell me you’re playing a prank on me. Wake up, please. Please, wake up,” I said to her, holding her close to me.

“It’s no use, Lucien. She’s gone,” I heard Celeste, whom I hadn’t noticed was in the compound, say.

“Don’t tell me that, Celeste. Don’t. Eloise isn’t gone. She can not be gone. Not my Eloise, not her!” I screamed at her.

Even in death, she still shone like the sun and it only served as a reminder that she definitely didn’t deserve to die the way she did. A thought then came to my mind as I stood up.

“Celeste, help me, please. There’s nothing impossible for you to do. You’re the greatest witch to have ever lived, not so? Bring Eloise back to me. Please. Forget about making me human. I helped you in the war, repay me by giving Eloise back her life,” I pleaded with her.

She shook her head sadly. “Lucien, if there was something I could do, don’t you think I would have done it?”

I growled angrily as my claws sprung out. “Don’t give me that. You’re lying to me and you know it. You can save Eloise. You can save her,” I said, desperate with red flame burning through my eyes.

“I’m sorry, Lucien. My hands are tied,” she said, painfully.

“How does it feel, Lucien, to lose the only thing you ever had? At least, now, you know you ought not to have slain the members of my Pack in the manner you did,” Arthur said, appearing from nowhere.

As my eyes met his, my heart grew cold with rage as immense anger and irritation surged through my veins. My claws grew longer and fangs sprouted from my mouth as my eyes darkened. I lunged forward at him and as he tried to go around in circles, I caught him by his hand and proceeded to strangle him with my hands; my claws sinking deep into his flesh.

“You should never have come back here,” I said, tightening my grip as he coughed out blood, choking to death.

He grinned wildly. “How could I miss the chance to see that look on your face?” he asked, provoking me the more.

“You should never have come for her. I was your enemy, she was just an innocent woman. What did she ever do to deserve such a horrible death? It’s all my fault. I should have killed you earlier and this would have been prevented, but it is not too late. Today, Arthur Goldman, you will die in my hands and I’ll join you in the afterlife shortly to make the rest of eternity hell for you,” I stated, and I did mean every word I spoke.

“No, Lucien. You must not end your own life. A vampire can never be reborn, but Eloise would definitely be reborn. You must stay alive as that’s the only way you can meet her and be together with her once again,” Celeste said.

A ray of hope flickered in my heart and for a moment, I lost my grip on Arthur which aided in him getting the upper hand and pushing me to the floor. I regained my balance and appeared right in front of him as he tried to escape.

“I’m not letting you go,” I said, digging my hand into his heart.

He staggered backwards and fell to his knees, as more blood dripped from his mouth, feeling terrible pain. “If truly there’s a next life, you and Eloise would never be together. I’ll make sure of it,” he swore.

Infuriated, I took out his heart and just like that, he collapsed to the floor with eyes wide open as a mischievous smirk rested on his lips.

I looked at Eloise’s corpse and fell to the floor, crying out my heart. She was the ground I walked on, the very air I breathed. I could not live without her… I didn’t want to know how life was before I met her. A sharp pain pierced through my heart as tears kept rolling down my cheeks, filled with a terrible ache that just couldn’t go away.

I didn’t want to live anymore, I couldn’t bear this misery and torture, but for her sake, I would. If it meant that I got to see her again someday, I didn’t mind waiting for her no matter how long it was going to take. She was the essence of my existence, and I was never going to let her go.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
25 Chapters
แนะนำเจ้าหมูน้อย
ชีวิตของ ธารน้ำ เป็นเพียงวงจรซ้ำ ๆ ของมนุษย์เงินเดือนทั่วไป ทำงานบัญชีที่น่าเบื่อ กินข้าวคนเดียว และนอนดูซีรีส์อยู่ในคอนโดฯ ชีวิตเรียบง่ายเสียจนน่าเบื่อหน่าย จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาได้ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด...หลายปีก่อน ท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าว ธารน้ำบังเอิญเจอผู้ชายคนหนึ่งนั่งซมซานอยู่ข้างถนน ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด ร่างกายผอมจนน่าใจหาย ธารน้ำสงสารเขาจับใจ เลยตัดสินใจซื้อไอศกรีมให้หนึ่งถ้วย เพื่อปลอบประโลมความหิวโหย“ขอบคุณนะ” ผู้ชายคนนั้นรับไอศกรีมไปกินเงียบ ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาคมกริบ ที่ในตอนนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนล้า“ไม่เป็นไร พี่รีบไปหาที่พักเถอะ”ธารน้ำไม่เคยคิดว่าการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ในวันนั้น จะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล...เพราะผู้ชายผอมโซคนนั้น คือ ลูคัส มัตเตโอ้ ทายาทอันดับหนึ่งของตระกูลมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลจากอิตาลี และวันนี้เขาได้กลับมาทวงคืนทุกสิ่งที่เขาควรจะได้ลูคัส ในวันนี้ไม่ใช่คนซมซานอีกต่อไป เขาคือประธานบริษัทที่สุขุม ทรงอำนาจ และได้ใช้เส้นสายอำนาจทั้งหมดเพื่อดึงตัวธารน้ำเข้ามาทำงานในบริษัทของเขา แม้ธารน้ำจะจบมาด้านบัญชี แต่สุดท้ายเขาก็ต้องยอมเข้ามาเป็นส่วน
Read more
บทที่ 1 เริ่มงานวันแรก
บทที่ 1 เริ่มงานวันแรกแสงแดดยามเช้าสาดลงกระทบกระจกตึกระฟ้าในย่านอโศก เสียงเครื่องยนต์ รถเมล์ มอเตอร์ไซค์ และเสียงบีบแตรประสานกันจนกลายเป็นจังหวะคุ้นเคยของเมืองที่ไม่เคยหยุดหายใจ ผู้คนสวมสูทถือกาแฟเร่งฝีเท้าเข้าสู่อาคารสำนักงานเหมือนฝูงมดกำลังเข้ารังในกลุ่มนั้นมีชายหนุ่มร่างกลมคนหนึ่งที่กำลังวิ่งสุดแรง ใบหน้าแดงระเรื่อ ผมสีทองอ่อนยุ่งฟูจนแทบจะคลุมหน้า กระเป๋าเอกสารแน่นในมือเหงื่อเปียกเต็มขมับ เขาสูดลมหายใจแรง ๆ ก่อนจะตะโกนออกมาสุดเสียง“รอด้วยครับ!”เสียงตะโกนของผู้ชายร่างกลมมีพุง แก้มขึ้นสีชมพูระเรื่อ ผมสีทองอ่อนยุ่งเล็กน้อยดังลั่นไปทั่วโถงหน้าลิฟต์ เขากำลังวิ่งกระหืดกระหอบมาพร้อมกับกระเป๋าใส่เอกสารแน่นมือ เหงื่อผุดเต็มขมับ แต่ก็ยังพยายามส่งเสียงเรียกให้คนในลิฟต์รอก่อนประตูจะปิดวันนี้เป็น วันแรกของการเริ่มงานใหม่ ในบริษัทนำเข้าระดับยักษ์ใหญ่ของเครือ “มัตเตโอ้” ที่มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ไกลถึงอิตาลีจะเรียกว่าโชคช่วยก็ได้ หรือว่าวาสนากันแน่เพราะหลังเรียนจบไม่นาน เขาก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งผลสัมภาษณ์เข้าทำงานที่นี่ทันที ทั้งตื่นเต้น ทั้งประหม่า เหมือนกำลังจะขึ้นชั้นสวรรค์ด้วยลิฟต์ตัวนี้เอง
Read more
บทที่ 2 คนจะนอน
บทที่ 2 คนจะนอน พอมาถึงที่ชั้นดาดฟ้า ธารน้ำก็ต้องอ้าปากค้าง‘โห... สวยอะ’ตรงหน้าคือสวนเล็ก ๆ ที่ถูกจัดไว้อย่างลงตัว มีทั้งไม้กระถาง ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น ที่นั่งพักผ่อนหลากมุม และลมที่พัดเอื่อย ๆ มาพร้อมกลิ่นหอมของดอกไม้จาง ๆวิวตรงขอบรั้วเป็นกระจกใส มองออกไปเห็นตึกสูงเรียงรายกับท้องฟ้ากรุงเทพฯ ที่เริ่มมีเมฆลอยบาง ๆ แสงแดดช่วงเที่ยงสะท้อนเป็นประกายวาวระยิบเหมือนแผ่นทอง“บริษัทนี่เขาทุ่มงบจัดวิวขนาดนี้เลยเหรอ”เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะมองรอบ ๆ อีกครั้งไม่มีใครเลย… เงียบสงบ เหมือนโลกมีเขาคนเดียว“อืม... เหมาะจะพักสมองสุด ๆ”เขายกขนมในมือขึ้นมากำไว้แน่นแล้วเดินไปหยุดตรงชิงช้าไม้ใหญ่ที่แกว่งเบา ๆ ตามแรงลม“สวัสดีธารน้ำมาแล้วค้าบบบ~~”เสียงของเขาดังก้องในอากาศ พร้อมเสียงหัวเราะสดใสที่หลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติวันแรกของการทำงานมันเหนื่อย แต่ตอนนี้มันเหมือนปลดล็อกทุกอย่างออกไปแล้วจริง ๆ...จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลัง“เสียงดังทำไม จะนอน”“กริ๊ดดดดดดด!!!”เสียงกรี๊ดของเขาแหวกอากาศออกไปจนแผ่นกระจกสะเทือน เขาสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะเห็นเงาคนลุกขึ้นจากม้านั่งไม้ด้านในสุดของสวนชายคนนั้นส
Read more
บทที่ 3 อุบัติเหตุ
บทที่ 3 อุบัติเหตุเวลา 17.00 น.ในที่สุดก็เลิกงานสักที... เหนื่อยจนแทบจะบ้าตายกลับห้องเมื่อไหร่จะนอนให้จมเตียงเลยคอยดูคิดแค่นั้นใบหน้าก็เผลอคลี่ยิ้มออกมา แล้วหัวเราะเบา ๆ กับตัวเองเหมือนคนเพ้อ“เป็นอะไรเจ้าเด็ก ยิ้มคนเดียวอีกแล้วนะ”เสียงแซวของ ชมพู่ ดังขึ้นข้าง ๆ“แหะ ๆ ป่าวครับ”ธารน้ำตอบพลางยกมือเกาหลังคอแก้เก้อ“แน่ใจ?”“ครับ”“งั้นไป กลับบ้านกันได้แล้ว”“ครับผม!”เสียงของชมพู่เรียกสติให้กลับมาจากภวังค์ความสุขจอมปลอมในหัว เขาคงดูเหมือนคนบ้าในสายตาอีกฝ่าย แต่ใครจะไปรู้บางทีแค่คิดถึงเตียงนุ่ม ๆ ก็มีความสุขได้แล้วนี่นา พอพูดจบ ทั้งคู่ก็เดินมาที่หน้าลิฟต์เพื่อจะลงไปชั้นล่าง ระหว่างรอลิฟต์ ธารน้ำก็เงยหน้าขึ้นถามอย่างสงสัย“พี่ชมพู่ครับ เดือนนี้คนจากบริษัทแม่มายังครับ?”“หืม? ยังเลย เห็นว่าอีกสองสามวันจะมา ตรวจงานเหมือนทุกเดือนนั่นแหละ”ชมพู่ตอบขณะมองตัวเลขชั้นที่กำลังไล่ลงมา “เราเตรียมตัวไว้ให้พร้อมละ ถึงจะเป็นเด็กใหม่ก็ต้องสู้เข้าใจไหม”“ครับ…” เขาพยักหน้ารับ แต่ใจเริ่มเต้นตุบ ๆมาทำงานได้วันเดียว บริษัทแม่จะมาตรวจแล้วเหรอเนี่ย...ชีวิตกูทำไมมันยุ่งเหยิงขนาดนี้วะเอาวะ ธารน้ำ มึงสู้มันไ
Read more
บทที่ 4 คุณเป็นใครกันแน่
บทที่ 4 คุณเป็นใครกันแน่โห..รถอย่างสวย!ทันทีที่ธารน้ำก้าวขึ้นมานั่งในรถ เบาะหนังนุ่มนิ่มหอมกลิ่นใหม่ ๆ ทำเอาแทบอยากกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ตรงนั้นเลยทีเดียวแม่เจ้า... รถหรูขนาดนี้ คนขับก็หล่อ ลูกน้องยังดูดีอีก นี่มันชีวิตในฝันของใครสักคนแน่ ๆ แต่ทำไมมันดันเป็นเขานะ เขาเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แอบสำรวจเงียบ ๆ ตั้งแต่ข้างล่างขึ้นบนสูทดี น้ำหอมแพง หน้าแบบนี้ไม่ได้อยู่แผนกเดียวกับพี่เพ็ญแน่ ๆ …แต่ก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดี ว่าแล้วก็เปิดบทสนทนาเลยดีกว่า“เอ่อ... คุณทำงานแผนกอะไรอ่ะ ถึงได้มีรถหรูแบบนี้?”เสียงถามเต็มไปด้วยความอยากรู้แบบเด็กซื่อ ๆ ที่พยายามทำเนียนไม่ให้ดูอยากรู้อยากเห็นจนเกินไป“ทำไมต้องบอก?”เสียงตอบกลับเรียบเฉย แต่แฝงรอยยิ้มมุมปากบาง ๆ“คุณจะเล่นตัวทำไมเนี่ย เราถามดี ๆ นะ ตั้งแต่ตอนกลางวันแล้วนะ ยังไม่ตอบเลย”ธารน้ำเถียงเสียงอ่อย ๆ พร้อมทำหน้ามุ่ยนิด ๆ เหมือนงอน“ผู้จัดการ”คำตอบสั้น ๆ ทำเอาธารน้ำชะงักไปนิด แต่คนที่ตกใจยิ่งกว่าคือลูกน้องทั้งสองที่นั่งข้างหน้าดีนกับคาลหันมามองหน้ากันผ่านกระจกมองหลังแทบจะพร้อมกันผู้จัดการ?ในเมื่อเจ้านายตัวจริงคือเจ้าของบริษัททั้งคน จะโกหกท
Read more
บทที่ 5 ตายแล้วกล้วยทอด
บทที่ 5 ตายแล้วกล้วยทอด หลังจากหาหมอเสร็จ ลูคัสก็ให้ลูกน้องจัดการขับรถมาส่งธารน้ำถึงหน้าคอนโดหรูอย่างรวดเร็ว พอรถเก๋ง BMW จอดเทียบ เขาก็ลดกระจกแล้วพูดสั้นๆ ว่า “ถึงแล้ว” ก่อนจะเหยียบคันเร่งขับออกไปอย่างรวดเร็วธารน้ำยืนงงอยู่หน้าคอนโด ได้แต่กะพริบตาปริบๆ ‘อะไรเนี่ย... รีบไปไหนของเขา’ พลางหันกลับไปที่ลานจอดรถของอาคาร และก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นรถมอไซด์เวสป้าคู่ใจสีเหลืองที่เขาตั้งชื่อเล่นว่า 'น้องฟักทอง' จอดอยู่ในช่องจอดเรียบร้อย ‘เอ๊ะ! เขารู้ได้ไงวะ ว่ารถเราจอดอยู่ตรงไหน แต่ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันก็ทำให้เขาเลิกสนใจความสงสัยนั้นไปในทันที ‘ช่างเถอะ! ขอขึ้นห้องนอนก่อนละกัน’ ว่าแล้วก็เดินกะเผลกๆ ตรงขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 20 ทันทีทันทีที่เข้าห้อง ธารน้ำก็รีบตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำก่อนเลย วันนี้เจอศึกหนักมาทั้งวัน ทั้งเข้างานสาย รถชน เจ็บตัว แถมยังต้องมานั่งเถียงกับผู้ชายหน้าหล่อที่กวนประสาทเป็นที่หนึ่งอีก ‘เอ๊ะ หรือเราจะโทรหาแม่ก่อนดี? ไม่สิ... อาบน้ำก่อนดีกว่า!’เขาใช้เวลาอาบน้ำเกือบชั่วโมง ไม่ใช่อะไรนะ... ลีลาจ้า! เนอะ ตามประสาคนหล่อที่ดูดีทุกอณูอย่างเขา ก็ต้องพิถีพิถันหน่อย! พออาบน้ำเส
Read more
บทที่ 6 กลับมา
บทที่ 6 กลับมาหนึ่งอาทิตย์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ที่พี่ชมพู่กระซิบบอกเรื่องข่าววงในเกี่ยวกับการเข้ามาของผู้บริหารคนใหม่ ธารน้ำก็เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีวี่แววของใครคนนั้น หรือว่าเขาจะเปลี่ยนใจกลับอิตาลีไปแล้ว? ช่างเถอะ... มันไม่ใช่เรื่องของเขาแต่สิ่งที่น่าแปลกใจและทำให้ธารน้ำเป็นกังวลมากกว่าคือ ลูคัส ตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุแล้วลูคัสมาส่งเขาที่คอนโด ชายหนุ่มคนนั้นก็หายตัวไปดื้อๆ เหมือนไม่เคยมีตัวตน ธารน้ำตั้งใจว่าจะติดต่อเขาเพื่อสอบถามเรื่องค่าซ่อมรถเก๋งที่โดนชนท้าย และค่าซ่อมมอเตอร์ไซค์ของเขาเองที่จู่ๆ ก็กลับมาสวยปิ๊งเหมือนใหม่... แต่ก็ไม่รู้จะตามหาได้ที่ไหนไปดูที่ลานจอดรถของบริษัทก็ไม่เห็นรถสปอร์ตคันหรูของเขาเลย ‘เอ๊ะ! หรือว่าโดนไล่ออกไปแล้วนะ’ ความคิดผุดขึ้นมาอย่างเป็นห่วง แต่ก็รีบสะบัดมันทิ้งไปว่าแล้วเขาก็กลับมาก้มหน้าทำงานของตัวเองต่ออย่างตั้งใจ แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเพราะเสียงเรียกของพี่ชมพู่ที่ดังขึ้นข้างๆ“เจ้าเด็กๆ!”“ครับ?”ธารน้ำหันไปมองด้วยความสงสัยเต็มที่ เพราะอยู่ดีๆ พี่ชมพู่ก็หันมาหาเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้นและตกใจราวกับเพิ่งเจอเรื่องเหลือเชื่อมา
Read more
บทที่ 7 ผู้บริหารคนใหม่
บทที่ 7 ผู้บริหารคนใหม่แฮ่ก... แฮ่ก...เสียงหอบหายใจหนักๆ ดังมาจากร่างของคนตัวอ้วนที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้าลิฟต์มาอย่างรวดเร็ว และรีบเดินกะเผลกๆ ไปที่แผนกด้วยความเร่งรีบ เขาเหนื่อยจากการวิ่งหนี ลูคัส บนดาดฟ้า แถมยังไปกวนประสาทร่างสูงคนนั้นเข้าอีก คิดแล้วก็หมั่นไส้ คนอะไรถามดีๆ ก็ไม่ยอมบอกความจริง ให้เราทำแผลให้ตั้งนาน แต่ก็ไม่ยอมบอกอะไรเลยว่าไปโดนอะไรมา มันน่าตีจริงๆ!พอเดินมาถึงที่โต๊ะทำงาน พี่ชมพู่ ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเขาแทบจะทันทีแฮ่ก... แฮ่ก…“เจ้าเด็ก! เตรียมตัวเร็ว!”“มีอะไรครับพี่ชมพู่”“เรียกประชุมด่วน! ผู้บริหารคนใหม่เรียกแผนกของเราทั้งหมดให้เข้าไปประชุมตอนนี้เลย!”“โอ๊ย! เหนื่อยหายใจไม่ทันแล้วเนี่ย” ชมพู่โอดครวญ“ใจเย็นสิครับ หายใจลึกๆ” ธารน้ำพยายามปลอบ แต่สายตาก็ยังเร่งเร้า“ไปเร็ว! เดี๋ยวโดนหาว่าไปสายนะ”“ครับ!”มาแบบนี้ไม่ทันได้ตั้งตัวเลย เมื่อกี้ก็ว่าเหนื่อยจากการวิ่งหนีไอ้คนปากแข็งบนดาดฟ้าแล้ว นี่พี่ชมพู่ยังพาเหนื่อยอีกรอบเพราะความรีบร้อน ‘โอ้ย! ทำไมกันนะ ชีวิตของไอ้ธารน้ำคนนี้มักจะมีแต่เรื่องให้วิ่งเข้าใส่จังเลย’ เรียกประชุมอะไรเอาตอนนี้ แทนที่จะเรียกตั้งแต่เช
Read more
บทที่ 8 ยิ่งหลบ ยิ่งเจอ
บทที่ 8 ยิ่งหลบ ยิ่งเจอ หลังเลิกงานเย็น ธารน้ำรีบเก็บข้าวของทุกอย่างใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังที่ลานจอดรถ เขารีบคล่อมน้องฟักทองมอเตอร์ไซค์คู่ใจทันที เขากลัวว่าถ้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว จะต้องเผชิญหน้ากับ ลูคัส ผู้บริหารปากแข็งที่หลอกลวงเขาอีกครั้ง ระหว่างที่กำลังจะสตาร์ทรถอยู่นั้นเอง จู่ๆ ก็มีมือหนาใหญ่เอื้อมมาจับคอเสื้อด้านหลังของเขาไว้แน่นกริ๊ดดดด!ธารน้ำร้องเสียงหลงด้วยความตกใจจนตัวโยน นึกว่าโดนผีอำหรือโดนใครมาทำร้ายยามวิกาล“อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลยนะ! เดี๋ยวลูกช้างจะทำบุญไปให้! ฮือๆ”“พี่เอง! จะร้องทำไมเนี่ย”เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นที่ด้านหลัง“เอ้า! แล้วใครเขามาเงียบๆ แบบนี้ล่ะ! ตกใจหมด!” ธารน้ำหันไปโวยวายทันที แต่ก็ยังไม่วายส่งค้อนวงใหญ่ให้คนด้านหลัง“ถ้าไม่มาแบบนี้จะรู้ได้ยังไง ว่าเราไม่อยากเจอหน้าพี่” ลูคัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ“ก็ไม่อยากเจอไง! ไม่เข้าใจที่พูดเหรอไง!” “ไม่!”“ปล่อยนะ! จะกลับบ้าน!”“เดี๋ยวไปส่ง”“ไม่ไปกับคนแปลกหน้า!” “เหรอ”พูดไม่ทันขาดคำ ร่างสูงที่รั้งคอเสื้อเขาไว้ก็จัดการปล่อยมือออก ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นกระโดดขึ้
Read more
บทที่ 9 ขยันแกล้ง
บทที่ 9 ขยันแกล้ง พาร์ทลูคัส ผมรู้อยู่แล้วว่าเด็กอ้วนจะต้องหาทางหลบหน้าผมหลังเลิกงาน ผมเลยมาแอบดักรอไว้ที่ลานจอดรถ การเคลื่อนไหวทุกอย่างของเจ้าตัวอยู่ในสายตาผมทั้งหมด ผมจึงตั้งใจแกล้งเข้าไปจับคอเสื้อด้านหลัง เพื่อทำให้เด็กคนนี้ตกใจเล่นที่ไหนได้... เจ้าตัวกริ๊ดเสียงดังจนหูผมเกือบดับ แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะถึงจะเสียงดังแค่ไหน ผมก็ยังคงชอบที่จะแกล้งอยู่ดีผมรู้ดีว่าเด็กตรงหน้าไม่ค่อยพอใจเรื่องที่ผมปิดบังสถานะตัวเอง ถ้าผมบอกความจริงทั้งหมดว่าผมต้องพัวพันกับธุรกิจแบบไหน คนตรงหน้าก็จะกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ผมอีก และนั่นคือสิ่งที่ผมทำใจยอมรับไม่ได้เด็ดขาด ผมพยายามหักห้ามใจไม่ให้ตามไปวุ่นวายกับน้อง แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อความต้องการของตัวเองผมเลยแกล้งขอนั่งมอเตอร์ไซค์ไปด้วย ทั้งที่รู้ว่าเจ้าของรถไม่อยากให้ไป แต่มีหรือที่คนอย่างผมจะฟังเสียงคัดค้าน ตลอดทางผมจงใจจับเอว... จะเรียกว่าเอวไหมนั้นก็ไม่รู้ หึหึ แต่พุงเด็กนี่นุ่มนิ่มไปหมด สัมผัสที่ได้ช่างน่าหลงใหลจนอยากจะจับกดคาเตียงฟังแล้วเหมือนผมเป็นคนเลว... มันก็เลวจริง ๆ นั่นแหละ ทั้งธุรกิจสีเทา ธุรกิจมืด ไหนจะต้องจัดการคนที่มาขัดผลประโยชน์จนถึง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status