ตอนที่ 10 หมดความมั่นใจ 2

หลินซิงเยียนยังจำได้ พี่สาวเคยเล่าให้ฟังว่าลู่อวิ้นผู้นี้บอกรักพี่สาว รักมาก รักจากใจ จะดีกับพี่สาวแค่คนเดียว

โกหกสินะ!

คืนนั้น หลินซิงเยียนมีความคิดว่าจะพุ่งตัวเข้าไป  จับกระชากชายหญิงบนเตียงแยกออกจากกันให้รู้แล้วรู้รอด

เพียงแต่นางติดขัดตรงที่บุรุษผู้นี้มิใช่คู่หมั้นของตน จึงต้องวิ่งแจ้นกลับไปขออนุญาตพี่สาวก่อน

ขอแค่พี่สาวพยักหน้า นางจะพังเรือนลับของพี่เขยให้พี่สาวด้วยมือของนางเอง จากนั้นก็ถอนหมั้น แล้วเฟ้นหาผู้ชายใหม่ เอาคนที่เราชอบพอพึงใจและพิสูจน์แล้วว่าดีจริง มิใช่ใครก็ได้แบบนี้

ทว่าหลินซิงเยียนกลับต้องจนใจกับคำพูดของพี่สาว

“จากประสบการณ์ของท่านพ่อท่านแม่ หากเราเลือกสามีที่พึงใจ ได้คู่ครองกับบุรุษที่รักใคร่จากใจจริง             ยามผิดหวังย่อมเจ็บช้ำน้ำใจแสนสาหัส อาจถึงขั้นคิดไม่ตกจนฆ่าตัวตายก็เป็นได้ เช่นนั้น การแต่งงานที่ผู้อาวุโสเลือกให้ ย่อมดีที่สุด นอกจากธรรมเนียมปฏิบัติแต่โบราณแล้ว           อย่างน้อย เราจะได้ไม่คาดหวังมากเกินไป แค่แต่ง ๆ ไป            ไม่ต้องรัก อยู่ ๆ ด้วยกันไปตามหน้าที่ก็พอ เพราะรักแท้ไม่มีอยู่จริง ยิ่งไม่อาจมองเห็นหรือสัมผัสจับต้องได้ เพื่อสกุลหลิน ความมั่งคั่งอันมั่นคงที่ยั่งยืนต่างหากถึงควรยึดถือไว้ให้มั่น เจ้าอย่าได้ห่วง พี่ไม่เป็นไร”

พูดง่ายๆ ก็คือ หลินเล่อเจินไม่สนว่าจะต้องแต่งงานกับบุรุษแบบใด ได้สามีแบบไหน ต้องคลอดลูกให้ใคร             นางคิดว่าแค่ไม่สุขก็ไม่ทุกข์ สกุลหลินมั่นคงก็พอแล้ว

หลินซิงเยียนแม้เข้าใจดีแต่กลับไม่อาจทำใจได้           

นางรักพี่สาวมาก จึงรู้สึกปวดใจเหลือเกิน เป็นแค่ดอกไม้ราตรีบอบบางแท้ๆ แต่แสร้งทำเป็นดอกไม้น้ำแข็ง

ไร้รักย่อมไม่เจ็บหรือ? แล้วหากผูกพันกันขึ้นมาเล่า?

เมื่อถูกความแสบร้อนของขอบตากัดกร่อนทรวงอกจนหัวเราะไม่ออกร้องไห้มิได้เช่นนี้ วิธีเดียวคือควบม้าวิ่งโร่กลับสำนักวิหคบุปผา ร้องไห้ฟ้องมารดาทั้งน้ำตานองหน้า

เมื่อกัวรั่วหลานได้ฟังก็เกิดอาการเดียวกันคือเข้าใจดี แต่ไม่อาจทำใจได้เช่นกัน

หลินเล่อเจินเป็นผู้หญิงที่ดีเกินไป นางไม่ควรต้องแต่งงานกับใครก็ตามที่บังอาจหยามน้ำใจเยี่ยงนั้น

สองแม่ลูกจึงช่วยกันเฟ้นหาบุรุษที่ดีเลิศยิ่งกว่าลู่อวิ้น จากนั้นหลินซิงเยียนก็ลักพาตัวหลินเล่อเจินมาที่นี่

ระหว่างที่พี่สาวมีมารดาคอยดูแล หลินซิงเยียนจึงไปจัดการส่วนที่เหลือยังจวนหลิน แน่นอนว่าหากไม่ลงมือถึงขั้นลักพาตัวกันขนาดนี้ย่อมไม่ได้ผล สตรีเช่นหลินเล่อเจินย่อมแบกหม้อก้นดำ[1]ไปตลอด ไม่ยอมปลดปล่อยตัวเองเป็นอิสระ

ในห้องพักสำนักวิหคบุปผา กลิ่นกำยานลอยเอื่อย ช่วยผ่อนคลายอย่างต่อเนื่อง หลินเล่อเจินยอมอยู่กับมารดา ทั้งสองพูดคุยกันจนดึกดื่นไม่มีง่วงนอน

กัวรั่วหลานเคาะจมูกเล็กของบุตรสาวคนโตอย่างเอ็นดู เอ่ยอย่างจนใจว่า “พ่อของเจ้า แม้แม่ไม่ถึงขั้นเกลียดแต่ก็ยังไม่หายโกรธ ปล่อยเขาโทษตัวเองไปเช่นนี้ย่อมดีแล้ว    ส่วนแม่ ทุกความผิดพลาดในชีวิตคู่แม่ก็โทษตัวเองเช่นกัน ทว่าท้ายที่สุด ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะวาสนาชะตากรรม เจ้าไม่จำเป็นต้องเสียสละตัวเองแต่งงานเพื่อพยุงสกุลหลิน บุรุษผู้นั้นแม้ดีเลิศ ทว่าไม่เหมาะกับเจ้าสักกะผีก”

หลินเล่อเจินยังโน้มน้าวเหมือนทุกคราที่เจอมารดา “แต่ท่านแม่ ท่านสามารถกลับไปหาท่านพ่อได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านพ่อยังคงรักและคิดถึงท่านอยู่มาก”

“หากแม่กลับไปหาพ่อเจ้า แล้วสตรีที่อยู่ตอนนี้เล่า เจ้าจะให้นางไปทางใด?”

ย่อมหมายถึงเหอรั่วซี สตรีผู้นี้น่าเห็นใจเช่นกัน  หลินเล่อเจินถึงขั้นอึ้งงัน คิดไม่ตกกะทันหัน

เดิมทีนางคัดค้านงานแต่งแล้ว แต่ล้วนไม่เป็นผล         คนจึงทำเรื่องพลาดด้วยการดึงสตรีดีงามผู้หนึ่งเข้ามา

สีหน้ากระอักกระอ่วนและแววตากังวลจนปวดใจ          มีหรือคนเป็นมารดาจะมองไม่ออก กัวรั่วหลานเอื้อมนิ้วขึ้นปัดปอยผมทัดหูให้บุตรสาว กล่าวอย่างอ่อนโยนต่อเนื่องว่า

“เจินเอ๋อร์หนอเจินเอ๋อร์ เจ้านี่นะ คิดถึงแต่ผู้อื่น        แม่จะบอกให้นะ เจ้าไม่จำเป็นต้องห่วงเหอรั่วซีผู้นั้นเลย”

“แต่ท่านแม่ ข้าเป็นคนนำพาอีกฝ่ายเข้ามาเจ้าค่ะ” หลินเล่อเจินยอมรับออกมาอย่างรู้สึกผิดท่วมท้น

กัวรั่วหลานส่ายหน้ายิ้มหยัน “เจ้าไม่รู้อะไร ที่แท้เหอรั่วซีมีนามเดิมว่าเหอเสวี่ย แต่นางเพิ่งเปลี่ยนชื่อก่อน ค่อยติดต่อแม่สื่อเพื่อดูตัวกับพ่อเจ้า”

หลินเล่อเจินกะพริบตา ยังมิค่อยเข้าใจเท่าใด

กัวรั่วหลานจึงอธิบายให้ฟังอย่างใจเย็นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยอีกว่า “แม่เพิ่งสืบรู้เมื่อไม่นาน ที่แท้เหอเสวี่ยอยู่เบื้องหลังถานเจียซิน เป้าหมายคือยุยงให้พ่อเจ้าหย่าร้าง จากนั้นนางก็เข้าทางเจ้า ยอมร่วมมือกับเจ้าที่เป็นเด็กน้อยจนได้แต่งเป็นภรรยาเอกให้แก่พ่อเจ้า ทว่าน่าเสียดาย         นางคงคาดไม่ถึงว่าต้องอยู่ในสภาพเช่นทุกวันนี้ แม้จะเปลี่ยนชื่อคล้ายแม่ แต่งกายเลียนแบบแม่ ทำตัวปรุงนิสัยเหมือนแม่ทุกอย่าง แต่พ่อเจ้ากลับไม่เข้าหา อีกทั้ง สกุลหลินยังตกต่ำย่ำแย่ลงทุกวัน นางเคยแอบส่งข่าวให้สกุลเดิมช่วยหาทางหย่าร้าง แต่สกุลขุนางในเมืองหลวงเคร่งครัดเรื่องนี้มากเกินไป จึงไม่มีใครยื่นมือช่วยเหลือ”

[1] แบกหม้อก้นดำ เป็นสำนวนหมายถึง แบกรับความผิดแทนคนอื่น