Masukเหตุการณ์เรื่องรอยร้าวฉานเกินประสานล่วงรู้ถึงหูนายท่านผู้เฒ่ากับฮูหยินผู้เฒ่าในเวลาต่อมา ซึ่งแน่นอนว่ามันสายเกินไป
วิธีแก้ปัญหาของพวกท่านก็คือห้ามผู้ใดแพร่งพราย เหตุการณ์เลวร้ายจึงดำเนินอย่างเงียบเชียบแค่ในเรือนหลังของหลินหานเจ๋อเท่านั้น
เวลาดำเนินไปอย่างช้าๆ จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นแรมปี
หลังจากถูกภรรยาหย่าร้างกลายเป็นบุรุษถูกทิ้งขว้างอย่างไร้ทางยับยั้ง หลินหานเจ๋อมักใช้เวลากับถานเจียซิน เขามอบความโปรดปรานให้นาง เพื่อรับความรักจากนาง หมายทดแทนสตรีใจร้ายนามกัวรั่วหลาน
ถานเจียซินเองก็ไม่คิดว่าสวรรค์จะเข้าข้างถึงเพียงนี้ เดิมทีนางเพียงคิดว่าเพื่อลูกชายของเรา สามีเขาที่นางจะเอาเป็นของตัวเอง ต้องแย่งชิงอย่างเหน็ดเหนื่อยสาหัสเสียอีก แต่ที่ไหนได้ ยังไม่ทันคิดแผนชั่วร้ายอันใดเลยแท้ๆ ช่างง่ายดายนัก หญิงสาวจึงซ่อนยิ้มร้าย เผยเพียงยิ้มหวาน คอยเอาอกเอาใจหลินหานเจ๋ออย่างที่สุดไม่เว้นวัน
“ท่านพี่เป็นข้าที่ผิดเอง ท่านควรตามฮูหยินกลับมา โปรดให้ข้าออกไปเถอะ ทุกอย่างจะได้คลี่คลายเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงเบา ก้มหน้าหลุบตาลงอย่างสำนึกผิดจากใจ
“ไม่ เจ้าไม่ผิด เจ้าอย่าคิดมาก ต่อไปเจ้าก็อยู่ที่นี่ ทำตัวดีๆ ดูแลบุตรชายของพวกเรา ตกลงไหม?”
ถานเจียซินถอนหายใจ สุดท้ายก็ยอมจำนนแต่โดยดี “ท่านพี่ อย่าได้ห่วง ข้าจะตั้งใจปรนนิบัติท่านเจ้าค่ะ”
หลินหานเจ๋อมองนางอย่างพึงพอใจ โดยซ่อนงำความเจ็บช้ำเอาไว้ให้ลึกสุดใจ พยายามย้ำตลอดเวลาว่า คนตรงหน้าเขายามนี้ไม่ใช่สตรีคนเก่าอีกแล้ว
“เจียซิน เจ้าเป็นสตรีที่ดีจริงๆ”
หลินหานเจ๋อพูดจากใจ อาจเพราะทิฐิบังตา เขาจึงค้นพบว่าถานเจียซินเป็นสตรีที่งดงามทั้งกายใจจากเนื้อแท้ มิได้ปรุงแต่งแม้สักนิด ผิดกับใครอีกคนที่ไร้เหตุผลสิ้นดี
เมื่อสตรีคนใหม่เรียบร้อยอ่อนหวานกว่าภรรยาเก่าที่มีนิสัยผ่าเผยเถรตรงไม่ค่อยสำรวมกิริยาวาจา บุรุษผู้หนึ่งซึ่งได้เชยชมความงามเลิศล้ำบาดตาบาดใจนี้ทุกคืนวัน ได้รับการออดอ้อนเอาใจพร้อมคำพูดหวานหูวาจาที่ดีทุกราตรี ย่อมหยุดจดจำ หยุดฝังใจกับคนเก่าเป็นธรรมดา
หลินหานเจ๋อคิดการณ์เช่นนั้น ทุกคืนจึงเผยท่าทีหลงใหลสตรีอีกคนหนึ่ง เพื่อวาดหวังเหลือเกินว่าจะสามารถหลงลืมสตรีอีกคนที่ทิ้งเขาไปได้ในที่สุด
หลินหานเจ๋อจึงเอาใจใส่ถานเจียซินอย่างเต็มที่ และแล้วก็เหมือนจะได้ผล ภาพสตรีอีกคนค่อยๆ เลือนราง ในเมื่อนางงี่เง่าเอาแต่ใจไปไม่กลับ เขาจะจดจำด้วยเหตุใด
หลินหานเจ๋อค่อยๆ ลืมกัวรั่วหลานออกจากใจ หลังเรือนจึงมีภาพชายหญิงรักใคร่ลึกซึ้งมากขึ้นทุกวัน
“เจียซิน ข้าคิดว่ารักเจ้าเข้าเสียแล้วล่ะ”
คนถูกบอกรักเอียงอาย “ท่านพี่...ข้าเองก็รักท่าน รักมานาน และรักมากกว่าใคร” เขาต้องลืมนังนั่นไปสิ้น! นางย้ำว่า “ที่สำคัญบุตรชายของเรา รักท่านที่สุดเจ้าค่ะ”
หลินหานเจ๋อฟังคำหวานระรื่นหูมีหรือไม่หวั่นไหว “จวนหลินของข้ามีบุตรชายสืบสกุลแล้ว แต่นี้ข้าจะดีต่อเจ้า ไม่มีทางทำผิดพลาด จะไม่แต่งภรรยาคนใดเข้ามาเพิ่มอีก”
“โอว...ดีเหลือเกินเจ้าค่ะท่านพี่”
ทั้งสองพูดคุยหวานหู นั่งอิงแอบมองตะวันอัสดงอย่างหวานชื่น ตัวอ่อนตัวโยนยิ่งกว่าน้ำหยดลงหินจนกร่อนเสมือนลำเทียนใกล้ไฟ
เพราะบิดามิได้แข็งแกร่งดุจหินผาและถานเจียซินก็มิได้อ่อนไหวเหมือนสายน้ำ แต่กระนั้นพวกเขาทั้งคู่กลับเสมือนสามารถละลายหลอมรวมเป็นคนเดียวกันตลอดเวลา
ภาพนั้นตกอยู่ในสายตาของหลินเล่อเจินทุกวัน
เด็กหญิงจึงตัดสินใจขั้นเด็ดขาด ก้าวเท้าน้อยๆ เข้าห้องหนังสือบิดาอย่างอุกอาจ
กลิ่นหอมของกระดาษและหมึกซึ่งเดิมทีมักทำให้คนรู้สึกผ่อนคลาย ยามนี้นางจะทำให้คนร้อนรุ่มดังไฟสุมทรวง
“ท่านพ่อ ข้ามีความจริงบางประการมาบอกเจ้าค่ะ”
ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มฉายแววขึงขัง ย่อมทำคนต้องฟังอย่างมิอาจปฏิเสธได้ หลินหานเจ๋อตวัดพู่กันเส้นสุดท้าย ในที่สุดก็ถอนสายตาจากกระดาษขึ้นมองบุตรสาวตัวน้อย
“เจินเอ๋อร์มีสิ่งใดจะบอกพ่อหรือ?”
“ท่านพ่อ สาเหตุที่ท่านแม่ใจร้ายกับท่าน แท้จริงมิใช่เพราะใจดำไม่ฟังเหตุผล แต่คนผู้หนึ่งจะทนได้อย่างไรกัน ในเมื่อทุกครั้งที่ออกไปเดินตลาดก็มักจะเจอสตรีผู้หนึ่งเสมอ สตรีผู้นั้นชอบแสดงตัวว่าหมายมาดสามีของนางตลอดเวลา ทำทีพูดจาคลุมเครือว่าบุรุษรักใคร่ทะนุถนอมยิ่งกว่าใคร ใส่ใจยิ่งกว่าภรรยาร่วมผูกผม”
หลินเล่อเจินขยับเข้าใกล้บิดา สุ้มเสียงจริงจังมากขึ้น
“ท่านพ่อ สตรีผู้นั้นก็คืออนุถาน”
หลินหานเจ๋อชะงัก “เจ้าว่าอะไรนะ”
“อนุถานเจ้าค่ะ ภายใต้ท่าทีอ่อนหวานบริสุทธิ์ แลดูจิตใจดี ทั้งยังทำตัวอ่อนแอบอบบางต่อหน้าท่านนั้น นางทำทุกทางเพื่อประกาศกร้าวให้ท่านแม่ได้รับรู้เรื่องของท่านพ่อไม่พอ ยังพูดจาทำร้ายจิตใจท่านแม่บ่อยครั้ง”
“หยุดอันใดเล่า เร็วเข้าเถอะ นอนลง อ้าขาด้วย เดี๋ยวลูกๆ วิ่งกลับมา จะทำไม่ทันเอานะ ข้าอยากได้ลูกเพิ่ม”หลินเล่อเจินรู้สึกผิดอย่างยิ่ง ก่อนนี้นางตามใจเขาเกินไปจริงๆ ถึงขั้นเป็นฝ่ายเล่นท่าหงส์เริงร่าบนหน้าขา สามีตัวดีถึงได้ติดอกติดใจ กระทั่งไม่คิดรักหยกถนอมบุปผา ทั้งยังไม่เคยออมแรงถนอมเนื้อเนียนบอบบางสักราตรี หญิงสาวตีไหล่หนาที่เริ่มลดระดับลงต่ำพร้อมจมูกโด่งสันและริมฝีปากอันร้อนแรงดังเพียะอย่างหมั่นไส้เป็นที่สุด“ท่านพี่ คลอดลูกคนแล้วคนเล่าข้าอาจตายได้นะ!”วาจานี้ได้ผล การเชยชมเนื้อเนียนนุ่มหอมหยุดลง หงเฮยหลงเงยหน้าจากเนินอกชูชันทันใดแน่นอนว่าอาจเป็นไปได้ คลอดลูกแฝดอันตรายกว่าคลอดลูกทีละคน ภรรยาของเขาอยู่ในเกณฑ์เสี่ยงตายจริงๆจากนั้น ชายหนุ่มก็รีบม้วนตัวภรรยาเข้าผ้าห่มมิดชิด ส่วนตัวเขาสวมเสื้อผ้าทะยานกายออกไปหาหมอเทวดาอย่างไม่คิดชีวิตไม่นานก็กลับมา...พร้อมยาลูกกลอนสองขวด“เล่อเจิน เจ้าตายไม่ได้เด็ดขาด” เขากล่าวเสียงเข้ม มิอาจสูญเสียหญิงเดียวอันเป็นที่รักยิ่งได้หลินเล่อเจินกะพริบตามอง “ยาอะไร คงมิใช่ยาห้ามความปรารถนาหรอกนะเจ้าคะ ไม่ได้นะ ท่านกินยานี้ไม่ได้ ข้าอุตส่าห์กินยาบำร
ชายหนุ่มวาดแขนออกด้านหน้าแผ่วเบา เพียงเท่านี้ สตรีที่คล้ายหลับไหลพลันขยับชิดใกล้แล้วซุกซบเข้าหาไออุ่นที่คุ้นเคย นางแนบแก้มกับแผงอกแข็งแรงหามุมสบายที่สุดพริ้มตาหลับไม่ขยับไปทางอื่นอีกหงเฮยหลงก้มหน้าจุมพิตหน้าผากนวลเนียนเบาๆ อ้อมแขนของเขาแม้เคยเป็นสถานที่อันตราย ทว่าตอนนี้และตลอดไปมันจะเป็นอาณาเขตปลอดภัยชั่วชีวิตของนาง“เหนื่อยมากเลยหรือ?” เขาถามพลางเกลี่ยแก้มนุ่ม รู้ดีว่าภรรยาเพียงหลับตามิได้หลับลึกขนาดนั้น“อือ...” หลินเล่อเจินพำพึมอย่างอ่อนล้า กว่าจะเอาเจ้าจอมซนทั้งสี่เข้านอนได้ไม่ง่ายนะท่านพี่ยามนี้หญิงสาวคลอดลูกครรภ์ที่สองแล้ว มีลูกสี่คน แฝดชายและแฝดหญิง ทุกคืนจึงค่อนข้างวุ่นวายมากทีเดียวนางกล่าวอีกว่า “หากท่านอยากทำรอดึกอีกหน่อยค่อยสะกิดข้าแล้วกัน”หางตาหงเฮยหลงกระตุก “เจ้าอยากหลับก็หลับสิ เห็นข้าหื่นกระหายปานใด”หลินเล่อเจินพูดงึมงำทั้งที่ยังหลับตา “ว่าไม่ได้เจ้าค่ะ ข้ามิได้ปรนนิบัติท่านนานแล้ว ปีกว่ากระมัง รู้สึกผิดนัก” เขาไม่ซื้อคณิกาไม่รับสาวใช้ห้องข้างด้วย นางให้ละอายใจยิ่ง นางพูดยิ้มๆ “ท่านพี่ชอบร่วมรักเกินไปพอไม่ได้ทำ คงเก็บกดมากเป็นแน่ ระวังป่วยนะ”หงเฮยหลงให้รู้สึกเ
กระนั้นฮ่องเต้กลับรักโอรสและธิดามาก เว่ยฮองเฮาจึงใช้บุตรชายหญิงเป็นเครื่องมือเสมอมาแต่การเรียกร้องความรักจากบุรุษไร้ใจมิใช่เรื่องง่าย เว่ยฮองเฮาจึงเปลี่ยนความรักเป็นความชิงชังลงมือทำลายล้างทุกสิ่งรอบตัวมิเคยยั้งมือไว้ไมตรีนางถึงขั้นจับบุตรทั้งสองของตนขังไว้ในห้องชั้นใน เพื่อให้ฮ่องเต้เสด็จมาหา ยามนั้นหงเฮยหลงกับหงเยว่ยังเป็นเพียงเด็กน้อยไม่ประสา จึงร้องไห้หวาดกลัวแทบขาดใจ ฮ่องเต้ต้องรีบมาหาเพื่อปลอบประโลมจิตใจทุกคราไปหลายครั้งที่ฮ่องเต้รู้สึกเกลียดฮองเฮาเข้ากระดูกดำ แต่ทำอันใดไม่ได้มากไปกว่าคอยเจรจาอย่างสันติเพื่อปกป้องบุตรชายหญิงอย่างมีสติ แต่สุดท้ายความอดทนของคนย่อมหมดลง ฮ่องเต้คิดจัดการกับเว่ยฮองเฮาขั้นเด็ดขาดทว่ามิคาด กลับเป็นเว่ยฮองเฮาที่ลอบลงมือก่อน ฮ่องเต้เสียท่าให้ฮองเฮาจนกลายเป็นคนป่วยลุกไม่ขึ้น จากนั้นยังขู่บังคับให้หงเฮยหลงยึดบังลังก์จากพระบิดา ปรารถนาให้เด็กชายผู้หนึ่งเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิดตัวน้อยแน่นอนว่าเขาไม่ยินยอมให้พระมารดาทำเช่นนั้น การหนีและการไล่ล่าจึงเกิดขึ้นหงเฮยหลงได้รับการช่วยเหลือจากอาจารย์แซ่หง และเก็บซ่อนตัวตนจนสำเร็จวิชาสุดยอดจากหุบเขาหมื่นพิ
นอกจากหวงแหนภรรยาอันเป็นที่รัก หงเฮยหลงยังหวงแหนลูกๆ ด้วยเรื่องอันใดเขาจะปล่อยให้ไปไกลตาตามลำพังชายหนุ่มปรึกษาท่านหมอก่อนเดินทางแล้วว่าสามารถพาภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ในระยะนี้ไปด้วยได้ดังนั้น รถม้าบุนวมนุ่มอุ่นจึงถูกจัดเตรียมอย่างดี โดยมีสารถีคือซิ่วเย่ ส่วนผู้คุ้มกันย่อมเป็นเขาเองหงเฮยหลงขี่ม้าคอยติดตามอยู่ด้านข้างรถม้าฝั่งที่หลินเล่อเจินนั่งอยู่“ลูกๆ เล่า ข้าไม่ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วเลย”“กินอิ่มก็เลยนอนหลับกันหมดแล้วเจ้าค่ะ”หลินเล่อเจินเปิดผ้าม่านรถม้ายื่นใบหน้าออกมา มองทิวทัศน์รอบด้านอย่างอารมณ์ดี“ท่านพี่ ตรงนั้นมีน้ำตก”หงเฮยหลงเลิกคิ้ว “อยากลงมาเดินเล่นหรือไม่?”“อืม...”ชายหนุ่มจึงลงจากหลังม้าตรงเข้ามารอรับภรรยา เขาประคองหลินเล่อเจินพลางสั่งซิ่วเย่“เฝ้าคุณชายน้อยทั้งสองให้ดี หากพวกเขาตื่นขึ้นมาก็พาไปหาข้ากับนายหญิงที่น้ำตก”“เจ้าค่ะท่านเจ้าสำนัก”สกุณาขับขานก้องกังวานทั่วพนาผสานเสียงธาราที่ตกกระทบซอกหิน ช่างไพเราะเสนาะโสตอย่างยิ่งหลินเล่อเจินนั่งพักตรงโขดหินริมน้ำตกเย็นใส นางพกขนมถั่วแดงมาด้วยจึงนำออกมาให้สามีลองชิม“อร่อยหรือไม่?”หงเฮยหลงกัดคำหนึ่ง “เจ้าทำเป็นด้ว
ปีศาจราตรีหายวูบไป เหลือเพียงเด็กๆ ที่หลับตาปี๋ ถึงอย่างไรพวกเขายังอายุน้อยเกินไปที่จะเห็นภาพเหล่านี้ รออีกสักสี่ปีค่อยฝึกฝน คนเป็นบิดามิอาจยัดเยียดเร็วเกินไป หงเฮยหลงดึงลูกๆ มากอดไว้แนบอกอุ่นปลอบใจครู่ใหญ่ในขณะที่หลินเล่อเจินขมวดคิ้วมองเงียบงัน ไม่นานพลันนึกออก นางหันมาเรียกน้องสาวเสียงเบา “ซิงเยียน”หลินซิงเยียนจึงพาร่างสะบักสะบอมของตนลุกขึ้นเดินมาหาพี่สาว ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวอย่างเป็นกังวลว่า “พี่เคยเห็นวิชาฝ่ามือสลายร่างแบบนี้ตอนโจวเฟิงฆ่าอี้เอ๋อร์”“จริงหรือพี่ใหญ่” หลินซิงเยียนให้รู้สึกแปลกใจ เพราะเห็นได้ชัดว่านี่คือวิชามาร โจวเฟิงฝึกวิชานี้เพื่อ?หลินเล่อเจินรีบเอ่ยเตือน “โจวเฟิงชอบเจ้าพอเข้าใจ แต่เขาจะทำเรื่องชั่วช้ากับเจ้าไม่ได้ ห้ามไว้ใจเขาอีกเชียว เจ้าต้องบอกคู่หมั้นด้วยนะว่าอย่าให้เข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว เจ้าต้องห่วงน้องเขยให้มาก ห้ามซุกซนเกินไป”หลินซิงเยียนพยักหน้าเชื่อฟัง ครั้นนึกถึงคู่หมั้นผู้นั้น นางพลันส่ายหน้าพรืด ปฏิเสธอย่างบ้าคลั่งใครห่วงเขากันล่ะ!เห็นอาการน้องสาวเป็นเช่นนั้น หลินเล่อเจินจึงถาม “อย่าหาว่าพี่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวเลยนะ เจ้ากับองค์ชายสี
หงเฮยหลงเป็นเช่นนี้ ต่อหน้าผู้อื่นเขาไร้ความปราณี ไม่คิดพูดจาด้วยดีมีเมตตาอันใด มีเพียงอยู่กับภรรยาเท่านั้นถึงจะมีบุคลิกอีกด้านชายหนุ่มพยักหน้าให้น้องภรรยา สั่งเสียงเย็นเยียบ “ลงไป หากไม่ชนะห้ามขึ้นมา”ซิงเยียนมีหรือจะกล้าอยู่นาน นางรีบกระโดดลงไปในหลุมนั้นทันทีหงเฮยหลงมองผู้คนในหลุมลึกนั้นอย่างเงียบงัน เพียงฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้นยื่นไปเบื้องหน้า กลิ่นอายมรณะพลันพวยพุ่งออกมาพร้อมกลุ่มควันสีดำจากฝ่ามือนั้นพริบตานั้น กลุ่มควันดำพลันเปลี่ยนเป็นมังกรดำหลายร้อยตัว ลอยฉวัดเฉวียนเหนือหลุมลึก ก่อนร่อนลงต่ำ แล้วกลายร่างเป็นมนุษย์นักรบเงาที่ตัวโตสูงใหญ่และกำยำแม้ไร้ใบหน้าไม่มีจมูกเพราะเป็นเพียงเงาดำแต่กลับมีดวงตาสีแดงฉานที่จ้องเขม็งหมายสังหาร ทั่วตัวมีเกราะหนักลักษณะคล้ายห่มเกล็ดมังกร มือสองข้างถือดาบใหญ่ เงามังกรดำนับร้อยเหล่านั้นตั้งกระบวนท่าพร้อมฆ่าทุกตน สมุนมารทุกคนเบิกตากว้าง ซิงเยียนก็เช่นกัน เสี้ยวเวลานั้นการฟาดฟันพลันถือกำเนิดเสียงต่อสู้ดังสนั่นเลื่อนลั่นไปทั้งหุบเขาเฮยซาน ท่ามกลางเสียงต่อสู้เดือดพล่าน หงเฮยหลงยืนตระหง่าน ทั่วร่างแผ่ซ่านด้วยม่านหมอกสีดำเสมือนไอมารที่อำมหิ
ข่าวการคัดเลือกภรรยาเจ้าสำนักพยัคฆ์เมฆาประกาศไปยังสำนักของยุทธภพไม่กี่แห่ง ทว่าบรรดาสตรีกลับเสนอตัวเข้ารับการคัดเลือกชนิดมืดฟ้ามัวดิน วันงานประชันมาถึง หญิงสาวมากมายล้วนเข้ามาอย่างสามัคคีพร้อมพรั่งพวกนางถึงขั้นลงแรงมาประชันฝีมือด้วยตนเองโจวเฟิงปรากฎกายอยู่บนแท่นสูงตำแหน่งประธาน มองภาพนั้นด้วยกิร
เด็กสาวเบิกตาจนกลมโตท่าทางลนลานอย่างยิ่ง เหมือนกระต่ายตัวน้อยอย่างไรอย่างนั้น น่าเอ็นดูเหลือเกิน กัวรั่วหลานอมยิ้มจนปวดแก้ม ลูกสาวคนโตของนางน่ารักน่าทะนุถนอมหาใดเปรียบ“เอาล่ะๆ ไม่แกล้งเจ้าแล้ว ในเมื่อเจ้ามีแนวคิดเรื่องคู่ครองเช่นนั้น มิใส่ใจหากเขาจะรับอนุภรรยาเข้ามากี่คน แม่ก็ไม่ต้องกังวลอันใดมาก
ผู้ฟังมีสีหน้ามิอาจเชื่อ “เป็นไปได้อย่างไร?”“ดังนั้น ต่อไปนี้คิดถึงแต่ตัวเองก็พอ เจ้าไม่ต้องคิดถึงผู้อื่นอีกแล้ว คนพวกนั้นไม่มีค่าพอให้เจ้าต้องใส่ใจอะไรอีก โดยเฉพาะคู่หมั้นคนนั้น”“ท่านแม่ ข้าเคยคุยเปิดอกกับพี่อวิ้นเกี่ยวกับเรื่องนี้ และข้าก็ให้อภัยเขาแล้วเจ้าค่ะ”กัวรั่วหลานเอ่ยอย่างรู้เท่าทัน “เ
หลินซิงเยียนยังจำได้ พี่สาวเคยเล่าให้ฟังว่าลู่อวิ้นผู้นี้บอกรักพี่สาว รักมาก รักจากใจ จะดีกับพี่สาวแค่คนเดียวโกหกสินะ!คืนนั้น หลินซิงเยียนมีความคิดว่าจะพุ่งตัวเข้าไป จับกระชากชายหญิงบนเตียงแยกออกจากกันให้รู้แล้วรู้รอดเพียงแต่นางติดขัดตรงที่บุรุษผู้นี้มิใช่คู่หมั้นของตน จึงต้องวิ่งแจ้นกลับไปขออน







