Mag-log in"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอคะ เป็นคนทำก็ต้องรับผิดชอบนะคะ ในท้องนี่ด้วย" บัวตองยิ้มหัวเราะพลางชี้นิ้วไปตรงหน้าท้องของตนเอง "ครับ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนพี่ก็ทนได้ ขอแค่มีบัวอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไปก็พอ" พูดพลางส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงสาวอย่างสื่อความหมาย "ค่ะ บัวจะอยู่เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไป"ส่
หนึ่งเดือนต่อมา ภายในห้องนั่งเล่นบัวตองกำลังนั่งเล่นกับลูกชายทั้งสองคนด้วยอาการอ่อนเพลียง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ณีหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็แอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะเธอแอบสังเกตเห็นอาการของเธอมาสักพักหนึ่งแล้วเพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง ด้วยมัวแต่สนใจเรื่องเลี้ยงลูกและร้านก
"ค่ะ ยังมีไข่เจียวกับหมูทอดให้เด็กๆ อีกนะ" พูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับจานอาหารดังกล่าว "น่าทานทั้งนั้นเลย" วินส่งยิ้มให้เมียรัก "น่าทานก็ทานเยอะๆ นะคะ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย" "ครับ" วินรับคำพร้อมกับลงมือทานทันทีและไม่ลืมที่จะตักกับข้าวใส่จานให้กรลูกชายคนโตไปด้วย ส่วนคนเล็กบัวตอง
ภายในห้องนอนกว้างบัวตองกำลังเตรียมเสื้อผ้าให้วินพ่อของลูกที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำหลังจากกลับมาจากบริษัทเหนื่อยๆ ส่วนลูกชายทั้งสองคนเธอปล่อยให้เล่นกับณีไปก่อน ระหว่างที่เธอกำลังหยิบเสื้อออกมาจากตู้ วินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ตรงเข้าไปโอบกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวแค่ผืนเดียว "อุ้
"เปล่า เราง่วงแล้วรีบกลับกันเถอะ" พูดพลางหันหน้าหนีชายหนุ่มไปอีกทาง "กลับคอนโดกันนะ" "ไม่ เราจะกลับบ้าน" "อยากจะโดนปล้ำในรถหรือไง" นัทยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าเนียน "นายพูดบ้าอะ...อื้อ" ริมฝีปากบางถูกบดจูบขยี้โดยไม่ทันได้ตั้งตัว "จ๊วบ จ๊วบ" ริมฝีปากหนาหยักจูบบดเม้มริมฝีปากบางไม่ยอมหยุดไม่
"ไม่ทราบว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเจอกันครั้งแรกปิ๊งกันเลยไหมครับ" สิ้นเสียงพิธีกรวินกับบัวตองก็หันไปส่งยิ้มให้กันพร้อมกับจับกุมมือกันเอาไว้แน่น "ครับ ครั้งแรกที่ผมเจอบัว ผมก็ตกหลุมรักบัวเลย รู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกในใจ" "คำตอบนี่คงจะทำให้ใครหลายๆ คนเขินม้วนกันเป็นแถวเลยนะครับ โดยเฉพาะเจ้าสาวยิ้มไม่ห
"ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ขอชื่นใจบัวหน่อยนะ" ก้มลงจูบไซ้ไปไปตามซอกคอขาวเนียน "พี่ไม่อยากเจอลูกก่อนเหรอคะ" บัวตองยังคงทักท้วงชายหนุ่มอยู่ "อยากเจอสิอยากเจอมากเลย แต่พี่ขอสนใจแม่ของลูกก่อนได้ไหม บรรยากาศดีๆ แบบนี้จะปล่อยผ่านไป น่าเสียดายแย่เลย ว่าไหม" ใช้มือหนาเกลี่ยริมฝีปากอวบอิ่มไปมา "พี่วินอะ" บัวตอ
"ยังไงเขาก็เป็นพ่อเรา ให้โอกาสเขาเถอะนะษา" เนตรนภาเอ่ยเสริมขึ้นอีกครั้ง "ค่ะ ตกลงษาจะกลับไปอยู่กับคุณพ่อ ขอบใจมากนะบัวที่พูดเตือนสติฉัน" ษาสวมกอดบัวตองเอาไว้แน่น "ขอบใจมากนะษาที่ให้โอกาสพ่อเลวๆ คนนี้" ประพันธ์ยื่นมือหนาไปลูบศีรษะษาไปมาเบาๆ "หาความสุขให้กับตัวเองให้เยอะๆ นะคะ ไว้บัวจะไปเยี่ยมที
"เราจะรอดูบัวมีครอบครัวที่สมบูรณ์อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูกนะ" นัทเอ่ยเสริมขึ้นอีกคน "ขอบใจมากนะ ขอบใจจริงๆ ที่นัทกับปายอยู่เป็นกำลังใจให้เรามาโดยตลอดไม่เคยห่างเลย" บัวตองส่งยิ้มให้นัทกับปายด้วยความตื้นตันใจ "บัวยังมีพี่อีกคน ลืมไปแล้วเหรอ" เสียงทุ้มที่คุ้นหูเอ่ยขึ้น "พี่ทิน" บัวตองห
"ไม่อยู่ วินเขาไปไหนเหรอ" "พี่วินป่วยเป็นเนื้องอกในสมองค่ะ ตอนนี้เขากำลังไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ โดยไม่ยอมบอกที่อยู่กับใครเลย ไม่มีใครรู้ว่าพี่วินอยู่ที่ไหนจะเป็นยังไงบ้าง" "ฉันเสียใจด้วยนะบัว แต่ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ด้วยล่ะ ฉันไม่เข้าใจ แทนที่จะอยู่กับบัวกับลูกทำไมไม่รักษาที่บ้านเราจะไปต่างประเทศ







