บทที่ 8

ร่างแน่งน้อยค่อยๆ ย่อตัวลง มือเรียวเล็กที่สกปรกมอมแมมทั้งสองข้างพนมไว้ ก่อนจะก้มกราบลงใกล้ๆ กับปลายเท้าของหญิงสูงศักดิ์ตรงหน้าอย่างเทิดทูนระคนซาบซึ้ง

“ขอบพระคุณหม่อมท่านมากเลยเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นไรจ้ะหนูแก้ว” น้ำเสียงอันอ่อนโยนและมืออุ่นๆ ของหญิงสูงศักดิ์กดลงบนศีรษะได้รูปด้วยความเอ็นดูแกมสงสาร จากนั้นจึงขอตัวกลับโดยมีดอกแก้วเดินออกไปส่งถึงรถ

วันรุ่งขึ้น หม่อมสร้อยฟ้าให้นายสมขับรถพามายังโรงพยาบาลแต่เช้า เพื่อเยี่ยมอาการของคนที่ตนได้ช่วยเอาไว้เมื่อคืนนี้ หากทว่าภาพที่นางเห็นคือป้านวลยังนอนไม่ได้สติ โดยมีดอกแก้วนอนเฝ้าอยู่ข้างๆ เตียง และทันทีที่หญิงสูงศักดิ์เดินเข้ามาในห้อง ดอกแก้วก็ขยับตัวตื่นอย่างงัวเงีย แล้วยกมือขึ้นไหว้ผู้มีพระคุณด้วยกิริยาเรียบร้อย

“นอนต่อก็ได้นะหนูแก้ว” สีหน้าของหม่อมสร้อยฟ้าระบายยิ้มน้อยๆ “เมื่อคืนก็เพลียมาทั้งคืนแล้วมิใช่รึ”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะหม่อมท่าน”

“แล้วนี่ป้านวลเป็นยังไงบ้าง” หญิงสูงศักดิ์เอ่ยถามพลางหันไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียง

“ยังไม่ฟื้นเลยเจ้าค่ะ” ดอกแก้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“อย่าคิดมากไปเลยหนูแก้ว ประเดี๋ยวสายๆ ป้านวลก็คงฟื้น” นางยกมือขึ้นลูบเรือนผมดำสลวยของหญิงสาวอย่างปรานี “แล้วก็ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายนะ เดี๋ยวฉันจะจัดการให้ทั้งหมดเอง”

ดอกแก้วได้แต่เงยหน้าขึ้นมองหญิงสูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยความสำนึกในบุญคุณอันล้นเหลือ

“แก้วขอบพระคุณหม่อมท่านมากนะเจ้าคะ” น้ำตาหยดใสๆ เอ่อขึ้นมาคลอรอบดวงตากลมแป๋ว

“ไม่เอาๆ อย่าร้องไห้สิจ๊ะหนูแก้ว เดี๋ยวป้านวลฟื้นขึ้นมาจะตกใจเสียเปล่าๆ” หม่อมสร้อยฟ้าบอกเพื่อให้อีกฝ่ายคลายความกังวล

จากนั้นในตอนสายๆ ป้านวลก็ฟื้นขึ้นมา แล้วเอ่ยถามหลานสาวอย่างงงๆ

“ข้ายังไม่ตายใช่ไหมนังแก้ว...”

ดอกแก้วยิ้มแก้มปริ และรีบปรี่เข้าไปสวมกอดผู้เป็นป้าด้วยความรักที่เปี่ยมล้น “ยังจ้ะ ป้าต้องอยู่กับแก้วไปอีกนาน”

ป้านวลระบายยิ้มบางๆ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนอันอบอุ่นของตนกอดตอบหลานสาวด้วยความรักเช่นกัน...

หม่อมสร้อยฟ้ายังคงแวะเวียนมาเยี่ยมป้านวลเหมือนเช่นสามวันที่ผ่านมา และในตอนเช้าของวันที่สี่ เมื่อนางมาถึงก็เห็นดอกแก้วกำลังค่อยๆ ประคองคนเป็นป้าลงจากเตียง

“อ้าวจะไปไหนล่ะป้านวล หายดีแล้วเหรอนั่น” หญิงสูงศักดิ์เอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“อิฉันจะกลับบ้านแล้วเจ้าค่ะ ขอบพระคุณมากๆ เลยนะเจ้าคะที่ช่วยอิฉันไว้” ป้านวลตอบเสียงอ่อยๆ ขณะยกมือขึ้นไหว้

“ทำไมรีบกลับล่ะ ไม่รอให้หายดีก่อนรึ”

หญิงชรายิ้มแห้งๆ “ค่ายาหมอแพง อิฉันเกรงใจหม่อมเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นี้เอง”

“อิฉันพอไหวแล้วเจ้าค่ะหม่อม แค่นี้อิฉันก็ไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตยังไงแล้วเจ้าค่ะ”

คำพูดนั้นทำเอาหม่อมสร้อยฟ้ามองสองป้าหลานอย่างครุ่นคิด ถึงแม้ทั้งสองคนนั้นจะยากจนเพียงใด แต่ก็ไม่ได้คิดจะโลภมากเอาของคนอื่นและรู้จักเกรงใจ แถมยังถ่อมเนื้อถ่อมตัวอีกต่างหาก

“ก็ได้จ้ะ งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งนะ”

จากนั้นสองป้าหลานก็เดินตามหม่อมสร้อยฟ้ามาขึ้นรถซึ่งจอดรอไว้อยู่หน้าโรงพยาบาล ก่อนที่นายสมซึ่งเป็นคนขับรถของวังแสงจันทร์จะบังคับให้พาหนะคันหรูทรงยุโรปแล่นออกจากโรงพยาบาลทันที

รถคันนั้นค่อยๆ แล่นไปตามถนนเล็กๆ ที่เป็นทางไปยังกระท่อมน้อยของป้านวลกับดอกแก้ว และเมื่อไปถึงหม่อมสร้อยฟ้าก็ได้แต่ทอดถอนหายใจออกมาด้วยความเวทนา หลังเห็นสภาพความเป็นอยู่ที่อัตคัดข้นแค้นของสองป้าหลาน

คิ้วเรียวของหญิงสูงศักดิ์ขมวดมุ่นเป็นเชิงประเมินสถานการณ์อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจชวนทั้งคู่เข้าไปอยู่ในใต้ชายคาของวังแสงจันทร์ด้วยกัน โดยจะให้ป้านวลทำงานเป็นผู้ช่วยแม่ครัว และจะรับอุปการะส่งเสียดอกแก้วให้เรียนการบ้านการเรือน ทั้งป้านวลและดอกแก้วต่างรู้สึกซาบซึ้งในความมีน้ำใจของหม่อมสร้อยฟ้ายิ่งนัก

“ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะหม่อมท่าน แก้วไม่รู้จะหาคำใดมาพูดอีกแล้ว ชีวิตนี้แก้วเป็นหนี้บุญคุณของหม่อมท่านมากเหลือเกิน” ดอกแก้วพูดทั้งน้ำตา ริมฝีปากจิ้มลิ้มสั่นระริก

“ฉันทำในสิ่งที่ควรจะทำต่างหากล่ะหนูแก้ว” หม่อมสร้อยฟ้ายิ้มละไม พลางใช้มือกระชับประคองใบหน้านวลของคนตรงหน้าให้เงยขึ้น

ดอกแก้วมองหญิงสูงศักดิ์ประดุจดั่งเป็นนางฟ้าหรือเทพีที่ลงมาโปรดจากสวรรค์ก็ไม่ปาน มือเรียวเล็กพนมเข้าหากันและจรดลงกราบแทบเท้าของผู้มีพระคุณ เส้นผมยาวสลวยพลิ้วสยายลงไปคลุกฝุ่นจนเปรอะเปื้อน ในใจนั้นเต้นตุบๆ ด้วยความปลาบปลื้มอย่างล้นเหลือ

“ฉันน่ะอิจฉาป้านวลจังเลยที่ได้หลานกตัญญูรู้คุณอย่างหนูแก้วแบบนี้” หม่อมสร้อยฟ้าหันไปส่งยิ้มหวานให้กับหญิงชรา แล้วจึงหันกลับมาหาดอกแก้ว “รักษาความกตัญญูและความดีเช่นนี้ไว้นะหนูแก้ว ชีวิตในภายหน้าจะได้เจริญยิ่งขึ้น”

ดอกแก้วยิ้มรับในคำสอน “แก้วสัญญาเจ้าค่ะหม่อมท่าน...”

จากนั้นหม่อมสร้อยฟ้าก็ขอตัวกลับ โดยก่อนไปได้บอกสองป้าหลานไว้ว่าพรุ่งนี้จะให้คนของวังแสงจันทร์มารับ ทั้งป้านวลและดอกแก้วต่างตื่นเต้นและดีใจ ที่จะได้เข้าไปอยู่ในสถานที่อันยิ่งใหญ่อย่างวังแสงจันทร์ของราชสกุลเทพวรกานต์

ณ ห้องโถงของวังแสงจันทร์ในตอนเย็น...

“หม่อมแม่ว่าอะไรนะครับ!!??”

พลวัชรเลิกคิ้วสูงพร้อมกับอุทานเสียงดังสะท้าน เมื่อรู้ความประสงค์ของผู้เป็นมารดาที่จะรับป้านวลและดอกแก้วเข้ามาอยู่ในวัง

“เสียงดังไปได้ชายวัชรนี่” นางเอ็ดบุตรชายเบาๆ

“แล้วมันใช่เรื่องไหมล่ะครับที่หม่อมแม่จะต้องไปรับอุปการะสองคนนั่น” หม่อมราชวงศ์หนุ่มทำสีหน้าตึงเครียด

“แม่สงสารเขาน่ะชายวัชร ผู้หญิงแก่ๆ กับเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ด้วยกันในกระท่อมผุๆ ถ้าชายไปเห็นชายก็ต้องทำเหมือนแม่”

ประโยคนั้นเหมือนดั่งท่อนเหล็กที่หนักหลายกิโลร่วงหล่นลงมากระแทกศีรษะของเขาเต็มแรง!

“ชายไม่ว่านะครับถ้าหม่อมแม่จะมีเมตตาหรือช่วยเหลือคนยากคนจน แต่ต้องดูด้วยว่าใครเป็นอะไรและมีนิสัยยังไงบ้าง ไม่ใช่จะรับเข้ามาอยู่ในวังง่ายๆ แบบนี้” คนที่พยายามค้านหัวชนฝาได้แต่ถอนหายใจออกมาแรงๆ

“แม่ดูดีแล้ว...” หม่อมสร้อยฟ้าพยายามพูดอย่างใจเย็น และก็รู้ดีว่าพลวัชรคงต้องไม่เห็นด้วยแน่ๆ

“ดูดียังไงครับ” พลวัชรหรี่ตาลงแคบๆ เหยียดปากหยันๆ “ผู้หญิงคนนั้นพิษสงเยอะจะตาย หม่อมแม่ยังไม่รู้อะไรต่างหาก”

“ดอกแก้วเขาเป็นเด็กดี รู้จักกตัญญูรู้คุณ ช่วยป้าทำมาหากินตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เหมือนคนวัยเดียวกันที่เอาแต่เที่ยวเล่น แต่งเนื้อแต่งตัวฉาบฉวยสวยงามไปวันๆ”

หม่อมราชวงศ์หนุ่มขบกรามแน่นด้วยกิริยาฮึดฮัดราวกับถูกไฟสุมไหม้ในอก โดยเฉพาะยามที่ผู้เป็นมารดาเอ่ยชมดอกแก้วให้ได้ยิน ก็ยิ่งระคายหูและเพิ่มความเกลียดขี้หน้ายัยเด็กสุดแสบนั่นมากขึ้นเป็นทวีคูณ

“ยังไงพรุ่งนี้ฝากชายวัชรเป็นธุระไปรับสองคนนั้นให้แม่หน่อยนะ”

คำไหว้วานของผู้เป็นแม่ยิ่งทำให้พลวัชรหน้าคว่ำไปกันใหญ่

“ทำไมต้องเป็นชายที่ไปรับสองคนนั้นด้วยครับ” เขาสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด

“เฮ้อ...ชายวัชรนี่ก็นะ จะมีอคติอะไรกับหนูแก้วเขานักหนา”

หม่อมสร้อยฟ้าได้แต่ส่ายหน้าระอาใจกับคำพูดของคนเป็นลูก ซึ่งในหัวนั้นมีแต่เรื่องจงเกลียดจงชังดอกแก้วไม่มีที่สิ้นสุด

“ชายเปล่าครับ” คิ้วดกเป็นปื้นขมวดเข้าหากันจนชิดแน่น “แต่สักวันหม่อมแม่จะได้เห็นความร้ายกาจของยัยเด็กนั่นเอง” ว่าแล้วร่างสง่างามก็สะบัดไหล่พรืด เดินลงส้นหนักๆ ไปยังศาลาไม้ที่อยู่หน้าวังทันที สักพักก็มีเสียงตะโกนร้องเรียกหาจ้อนให้เอาไปป์และเครื่องดื่มออกไปบริการ

พลวัชรนั่งไขว่ห้างดูดไปป์ที่ม้าหินอ่อนควันโขมง พลางครุ่นคิดถึงวิธีการที่จะกลั่นแกล้งดอกแก้วเพื่อไม่ให้หญิงสาวทนอยู่ในวังนี้ได้นานนัก

“แล้วฉันจะคอยดูว่าเธอกับฉันใครมันจะอดทนได้มากกว่ากัน”

หม่อมราชวงศ์หนุ่มมีรอยยิ้มเยาะหยันตรงมุมปาก เมื่อพอจะคิดแผนการบางอย่างเอาไว้ต้อนรับหญิงสาวเต็มอัตราศึก!