บทที่9

เช้าของวันใหม่

แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาเป็นริ้วบาง ๆ ทาบลงบนพื้นห้องพักของทางโรงแรม บรรยากาศโดยรอบภายในห้องพักดูเงียบสงบไม่ได้ยินแม้แต่เสียงของรถที่กำลังวิ่งผ่านไปมาอยู่บนถนน จะมีก็เพียงแต่เสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่วเบาอยู่เป็นระยะ

"อืม"เสียงครางดังขึ้นในลำคอ ก่อนราตรีขยับตัวเล็กน้อยอยู่บนเตียง เปลือกตาที่ปิดสนิทมาตลอดทั้งคืนค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตสีน้ำตาลคู่สวยกะพริบถี่เพื่อปรับให้เข้ากับแสงสว่างด้านนอกที่ลอดผ่านเข้ามา

'กี่โมงแล้วนะ'เธอคิดทวนประโยคนี้อยู่ในใจ แต่ท้ายที่สุดก็ได้แต่นอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งพลางเงยหน้ามองเหนือศีรษะด้วยความรู้สึกที่ยังตื่นไม่เต็มที่

แต่ทันทีเมื่อเธอทรงตัวลุกขึ้นนั่ง หัวใจที่เพิ่งสงบนิ่งกลับวูบไหวขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อความทรงจำของเรื่องราวย้อนกลับเข้ามาในความคิดของเธอทีละอย่าง

ราตรีก้มหน้าลง ฝ่ามือทั้งสองข้างกุมผ้าห่มแน่น ความรู้สึกสับสนยังคงวนเวียนอยู่ในใจไม่จางหายแม้ว่าเวลาจะผ่านไปถึงห้าปีแล้วก็ตามแต่ดูเหมือนว่าชื่อของภูผาจะยังคงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกขอวงเธอมากกว่าที่คิด

"ทำไมนะ"

"..."

"ทำไมฉันยังลืมนายไม่ได้สักทีภูผา"หญิงสาวตั้งคำถามกับตัวเองวนซ้ำไปมา เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วพยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป

"ฉันจะต้องไม่คิดถึงนาย ฉันจะต้องลืมนายไปให้ได้ภูผา"แม้ว่ามันจะยากมากสักแค่ไหน แต่เธอก็จะต้องพยายามทำมันให้ได้ เพราะถ้าเธอยังตัดใจลืมเขาไม่ได้ คนที่จะเจ็บปวดมันคงจะไม่ใช่ใครถ้าไม่ใช่ตัวเธอเอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูห้องนอนที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังยืนแต่งตัวอยู่ตรงหน้ากระจกหันไปมอง ร่างสูงใหญ่ของภูผาเดินย้ำก้าวไปเปิดประตูให้กับผู้มาใหม่ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน สิงหา ผู้เป็นเจ้าของบ้านหลังใหญ่แห่งนี้

"มีอะไร"

"เปล่า แค่จะมาดูว่ามึงตื่นแล้วหรือยัง แต่พอเห็นแบบนี้แล้วกูคงตั้งคำถามกับมึงใหม่ ว่าเมื่อคืนมึงได้นอนพักผ่อนไหม"เจ็ดโมงเช้าเพื่อนของเขาอาบน้ำแต่งตัวชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว ในขณะที่เจ้าของบ้านอย่างเขายังคงอยู่ในชุดนอน

"นอนสิ ใครบ้างที่จะไม่นอน แล้วนี่มึงไม่ไปทำงานหรือไง"

"วันนี้กูไม่เข้าบริษัท มินให้อยู่บ้านช่วยเลี้ยงลูก"

"อ้าว แล้วเมียมึงจะไปไหน"

"ได้ยินมาว่านัดจะไปทำอะไรกับเมียมึงไม่รู้ นี่ก็อาบน้ำแต่งตัวให้ลูกอยู่ อีกสักพักราตรีก็คงจะมา"

"ว่าไงนะ"สิงหาถึงกับต้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหู ด้วยเสียงอันทรงพลังของภูผาที่ตะโกนออกมาแทบจะทำให้เขาหูชาได้ ต่างจากคนที่ตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อครู่หน้าซีดปากสั่นเป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว

"มึงว่าอะไรนะไอ้สิงหา เมียมึงจะพาเมียกูไปไหน"

"ไอ้เวร ตะโกนออกมาได้กูหูหนวกไปแล้วมั้ง"

"ฟันของมึงจะหักด้วย ถ้ามึงยังไม่บอกว่าสองคนนั้นนัดไปที่ไหนกัน"

"ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะไอ้ภูผา ตรีกับมึงยังไม่ได้กลับมาคบกันเหมือนเดิมเลยนะ มึงจะรีบหึงเธอไปไหน"

"แล้วทำไมกูจะหึงเมียกูไม่ได้ ในเมื่อกูไม่เคยยอมตกลงที่จะเลิกกับเธอ"ภูผาพูดสวนกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ฝ่ามือแกร่งทั้งสองข้างวางลงบนไหลหนาของเพื่อนพลางออกแรงกดน้ำหนัก

"มึงบอกกูมานะ ว่าเมียมึงกับเมียกูนัดกันจะไปที่ไหน"

"กูไม่รู้"

"..."

"กูได้ยินเมียกูพูดก่อนราตรีจะกลับว่า พรุ่งนี้อย่าลืมนัดที่สัญญากันไว้นะ ก็แค่นั้น ส่วนเรื่องที่จะไปเที่ยวหรือไปทำอะไรที่ไหนก็ไม่รู้เลยจริง ๆ "สิงหาอธิบายพลางถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยกับความหึงเมียหลงเมียของเพื่อนที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปแม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้เจอหน้ากันมานาน

ภูผายืนเงียบไปนาน ริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหาด้วยความประหม่า ก่อนสายตาคมดุจะตวัดหันไปมองใบหน้าของเพื่อนสนิทก่อนที่เขาจะเปล่งน้ำเสียงจริงจังออกมา

"ถ้ามึงไม่รู้ก็ไปสืบมาว่าเมียมึงจะพาเมียกูไปที่ไหน ถ้าสืบไม่ได้กูจะเผาบริษัทของมึงทิ้ง"

"ไอ้"

ปึง

ประตูบานใหญ่ถูกปิดตามแรงอารมณ์คุกรุ่นของเพื่อนสนิทที่คบหากันมานาน จนสิงหาถึงกับยืนอ้าปากค้างไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นเอาหนักมากถึงขนาดนี้

'นี่เขาคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่นะที่โทรไปบอกมันเรื่องของราตรี'

สิงหามองประตูบานใหญ่ที่ถูกปิดลงด้วยฝีมือของเพื่อนสนิทพลางถอนหายใจออกมา สองเท้าแกร่งก้าวขาเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองที่อยู่ถัดออกไปไม่ไกล ในแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนมองเห็นภรรยาสาวที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเช็ดตัวให้กับลูกชายตัวน้อยที่พึ่งจะอาบน้ำเสร็จ

"ลูกชายของพ่ออาบน้ำตัวหอบเชียวนะวันนี้"

"แล้วเมื่อไหร่คุณพ่อจะไปอาบน้ำแต่งตัวล่ะคะ นี่ก็จะแปดโมงแล้วนะ"

"เดี๋ยวให้คุณแม่อาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จก่อนครับ ว่าแต่คุณแม่มีอะไรให้คุณพ่อช่วยไหม"

"ช่วยไปเลือกชุดให้ลูกชายหน่อยค่ะคุณพ่อ"

"โอเคครับ"สิงหาตกปากรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าสำหรับของลูกชาย เลือกชุดที่ถูกใจแล้วหยิบมาให้กับผู้เป็นภรรยา

"นี่ครับได้แล้ว"

"ขอบคุณค่ะ"มินตราหยิบชุดสำหรับลูกน้อยมาสวมใส่ให้กับลูกชาย ในขณะที่มีสายตาของสิงหาคอยเฝ้ายืนดูอยู่ไม่ห่างไปไหน

"วันนี้มีนัดกับราตรีจะไปเที่ยวที่ไหนกันเหรอ"มือที่กำลังจัดเสื้อผ้าของลูกน้อยให้เข้าที่หยุดชะงักแค่เพียงเสี้ยววินาที มินตราเงยหน้ามองผู้เป็นสามีที่กำลังยืนจ้องหน้าเธออย่างเฝ้ารอคำตอบ

"คุณภูผาให้มาสืบเหรอคะ"ริมฝีปากของคนที่ถูกเมียจับได้ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดร่างสวย ใช้คางหนาวางไว้บนไหล่ของเธอ สายตาของทั้งสองจ้องมองไปยังลูกชายซึ่งกำลังนอนตาแป๋วมองมาที่ผู้เป็นพ่อและแม่ ริมฝีปากบางสีชมพูคลี่ยิ้มจนเห็นเหงือก

"ผมก็อยากให้มันได้มีความสุขเหมือนกับเราสองคนนี่ครับ"

"มินก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย"หญิงสาวเอนกายใช้ศีรษะพิงแผ่นอกใหญ่ของผู้เป็นสามี

"มินแค่จะพาราตรีไปทำสวยนิด ๆ หน่อย ๆ ค่ะ ไม่ได้ชวนกันออกไปเที่ยวที่ไหนไกลหรอก"

"แค่ไปห้างเท่านั้นใช่ไหม"

"ค่ะ แต่คงจะใช้เวลานานอยู่สักสี่ห้าชั่วโมง ฝากคุณเลี้ยงลูกด้วยนะคะ"

"ได้ครับ"ชายหนุ่มพยักหน้า คลายอ้อมแขนออกก่อนจะเดินไปเปิดกระเป๋าสตางค์หยิบบัตรแบล็คการ์ดสีดำไม่จำกัดวงเงินยื่นให้กับผู้เป็นภรรยา

"อยากได้อะไรก็รูดได้ตามสบายเลยนะครับ เงินของผัวก็เหมือนกับของเมีย"

"ขอบคุณนะคะ สามีของใครน่ารักจัง"

"สามีของมินตรา เพียงแค่คนเดียวครับ"ทั้งสองยิ้มมองหน้าก่อน สิงหาจะรับหน้าที่ดูแลลูกชายต่อ ปล่อยให้ผู้เป็นภรรยาได้ไปอาบน้ำแต่งตัวเพราะใกล้จะถึงเวลาที่ผู้เป็นภรรยานัดกับเพื่อนเอาไว้แล้ว