บทที่8

บรรยากาศภายในห้องพักสุดหรูของโรงแรมใจกลางเมืองตกอยู่ในความเงียบสงัด มีแค่เพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานดังคลอเบา ๆ ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังยืนนิ่งมองชมวิวผ่านทางกระจกใสที่ทอดตัวเรียงยาวตลอดแนวผนัง สายตาทอดมองแสงไฟจากอาคารด้านนอกที่ส่องประกายระยิบระยับทว่าในหัวของเธอกลับมีเพียงเรื่องเดียวที่วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด นึกคิดถึงบทสนทนาที่สิงหาพูดกับเธอในระหว่างที่กำลังนั่งรับประทานอาหาร

เมื่อหลายชั่วโมงก่อน

"อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ เรื่องระหว่างตรีกับภูผามันไม่สามารถกลับเป็นเหมือนเดิมได้อีกจริง ๆ เหรอ"

"..."

"ไอ้ภูผามันยังรักตรีอยู่นะ รักไม่เคยเปลี่ยน ตลอดเวลาที่ผ่านมามันไม่เคยสนใจผู้หญิงคนอื่นที่พ่อของมันพยายามหามาให้เลย"ช้อนที่อยู่ในมือของราตรีชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเคลื่อนไหวตามเดิมราวกับประโยคเมื่อครู่ไม่ได้ส่งผลอะไรกับเธอ

"ไอ้ภูผามันยังรอตรีอยู่เสมอ ไม่เคยคิดที่จะเริ่มต้นใหม่กับใครเลย ถึงเวลาจะผ่านมาหลายปีมันก็ยังเชื่อว่าสักวันหนึ่งตรีก็จะต้องกลับมาหามัน"ราตรีนั่งฟังอยู่อย่างเงียบ ๆ เธอเพียงก้มหน้าตักอาหารเข้าปากอย่างช้า ๆ ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนแทบจะอ่านความรู้สึกของเธอไม่ออก

แต่ทว่าความเงียบนั้น หัวใจของเธอกลับเต้นแรงขึ้นอย่างน่าแปลกประหลาด เมื่อชื่อของภูผาที่ไม่ได้ยินมานานยังคงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอมากกว่าที่คิดไว้ แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีแล้วก็ตาม

"ฉันกับคุณสิงหารู้ดีว่าเพราะอะไรเธอกับภูผาถึงได้เลิกกัน เพียงแค่เราสองคนอยากเห็นเธอกับคุณภูผากลับมามีความสุขอีกครั้ง"

"..."

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้เธอยังรักคุณภูผาอยู่ไหม แต่ว่าฉันกับคุณสิงหาแค่คิดว่าอย่างน้อยตรีก็ควรจะได้รู้เอาไว้ว่าตลอดที่ผ่านมาคุณภูผายังรอตรีอยู่และไม่คิดที่จะมีใคร"

"มันจะเป็นไปได้เหรอที่คนคนหนึ่งจะคิดรอใครได้นานมากขนาดนี้"ในความรู้สึกของราตรียังคงเต็มไปด้วยความสับสน ห้าปีที่ผ่านมาเขายังไม่เคยลืมเธอเลยอย่างนั้นหรือ

ริมฝีปากสวยของราตรีเม้มเข้าหาแน่น พยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกจากหัวแต่ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไหร่ภาพความทรงจำของชายหนุ่มยิ่งชัดเจนมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

"มันจะเป็นไปได้จริง ๆ เหรอ"ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นเมื่อครู่หลุดพึมพำออกมาเบา ๆ

"ที่คนคนหนึ่งจะรอใครสักคนได้นานขนาดนั้น"ฝ่ามือเรียวยกขึ้นมากุมหน้าอกของตัวเองด้วยความรู้สึกบางอย่างกำลังบีบรัดหัวใจจนเธอเริ่มจะหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา

ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา เธอเคยคิดว่าภูผาคงจะลืมเธอไปแล้วเสียอีก เพราะผู้หญิงธรรมดา ๆ อย่างเธอที่เป็นเพียงลูกสาวชาวสวนจน ๆ ไม่มีอะไรที่น่าให้จดจำคงจะใช้เวลาไม่นานในการลืม และเขาก็คงจะใช้ชีวิตของเขาต่อไปในแบบที่มันควรจะเป็น ยืนเคียงคู่กับผู้หญิงที่เหมาะสมที่มีฐานะเท่าเทียมดีกว่าผู้หญิงธรรมดา ๆ อย่างเธอ

แต่ความจริง กับสิ่งที่เธอคิดมาตลอดมันช่างตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

ภูผาเขายังรอเธอมาตลอด

เปลือกตาบางค่อย ๆ ปิดลงด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนที่หญิงสาวจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"แล้วทำไมนายต้องรอฉันด้วย"ราตรีอดไม่ได้ที่จะบ่นกับตัวเอง

ร่างสวยยืนนิ่งอยู่ตรงจุดเดิมอยู่เนิ่นนาน ปล่อยให้ความเงียบภายในห้องพักของโรงแรมล้อมรอบตัวเอง ในใจของเธอมันยังคงเต็มไปด้วยความสับสน ทั้งดีใจ ทั้งเจ็บปวดและหวั่นใจจนไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับความรู้สึกเหล่านี้อย่างไรดี เพราะสิ่งที่น่ากลัวมากที่สุดไม่ใช่การที่รู้ว่าภูผายังรักเธอแต่มันเป็นการที่เธอเองเพิ่งจะค้นพบว่า

ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา หัวใจของเธอก็ไม่อาจที่จะลืมเขาได้เลยเช่นเดียวกัน

ตกดึก

"อะไรมันจะไวขนาดนั้น แล้วเรื่องงาน"

"ให้เลขาอยู่จัดการ"

"กูเชื่อมึงเลยจริง ๆ "สิงหามองหน้าเพื่อนสนิทพลางส่ายหน้า ตอนนี้เป็นเวลาที่เขาควรจะได้นอนพักผ่อนกอดลูกเมียอย่างสบายใจ แต่กลับต้องพาร่างกายมมายืนรอรับเพื่อนรักอยู่ที่สนามบินเวลาตีหนึ่งตรง

"ตอนนี้ตรีอยู่ที่ไหน"

"เดี๋ยว มึงใจเย็นก่อนภูผา"สิงหาเอ่ยปรามหลังจากที่ทั้งสองเดินมานั้งบนรถคันหรูที่ลูกน้องจอดรออยู่ด้านหน้าประตูทางออกของสนามบิน ทั้งสองรีบก้าวขาขึ้นไปนั่งยังเบาะหลัง ก่อนลูกของสิงหาจะรีบขับรถออกมาจากตัวอาคารของสนามบินมุ่งหน้าสุ่ถนนหลัก

"ราตรีพักอยู่ที่ไหน"

"นี่มึงจะบ้าหรือเปล่า นี่มันตีหนึ่งนะ รอให้ฟ้าสว่างก่อนก็ได้ ถึงยังไงพรุ่งนี้ตรีก็ต้องไปหาเมียกับลูกกูที่บ้านอยู่แล้ว"

"แต่กู..."

"กูรู้ว่ามึงคิดถึงเธอมาก แต่ถ้าขืนมึงบุกไปเจอเธอตอนนี้มีหวังเธอได้หนีหน้ามึงไปอีกแน่ แล้วคราวนี้นี่แหละที่เธอจะไม่ออกมาให้ใครเจอหน้าอีกเลย"สิงหาเอ่ยเตือนเพื่อนสนิทที่ร้อนใจจนเจ้าตัวต้องหันหน้ามองออกไปยังนอกหน้าต่าง มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่นก่อนจะเริ่มคลายออกเมื่ออารมณ์ภายในใจเริ่มเย็นลง

"กูรู้ว่ามึงเฝ้ารอวันที่จะได้เจอเธอมานาน แต่มึงช่วยอดใจรออีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นจะได้ไหม ดีกว่าที่จะไม่ได้เจอหน้าเธออีกต่อไป"

"อืม เอาอย่างที่มึงว่าก็ได้"สิงหาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจเมื่อสามรถพูดโน้มน้าวให้เพื่อนสนิทเชื่อฟังในคำตักเตือนของตัวเองได้

"แล้วนี่มึงจะให้กูไปส่งที่ไหน"

"ไปบ้านมึง"

"นี่มึง เอาจริง"

"อืม กูเอาจริง แล้วมึงก็ห้ามให้เมียของมึงโทรไปบอกเมียกูด้วย"ภูผาเอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเข้มงวด คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหาด้วยความจริงจัง

"แหม เรียกเมียได้อย่างเต็มปากเต็มคำเลยนะ ไม่รู้ว่าราตรีจะกลับมาคืนดีกับคนอย่างมมึงหรือเปล่าเถอะ"

"มีเหตุผลอะไรทำไมเธฮถึงจะไม่กลับ"

"หึ ถ้าเธอคิดจะกลับก็คงไม่หนีมึงไปถึงห้าปีหรอกนะ"สิงหาอดหมั่นใสกับความมั่นใจเกินร้อยของเพื่อนไม่ได้

เขายังจำได้ไม่เคยลืมว่าตอนที่ราตรีทิ้งภูผาไปใหม่ ๆ มันอาลวาดหนักขนาดไหน ไม่มีใครกล้าที่จะเข้าใกล้ แม้แต่พ่อแม่ของมันก็ไม่มีใครเอาอยู่ เสร็จจากการตามหาเมียก็มานั่งเมาหัวราน้ำแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคน ไม่เอาอะไรและไม่ยอมไปเรียนต่อปริญญาโทที่เมืองนอกตามคำขอร้องของบิดา สภาพในตอนนั้นภูผาแทบไม่ต่างอะไรจากคนที่กำลังใกล้ตายงานการไม่ยอมทำ เริ่มขังตัวเองอยู่แต่ในห้องไม่ยอมออกไปไหนและไม่ยอมให้ใครติดต่อได้ จนผู้เป็นพ่อทนไม่ไหวต้องสารภาพความจริงว่าเป็นคนขอร้องให้ราตรีเดินออกไปจากชีวิตของลูกชาย เพื่อที่จะให้ภูผาไปเรียนต่อปริญญาโทในตอนนั้น

ภูผาโกรธพ่อของมันมากที่เป็นต้นเหตุทำให้ราตรีหนีไป และนับตั้งแต่วันนั้นมันก็ไม่คิดจะกลับเข้าไปหลังใหญ่ที่พ่อกับแม่ของภูผาอยู่อาศัย แม้ว่าท่านทั้งสองจะพยายามติดต่อเข้าหาลูกชายแต่ก็ได้รับการปฏิเสธมาตลอดเวลาหลายปี