ม่านทิวา 2

ม่านทิวากำลังเดินไปรอรถประจำทางเพื่อที่จะกลับบ้าน อยู่ ๆ ก็มีชายร่างสูงกำยำในชุดสีดำสองคนมายืนดักหน้าเธอเอาไว้ คนตัวเล็กสั่นสะท้านด้วยความกลัวว่าตนจะตกอยู่ในอันตราย

“รีบไปไหน เมื่อไรมึงจะใช้หนี้ฮะ!” หนึ่งในสองคนนั้นจู่โจมถามน้ำเสียงกระชาก

ม่านทิวาถึงกับนิ่วหน้าสงสัยว่าเธอนั้นไปติดหนี้พวกมันตั้งแต่เมื่อไร ถ้าเป็นหนี้สินของบิดาเธอจ่ายให้กับธนาคารจนจะหมดอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ชายสองคนนี้พูดมามันคือหนี้ส่วนไหน

“เงินอะไรของพวกคุณฉันไม่เข้าใจ ฉันไม่เคยติดหนี้ใคร!” ม่านทิวาตอบอย่างมั่นใจ สายตาจ้องมองมันอย่างระแวงระวังกลัวว่าตัวเองจะถูกทำร้าย

“เงินห้าหมื่นที่แม่เธอติดเสี่ยอู๋เอาไว้ เมื่อไรจะคืน”

“แม่เหรอ?” ม่านทิวาทวนคำพลางครุ่นคิดในใจ ‘น้าวรรณ!’ ต้องเป็นน้าวรรณแน่ ๆ ที่ก่อเรื่องให้เธอ พวกมันถึงได้เจาะจงมาทวงหนี้ที่เธอแบบนี้

“ห้าหมื่นฉันไม่มีหรอก”

“ถ้าไม่มี...” สายตาของมันทั้งสองกวาดมองร่างงามตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ทำให้หญิงสาวต้องรีบถอยหนีโดยสัญชาตญาณแต่ถูกคว้าตัวเอาไว้เสียก่อน “...ก็ต้องเอาอย่างอื่นไปใช้หนี้แทนเงิน”

“ช่วยด้วย...ช่วยด้วยค่ะ ปล่อยฉันนะ!” หญิงสาวร้องตะโกนเสียงดังหวังว่าจะมีคนมาช่วยให้ตัวเองพ้นภัย

“เฮ้ย! หยุดนะเว้ย” พลันเสียงหนึ่งตะโกนดังมาแต่ไกล

หญิงสาวหันไปเห็นว่าเป็นชายวัยกลางคนวิ่งเข้ามาพร้อมไม้หน้าสามในมือ ชายชุดดำทั้งสองคนพอเห็นว่ามีคนวิ่งเข้ามาช่วยเธอก็รีบผละออกไปอย่างเร็วไว โดยที่ไม่ลืมทิ้งคำขู่เอาไว้

“ถ้าไม่เอาเงินห้าหมื่นมาคืนภายในห้าวันละก็...” มันพูดขู่ให้คิดกลัวเอาเองก่อนจะกระโดดขึ้นรถบิ๊กไบค์ขับออกไปจากตรงนั้น

“เป็นอะไรไหมแม่หนู” พลเมืองดีที่เข้ามาช่วยถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

“หนูไม่เป็นอะไรค่ะคุณลุง ขอบคุณคุณลุงมากนะคะที่เข้ามาช่วย” หญิงสาวยกมือไหว้ขอบคุณชายกลางคนที่เข้ามาช่วยเธอได้ทันเวลา

“ตาสมเป็นยังไงบ้าง”

“ไม่เป็นไรแล้วครับคุณนาย”

น้ำเสียงอันคุ้นหูของผู้มาใหม่ทำให้หญิงสาวหันไปทางต้นเสียงทันที เธอเห็นคุณนายสรวงสุดารีบเดินตรงเข้ามาหาแล้วมองสำรวจไปทั่วร่างกายเธอว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่

“หนูม่านเป็นยังไงบ้างลูก”

ร่างเล็กงวยงงไม่น้อยที่เห็นคุณนายสรวงสุดาในยามวิกาลเช่นนี้ ที่จริงนางกลับไปตั้งแต่สองทุ่มกว่าแล้วแต่ทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ คนตัวเล็กเก็บความสงสัยเอาไว้โดยที่ไม่ได้เอ่ยปากถามออกมา

“หนูไม่เป็นอะไรค่ะ โชคดีที่คุณลุงเข้ามาช่วยไว้ทัน”

“นี่ลุงสม คนขับรถของป้าเองจ้ะ” นางแนะนำก่อนที่จะโอบไหล่ของหญิงสาวให้เดินตรงไปยังรถตู้สีขาวคันหรูหราทันที โดยบอกม่านทิวาว่านางจะไปส่งที่บ้าน

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า หนูกลับเองได้” ม่านทิวาปฏิเสธด้วยความเกรงใจไม่อยากรบกวน

แต่คนที่มีวาทศิลป์ทางธุรกิจหว่านล้อมจนหญิงสาวคล้อยตามยอมให้พาไปส่งถึงที่บ้าน ตั้งแต่รู้จักกันมายังไม่เคยมาบ้านหญิงสาวเลยสักครั้ง ไม่รู้ว่าความเป็นอยู่ของคนที่ขยันทำมาหากินจะเป็นเช่นไร

“หนูม่านอยู่คนเดียวหรือเปล่าลูก” นางถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสภาพแวดล้อมรอบบ้านในยามวิกาลไม่น่าไว้ใจ

“ม่านอยู่กับน้าวรรณภรรยาใหม่ของพ่อ แล้วก็ลูกสาวของเขาค่ะ” ตอบกลับเพียงแค่นั้น เพราะเห็นว่ามันเป็นเรื่องภายในครอบครัวไม่จำเป็นต้องบอกใครให้รับรู้จนหมดทุกอย่าง

“อ๋อ...จ้ะ บ้านดูเงียบ ๆ น่าจะนอนกันหมดแล้วสินะ”

ม่านทิวายิ้มหวานให้คุณนายสรวงสุดาเป็นคำตอบแล้วกล่าวขอบคุณที่นางมีเมตตาพามาส่งจนถึงบ้าน

รถตู้คันหรูหราของคุณนายสรวงสุดาจอดอยู่หน้าบ้าน รอจนหญิงสาวเข้าไปทางด้านในแล้วเคลื่อนรถออกไป อันที่จริงนางรู้อยู่แล้วว่าบ้านหลังเล็ก ๆ หลังนี้อาศัยอยู่กันกี่คน จากการตามดูหญิงสาวมาในช่วงระยะเวลาเกือบสามปี แต่นางไม่เคยถามละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวกับหญิงสาวตรง ๆ แม้แต่ครั้งเดียว

วันนี้เป็นวันหยุดของม่านทิวา หญิงสาวมักจะตื่นเช้าดังเช่นทุกวัน ผิดกับสองแม่ลูกที่กว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบจะเช้า ไปตื่นเอาตอนบ่าย

แต่เหตุใดวันนี้สองแม่ลูกถึงลุกขึ้นจากเตียงแต่เช้าได้ล่ะ อีกทั้งในมือของทั้งสองคนยังมีกระเป๋าเดินทางกันคนละใบด้วย ดวงตาสวยหวานมองทั้งสองคนด้วยความสงสัย

“น้าวรรณกับวิจะไปไหนกันแต่เช้าเหรอคะ”

“ฉันกับลูกจะไปไหนไม่ใช่ธุระกงการอะไรของแก ไม่ต้องมาถาม!” นางตวาดกลับด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลนผิดปกติ เพิ่มความน่าสงสัยมากขึ้นอีกเท่าทวีคูณ

“งั้นเดินทางปลอดภัยนะคะ”

ใจหนึ่งก็อยากจะถามรวิดาอีกคนว่าจะไปไหน แต่อีกใจคิดว่าไม่ถามจะดีกว่า เพราะถึงถามไปก็ไม่ได้คำตอบกลับมาอยู่ดี แต่ถ้าให้เดาคงไปค้างบ้านของคนรักกระมัง เพราะรวิดานั้นกำลังคบหาอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งเธอก็ไม่ได้รู้อะไรมากหรอกว่าคนคนนั้นเป็นใครมาจากไหน หน้าตาเป็นเช่นไร