로그인"ด้วยความผิดพลาดในคืนนั้น ทำให้บัวตองหญิงสาวกำพร้าต้องมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายตนเอง แต่ความผิดพลาดเพียงแค่ครั้งเดียวได้ก่อเลือดเนื้อเชื้อไขของคนทั้งสองขึ้นภายในกายเธอ"
더 보기"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอคะ เป็นคนทำก็ต้องรับผิดชอบนะคะ ในท้องนี่ด้วย" บัวตองยิ้มหัวเราะพลางชี้นิ้วไปตรงหน้าท้องของตนเอง "ครับ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนพี่ก็ทนได้ ขอแค่มีบัวอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไปก็พอ" พูดพลางส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงสาวอย่างสื่อความหมาย "ค่ะ บัวจะอยู่เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไป"ส่
หนึ่งเดือนต่อมา ภายในห้องนั่งเล่นบัวตองกำลังนั่งเล่นกับลูกชายทั้งสองคนด้วยอาการอ่อนเพลียง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ณีหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็แอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะเธอแอบสังเกตเห็นอาการของเธอมาสักพักหนึ่งแล้วเพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง ด้วยมัวแต่สนใจเรื่องเลี้ยงลูกและร้านก
"ค่ะ ยังมีไข่เจียวกับหมูทอดให้เด็กๆ อีกนะ" พูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับจานอาหารดังกล่าว "น่าทานทั้งนั้นเลย" วินส่งยิ้มให้เมียรัก "น่าทานก็ทานเยอะๆ นะคะ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย" "ครับ" วินรับคำพร้อมกับลงมือทานทันทีและไม่ลืมที่จะตักกับข้าวใส่จานให้กรลูกชายคนโตไปด้วย ส่วนคนเล็กบัวตอง
ภายในห้องนอนกว้างบัวตองกำลังเตรียมเสื้อผ้าให้วินพ่อของลูกที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำหลังจากกลับมาจากบริษัทเหนื่อยๆ ส่วนลูกชายทั้งสองคนเธอปล่อยให้เล่นกับณีไปก่อน ระหว่างที่เธอกำลังหยิบเสื้อออกมาจากตู้ วินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ตรงเข้าไปโอบกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวแค่ผืนเดียว "อุ้
หนึ่งเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งบัวตองกับเนตรนภากำลังนั่งฟังผลตรวจครรภ์อายุสองเดือนอย่างใจจดใจจ่อหลังจากที่ตรวจเสร็จตามนัดหมายในวันนี้ "เด็กในท้องสุขภาพแข็งแรงดีค่ะ " หมอสาวส่งยิ้มให้คนทั้งคู่ "ขอบคุณค่ะ" บัวตองยิ้มกว้างพร้อมกับยกมือบางขึ้นลูบหน้าท้องไปมา "เก่งจังเลยหลานย่า สุข
"ที่รักของพี่" ร่างหนาที่ซ่อนอยู่ในความมืดมุมหนึ่งของห้องเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "พี่วิน" บัวตองรีบหันไปตามเสียงอันคุ้นหูด้วยความรวดเร็วพร้อมกับมองร่างหนาที่คุ้นตาผ่านความมืด "ชอบไหม พี่ตั้งใจทำให้บัวเลยรู้ไหม" วินเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าบัวตอง "บัวไม่ได้ฝันไปใช่ไหม พี่กลับมาหาบัวจริงๆ แล้วใช่ไหม"
"ยังไงเขาก็เป็นพ่อเรา ให้โอกาสเขาเถอะนะษา" เนตรนภาเอ่ยเสริมขึ้นอีกครั้ง "ค่ะ ตกลงษาจะกลับไปอยู่กับคุณพ่อ ขอบใจมากนะบัวที่พูดเตือนสติฉัน" ษาสวมกอดบัวตองเอาไว้แน่น "ขอบใจมากนะษาที่ให้โอกาสพ่อเลวๆ คนนี้" ประพันธ์ยื่นมือหนาไปลูบศีรษะษาไปมาเบาๆ "หาความสุขให้กับตัวเองให้เยอะๆ นะคะ ไว้บัวจะไปเยี่ยมที
บัวตองรีบลุกขึ้นจากเตียงตรงไปยังตู้เสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนชุดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเองจะต้องไปที่ร้านกาแฟ ก่อนจะออกจากบ้านบัวตองไม่ลืมที่จะเข้าไปกอดหอมลูกชายเพื่อเป็นกำลังใจให้กับเธอก่อนออกจากบ้าน ใช้เวลาไม่นานนักบัวตองก็นั่งแท็กซี่ไปถึงที่ร้าน พอลงจากรถร่างบางก็พาตนเองเดินตรงไปยังประตูกระจกทางเข้าร้านแ