ม่านทิวา 1

“นังม่าน แกจะรีบไปไหน”

เสียงขุ่นมัวดังขึ้น ใบหน้าสวยหวานจึงเงยขึ้นมามองคนตรงหน้า ไม่ใช่ใครที่ไหน วรรณา สมุทรธารา แม่เลี้ยงของเธอนั่นเอง

“ไปทำงานค่ะน้าวรรณ” ม่านทิวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานละมุนก่อนจะเดินผละออกไป แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อวรรณาตวาดเรียกเธอเอาไว้อีกครั้ง

“เดี๋ยว!”

คนตัวเล็กชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะพูดตอบคนตรงหน้า “มีอะไรอีกคะน้าวรรณ”

“ก่อนที่แกจะออกไปเอาเงินมาให้ฉันก่อน ฉันจะเอาไปจ่ายค่าเช่าบ้านกับใช้หนี้ให้พ่อแก” นางว่าพร้อมกับแบมือขอต่อหน้าหญิงสาว

“ม่านเพิ่งให้น้าวรรณกับวิไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่คะ” ม่านทิวาสงสัยไม่น้อยกับการใช้จ่ายที่ดูจะฟุ่มเฟือยของแม่เลี้ยงที่ให้เท่าไรก็ไม่เคยพอ

“มันก็ต้องกินต้องใช้ทุกวันไหมยะ” วรรณาตวาดว่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

หญิงสาวเปิดกระเป๋าสตางค์ใบเล็กหยิบเงินจำนวนหนึ่งยื่นให้นาง “ตอนนี้ม่านมีให้แค่นี้ค่ะ น้าวรรณช่วย…”

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยจบประโยค เสียงเล็กแหลมก็ดังขึ้นขัดมาแต่ไกล ม่านทิวาหันกลับไปมองทางด้านหลังของตนก็พบกับ รวิดา สมุทรธารา ลูกสาวของวรรณาที่รีบลงบันไดตรงมาหาเธอด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“แล้วของฉันล่ะ”

“วิเพิ่งขอไปเมื่อวาน หมดแล้วเหรอ”

“แค่จ่ายค่ากินค่าเที่ยวเมื่อคืนก็หมดแล้ว เอามาเร็ว ๆ อย่าพูดมาก”

ม่านทิวาส่งเงินให้ลูกสาวแม่เลี้ยงง่าย ๆ เพราะไม่อยากทะเลาะหรือมีปัญหากับคนทั้งสองแล้วเดินออกไปจากบ้านทันที เธอมันคนหัวเดียวกระเทียมลีบสู้ความร้ายกาจของสองแม่ลูกนั้นไม่ไหวหรอก กระนั้นก็ยังมีเสียงกระแนะกระแหนของรวิดาดังตามมาไม่ขาดปาก

“อันที่จริงฉันไม่อยากจะขอเงินเธอหรอกนะ ผัวฉันเขาก็รวยมีเงินมากมาย แต่ที่ไม่อยากจะขอน่ะ เดี๋ยวเขาจะว่าฉันไปปอกลอกเอาเงินจากเขา”

ม่านทิวาพยายามสงบสติอารมณ์กับคำพูดน่ารำคาญของคนข้างหลัง แล้วเดินออกจากบ้านสองชั้นกึ่งไม้กึ่งปูนที่ถูกแสงแดดกลืนความสดใสจนซีดหมอง เหลือไว้เพียงความทรุดโทรมไร้การดูแลจากผู้พักอาศัยและสภาพแวดล้อมไม่ได้ดูดีมากนัก

ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่ายไร้เฟอร์นิเจอร์ราคาแพง เธออาศัยอยู่กับบิดามารดามาตั้งแต่เด็ก แล้ววันหนึ่งมารดาของเธอก็จากไปพร้อมกับโรคร้าย สี่ปีผ่านไปบิดาก็พาวรรณาและรวิดาลูกสาวของหล่อนเข้ามาในบ้าน ต่อหน้าวรรณาแสร้งทำเป็นแสนดีกับเธอ แต่ว่าลับหลังท่านนั้นราวกับแม่เลี้ยงใจร้ายในการ์ตูนซินเดอเรลลาที่เธอนั้นเคยดู เธออยากหลุดพ้นไปจากสองแม่ลูกเต็มที

หญิงสาวมองนาฬิกาข้อมือเรือนเล็กพบว่าสายมากแล้ว วันนี้เธอต้องไปทำงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารกึ่งคาเฟแห่งหนึ่งในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ส่วนวันจันทร์ถึงวันศุกร์ทำบัญชีให้กับบริษัทแห่งหนึ่ง และหลังจากเลิกงานเธอก็ไปทำงานพิเศษที่ร้านอาหารร้านเดิมโดยขอเจ้าของร้านไว้เรียบร้อยแล้ว ซึ่งทางเจ้าของร้านเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ดีเสียอีกเพราะทางนั้นชอบคนที่ขยันทำงาน หนักก็เอาเบาก็สู้

ร้านอาหารกึ่งคาเฟใจกลางเมืองเป็นสถานที่ทำงานในวันหยุดของเธอ การตกแต่งของร้านอาหารแห่งนี้ผสมผสานสีขาว สีเขียว และโทนสีไม้ให้ดูเข้ากันได้อย่างลงตัว ร้านล้อมรอบไปด้วยกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ภายในร้านมีความเขียวชอุ่มของบรรดาพรรณไม้นานาชนิดที่ตกแต่งให้ดูร่มรื่น ในช่วงวันหยุดมักมีคนมาใช้บริการจนแน่นร้าน อาจเป็นเพราะมีมุมต่าง ๆ ให้ถ่ายรูปอัปเดตลงในโซเชียลมีเดียมากมาย เอาใจวัยรุ่นและวัยทำงานที่มาเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจยามว่าง

“มาแล้วเหรอม่าน” พนักงานสาวรุ่นน้องเอ่ยทักทายทันทีที่เพื่อนร่วมงานสาวสวยเดินเข้ามาภายในร้าน

“สวัสดีจ้ะ สวัสดีค่ะพี่ณี” กล่าวทักทายเพื่อนร่วมงานก่อนจะหันไปสวัสดีพี่ณีเจ้าของร้าน

“ปกติมาช่วงเย็นไม่ใช่เหรอจ๊ะ ทำไมวันนี้มาแต่เช้าเชียว”

“พี่ณีลืมใช่ไหมคะเนี่ย ม่านขอพี่ณีมาทำช่วงเช้าแล้วก็ช่วงเย็นด้วย” หญิงสาวตอบยิ้ม ๆ

“จริงด้วย! พี่ลืมเสียสนิทเลย”

“พี่ม่านขยันขนาดนี้ หนูจะตกงานไหมเนี่ย” พนักงานสาวรุ่นน้องที่ทักม่านทิวาเอ่ยแซว

เจ้าของร้านเลยแกล้งแซวกลับ “ก็ขยันให้เหมือนพี่ม่านสิจ๊ะจะได้ไม่ตกงาน” แล้วเดินออกไปดูงานในส่วนอื่นทันที

“งั้นพี่ขอตัวเอาของไปเก็บแล้วจะออกมาช่วยจัดร้านนะ”

“ได้ค่ะ” ว่าแล้วเดินผละออกไปยังหลังร้านที่เจ้าของร้านได้เตรียมล็อกเกอร์ไว้ให้เก็บของ เนื่องจากพนักงานของทางร้านมีราว ๆ สิบกว่าชีวิตจึงต้องจัดระเบียบให้รัดกุม ข้าวของมีค่าจะได้ไม่สูญหายให้เป็นปัญหา

ร่างเล็กบอบบางของม่านทิวาสวมชุดพนักงานประจำร้านทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลอ่อน ดูเข้าชุดกันดีกับเสื้อสีขาวและกางเกงยีนของเธอ กอปรกับรอยยิ้มสวย ๆ แล้วทำให้เธอดูเป็นคนมีเสน่ห์น่าหลงใหลไปโดยปริยาย

ไม่นานหญิงสาวก็เริ่มทำงานในส่วนหน้าที่ของตนไปจนถึงช่วงค่ำ บรรยากาศภายในร้านจะแตกต่างกันกับช่วงกลางวันโดยสิ้นเชิง ภายในร้านช่วงค่ำจะตกแต่งด้วยไฟดวงเล็กระยิบระยับทั่วอาณาบริเวณ เหมาะแก่การมานั่งดินเนอร์กับครอบครัวหรือไม่ก็นั่งสังสรรค์เอามาก ๆ

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามากันกี่คนคะ” เสียงพนักงานสาวประจำร้านเอ่ยทักทายลูกค้าที่เพิ่งเข้ามาใหม่

“สองคนจ้ะ” ลูกค้าผู้หญิงวัยกลางคนเอ่ยตอบพนักงาน จากนั้นเดินตามไปยังโต๊ะที่ได้รับการแนะนำ

“เมนูค่ะ” ลูกค้ารับเมนูไปถือก่อนเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“วันนี้หนูม่านมาทำงานไหมจ๊ะ” นางถามหลังจากสอดส่ายสายตามองหาอยู่ครู่หนึ่งแล้วไม่เห็นว่าม่านทิวาทำงานอยู่ภายในร้าน

“มาค่ะ แต่ตอนนี้พี่ม่านพักเบรกอยู่น่ะค่ะ”

“ฉันนึกว่ากลับไปแล้วเสียอีก ยังไงฝากบอกหนูม่านด้วยว่าฉันอยากเจอ” นางฝากฝังด้วยใบหน้าแย้มยิ้มเป็นกันเอง

“ได้ค่ะคุณนาย” พนักงานสาวรับคำแล้วผละมาจดเมนูอาหารของลูกค้าประจำที่ชอบมารับประทานอาหารที่นี่อยู่บ่อย ๆ ดูเหมือนคุณนายท่านจะชอบม่านทิวาเอามากๆ เพราะถ้ามาแล้วไม่เจอหญิงสาวก็มักจะถามหาแบบนี้ตลอดเลย

หลังจากที่เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องเข้ามาบอกว่ามีลูกค้าคนเดิมกำลังรออยู่ ม่านทิวาก็รีบกุลีกุจอออกมาหาทันทีเพราะไม่อยากให้ผู้ใหญ่รอนานมันเสียมารยาท

“สวัสดีค่ะคุณนาย สวัสดีค่ะคุณท่าน” หญิงสาวเข้ามาเสิร์ฟอาหารและทักทายลูกค้าประจำพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ท่านทั้งสอง

“อีกแล้วนะหนูม่าน บอกให้เรียกลุงกับป้า ไม่ต้องเรียกคุณท่านกับคุณนาย” คุณนายสรวงสุดาลูกค้าประจำบอกกับหญิงสาวรุ่นลูกด้วยความเมตตาเอ็นดู

“ก็หนูไม่ชินนี่คะ”

“คราวหลังถ้าเรียกคุณนายอีก ป้าจะโกรธหนูจริง ๆ แล้วนะ” น้ำเสียงอ่อนโยนพูดตอบอย่างเอ็นดูมากกว่าจริงจัง

“แต่ว่า…” หญิงสาวกำลังจะแย้ง แต่ถูกคุณอนันต์สามีของคุณนายสรวงสุดาดักคอไว้เสียก่อน

“ไม่มีแต่หรอกลูก เอาตามที่ป้าเขาว่าน่ะดีแล้ว”

“งั้นก็ได้ค่ะ คุณลุง...คุณป้า”

ม่านทิวารู้สึกกังวลที่ต้องเรียกลูกค้าประจำที่มีฐานะสูงศักดิ์กว่าอย่างสนิทสนม ถึงแม้ว่าเธอจะรู้จักท่านทั้งสองมาเกือบสามปีแล้วก็ตาม ร่างเล็กกำลังจะเอ่ยถาม แต่ก็ต้องชะงักเพราะลูกค้าที่เข้ามาใหม่อีกโต๊ะหนึ่งต้องการสั่งอาหารเพิ่ม เธอจึงขอตัวไปทำงานตามหน้าที่จวบจนถึงเวลาเลิกงานประมาณห้าทุ่ม