บทที่ 5

ช่วงบ่ายของวันนั้นหม่อมสร้อยฟ้ากับหม่อมราชวงศ์พลวัชรก็ไปตรวจตราความเรียบร้อยยังตลาด ชายหนุ่มไม่ลืมที่จะหยิบแว่นกันแดดสีดำใส่ไปเพื่ออำพรางใบหน้าตนเองจากสายตาของชาวบ้านร้านตลาดที่อาจจะจำเขาได้ ซึ่งในระหว่างการเดินสำรวจ พลวัชรได้แต่เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงและพยายามเดินไม่สบตากับใคร หากทว่ายิ่งเขาทำท่าทางมีพิรุธเช่นนั้น ก็ยิ่งกลับกลายเป็นจุดสนใจของเหล่าบรรดาพ่อค้าแม่ค้าทั้งหลาย โดยเฉพาะอาภรณ์หรูหราที่เขาสวมใส่อยู่มันแตกต่างจากชาวบ้านธรรมดาทั่วๆ ไปมากโข...

‘จะมองอะไรกันนักหนา ฮึ!’

ชายหนุ่มเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจและทำหน้าหงิกเป็นมะเหงกแบบไม่สบอารมณ์

ภาพของหม่อมสร้อยฟ้ากับหม่อมราชวงศ์พลวัชรที่เดินภายในตลาด เป็นจุดดึงดูดสายตาของคนแถวนั้นเป็นอย่างมาก พ่อค้าแม่ค้าทั้งหลายแหล่ก็ต่างพากันเข้าไปทำความเคารพและพูดคุยทักทายเป็นกันเอง โดยไม่ลืมที่จะหยิบยื่นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ด้วยไมตรีจิตอันดีซึ่งเป็นสิ่งของที่พวกเขาได้นำมาขายในตลาด เช่น หมู เห็ด เป็ด ไก่ ผลหมากรากไม้ให้กับคนทั้งคู่แบบไม่คิดสักสตางค์แดงเดียว จนหม่อมสร้อยฟ้าอดที่จะยิ้มไม่ได้ในความมีน้ำใจของทุกคน แต่มีอยู่หนึ่งคนที่ทำหน้าตึงบอกบุญไม่รับคือ ‘พลวัชร’ นั่นเอง

ชายหนุ่มหัวเสียและทำหน้าเซ็งๆ ก่อนจะเดินถือของที่พะรุงพะรังเต็มมือตามผู้เป็นมารดาไปเรื่อยๆ กระทั่งมาถึงยังท้ายตลาดก็ต้องหูผึ่งเมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนของใครคนหนึ่งที่ดังขึ้นอยู่เนืองๆ

“ผักบุ้งจ้า! ผักบุ้งงง! ผักบุ้งสดๆ ใหม่ๆ จ้าาา!”

เสียงเจื้อยแจ้วใสๆ ของดอกแก้วร้องเรียกเพื่อให้คนที่กำลังเดินชมตลาดร้านรวงแห่งนี้แวะเวียนมาจับจ่ายซื้อผักของเธอบ้าง ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาอย่างไม่ขาดสาย บ้างก็แวะมาเลือก บ้างก็แวะมาชมและมาซื้อ หญิงสาวคุ้นเคยกับบรรยากาศเหล่านี้เป็นอย่างดีเพราะเธอมาที่นี่เกือบทุกวัน

พลวัชรจำเสียงนั้นได้ดี เนื่องจากมันคือเสียงของยัยตัวแสบซึ่งเคยทำให้เขาอับอายขายหน้า ณ สถานที่แห่งนี้อย่างไม่มีวันลืมเลือนมาแล้ว มือหนาค่อยๆ ถอดแว่นกันแดดสีดำออกและเพ่งเรดาร์มองไปยังคนตรงหน้า นัยน์ตาคู่คมเริ่มจะดุกร้าวขึ้นทุกๆ วินาที

“ยัยโจรกระจอกนี่เอง!”

ชายหนุ่มพึมพำเสียงเข้ม พลางร้อนในอกราวกับถูกกระตุ้นด้วยฟืนไฟ ขณะนึกอยากจะฉีกกระชากร่างน้อยๆ นั่นให้ออกเป็นชิ้นๆ เสมือนราชสีห์ล่าเหยื่อ! แต่ถึงกระนั้นก็ตาม เขาก็ต้องทอดถอนหายใจออกมาอย่างจนแต้ม เพราะถ้าตัดสินใจบุ่มบ่ามเข้าไปทำอะไรยัยผู้หญิงชั้นไพร่เวลานี้ มีหวังโดนผู้เป็นมารดาและพวกพ่อค้าแม่ค้าทั้งตลาดได้ประณามเขาอีกเป็นชาติแน่ๆ

แต่แล้วพายุอารมณ์ก็สงบลงเมื่อความคิดบางอย่างสว่างวาบขึ้นมาในสมอง พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของหม่อมราชวงศ์หนุ่ม

“นึกเหรอว่าฉันจะปล่อยให้เธออยู่เป็นสุขง่ายๆ แบบนี้ หึหึ”

ว่าแล้วพลวัชรก็เร่งฝีเท้าเดินองอาจไปหา จงใจใช้ร่างสูงใหญ่ของตนชนโครมเข้ากับร่างแน่งน้อยทันที ยังผลให้หญิงสาวถึงกับเซถลาไปด้านหลังจนเกือบจะหงายล้ม

ชายหนุ่มยักไหล่พรืด พลางส่งรอยยิ้มเย้ยหยันเป็นเชิงยวนยั่ว

“ขอโทษ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

‘ใบหน้ากวนประสาทของเขามันช่างน่าเอาตะหลิวเขวี้ยงใส่ยิ่งนัก!’

ดอกแก้วเม้มปากคิดในใจอย่างฉุนเฉียว มือน้อยๆ กำเข้าหากันจนเห็นเส้นเลือดหากเจ้าตัวแทบไม่รู้สึกเจ็บ

ท่าทีนั้นทำให้ป้านวลต้องรีบเข้าไปไกล่เกลี่ยเพื่อหย่าศึก ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ปะทะกันจนบานปลายไปมากกว่านี้ คงไม่ดีแน่หากหลานสาวมีปากมีเสียงกับคุณชายพลวัชรต่อหน้าหม่อมสร้อยฟ้า ถึงแม้ว่าท่านจะเป็นคนใจดีแค่ไหน แต่ยังไงก็คงต้องเข้าข้างลูกชายไว้ก่อนอยู่ดี

“นังแก้ว!” ผู้เป็นป้าหันไปเอ็ดหลานสาวเสียงขรม “เอ็งหลบไปอยู่ข้างหลังโน่นไป๊!”

“โถ่...ป้าน่ะ” หญิงสาวจำต้องทำตามคำสั่งคนเป็นป้า แต่ก็ยังไม่วายสาดสายตาจองเวรมาทางพลวัชรอีกครั้ง

ขณะนั้นเองหม่อมสร้อยฟ้าก็เดินมาถึงแผงผักของสองป้าหลาน ป้านวลยกมือขึ้นไหว้และแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่เกิดเหตุการณ์แย่ๆ ต่อหน้าประมุขแห่งวังแสงจันทร์

“สวัสดีเจ้าค่ะหม่อม”

“เป็นไงบ้างป้านวล วันนี้ขายดีหรือเปล่า” หม่อมสร้อยฟ้าถามไถ่และยิ้มละไมให้อย่างอาทร

“ก็เรื่อยๆ เจ้าค่ะ”

“วันนี้มีผักบุ้งอย่างเดียวรึ?”

“มีขนมเทียนด้วยนะเจ้าคะ” ป้านวลรีบหันไปหยิบเอาถุงขนมเทียนส่งให้ “อิฉันให้ท่านเจ้าค่ะ”

หม่อมสร้อยฟ้ารีบโบกไม้โบกมือทันที “ไม่เอาหรอกจ้ะป้านวล เก็บไว้ขายเถอะ”

“รับไปเถอะเจ้าค่ะ อิฉันอยากให้ท่านจริงๆ” ป้านวลคะยั้นคะยอ

“ถ้างั้นก็ขอบใจมากนะจ๊ะ” หญิงสูงศักดิ์ยื่นมือไปรับเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

หม่อมสร้อยฟ้าส่งถุงขนมเทียนไปให้พลวัชรถือไว้ ซึ่งเขาก็รับมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก พลางคิดในใจเชิงไม่เห็นด้วยกับผู้เป็นมารดาที่รับของแบบนั้นจากสองป้าหลาน ด้วยระแวงว่าอาจจะมีเชื้อโรคสกปรกเจือปนเหมือนหน้ามอมแมมของยัยเด็กนรกนั่น

ดอกแก้วซึ่งแอบหรี่ตาชำเลืองมองกิริยาของหม่อมราชวงศ์พลวัชรอยู่ตลอดเวลา รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาครามครันกับการแสดงท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์ หากก็ยังซ่อนอารมณ์เอาไว้ภายใต้ดวงตาที่เรียบนิ่ง

“แล้วผักบุ้งเหลือกี่กำจ๊ะ” หม่อมสร้อยฟ้าถามป้านวลต่อ

“เหลือสิบกว่ากำเจ้าค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันเหมาหมดนี่เลยก็แล้วกัน”

“หม่อมแม่!” พลวัชรรีบแทรกเสียงค่อนข้างห้วนขึ้นอย่างเหลืออดกับความใจดีของผู้เป็นมารดา

นางจึงหันไปถามลูกชายด้วยความแปลกใจที่อยู่ๆ ก็โพล่งเสียงออกมาแบบนั้น

“มีอะไรหรือชายวัชร”

“หม่อมแม่จะต้องเสียสตางค์ซื้อทำไมกันล่ะครับ ก็ในเมื่อผักบุ้งพวกนั้นเก็บมาจากท้ายวังของเรา” เสียงทุ้มฟึดฟัดอย่างอารมณ์เสีย ดวงตาวาวโรจน์ดั่งไฟ

“แต่หนูแก้วเป็นคนเก็บมามันก็ต้องเป็นของเขาสิลูก...”

“เหอะ! ขโมยเก็บน่ะเหรอครับ”

ชายหนุ่มเหยียดปากแล้วปรายหางตาแบบหมิ่นๆ ในเชิงดูถูกไปยังคู่อริ

“แก้วต้องกราบขอโทษหม่อมท่านด้วยนะเจ้าคะ” ดอกแก้วยกมือขึ้นไหว้หม่อมสร้อยฟ้าก่อนจะหันใบหน้าแฉล้มที่ขะมุกขะมอมเชิดขึ้นอย่างทะนงตนไปทางพลวัชร “ดิฉันยอมรับค่ะว่าเก็บผักบุ้งมาจากท้ายวังของคุณชาย แต่ดิฉันก็ได้รับอนุญาตจากหม่อมท่านแล้ว และคงไม่คิดว่าคุณชายจะใจแคบถึงขนาดต้องสั่งห้ามดิฉันเข้าไปเก็บอีกหรอกนะคะ”

ประโยคกระแนะกระแหนนั้นทำเอาพลวัชรหันขวับมาจ้องมองพวกขี้ขโมยแบบเอาเรื่อง เพราะรู้สึกไม่พอใจที่ยัยนั่นทำตัวรุ่มร่ามเอาชื่อมารดาของเขามาอวดอ้าง แถมยังเชิดหน้าตั้งคอตรงวางท่าราวกับเป็นคุณนายอีกด้วย