Masuk"ด้วยความผิดพลาดในคืนนั้น ทำให้บัวตองหญิงสาวกำพร้าต้องมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายตนเอง แต่ความผิดพลาดเพียงแค่ครั้งเดียวได้ก่อเลือดเนื้อเชื้อไขของคนทั้งสองขึ้นภายในกายเธอ"
Lihat lebih banyak"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอคะ เป็นคนทำก็ต้องรับผิดชอบนะคะ ในท้องนี่ด้วย" บัวตองยิ้มหัวเราะพลางชี้นิ้วไปตรงหน้าท้องของตนเอง "ครับ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนพี่ก็ทนได้ ขอแค่มีบัวอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไปก็พอ" พูดพลางส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงสาวอย่างสื่อความหมาย "ค่ะ บัวจะอยู่เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไป"ส่
หนึ่งเดือนต่อมา ภายในห้องนั่งเล่นบัวตองกำลังนั่งเล่นกับลูกชายทั้งสองคนด้วยอาการอ่อนเพลียง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ณีหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็แอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะเธอแอบสังเกตเห็นอาการของเธอมาสักพักหนึ่งแล้วเพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง ด้วยมัวแต่สนใจเรื่องเลี้ยงลูกและร้านก
"ค่ะ ยังมีไข่เจียวกับหมูทอดให้เด็กๆ อีกนะ" พูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับจานอาหารดังกล่าว "น่าทานทั้งนั้นเลย" วินส่งยิ้มให้เมียรัก "น่าทานก็ทานเยอะๆ นะคะ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย" "ครับ" วินรับคำพร้อมกับลงมือทานทันทีและไม่ลืมที่จะตักกับข้าวใส่จานให้กรลูกชายคนโตไปด้วย ส่วนคนเล็กบัวตอง
ภายในห้องนอนกว้างบัวตองกำลังเตรียมเสื้อผ้าให้วินพ่อของลูกที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำหลังจากกลับมาจากบริษัทเหนื่อยๆ ส่วนลูกชายทั้งสองคนเธอปล่อยให้เล่นกับณีไปก่อน ระหว่างที่เธอกำลังหยิบเสื้อออกมาจากตู้ วินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ตรงเข้าไปโอบกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวแค่ผืนเดียว "อุ้
ณีเดินตรงเข้าไปในครัวพร้อมกับแกะบะหมี่ใส่ลงในชามตามด้วยน้ำร้อน ทุกการกระทำของณีอยู่ในสายตาของทุกคนบนโต๊ะอาหาร จนณีถือชามบะหมี่ร้อนๆ เดินออกไป ปายก็หันไปคุยกับบัวต่อ "บัวเธอทำใจให้เขาเข้ามาใกล้ลูกได้ยังไงกัน ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเขาใจร้ายจะตาย" "เดี๋ยวก็คงชินไปเอง เขาไม่ได้มาทุกวันหรอก" บัวตองตอบกลับ
ณ บริษัทชาไทยจำกัดวินกำลังเดินออกมาจากห้องประชุมหลังจากเพิ่งจะประชุมผู้ถือหุ้นเสร็จทันทีที่ชายหนุ่มเดินพ้นขอบประตูวินก็เกิดอาการหน้ามืดตาลายขึ้นมา ชายหนุ่มจึงหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่พร้อมกับสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่อาการที่กำลังเกิดขึ้นกับตนเอง "วินเป็นอะไรหรือเปล่า" เสียงวุฒิชัยผู้เป็นลุงเอ่ยขึ้นทางด้านห
"พี่ทินค่ะ" บัวตองเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าเริ่มมีอาการโกรธ "ไม่เป็นไรครับป้า ไม่ต้องเอามาให้ผมหรอก ผมไม่อยากจะแย่งของของใคร" วินเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าทั้งสามคน "ค่ะ งั้นเดี๋ยวป้าทำอย่างอื่นให้ทานนะคะ" ณีมองใบหน้าที่ซีดเซียวของเจ้านายหนุ่มแล้วอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ "ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผม
"ผมให้คนงานถอนตัวออกจากงานที่ร้านกาแฟแล้วนะครับ" "ทำไมล่ะลูก มีปัญหาอะไรเหรอ " "พวกเขาพยายามกีดกันและหาเรื่องให้คนงานที่ส่งไปอยู่ไม่ได้ครับ" "อะไรกัน ไหนบอกว่าคุยกันรู้เรื่องแล้ว" "ผมไม่คิดเลยนะครับ ว่าความหวังดีที่จะทำให้งานเสร็จไวขึ้นมันจะไปสร้างความไม่พอใจให้กับใคร เหมือนรู้เลยว่าผมเป็นคนส่





