การกลับมา 2

ร่างสูงของรณพีร์นั่งลงบนเตียงนุ่มกว้างพลางคิดถึงเรื่องที่เขาได้รับรู้มาก่อนหน้านี้ ถึงแม้ว่าเขาและหล่อนจะคบหาดูใจกันมาเพียงไม่นาน แต่ลึก ๆ ในจิตใจของเขากลับหลงใหลอยากแต่งงานสร้างครอบครัวกับหล่อนมากที่สุด เขาตัดสินใจที่จะกลับมาขอหล่อนแต่งงานแต่จำเป็นต้องยกเลิกกะทันหัน เพราะหล่อนโพสต์รูปคู่ลงในโซเชียลมีเดียส่วนตัวว่ากำลังคบหาดูใจกับผู้ชายคนอื่น

มันเป็นช่วงเวลาไล่เลี่ยกันกับที่เพื่อนสนิทของเขาได้ส่งภาพนั้นมาให้ดูพอดี เขาไม่เชื่อจึงกลับมาดูเพื่อให้เห็นกับตาตัวเองจนรู้ว่าหล่อนนั้นคบหาอยู่กับผู้ชายคนนั้นจริง ๆ เขาจึงตัดสินใจอยู่ดูแลงานที่ต่างประเทศต่ออีกหนึ่งปีเพื่อไม่ให้คิดฟุ้งซ่านและลืมผู้หญิงทรยศคนนั้นให้หมดใจ

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สลัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่านให้ออกจากหัวเพื่อไม่ให้นึกถึงเรื่องราวของผู้หญิงทรยศคนนั้นอีก ถ้าหากวันใดเขาได้เจอเธออีกครั้ง แน่นอนว่าเขาจะเอาคืนให้เจ็บปวดมากกว่าที่เขาเจ็บเป็นร้อยเท่าพันเท่า

ไม่นานชายหนุ่มก็ตรงเข้าห้องน้ำชำระร่างกายแล้วออกมานอนพักผ่อน เพื่อให้หายเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาหลายชั่วโมง

วันนี้เขาต้องการพักผ่อนให้เต็มที่เพื่อไม่ให้เสียงานในวันต่อไป หรือปล่อยเวลาทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์ ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาทำให้เรื่องงานเสียหายเป็นอันขาดเพราะมันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น...แต่จะกลับกลายเป็นแย่ลงเสียมากกว่า

รณพีร์ตื่นขึ้นมากลางดึกหลังจากที่นอนหลับไปเกือบเจ็ดชั่วโมง ณ เวลานี้เพิ่งจะสามทุ่มกว่า ๆ ครั้นจะข่มตาให้หลับลงอีกครั้งก็ทำไม่ได้จึงเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ ล้างหน้าจนรู้สึกสดชื่น เขาได้ยินเสียงข้อความดังขึ้นจึงกลับมาเปิดดู พบว่าไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก กลุ่มเพื่อนของเขานั่นเองที่ส่งข้อความมาชวนให้ไปเที่ยวสังสรรค์กันตามประสา พวกมันคิดว่าเขาอยู่ต่างประเทศยังไม่กลับมา เพราะมัวแต่ทำงาน และพักใจจากเรื่องที่ทำให้เจ็บปวดก็เลยส่งข้อความมาก่อกวน

หลังจากที่ได้อ่านข้อความเสร็จแล้วเขาต่อสายหาเพื่อนทันที

“ฮัลโหล มึงอยู่ร้านไหนวะ” รณพีร์ถามเมื่อปลายสายกดรับ

“ร้านไอ้จิณณ์ มึงจะมาไหมวะไอ้สอง”

“เดี๋ยวกูไป ครึ่งชั่วโมงน่าจะถึง” ชายหนุ่มตอบกลับก่อนที่จะกดตัดสาย และออกจากบ้านเพื่อไปยังสถานบันเทิงของเพื่อนสนิททันที

ไม่นานรณพีร์ก็เข้ามาที่สถานบันเทิงเต็มไปด้วยนักท่องราตรีมากมายที่ออกมาหาความสุขชั่วครั้งชั่วคราว ทันทีที่ย่างกรายเข้ามาภายในร้าน พนักงานก็ตรงเข้ามาต้อนรับพร้อมกับถามไถ่ว่าต้องการอะไรหรือไม่

แต่ดูเหมือนว่าพนักงานคนนี้จะเป็นพนักงานใหม่ ก็เลยไม่รู้ว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทกับจอมพลเจ้าของที่นี่

“มีเรื่องอะไรให้ช่วยไหมครับ” พนักงานประจำผับถามด้วยน้ำเสียงและท่าทีสุภาพ

“ฉันมาหาเพื่อน” ชายหนุ่มตอบตามตรงเพราะคิดว่าพนักงานที่นี่รู้จักเขาทุกคน

ระหว่างที่กำลังมองหาอยู่นั้น ผู้จัดการร้านเดินเข้ามาพอดีจึงเอ่ยถามขึ้น “มีเรื่องอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ”

เอ่ยถามอย่างนอบน้อมก่อนจะเงยหน้าขึ้น พบว่าเป็นรณพีร์ที่หายหน้าไปนานจึงทักทายด้วยความดีใจ ก่อนจะบอกให้พนักงานออกไปทำงานของตนและเป็นฝ่ายให้บริการรณพีร์เอง

“สวัสดีครับคุณสอง”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะตอบกลับไป “ฉันมาหาไอ้จิณณ์”

“งั้นเชิญทางนี้เลยครับคุณสอง” ว่าแล้วก็เดินนำหน้าคนตัวสูงและพาไปยังโต๊ะที่เหล่าเพื่อนสนิทของรณพีร์นั่งรออยู่

“มึงกลับไทยตั้งแต่เมื่อไรวะ” นทีถามด้วยความประหลาดใจเมื่อเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันเป็นเวลาสามปีเดินเข้ามา

“วันนี้บ่าย ๆ” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาสีแดงตัดดำตัวนุ่ม

จากนั้นหันไปสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานและดื่มพร้อมกันกับเพื่อน ๆ แน่นอนว่าเพื่อนสนิทที่ไม่ได้มานั่งกินเหล้าด้วยกันนานปีย่อมมีเรื่องมากมายที่ต้องพูดคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย

“มึงเห็นผู้หญิงที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนขายาวสีเข้มไหมวะ” พชรมองหญิงสาวคนนั้นพลางเอ่ยถามรณพีร์

“เห็น ทำไมวะ” ไม่ใช่แค่รณพีร์ที่ตอบ แต่เพื่อนทั้งสามคนพูดขึ้นพร้อมกันและหันมองไปในทางเดียวกัน

“เมียมึงหรือไงวะ” จอมพล หรือ จิณณ์พูดแซวก่อนจะพากันหัวเราะร่วน

“ไม่ใช่เว้ย” พชรปฏิเสธแล้วรีบแก้ตัว “พอดีมีคนรู้จักมาบอกกูว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นน่ะ...เด็ดสุด!”

“จริง พนักงานกูก็บอกว่าพาผู้ชายกลับไปด้วยไม่เคยซ้ำหน้า”

จอมพลช่วยยืนยันด้วยน้ำเสียงจริงจัง เป็นจังหวะเดียวกับที่รณพีร์มองไปเห็นสาวสวยตัวเล็กที่แต่งตัวละม้ายคล้ายกับคนที่พชรบอกหันมาพอดี

“เดี๋ยวมึงบอกกูทีสิ ว่าผู้หญิงที่มึงว่าเนี่ยมันคนไหน แล้วดันแต่งตัวคล้ายกันสองคน”

“คนที่เป็นนางแบบน่ะ ส่วนอีกคนไม่รู้จักว่ะว่าเป็นใคร”

สายตาของรณพีร์มองไปยังผู้หญิงชุดสีขาวที่เดินเข้าไปหาใครบางคน เขาได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเธอแว่ว ๆ ว่า ‘ม่าน…’ อะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่ได้สนใจต่อเพราะมันไม่ใช่นิสัยของเขาที่จะมายุ่งเรื่องของชาวบ้าน แล้วตั้งหน้าตั้งตาดื่มเหล้าจนหมดแก้ว

นทีมองหน้าเพื่อนสนิทก็พอจะเดาออกว่าเครียดเรื่องอะไรถึงดื่มเอาเป็นเอาตายขนาดนี้

“ไอ้สอง นี่มึงยังเสียใจอยู่ใช่ไหมวะ”

“กลับมาเจอเพื่อนทั้งที มึงจะให้กูนั่งดมกลิ่นเหล้าหรือไง”

“ไอ้เวรเอ๊ย! กูอุตส่าห์เป็นห่วง”

รณพีร์อมยิ้มบาง ๆ ไม่อยากทำให้เพื่อนเสียบรรยากาศ แล้วพากันดื่มหนักไปเรื่อย ๆ โดยไม่พูดถึงเรื่องของเขากับผู้หญิงทรยศคนนั้นอีก

รณพีร์ตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวันก็พบว่าภายในบ้านนั้นเงียบเชียบเหลือเกินทั้ง ๆ ที่วันนี้เป็นวันหยุด เขาสอดส่ายสายตามองหาสมาชิกในครอบครัวอีกครั้งก็ไม่พบใครจึงเอ่ยถามแม่บ้านที่เพิ่งจะกลับเข้ามา

“ป้าเจียมครับ เช้าจนป่านนี้แล้วทุกคนเขาหายไปไหนกันหมดครับ”

“คุณสองคะ ไม่เช้าแล้วนะคะ...จะบ่ายโมงแล้วค่ะ” นางรีบค้านให้คนหลงเวลารู้ตัวก่อนจะตอบคำถามที่ชายหนุ่มต้องการอยากรู้ “คุณนายกับคุณท่านออกไปทานอาหารร้านประจำค่ะ ส่วนคุณหนึ่งกับคุณมายด์ไปเที่ยวภูเก็ตสองสามวันค่ะ”

ชายหนุ่มนิ่งฟังคำตอบที่ได้รับก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ไอ้หนึ่งไปภูเก็ตกับคุณมายด์แล้วยัยตัวเล็กได้ไปด้วยกันหรือเปล่าครับ”

“น้องพายนอนกลางวันค่ะ อีกสักพักน่าจะตื่น ว่าแต่คุณสองจะรับอาหารกลางวันเลยไหมคะ” นางถามเพราะชายหนุ่มนั้นยังไม่ได้รับประทานอะไรตั้งแต่เช้า

“ครับป้าเจียม ทำอะไรก็ได้ครับง่าย ๆ อาหารจานเดียวก็ได้”

“งั้นป้าทำกะเพราทะเลกับไข่ดาวให้ทานนะคะ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับพลางเดินไปนั่งรอที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ทว่าได้ยินเสียงร้องเล็ก ๆ ของหลานสาวตัวน้อยดังขึ้นจึงเดินออกมาดู

“ย่าเจียมขา”

“เป็นอะไรคะน้องพาย” รณพีร์ถามหลานสาวที่ยืนถือตุ๊กตาอยู่ตรงบันไดบ้านขั้นสุดท้าย

“น้องพายหิวข้าวค่ะอาสอง” เสียงน้อย ๆ เอ่ยบอกความต้องการแบบไม่งอแง คนเป็นอาพยักหน้ารับแล้วย่อตัวลงมาอุ้มหลานสาวตัวน้อยเข้าไปในครัวด้วยกัน

“ป้าเจียมครับ ทำกับข้าวให้ตัวแสบอีกอย่างนะครับ”

“น้องพายอยากกินอะไรคะ” นางหันมาถามคุณหนูน้อยด้วยความเอ็นดู

“น้องพายอยากกินไข่เจียวค่า” เด็กน้อยตอบด้วยน้ำเสียงสดใสน่าเอ็นดู รณพีร์ลูบศีรษะหลานสาวเบาๆ

“งั้นไปรอกินไข่เจียวอร่อย ๆ ข้างนอกดีไหมคะ” คุณอาหนุ่มพูดกล่อมหลานสาวเสียงนุ่มก่อนจะพากันออกไปนั่งรอที่เดิม

ไม่นานอาหารที่ส่งกลิ่นหอมหวนก็เสร็จเรียบร้อยพร้อมรับประทาน...

“อร่อยจังเลยค่ะย่าเจียม”

“อร่อยก็ทานเยอะ ๆ นะคะ อย่ามัวแต่ดูทีวี”

สองอาหลานนั่งรับประทานข้าวด้วยกันสองคนที่ห้องนั่งเล่นแทนที่จะเป็นห้องอาหาร เพราะว่าหลานสาวตัวน้อยอยากจะดูการ์ตูนไปด้วย ซึ่งเขาก็ไม่ว่าอะไรแม้รู้ดีแก่ใจว่ามันไม่ดีต่อเด็ก เขาแค่ห้ามปรามเวลาที่หลานสาวตั้งใจดูมากเกินไปจนลืมกินข้าวเท่านั้น