บทที่ 6

“เห็นหม่อมแม่อนุญาต ก็คอยแอบไปเก็บอยู่ร่ำไปสิไม่ว่า สงสัยคงจะยึดเป็นสถานที่ทำมาหากินเลยสินะ!”

ดอกแก้วเบ้ปากและแสร้งทำหน้ายิ้มระรื่น ป่วยการที่จะต่อความยาวสาวความยืดกับอีตาคุณชายขี้งก จึงรีบสวนวาจาเผ็ดร้อนกลับไปทันควัน

“ถ้าคุณชายหวงผักบุ้งพวกนี้นัก ดิฉันจะคืนให้ก็แล้วกัน เอาไปเลย”

ว่าแล้วหญิงสาวก็ยกเอากระบุงที่ใส่ผักบุ้งยื่นไปให้เขาด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น

“ฉันไม่รับหรอก มันสกปรก” มือหนายกขึ้นปัดเสื้อผ้าเป็นเชิงรังเกียจ

“ชายวัชร!”

หม่อมสร้อยฟ้าหันมาเอ็ดบุตรชายเสียงเข้ม ด้วยไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดจาไม่ให้เกียรติคนอื่นในที่สาธารณะเช่นนั้น

“ถ้าหม่อมแม่จะรับก็รับเอาเองเลยนะครับ ชายไม่มีทางถือให้เด็ดขาด”

ดอกแก้วซึ่งยืนฟังคำพูดแดกดันประชดประชันอยู่ครู่หนึ่งจึงสูดลมหายใจเข้าปอดจนชุ่มลึก แล้วรวบรวมความกล้าพูดแทรกขึ้น

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เดี๋ยวแก้วจะเอาไปส่งให้หม่อมท่านเอง”

“ไม่ต้อง! จุ้นไม่เข้าเรื่อง ประเดี๋ยวรถของฉันจะสกปรกเสียเปล่าๆ” เขาตะคอกเสียงดังพร้อมกับสาดสายตาวาววับจับจ้องคนอวดดีไม่ลดละ

หญิงสาวเจ็บใจยิ่งนักกับคำพูดจาแดกดันและท่าทางที่พลวัชรแสดงออกอย่างหยามเกียรติ โดยเฉพาะเมื่อเหลือบไปเห็นป้านวลซึ่งก้มหน้าก้มตาด้วยความเจียมเนื้อเจียมตัว ความรู้สึกโกรธกรุ่นก็ปรากฏเด่นชัดบนขากรรไกรที่ขบแน่น จนนึกอยากจะวิ่งไปหาก้อนหินใหญ่ๆ มาเขวี้ยงใส่คนใจแคบนั่นสักสิบก้อนเป็นอย่างต่ำ!

“เอาล่ะๆ พอกันได้แล้ว” หม่อมสร้อยฟ้ารีบปรามทั้งสองคน “เอาเป็นว่าฉันจะรับซื้อผักบุ้งทั้งหมดนี่เลยก็แล้วกันนะจ๊ะ”

พูดจบ หญิงสูงศักดิ์ก็ส่งเงินให้กับป้านวลพร้อมด้วยรอยยิ้ม ป้านวลมีท่าทีเงอะงะเล็กน้อยเมื่อเหลือบไปเห็นหม่อมราชวงศ์พลวัชรยืนทำตาขวางเป็นยักษ์วัดแจ้ง

“เอ่อ...คือว่า...”

“รับไปสิจ๊ะ”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ขอบพระคุณจริงๆ” หญิงสูงวัยยกมือขึ้นไหว้ก่อนจะรับเงินมาแล้วยัดลงในถุงผ้าข้างกาย

“เดี๋ยวหนูแก้วช่วยยกผักทั้งหมดนี้เอาไปไว้ที่ท้ายรถฉันหน่อยนะจ๊ะ” หม่อมสร้อยฟ้าหันไปบอกดอกแก้วเสียงนุ่ม

“เจ้าค่ะหม่อม...” หญิงสาวรับคำด้วยท่าทีนอบน้อม พลางแอบชม้ายหางตาไปทางพลวัชรอย่างเยาะเย้ยแกมสะใจ

หม่อมราชวงศ์หนุ่มพ่นลมร้อนๆ ออกมาจากปากแรงๆ แบบขัดใจยิ่งนักที่มารดาทำเหมือนฉีกหน้าเขาต่อหน้ายัยผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้น ใบหน้าหล่อคมบึ้งตึงขึ้งเคียดลงไปทันที ก่อนจะรีบสาวเท้ายาวๆ ตรงไปยังรถ โดยมีดอกแก้วหอบหิ้วกระบุงที่ใส่ผักบุ้งตามหลังไปไม่ห่าง

ร่างองอาจเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ พาหนะสุดหรู แล้วยืนกอดอกหลิ่วตามองคู่อริตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาแข็งๆ

“คุณชายมองทำไมคะ?” เสียงใสพูดขึ้นอย่างกระเซ้าเย้าแหย่ “รีบๆ ไปเปิดกระโปรงรถสิ”

วลียียวนดังกล่าวทำเอาพลวัชรถึงกับตาลุกวาวจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า ขบกรามแน่นเพราะไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนยั่วโมโหเก่งได้เท่าแม่คนนี้มาก่อน มันน่าจับมาโบยเสียให้เข็ด

“นี่เธอบังอาจมาออกคำสั่งกับฉันเหรอ!?”

“ดิฉันมิกล้าหรอกค่ะ แค่จะทำตามคำสั่งของหม่อมท่านให้มันเสร็จๆ จะได้ไปเสียที หรือว่าไอ้ที่แกล้งโย้เย้นี่เพราะอยากจะเห็นหน้าของดิฉันนานๆ กันล่ะหืม...คุณชายพลวัชรเจ้าขาาา” หญิงสาวเชิดใบหน้ามอมแมมขึ้นจ้องตา ไม่ได้มีท่าทีจะหวาดหวั่นกับความเป็นชายสูงศักดิ์ของอีกฝ่ายแต่อย่างใด

“ยัยผู้หญิงอวดดี” พลวัชรเข่นเขี้ยวใส่ พลางหันไปเปิดกระโปรงท้ายรถด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

ดอกแก้วเอาผักบุ้งไปวางลงอย่างเรียบร้อย มือทั้งสองข้างยกขึ้นปัดเผาะแผะ แล้วจึงถอยออกมาเพื่อให้เขาปิดฝากระโปรงรถพร้อมกับหันไปยักคิ้วใส่สัพยอกแกมยียวน

“ขอบพระคุณที่อุดหนุนนะเจ้าคะคุณชาย” ร่างแน่งน้อยย่อกายถอนสายบัว ก่อนจะรีบเดินฉับๆ จากไปโดยไม่เหลียวหลังเลยสักแวบ

พลวัชรรู้สึกเหมือนตนเองถูกกำปั้นใหญ่ๆ ของใครสักคนกระทุ้งเข้าที่หน้าท้องจนจุกแน่น เมื่อโดนผู้หญิงชั้นไพร่มาลูบคมได้ถึงเพียงนี้

“ฝากไว้ก่อนเถอะยัยขี้ขโมย เห็นทีเจอกันครั้งหน้าคงต้องปราบพยศให้หลาบจำเสียบ้าง ไม่เช่นนั้นมีหวังเหิมเกริมกว่านี้เป็นแน่ ฮึ!”

“วันนี้ป้าจะซื้อปลาทูไปย่างให้เอ็งกินนะยัยแก้ว”

ป้านวลหันมาบอกหลานสาว ก่อนที่ทั้งสองจะช่วยกันเก็บข้าวของกลับบ้านเร็วกว่าปกติเพราะผักบุ้งถูกเหมาไปจนเกลี้ยง...

ดอกแก้วยิ้มกว้างจนตาหยีด้วยความปราโมทย์ที่จะได้กินปลาทูซึ่งเป็นของโปรดตัวเอง ร่างอ้อนแอ้นจึงไม่รีรอที่จะหันไปเก็บของช่วยคนเป็นป้าอย่างกระตือรือร้นทันที

ด้านพลวัชรยืนทำหน้าซังกะตายขณะเปิดประตูรถให้หม่อมสร้อยฟ้า ก่อนจะก้าวตามไปนั่งที่เบาะคนขับหลังผู้เป็นมารดาเข้าไปข้างในรถเรียบร้อยแล้ว

“หม่อมแม่จะเอาผักไปทำอะไรตั้งเยอะแยะขนาดนั้นเหรอครับ” เขาหันมาถามเมื่อรถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปจากบริเวณตลาด และมุ่งหน้าสู่วังแสงจันทร์

“ก็เอาไปแบ่งให้คนรอบๆ วังของเรานั่นแหละชายวัชร ที่เหลือก็เก็บไว้เลี้ยงกระต่าย” นางตอบบุตรชายเรื่อยๆ พลางนึกถึงใบหน้าอันจิ้มลิ้มพริ้มเพราของดอกแก้วอย่างรู้สึกถูกชะตา

“หม่อมแม่ใจดีเสมอ ระวังพวกไม่ประสงค์ดีด้วยนะครับ”

“เด็กคนนั้นไม่มีพิษมีภัยอะไรหรอกชายวัชร อย่าระแวงไปเลย”

“ผมก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น...”

ชายหนุ่มแสยะยิ้มหยันๆ พร้อมกับหรี่ตาเพ่งมองตรงไปเบื้องหน้า มือหนากำเข้าหาพวงมาลัยแน่น โดยคิดหาวิธีการที่จะกีดกันไม่ให้พวกเหลือบไรมาหากินรอบๆ อาณาบริเวณของวังแสงจันทร์โดยเร็วที่สุด!