บทที่ 7

วันแล้ววันเล่าที่ดวงอาทิตย์ยังคงแผ่รัศมีในตอนเช้า แล้วจึงค่อยๆ ลับเหลี่ยมอัสดงลงในตอนเย็นเพื่อหลบทางให้บรรดาเหล่าเดือนดาราขึ้นมาทำหน้าที่แทน เฉกเช่นดั่งดอกแก้วที่ยังคงมีวิถีชีวิตตามเดิม

โดยในแต่ละวันนั้นหญิงสาวจะต้องรีบเก็บผักบุ้งเพื่อเอาไปขายยังตลาด บางวันก็ขายดี บางวันก็เหลือ ความอดอยากแร้นแค้นเป็นสิ่งที่คุ้นชินอยู่ทุกวัน แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะรังเกียจวิถีชีวิตแบบนี้ เพราะอย่างน้อยก็มีป้านวลที่รักเสมือนแม่คอยดูแลอยู่เสมอ

เย็นนั้นท้องฟ้ามืดครึ้ม มีเมฆก้อนใหญ่ตระหง่านกำลังเกาะกลุ่มกัน ก่อนจะค่อยๆ ลอยต่ำลงมาและแปรเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน สักพักเม็ดฝนก็เทกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา ผักบุ้งของดอกแก้วยังคงกองอยู่ในจำนวนที่ไม่ต่างจากเดิมมากนัก เพราะผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของในตลาดวันนี้ดูจะบางตากว่ายามปกติ

“กลับเถอะแก้ว มืดค่ำแล้ว” ป้านวลหันมาบอกหลานสาวที่ตั้งหน้าตั้งตารอคนมาซื้อผักบุ้งของตัวเอง

“แต่เรายังขายไม่หมดเลยนะจ๊ะป้า”

“ไม่มีคนซื้อแล้วล่ะ วันหลังค่อยมากันใหม่”

จากนั้นสองป้าหลานก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือเก็บข้าวของให้เข้าที่เข้าทาง แล้วเดินตากฝนที่ยังคงตกพรำไปตามถนนขรุขระเล็กๆ ซึ่งเป็นทางกลับกระท่อมน้อย

แต่ทว่าเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อจู่ๆ ป้านวลก็หวีดร้องออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“โอ๊ยยย!!!”

ร่างของหญิงสูงวัยทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเหมือนต้นไม้ถูกโค่น ทำเอาดอกแก้วตกใจก่อนจะละล่ำละลักถามผู้เป็นป้าด้วยน้ำเสียงตื่นๆ

“ป้าเป็นอะไรจ๊ะ???”

“เจ็บ...สงสัยงูจะกัดขา...”

คำบอกเล่าดังกล่าวยิ่งทำให้ดอกแก้วหน้าซีดเผือดไปกว่าเดิม หญิงสาวรีบนั่งลงใกล้ๆ ผู้เป็นป้า พลางพยายามเพ่งสายตาไปยังบริเวณขาซึ่งถูกมือเหี่ยวย่นกุมเอาไว้อย่างเจ็บปวด แสงฟ้าที่แลบเป็นระยะทำให้ดอกแก้วพอมองเห็นรอยเขี้ยวของสัตว์มีพิษชนิดนั้นได้ถนัด มือเรียวเล็กรีบฉีกชายเสื้อของตัวเองออกแล้วรัดรึงไว้เหนือบริเวณปากแผลอย่างที่ป้านวลเคยพร่ำสอน...

“เดี๋ยวแก้วจะพาป้าไปหาหมอนะจ๊ะ” หลานสาวพยายามประคองร่างอวบท้วมของป้านวลให้ลุกขึ้น แต่ความปวดร้าวและมึนชาจากพิษงูที่เริ่มวิ่งไปตามกระแสเลือด ทำให้ป้านวลไม่สามารถจะขยับตัวได้อย่างถนัดนัก

“ป้าเจ็บมากเลยแก้ว...ป้าขยับขาไม่ได้...” เสียงของหญิงวัยชราที่เคยหนักแน่นบัดนี้เริ่มแผ่วเบาพร้อมกับดวงตาเริ่มพร่าเลือน

“ป้าจ๋า...ทำใจดีๆ ไว้นะจ๊ะ เดี๋ยวแก้วจะไปตามคนมาช่วย”

ร่างบอบบางดีดตัวลุกขึ้นยืนหันรีหันขวางอย่างทำอะไรไม่ถูก ในขณะที่ปากยังคงตะโกนร้องเรียกขอความช่วยเหลือออกไปอยู่ตลอดเวลา

“ช่วยด้วยจ้ะ! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยที!”

น้ำตาของดอกแก้วแตกพรูออกมาแทบจะหมดหวัง แต่แล้วก็เหมือนฟ้ามาโปรด เมื่อมีชาวบ้านสองคนในละแวกนั้นเดินผ่านมาพอดี

“ช่วยด้วยจ้า! ช่วยด้วย! มีคนถูกงูกัด!” หญิงสาวรีบส่งเสียงเรียกทันที

“ป้าของเอ็งเป็นอะไรหรือวะนังแก้ว” ลุงมรซึ่งเป็นพ่อค้าขายปลาในตลาดเอ่ยถามขึ้น ขณะย่อกายลงดูอาการของป้านวล

“ป้าของแก้วถูกงูกัดจ้ะลุง”

“หาาา!” ชายสูงวัยอุทานด้วยความตกใจ “ไอ้โข่ง เอ็งไปดูซิมันเลื้อยไปไกลหรือยัง ถ้าเจอ... เอ็งตีมันให้ตายแล้วเอาไปโรงหมอดูด้วยนะเว้ย!” ลุงมรหันไปสั่งหลานชาย

เด็กหนุ่มพยักหน้า แล้วรีบเดินสวบๆ ใช้ไม้ยาวๆ เขี่ยที่พงหญ้าข้างทางแถวนั้น สักพักงูตัวเขื่องสีดำเมี่ยมก็ค่อยๆ เลื้อยหนีออกไปจากพงหญ้าเมื่อได้ยินเสียงของผู้บุกรุก โข่งจึงไม่รีรอที่จะใช้ไม้ฟาดตุบตับระรัวใส่เจ้าอสรพิษร้าย จนมันดิ้นตายคาที่

“ฮือๆ ป้าจ๋า...ป้าทำใจดีๆ ไว้นะ...” ดอกแก้วทั้งปลอบผู้เป็นป้าและปลอบตัวเอง

แล้วหญิงสาวก็รู้สึกขอบคุณสวรรค์อีกครั้ง เมื่อแลเห็นแสงไฟจากหน้ารถคันหนึ่งสาดส่องมาแต่ไกล ร่างแน่งน้อยจึงรีบวิ่งไปโบกไม้โบกมือทำสัญญาณเพื่อขอความช่วยเหลืออย่างว่องไว รถคันนั้นค่อยๆ ชะลอความเร็วลงก่อนจะจอดสนิท

“ลงไปดูซิสม ใครเป็นอะไร?” หม่อมสร้อยฟ้าซึ่งนั่งอยู่เบาะหลังสั่งคนขับรถ

“ขอรับหม่อม” นายสมรับคำแล้วรีบก้าวลงมาดูทันที

“ช่วยด้วยจ้ะ! ช่วยด้วย!” ดอกแก้วพูดไปด้วยหอบหายใจไปด้วย

“เป็นอะไรเหรอจ๊ะแม่หนู”

“ป้าหนูโดนงูกัด ช่วยด้วยค่ะ”

ได้ยินเช่นนั้นนายสมก็รีบเข้าไปประคองร่างของป้านวลมาขึ้นรถ โดยมีลุงมรช่วยอีกแรง ดอกแก้ววิ่งตาม ริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาแสบแสนและแดงก่ำไปด้วยหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะๆ

“ออกรถเลยสม” หม่อมสร้อยฟ้าบอกก่อนจะดึงร่างของดอกแก้วมากอดปลอบอย่างไม่นึกรังเกียจ

รถยนต์คันหรูแล่นไปถึงโรงพยาบาล ป้านวลถูกส่งถึงมือหมอและถูกพาไปรักษาในห้องฉุกเฉินทันที ร่างบางของดอกแก้วเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความเป็นกังวล ในใจเฝ้าภาวนาให้คุณพระคุณเจ้าช่วยคุ้มครอง เพราะป้านวลเปรียบเสมือนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต

“ใจเย็นๆ นะหนูแก้ว ป้าของหนูต้องไม่เป็นอะไร” เสียงเอื้ออาทรของหม่อมสร้อยฟ้าเอ่ยปลอบเป็นระยะ

“แก้วเป็นห่วงป้าเจ้าค่ะหม่อมท่าน ถ้าป้าเป็นอะไรไปแก้วไม่รู้จะอยู่ยังไง...” ดอกแก้วพูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูก สักพักก็ร้องไห้โฮออกมาอีกครั้ง

“มานี่มะหนูแก้ว” หม่อมสร้อยฟ้าเรียกพลางอ้าแขนรับ

ดอกแก้วเข้าไปซุกในอ้อมอกของหญิงผู้สูงศักดิ์อย่างเสียขวัญ แขนทั้งสองกระชับแน่นแล้วพิงหน้าซบลงเพื่อบรรเทาอาการร้องไห้

หม่อมสร้อยฟ้าได้แต่มองดวงตาที่แสนเศร้าสร้อยเหมือนลูกแมวป่วยของคนที่อยู่ในอ้อมกอดด้วยความเวทนา

เวลาผ่านไปนานเกือบชั่วโมง หมอก็เดินออกมาจากห้องรักษา...

“อาการของป้าหนูเป็นอย่างไรบ้างคะคุณหมอ” ดอกแก้วปรี่เข้าไปสอบถามอย่างร้อนใจ

“ปลอดภัยแล้วนะครับ โชคดีที่มาโรงพยาบาลทันและได้ตัวงูมาด้วยไม่งั้นคงแย่แน่ๆ”

“ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ ขอบคุณจริงๆ” เสียงหวานพูดระคนสะอื้น

“คืนนี้หมอคงต้องให้คนไข้นอนที่โรงพยาบาลก่อน” หมอแจ้งอาการผู้ป่วย

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะมาเยี่ยมใหม่นะหนูแก้ว”

หม่อมสร้อยฟ้าหันมาบอกพร้อมกับยื่นมือเข้าไปกระชับดวงหน้านวลแฉล้มด้วยท่าทีอ่อนโยน สัมผัสนั้นทำให้ดอกแก้วตื้นตันใจจนสุดจะพรรณนา...