เฮียโซ่ช่างสัก

เฮียโซ่ช่างสัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-10-09
Oleh:  Summerrain404Baru saja diperbarui
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
13Bab
9Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

จากลูกค้าคนแรกที่ไม่หลงเสน่ห์ กลายเป็นคนเดียวที่ทำให้ช่างสักเจ้าเสน่ห์อยากหยุดอยู่ที่เธอ

Lihat lebih banyak

Bab 1

Chapter 01 : ลูกค้าคนใหม่

深水紗夜(ふかみ さや)は思っていた。

十年の片思い、五年の結婚。

たとえ氷のように冷たい鉄の心でも、自分が少しずつ温めればいつか変わるはずだと。

でもそれは、結局すべて彼女ひとりの思い込みに過ぎなかったのだ。

浴室からはシャワーの音が聞こえていた。

紗夜はベッドのそばに立ち、ふとスマホに届いた一枚の写真を見る。

それは、京浜(きょうはま)でも最高級と言われる西洋レストラン。

テーブル越しに向かい合って座る長沢文翔(ながざわ ふみと)と一人の女性。

柔らかな光の中で、彼の目元は優しく穏やかだった。

紗夜はその女性を知っていた。

竹内彩(たけうち あや)――文翔の元恋人だ。

彼女は先月、海外から戻ってきたばかり。

その夜、文翔は紗夜を放り出し、彼女に会いに行っていた。

文翔にとって彩は、忘れられない存在。

そして紗夜は、真っ白な壁に不意に現れた、目障りなシミのような存在。

浴室のドアが開き、文翔がバスローブ姿で現れた。

湿った蒸気が彼の背後に立ちのぼる。

紗夜はスマホを置き、振り向こうとしたその瞬間、彼の高くて細身の体がすぐ背後に迫っていた。

彼は彼女の顎をつかみ、顔を覗き込む。

「んっ......」

紗夜は眉をしかめたが、文翔は力を緩めない。

むしろ、彼女が苦しむ顔を見ると満足そうに唇を奪い、顎を握りしめ、腰を掴んでベッドへと押し倒した。

「ちょっと......」

紗夜は胸に手を当てて制止した。

「今日は......体調が悪いの......」

夕食の後から、胃が痛み出していた。

だが文翔は、彼女の言葉にただ鼻で笑った。

「お前は五年前から俺に付きまとってきたよな。今さら清純ぶる演技でも始めたのか?」

その口調には、あからさまな嘲りがにじんでいた。

紗夜の顔がサッと青ざめる。

「そんなこと、してない――」

だが言葉の途中で、文翔は容赦なく彼女をベッドに投げつけた。

優しさなど一片もなく、愛も思いやりもなく、ただ欲望だけがぶつけられた。

紗夜は痛みに眉を寄せ、唇を噛みしめて耐えるしかなかった。

表面上は禁欲的で上品に見える彼だが、彼女に対しては一切の思いやりを見せず、まるで憎んでいるような態度を取っていた。

紗夜は耐えながら、その美しく整った顔を見つめた。

まるで神が自ら彫刻したような完璧な容貌。

なのに、その顔には冷たい表情しかなく、どんな時であっても優しさはなかった。

でも彼女は、見てしまったのだ。

写真の中で彩を見つめる彼の、あの優しい眼差しを。

彼にも、あんな優しい一面がある。

ただ、その優しさは自分に向けるものではなかっただけだった。

震えるような一瞬。

本来ならば、満たされたその感覚は優しさであるべきなのに、紗夜の心の中には、水を吸って膨れ上がったスポンジのような何かが詰まっていて、今にも息が詰まりそうだった。

目尻から、涙がひとしずく、零れ落ちる。

「泣くな」

文翔は彼女の涙を指で拭い去り、身体を離すと、後処理を済ませ、一箱の薬を紗夜の前に差し出した。

紗夜は布団を引き寄せて身を起こし、無言で薬を受け取った。

避妊をしていたはずだが、それでも彼は慎重すぎるほど慎重だった。

というのも、五年前、彼女はあの「事故」の夜に妊娠してしまい、そのことがきっかけで家族の手配によって彼との結婚が決まったのだった。

文翔との結婚は表には出されなかったが、そのせいで彩が傷つき、海外へと去ったことは事実だった。

だから文翔は、きっと紗夜を憎んでいるのだろう。

でなければ、あんなにも毎回彼女を壊すような行為をとるわけがない。

目の前の薬を見つめるだけで、紗夜の胃に鈍い痛みが走った。

「......飲まなきゃいけないの?」

文翔は何も言わず、一杯の水を差し出した。

それだけで十分だった。

紗夜は唇を噛み、水を受け取って薬を飲み込んだ。

ちょうどその時、文翔のスマホが鳴った。

「ああ、今行く」

彼の声が少し柔らかくなり、手近の上着を手に取った。

こんな夜更けに彼を呼び出し、そして彼があんな声で応じる相手など、紗夜には彩以外に思い当たる人物はいなかった。

それでも、つい口をついて出た。

「こんな遅くに、どこ行くの?」

「お前には関係ない」

それだけ言い捨てて、文翔は振り返りもせずに寝室を出て行った。

紗夜は、彼の背中を見送った。

階段のオレンジ色の明かりの中で、その背はだんだん遠ざかっていった。

紗夜はまぶたを伏せ、瞳の奥に寂しげな色が揺れた。

薬のせいなのか、胃の痙攣がまた始まっていた。

彼女はベッドに横たわり、身体を小さく丸める。

数分後、部屋のドアがノックされ、使用人が声をかけてきた。

「奥様、本日ご主人様と若様がお着替えになったお洋服はすでに洗濯室に持っていきました。今お洗濯いたしましょうか、それとも明日にいたしますか?」

胃を押さえながらしばらくじっとしていた紗夜は、ようやく身体を起こして答えた。

「......今やるよ」

明日には明日の用事がある。

文翔は他人に自分の下着類を触られるのを嫌う。

だから彼のシャツはすべて紗夜が手洗いしていた。

息子もまた、小さい頃からホコリにアレルギーがあり、衣類には特別気を遣っていた。

使用人に任せるのも心配で、彼の部屋の掃除も文具の整理も、毎日欠かさず彼女自身が行っていた。

紗夜が体調の悪い体を引きずりながら洗濯室へ行くと、中から使用人たちのひそひそ声が聞こえてきた。

「服まで自分で洗ってるなんて、あの「長沢奥様」が?ただの家政婦じゃない?」

「しっ!そんなこと言ったら、クビにされるよ」

「でも、事実でしょ......」

そのとき洗濯室のドアが開き、使用人たちは紗夜が立っているのを見て、青ざめて硬直した。

「お、奥様......」

震える声に、紗夜は穏やかに言った。

「ここは私がやるから、大丈夫よ」

「は、はいっ」

使用人たちはすぐに逃げるようにその場を離れた。

彼女たちが去ると、紗夜の目元に浮かんでいた微笑みがすっと消え、まぶたを伏せて、文翔の衣類が入ったカゴの前に歩み寄る。

手に取ったシャツからは、かすかなバラの香水の匂いが残っていた。

香り高く、誘惑的なその匂いは、紗夜が日頃絶対に身につけない種類のものだった。

長沢家の花を日々管理している彼女は、香りが混ざるのを防ぐために、強い香水は一切つけない。

つまり、この香りは彩のものだ。

近い距離でなければ、相手の香りが服に移らない。

紗夜の指先が微かに震えた。

深く息を吐いて、気持ちを落ち着ける。

文翔には愛されていない。

でも彼女には、息子がいる。

たとえ夫に愛がなくとも、母と子の間には血の繋がりがある。

それが唯一の救いだった。

だからこそ、紗夜は「長沢奥様」としての役割を果たし続ける。

息子を、正々堂々と長沢家の後継者にするために。

だが、息子の衣類を手に取った瞬間、胃の中が急にかき回されるように苦しくなった。

「っ......!」

紗夜は口を押さえ、洗面所に駆け込み、便器に向かって夕食をすべて吐き出した。

吐けば少しは楽になるかと思っていたが、次々と押し寄せる激痛に、意識が遠のきそうになる。

彼女は最後の力を振り絞って、洗面台のガラス容器を突き落とした。

ガシャン。

その音に気づき、長沢理久(ながざわ りく)が駆け寄ってきた。

理久は、紗夜と文翔の息子。

そして、紗夜がこの五年、希望のない結婚生活の中で唯一心の拠り所としてきた存在だった。

「理久......」

紗夜の目がぱっと明るくなり、彼に手を伸ばす。

よかった、息子はまだ自分を心配してくれていた......

だが、その手が触れる寸前、理久は一歩後ろに下がり、彼女を避けた。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
13 Bab
Chapter 01 : ลูกค้าคนใหม่
ตอนที่ 1ลูกค้าคนใหม่เสียงกระดิ่งเหนือประตูกระจกดังขึ้นเบา ๆ ในช่วงสายของวันเสาร์ กลิ่นแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อเจือปนอยู่กับกลิ่นหมึกสักและกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยอวลอยู่ในร้านเล็ก ๆ ที่ถูกตกแต่งด้วยโทนดำ เทา และน้ำตาลเข้ม ผนังทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยภาพร่างลายสัก ตั้งแต่ดอกไม้ เส้นกราฟิก ไปจนถึงสัตว์ในตำนานที่ถูกวาดด้วยลายเส้นละเอียดประณีตเสียงเพลงสากลจังหวะเนิบ ๆ คลออยู่เบื้องหลัง ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของร้าน ชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ตในมือทันที“สวัสดีครับ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มติดความขี้เล่นดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่เจ้าตัวใช้เป็นประจำโซ่ วัยยี่สิบสองปี เจ้าของร้านสักแห่งนี้วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบาย ๆเขาเพิ่งเปิดร้านของตัวเองได้ไม่ถึงเดือน หลังจากเรียนจบและตัดสินใจไม่ไปทำงานประจำเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ เงินเก็บก้อนหนึ่งถูกเทลงไปกับการเช่าร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ อุปกรณ์สักคุณภาพดีถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ภาพผลงานของเขาถูกติดไว้บนผนังแทบทุกด้านสำหรับโซ่ นี่ไม่ใช่แค่ร้านหาเงิน มันคือสิ่งที่เขาอยากสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง แต่ถึงจะจริงจังกับงานแค่ไหน น
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-10-05
Baca selengkapnya
Chapter 02 : ไม่กลัวช่างเหรอ
ตอนที่ 2ไม่กลัวช่างเหรอเสียงเพลงจากลำโพงตัวเล็กยังคงดังคลอเบา ๆ ภายในร้านในช่วงบ่าย แสงแดดลอดผ่านกระจกหน้าร้านตกกระทบพื้นไม้เป็นแนวยาว ฝุ่นละอองเล็ก ๆ ลอยอยู่ในอากาศอย่างเชื่องช้า โซ่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสบาย ๆ ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะขณะเลื่อนดูตารางนัดหมายของลูกค้าไปเรื่อย ๆ แต่แทนที่จะสนใจรายชื่อในหน้าจอ เขากลับเผลอหยุดอยู่ตรงชื่อหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าRada — Follow-upชายหนุ่มยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะในลำคอ เขาไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังสนใจอะไรนักหนา ทั้งที่รดาเป็นเพียงลูกค้าคนหนึ่งที่เพิ่งมาที่ร้านครั้งแรก และเขาเองก็เจอลูกค้าสวย ๆ อยู่แทบทุกวัน แต่เด็กผู้หญิงคนนี้กลับติดอยู่ในความคิดอย่างน่าหงุดหงิด ราวกับมีอะไรบางอย่างค้างคาอยู่ในใจ“มึงยิ้มอะไรของมึงวะ”เสียงเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ไกลทำให้โซ่เงยหน้าขึ้น เขามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าปกติ ก่อนจะคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ “ไม่ได้ยิ้ม” เขาตอบหน้าตาย แต่เพื่อนกลับหัวเราะทันที เพราะเห็นชัดเต็มตาว่าเมื่อครู่คนที่บอกว่าไม่ได้ยิ้มกำลังนั่งยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า“สาวอีกแล้วล่ะสิ”“ลูกค้า”“ลูกค้าคนไหนทำให้มึงนั่งมองตารางนัด
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-10-05
Baca selengkapnya
Chapter 03 : เฮียจีบหนูอยู่หรอ
ตอนที่ 3เฮียจีบหนูอยู่เหรอ?ช่วงเย็นของวันศุกร์ ร้านสักที่เคยคึกคักมาตลอดทั้งวันเริ่มเงียบลง ลูกค้าคนสุดท้ายเพิ่งเดินออกจากร้านไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เหลือเพียงเสียงเพลงเบา ๆ จากลำโพงกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานสม่ำเสมอ โซ่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ก้มหน้าจัดอุปกรณ์ที่ใช้เสร็จแล้วลงกล่องทีละชิ้น ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างแก้วกาแฟเป็นระยะบนหน้าจอยังคงเป็นบทสนทนากับรดาตั้งแต่เมื่อวาน หลังจากที่เขาบอกว่าจะเลี้ยงกาแฟ เธอก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก แต่แค่ข้อความสั้น ๆ ว่า ถ้าเฮียอยากเลี้ยงก็แล้วแต่ค่ะ กลับทำให้โซ่เผลอคิดถึงมันอยู่หลายรอบ เขาไม่แน่ใจว่ารดาตั้งใจเปิดโอกาสให้จริง ๆ หรือเพียงตอบกลับตามมารยาท แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เขาก็ถือว่าตัวเองได้ช่องแล้วชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชต ก่อนจะพิมพ์ข้อความไปหนึ่งบรรทัดSo: พรุ่งนี้ว่างไหมครับเขาจ้องข้อความอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดส่งอย่างไม่ลังเล ไม่ถึงนาที สถานะอ่านก็ปรากฏขึ้น แต่ไม่มีคำตอบ โซ่เลิกคิ้ว“เล่นตัว?”เขาวางโทรศัพท์ลงแล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดโต๊ะ แต่ยังไม่ทันได้เช็ดไปถึงไหน โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นอีกครั้งRada: มีอะไรคะSo: จะชวนไปก
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-10-05
Baca selengkapnya
Chapter 04 : ถ้าเฮียจีบจริง หนูจะว่าอะไรไหม
ตอนที่ 4ถ้าเฮียจีบจริง หนูจะว่าอะไรไหม?คำถามของโซ่ยังค้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางเสียงเพลงเบา ๆ จากลำโพงในร้านกาแฟและเสียงแก้วกระทบจานของโต๊ะข้าง ๆ รดานั่งนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจับแก้วกาแฟหยุดชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา เหมือนกำลังคิดว่าคำพูดเมื่อครู่นั้นเป็นเพียงหนึ่งในมุกแพรวพราวของช่างสักหนุ่ม หรือเขาหมายความตามนั้นจริง ๆโซ่เองก็ไม่ได้เร่งคำตอบ เขาเพียงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ อย่างคนที่มั่นใจในตัวเองพอสมควร ปกติเขามักเป็นฝ่ายพูดจนผู้หญิงตรงหน้าทำอะไรไม่ถูก แต่กับเด็กคนนี้กลับแตกต่างออกไปทุกครั้ง เพราะไม่ว่าเขาจะหยอดไปกี่ประโยค รดาก็ยังคงนั่งจิบกาแฟด้วยสีหน้าสงบนิ่งราวกับคำหวานเหล่านั้นเป็นเพียงเสียงเพลงประกอบในร้าน“ก็ไม่ได้ว่าอะไรค่ะ”คำตอบเรียบ ๆ ทำให้โซ่เลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง “แปลว่าเฮียจีบได้?”“หนูไม่ได้พูดแบบนั้นค่ะ”“แต่ก็ไม่ได้ห้าม”“ก็ไม่ได้ห้ามค่ะ”รอยยิ้มของโซ่กว้างขึ้นทันที เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบเพื่อซ่อนสีหน้าตัวเอง แต่ก็ปิดไม่มิดอยู่ดี ความรู้สึกบางอย่างคล้ายกับกำลังเล่นเกมที่ยิ่งเล่นยิ่งสนุก ทั้งที่คนตรงหน้า
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-10-05
Baca selengkapnya
Chapter 05 : แฟนจำเป็น
ตอนที่ 5 แฟนจำเป็นคำพูดของรดาทำให้บรรยากาศภายในร้านเงียบลงไปอย่างเห็นได้ชัด เสียงเพลงสากลที่เปิดคลอเบา ๆ ยังคงดังอยู่เหมือนเดิม เครื่องปรับอากาศยังคงทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่สำหรับโซ่แล้ว ทุกอย่างรอบตัวเหมือนถูกลดระดับเสียงลงจนเหลือเพียงประโยคเดียวที่วนซ้ำอยู่ในหัว “เป็นแฟนหนูได้ไหมคะ?” เขานั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอ ดวงตาคมจ้องคนพูดราวกับกำลังพยายามแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิดไป“เมื่อกี้ว่าอะไรนะครับ?”รดากะพริบตาช้า ๆ ก่อนจะพูดซ้ำด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม “หนูถามว่า เฮียเป็นแฟนหนูได้ไหมคะ”โซ่หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่ไม่ใช่เสียงหัวเราะแบบที่เขาใช้เวลาแกล้งเธอ เพราะคราวนี้มันเต็มไปด้วยความประหลาดใจมากกว่า เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกมือขึ้นลูบคางตัวเองแล้วมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา “นี่หนูกำลังขอเฮียเป็นแฟนจริง ๆ เหรอ?”“ค่ะ”“แล้วทำไม?”“เพราะมีคนตามจีบหนูค่ะ”คำตอบตรงจนโซ่แทบหัวเราะอีกครั้ง เขาเคยคิดว่าตัวเองเจอผู้หญิงมาหลายแบบ แต่ไม่เคยมีใครเดินเข้ามาในร้านแล้วพูดขอให้เขาเป็นแฟนด้วยเหตุผลหน้าตาเฉยขนาดนี้มาก่อน เขาเหลือบมองเธออย่างสนใจ ก่อนถามต่อ “แล้วทำไมต้องเป็นเฮีย?”“เพราะเ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-10-06
Baca selengkapnya
Chapter 06 : แฟนเฮียวันแรก
ตอนที่ 6 แฟนเฮียวันแรกเช้าวันถัดมา โซ่ตื่นเร็วกว่าปกติทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะปิดร้านก็เกือบเที่ยงคืน เขานอนกลิ้งอยู่บนเตียงพักใหญ่ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูโดยไม่รู้ตัว หน้าจอยังคงค้างอยู่ที่บทสนทนากับรดา ข้อความสุดท้ายที่เขาส่งไปเมื่อคืนคือ โอเคครับแฟน ส่วนอีกฝ่ายอ่านแล้วไม่ตอบกลับมาอีกเลย โซ่จ้องข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนคนบ้าแล้ววางโทรศัพท์ลงบนหน้าอก “เป็นแฟนวันแรกก็โดนเมินแล้วกู” เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ถึงจะพูดแบบนั้น รอยยิ้มกลับไม่หายไปจากใบหน้าเลยสักนิดปกติโซ่ไม่เคยพิถีพิถันกับการแต่งตัวขนาดนั้น หากต้องเปิดร้าน เขามักคว้าเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงยีนส์มาใส่แล้วก็ออกจากบ้าน แต่เช้าวันนี้เขากลับยืนอยู่หน้ากระจกนานกว่าปกติ หยิบเสื้อออกมาสองสามตัวแล้วลองทาบกับตัวเองก่อนจะเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็เลือกเสื้อเชิ้ตสีดำพอดีตัวกับกางเกงยีนส์เรียบ ๆ จัดผมให้เข้าที่ ใส่น้ำหอมเพิ่มอีกนิด แล้วมองตัวเองในกระจกด้วยสีหน้าพอใจ “ไม่ได้แต่งให้ใครนะ” เขาพูดกับตัวเอง “แค่วันนี้มีแฟน” แล้วก็เงียบไปสองวินาที ก่อนจะหลุดหัวเราะกับข้ออ้างของตัวเองเมื่อมาถึงร้าน โซ่เปิดประ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-10-06
Baca selengkapnya
Chapter 07 : เฮียหวงจริงหรอ
ตอนที่ 7 เฮียหวงจริงหรือเปล่าคำพูดของโซ่ยังคงวนอยู่ในหัวของรดาตลอดทางกลับบ้าน “เพราะเฮียเพิ่งเริ่มชอบบทนี้” เป็นประโยคที่ฟังดูเหมือนคำพูดเล่น ๆ ของเขา แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงเอากลับมาคิดซ้ำอยู่หลายครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้โซ่ก็พูดจาหยอดเธอแบบนี้อยู่ตลอด และเธอเองก็มักจะปล่อยผ่านโดยไม่ใส่ใจ ทว่าครั้งนี้กลับต่างออกไปเล็กน้อย อาจเพราะตอนที่เขาพูด เขาไม่ได้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนทุกครั้ง หรืออาจเป็นเพราะมือของเขาที่ยังจับมือเธออยู่ในตอนนั้นทำให้คำพูดธรรมดา ๆ ฟังดูจริงจังกว่าที่ควรจะเป็นคืนนั้นรดานอนอยู่บนเตียงในห้องนอนของตัวเอง แสงไฟหัวเตียงส่องลงบนหนังสือที่เปิดค้างอยู่ แต่เธอกลับไม่ได้อ่านแม้แต่บรรทัดเดียว โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวสั่นขึ้นหนึ่งครั้ง เธอเหลือบมองหน้าจอแล้วเห็นข้อความจากโซ่So: ถึงบ้านหรือยังครับรดาพิมพ์ตอบกลับสั้น ๆRada: ถึงแล้วค่ะไม่ถึงครึ่งนาที ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาSo: ดีครับตามด้วยอีกข้อความSo: วันนี้ขอบคุณที่จับมือเฮียนะรดานิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบRada: ก็ต้องจับไม่ใช่เหรอคะ ไม่งั้นคนอื่นจะเชื่อได้ยังไงSo: อ๋อ เฮียนึกว่าหนูอยากจับรดาอ่านข้อความแล้ววางโทร
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-10-06
Baca selengkapnya
Chapter 08 : แฟนจริงๆ ได้ไหม
ตอนที่ 8 แฟนจริง ๆ ได้ไหมเช้าวันถัดมา โซ่ใช้เวลานานกว่าปกติในการเลือกเสื้อผ้า ทั้งที่วันนี้เขาไม่ได้มีนัดสักกับลูกค้าคนสำคัญ ไม่ได้มีงานถ่ายแบบ หรือมีธุระอะไรที่ต้องแต่งตัวเป็นพิเศษ สิ่งเดียวที่แตกต่างจากทุกวันคือช่วงเย็นเขาต้องไปรับรดาที่โรงเรียนและไปพบผู้ชายที่ตามจีบเธอ และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เรื่องแค่นี้กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะไปพบคนสำคัญของตัวเอง โซ่ยืนมองตัวเองในกระจกอยู่พักหนึ่งก่อนหยิบเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มมาสวมทับเสื้อยืดเรียบ ๆ แล้วจัดทรงผมให้เข้าที่ “ไม่ได้ไปแข่งกับใครนะโซ่” เขาพูดกับตัวเอง “แค่ไปช่วยแฟน” พูดจบก็หยุดไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มออกมา เพราะคำว่า แฟน ที่หลุดออกจากปากนั้นฟังดูเป็นธรรมชาติเกินกว่าจะเรียกว่าการแสดงเสียแล้วช่วงบ่ายที่ร้านค่อนข้างยุ่ง โซ่ต้องสักงานต่อเนื่องจนแทบไม่มีเวลาพัก แต่ระหว่างนั้นโทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นมาเป็นระยะ เมื่อหยิบขึ้นมาดู เขากลับพบเพียงข้อความจากรดาสั้น ๆ ว่า วันนี้หนูเลิกเรียนห้าโมงนะคะ เขาตอบกลับทันทีว่า ครับ เฮียไปรับ แล้ววางโทรศัพท์ลง ทว่าผ่านไปไม่ถึงห้านาที เขาก็หยิบขึ้นมาเปิดอ่านข้อความนั้นอีกครั้งอย่างไม่มีเหตุผล ลูกค้าที
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-10-06
Baca selengkapnya
Chapter 09 : จากแฟนจำเป็นสู่แฟนจริง
ตอนที่ 9 จากแฟนจำเป็นสู่แฟนจริงหลังจากคำว่า “ค่ะ” หลุดออกจากปากของรดา ทั้งสองคนก็ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟริมถนนโดยไม่มีใครพูดอะไรต่ออยู่พักใหญ่ เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมาดังเป็นระยะ เสียงผู้คนจากร้านอาหารใกล้ ๆ ลอยมาตามลม แต่สำหรับโซ่แล้ว สิ่งเหล่านั้นแทบไม่ได้เข้ามาอยู่ในความสนใจเลย เขายังคงมองมือของตัวเองที่กำลังจับมือรดาอยู่ และอดไม่ได้ที่จะคิดว่ามือคู่นี้เมื่อไม่กี่วันก่อนยังเป็นเพียงมือของลูกค้าคนหนึ่งที่เข้ามาในร้าน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นมือของแฟนเขาไปแล้วจริง ๆ“เฮีย”เสียงของรดาทำให้เขาเงยหน้าขึ้น“ครับ?”“เรากลับกันได้หรือยังคะ?”โซ่หลุดหัวเราะเบา ๆ “ได้ครับ” เขาปล่อยมือเธออย่างเสียดายเล็ก ๆ ก่อนเดินไปทางรถ “แต่เฮียมีคำถาม”“อะไรคะ?”“ตอนนี้เราเป็นแฟนกันจริง ๆ แล้วใช่ไหม?”รดาหยุดเดินแล้วหันมามองเขา “ก็เมื่อกี้หนูตอบตกลงไปแล้วค่ะ”“เฮียอยากได้ยินอีกครั้ง”“ทำไมคะ?”“อยากฟังครับ”รดามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาอย่างชัดเจน “ค่ะ เราเป็นแฟนกันจริง ๆ แล้ว”เพียงประโยคเดียวก็ทำให้คนที่เคยมีคำพูดหวาน ๆ ให้ผู้หญิงฟังได้แทบทุกสถานการณ์ยิ้มกว้างจนปิดไม่มิด โซ่พยักหน้าเหมือนกำลังยืนยันกั
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-10-09
Baca selengkapnya
Chapter 10 : เดตแรกของแฟนปลอม
หลังจากข้อความ คิดถึงค่ะ ถูกส่งออกไป รดาก็วางโทรศัพท์ลงข้างหมอนทันที เธอไม่ได้คิดว่าตัวเองจะรู้สึกอะไรกับการส่งข้อความสั้น ๆ แบบนั้น เพียงแต่ตอนที่นิ้วพิมพ์คำว่า คิดถึง ลงไป มันกลับเป็นคำที่ตรงกับความรู้สึกในตอนนั้นมากที่สุด เธอไม่ได้คิดถึงเขาเพราะต้องการแสดงให้ใครเห็น ไม่ได้คิดถึงเพราะต้องการให้ผู้ชายที่ตามจีบเลิกยุ่ง และไม่ได้คิดถึงเพราะยังอยู่ในบทบาทแฟนปลอม ๆ อีกแล้ว ความจริงที่น่าประหลาดก็คือ เธอเพียงแค่คิดถึงโซ่ขึ้นมาจริง ๆ เท่านั้นทางด้านคนที่ได้รับข้อความกลับไม่สามารถนอนได้ง่าย ๆ โซ่นอนมองหน้าจออยู่พักใหญ่ก่อนเปิดอ่านข้อความนั้นซ้ำเป็นรอบที่ไม่รู้เท่าไหร่ รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้นทุกครั้งที่อ่าน โดยเฉพาะคำว่า คิดถึงค่ะ ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกเติมเต็มอย่างประหลาด เขาเคยได้รับข้อความหวาน ๆ จากผู้หญิงมามากมาย แต่ไม่เคยมีข้อความไหนทำให้รู้สึกดีเท่านี้มาก่อน อาจเพราะคนที่ส่งคือรดา เด็กสาวที่เขาเคยคิดว่าเย็นชาและไม่สนใจเขาเลยสักนิด “คิดถึงเฮียเหรอ…” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับไปSo: เฮียก็คิดถึงครับหลังจากนั้นไม่มีข้อความตอบกลับมาอีก โซ่จึงวางโทรศัพท์
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-10-09
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status