Masukร่างบอบบางนอนเย้ายวนอยู่บนเตียงกว้างมันทำให้มาเฟียหนุ่มอดใจที่จะกระแทกกระทั้นเข้าสู่กายสาวรุนแรงมากขึ้น ใบหน้าคมสันนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวด เมื่อเอ็นร้อนครูดไปตามโพรงสาวอย่างถี่รัว
“อ๊ะ...อย่ากระแทกแบบนั้นมันลึก” มือเล็กดันแผงอกกว้างเพื่อยั้งอารมณ์ของชายหนุ่มไม่ให้เขาทำรุนแรงกับเธอ จนร่างกายสาวรู้สึกเจ็บขึ้นมา อารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นทำให้เขาไม่สามารถยับยั้งความต้องการของตัวเองได้
“ลึกสิ...ฉันชอบ...อย่าต่อต้านฉันไอลดา เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอมีฉันเป็นเจ้าของ ฉันจะทำยังไงกับร่างกายนี้ก็ได้ อ๊า...” เสียงเข้มบอกอย่างออกคำสั่งเพราะว่าเขาไม่ชอบให้ใครมาขัดใจรวมทั้งไอลดาด้วย
ดวงตากลมโตมีน้ำตารื้นขึ้นมาเมื่อกำลังเจ็บจากความรุนแรงของชายหนุ่ม แม้มันจะมีความเสียวซ่านแต่ยิ่งชายหนุ่มกระทำรุนแรงเธอก็เจ็บที่ช่องทางรักทุกครั้งที่กายหนาขยับเข้าออก
“เจ็บ...อ๊า” แม้ไอลดาจะร้องขอความเห็นใจจากมาเฟียหนุ่ม แต่เขาหาได้สนใจไม่ เมื่อมือหนาจับร่างกายสาวพลิกไปมาราวกับตุ๊กตา จนกลับมาคิดว่าเธอเองก็มีชีวิตทำไมทำราวกับเธอไม่มีหัวใจไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด คิดถูกแล้วหรือไม่ที่ทำงานแบบนี้
“อย่าพูดมากไอลดา ถึงยังไงคืนนี้ฉันก็จะเอาเธอทั้งคืน ครางเรียกชื่อฉันก็พอ” มือสากรวบเรียวขาเล็กทั้งสองข้างพาดบ่าจากนั้นเขาโถมสะโพกเข้าใส่ช่องทางรักให้ลึกมากยิ่งขึ้น กายสาวเริ่มผ่อนคลายเนื่องจากปรับความยิ่งใหญ่ได้แล้วถึงแม้จะยังคงคับแน่นมากๆ ก็ตาม
“อื้อ...วิคเตอร์...ไอไม่ไหว”
ขาเล็กรู้สึกอ่อนแรงเพราะต้องยกค้างไว้นาน และยิ่งรูปร่างของชายหนุ่มใหญ่โตจนคนตัวเล็กเกิดความเมื่อยล้าไปหมดทั้งตัวแต่มาเฟียหนุ่มก็ยังไม่ปล่อยให้สาวร่างเล็กได้พัก แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อตอนนี้เธอเข้ามาอยู่ในฐานะเด็กของเขา หรือเรียกง่ายๆ ว่านางบำเรอชั่วคราวที่เขายังไม่เบื่อ
“อ๊ะ”
มือหนาจัดการรวบร่างบอบบางแล้วอุ้มเธอเอาไว้ในอ้อมกอดในท่าลิงอุ้มแตงโดยที่ยังไม่ถอดถอนตัวตนออกสร้างความเสียวซ่านให้กับสองหนุ่มสาวเป็นอย่างมาก ท่าโลดโผนมาพร้อมกับความหวาดเสียวทั้งกลัวตกและเสียวเบื้องล่างที่มีคนกำลังกระแทกสอดใส่เข้ามาไม่หยุดพัก
“อ๊า...ไอเสียวนะ”
“ฉันอยากให้เธอเสียวมากๆ ไอลดา” วิคเตอร์จ้องมองปากกระจับของสาวร่างเล็กจนนึกครึ้มอยากจะจูบขึ้นมาเพราะปากของเธอมันอวบอิ่มจิ้มลิ้มน่าลิ้มลอง แต่นึกขึ้นได้ว่าเขาจะไม่จูบกับใครง่ายๆ จะจูบเฉพาะกับคนที่จริงจังแล้วเท่านั้นซึ่งมันไม่ใช่กับผู้หญิงคนนี้ ไอลดาเป็นเพียงเด็กที่เขาอยากนอนด้วย เธอมีหน้าที่ปรนเปรอความสุขให้กับเขาเท่านั้น ส่วนเรื่องหัวใจมันไม่มีทางเป็นไปได้
ใบหน้าหวานของไอลดาโน้มเข้ามาแนบชิดกับใบหน้าคมคายจนปากเล็กเฉียดข้างแก้มสากที่เริ่มมีหนวดหนาครึ้มขึ้นมาบ้าง จนวิคเตอร์ลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความอยากชิม แต่พึงระลึกปฏิญาณของตัวเองเอาไว้
“คุณไม่จูบไอเหรอคะ” ไอลดาที่อยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม มือน้อยยกคล้องคอแกร่งจากนั้นก็เอ่ยถามออกมาด้วยความหลงลืมไปว่าเขาไม่ต้องการจูบกับใครทั้งนั้น
“เธอคงลืมที่ฉันบอกไปแล้วสินะไอลดาว่าฉันจะไม่จูบกับนางบำเรอคนไหนทั้งนั้น”
คำว่า ‘นางบำเรอ’ มันเข้ามาจี้ที่หัวใจของไอลดาเข้าอย่างจัง มันเจ็บเหมือนกันนะที่เข้ามาอยู่กับเขาแค่ในฐานะนางบำเรอซึ่งไม่ต่างจากของเล่นที่คนตัวโตเบื่อเมื่อไหร่ก็ต้องโดนทิ้งราวกับเศษขยะ
“ค่ะ...ไอลืม ขอโทษนะคะ” ใบหน้าหวานเจื่อนลงเล็กน้อย จากนั้นเธอก็แนบใบหน้าหวานกับไหล่กว้างเพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มเห็นใบหน้าผิดหวังของเธอ
มือน้อยกอดร่างหนาเอาไว้ขณะที่ร่างกายเบื้องล่างก็ถูกสอดแทงเข้ามาไม่มียั้ง พละกำลังของวิคเตอร์เหลือเฟือและมากพอที่จะมีอะไรกันได้ทั้งคืน
“อ๊ะ...ทำไมข้างในของเธอยังตอดฉันแน่นแบบนี้ไอ” เหงื่อกาฬไหลเต็มร่างกาย อุณหภูมิที่หนาวจัดไม่ได้ช่วยให้อารมณ์รุ่มร้อนลดลงเลยสักนิดเดียว มีแต่เพิ่มมากขึ้นจนอยากจะแตกดับ
“ไม่รู้...ไอเหมือนจะแตก”
ฟันเรียงสวยขบที่ไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านทั้งหมด บางอย่างในกายกำลังถูกปลดปล่อยออกมา มันวูบวาบที่ท้องน้อยไปหมดและคิดว่ามันคือการเสร็จสมจากเพศรส
“กรี๊ด...” ร่างบางกอดกายหนาแน่นเมื่อรับรู้ว่าตัวเองลอยขึ้นไปอยู่บนก้อนเมฆ มันให้ความรู้สึกดีจัง มันผ่อนคลายและมีความสุขอย่างประหลาด นี่สินะรสชาติของเซ็กซ์ที่ใครหลายๆ คนชื่นชอบ และตอนนี้เธอก็ชักติดใจเสียแล้วสิ
“แตกแล้วสินะตอดฉันแน่นขนาดนี้” เสียงเข้มกระซิบถามข้างใบหูของคนตัวเล็กเมื่อร่างกายของเธอแสดงออกว่าสุขสมแล้ว และเขาจะตามเธอไป
ร่างเล็กของไอลดาถูกวางที่ปลายเตียงหมิ่นเหม่โดยที่มีร่างหนายืนอยู่ขอบเตียงและเอ็นร้อนก็หลุดออกมาจากกายสาวจนเธอรู้สึกโล่งเพราะสิ่งแปลกปลอมได้หลุดออกไปแล้ว แต่เมื่อผงกหัวมองคนตัวโตที่ยืนอยู่ดวงตาสาวก็เบิกกว้าง เพราะความยิ่งใหญ่ของชายหนุ่มมันผงาดชูชันไม่มีพักเลย
“ไอเหนื่อยแล้วค่ะ” เสียงหวานบอกอย่างหอบๆ
“ฉันยังไม่เสร็จไอลดา เธอแตกคนเดียวแต่ฉันยัง ถึงยังไงคืนนี้ฉันจะเอาเธอจนกว่าฉันจะหมดแรง” ว่าจบตัวตนหนาที่ทั้งใหญ่และยาวก็สอดเข้าไปในร่างสาวพรวดเดียว มันทั้งเจ็บ ทั้งจุก แต่ก็เสียวซ่านเช่นเดียวกัน
“อ๊ะ...”
มือหนาจับเรียวขาทั้งสองเป็นหลักมั่นขณะที่เขายืนขยับกายเข้าออกในกายสาวอย่างรุนแรง ร่างกายของไอลดามหัศจรรย์จนเขายกนิ้วให้ แม้จะไร้เดียงสาแต่กลับเร่าร้อนจนตบะแทบแตกตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรก ปากนิด จมูกหน่อย แม้จะไม่ตรงสเปกแต่เวลาอยู่บนเตียงเขายกให้เธอคือที่หนึ่งในตอนนี้ ท่าทีที่ไม่เสแสร้งมันสร้างความรู้สึกดีเหลือเกิน
“คุณคะ...ไอเสียวค่ะ”
“เสียวอะไรบอกฉันสิ” มุมปากของวิคเตอร์ยกขึ้นพร้อมถามคำถามกับคนที่กำลังนอนบิดอยู่บนเตียงด้วยท่าทีทรมาน
“คะ...”
“บอกมาสิว่าเสียวอะไร บอกแล้วฉันจะให้รางวัลนะ”
“เสียวห...ค่ะ มันเสียวมากๆ เลย” ไอลดาบอกอย่างไม่ปกปิดเพราะมันเสียวจริงๆ กายใหญ่สามารถเข้าไปในร่างกายสาวจนสุดแล้วถอดถอน จากนั้นก็ผลักดันเข้าไปใหม่จนร่างกายของเธอสั่นคลอน
“ดีมาก...บอกความต้องการของตัวเองมาให้ฉันรู้นะเด็กดี ถ้าเธอเชื่อฟังฉัน ต่อไปฉันจะมีรางวัลให้เธอ” เสียงเข้มบอกอย่างอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความเหนือชั้นกว่า เพราะเขากำลังทำให้ไอลดาเหมือนทาสในเรือนเบี้ยที่มีไว้เสพสมเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ที่พูดออกมาเพราะอยากเอาใจคนที่กำลังนอนด้วยเท่านั้น
“ค่ะ”
“อ้าขากว้างๆ ไอลดา อ้าให้ฉันเอาเธอแรงๆ ด้วย”
ไอลดาทำตามอย่างว่าง่าย แม้ร่างกายจะสนองทุกท่วงท่าของชายหนุ่มแต่หัวใจสาวตอนนี้กำลังบอบช้ำอย่างหนัก เพราะไม่คิดว่าชีวิตของตัวเองกำลังมาถึงจุดนี้แล้ว จุดที่เอาร่างกายแลกเงิน
“อ๊ะ...โอ้ว...ฉันอยากแตกในตัวของเธอไอ รับไว้นะ”
ว่าจบสะโพกหนั่นแน่นก็ดันกายแกร่งเข้ามาอย่างรุนแรง มือเล็กยกขึ้นกำผ้าห่มเพื่อระบายความซาบซ่านที่เกิดขึ้น วิคเตอร์เข้ามาแรงมากจนรับรู้ถึงความบวมเป่งที่กายสาว
“โอ้ว...อ๊า...”
ใบหน้าหวานหลับตาพริ้มเมื่อบางอย่างฉีดพ่นเข้าไปภายในกายสาวทุกหยาดหยด มันทั้งอุ่นทั้งร้อน และทำให้เธอกระตุกได้ในคราเดียวเพียงเพราะน้ำที่ฉีดพ่น
“อ๊า...รู้สึกดีเป็นบ้า...ต่ออีกยกนะ”
“ฮะ...” ไอลดาลืมตามองเขาอย่างตื่นตระหนกเพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มจะต่อยกสองเลย ตอนนี้ร่างกายสาวมันเหนื่อยล้าจนตาแทบจะปิดแต่วิคเตอร์ไม่ยอมให้เธอได้พักเพราะเขาจับพลิกร่างเล็กให้หันหลังจากนั้นก็กระแทกกระทั้นร่างหนาเข้ามาจากทางข้างหลังจนใบหน้าหวานแนบกับที่นอนอย่างอ่อนล้า
ตลอดทั้งคืนไอลดาต้องเป็นที่รองรับอารมณ์ของวิคเตอร์จนเผลอหลับขณะที่เขายังคงสอดใส่เข้ามาอยู่หลายครั้ง แต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นทุกครั้งที่โดนกระทำรุนแรง และกลับมานั่งคิดว่ามันคุ้มไหมกับเงินสี่ล้านแลกกับความสุขที่แสนเจ็บปวดแบบนี้
เมื่อล้างจานเสร็จเรียบร้อย วารินดาก็เดินออกมา และก็เจอวินเทอร์ที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ซึ่งเธอไม่ได้สนใจเขาจึงเดินจ้ำอ้าวเพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง แต่เสียงทุ้มกลับเรียกเธอเอาไว้ก่อน “จะไปไหน” “จะขึ้นห้องแล้ว” “ขึ้นไปทำไม” วินเทอร์ถามอย่างไม่เข้าใจว่าบนห้องมันมีอะไรทำไมเธอถึงอยากขึ้นไปนัก อีกทั้งสีหน้าที่บึ้งตึงของวารินดาทำให้เขาแปลกใจ “ง่วงค่ะ อยากไปนอน” เธอตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วจะเดินต่อไป “มาตรงนี้ ไม่ต้องขึ้น” “อะไรคะ” “เดินมาหาฉันตรงนี้วารินดา” วินเทอร์บอกอย่างออกคำสั่ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังทำเมินเขาอยู่ “มีอะไรจะคุยเหรอคะ คุยมาเลยก็ได้” เธอบอกด้วยเสียงกระแทกกระทั้น และยิ่งคำพูดของชลธิชาเมื่อครู่มันทำให้เธอเริ่มคิดอะไรบางอย่างได้ “อย่ามาขัดคำสั่งฉัน ฉันบอกให้เดินมาตรงนี้!!” เมื่อเห็นว่าเธอกำลังทำหน้ามุ่ยใส่ วินเทอร์รู้สึกไม่ชอบใจ เพราะว่าเธอกำลังทำเหมือนเมินเขาอยู่ วารินดามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็จำยอมเดินมาหาเขาที่โซฟา แต่ยังไม่ทัน
“เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีด ๆ นะ” ชลธิชาแสร้งทำเป็นห่วงใยเพื่อน ทั้ง ๆ ที่ในใจกำลังรู้สึกสะใจที่ทำให้วารินดารู้สึกแย่ได้ และหลังจากนี้เธอจะเดินหน้าเต็มที่ ความทรงจำของวินเทอร์และวารินดาไม่ค่อยดี และเธอคิดว่าถ้าทำให้ทั้งสองแตกกันอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะได้เข้าไปแทรกกลางได้อย่างเป็นผู้ชนะ “เปล่า...กินข้าวเถอะ” มือน้อย ๆ ยกช้อนตักข้าวต้มเข้าปาก แต่เธอก็ปรายตามองวินเทอร์ที่เอาแต่ชมอาหารที่ชลธิชาทำอย่างไม่ขาดปาก “อร่อยจริง ๆ ฉันไม่เคยกินข้าวต้มที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย” “จริงเหรอคะ...ชลดีใจจังที่คุณชอบ” “งั้นทำให้กินทุกวันได้ไหม” คำพูดที่เต็มไปด้วยเสียงที่ทุ้มนุ่มของวินเทอร์ ทำเอาวารินดาที่ฟังอยู่รู้สึกเจ็บจุกที่อก นอกจากตอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก็แทบไม่เคยพูดหวาน ๆ กับเธอแบบนี้สักครั้งเดียว “ได้สิคะ” ชลธิชามองชายหนุ่มด้วยดวงตาสุกสกาว เพราะใครจะคิดว่าคนอย่างวินเทอร์อยากจะกินอาหารฝีมือของเธอทุกวัน วารินดาที่ฟังอยู่ได้แต่นั่งนิ่ง เพราะไม่อยากจะพูดอะไรออกไปขัดบทสนทนาของทั้งสองคน อีกทั้งเธอไม่ต้องการให้เขามองว่าเธอกำลังรู้สึกอย
เขาบอกแค่นั้นก็จัดการดูดลงไปที่รอบอกอิ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบเต็มไปหมด เขาชอบให้ร่างกายของเธอมีแต่รอยที่เกิดจากเขาแต่เพียงผู้เดียว“เสียว...”“อยากแตกหรือยัง”ดวงตาคู่สวยปรือมองใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาหล่อมากจริง ๆ จมูกโด่งสัน รับกับปากอวบอิ่ม และสันกรามที่ส่งเสริมให้เขาดูแข็งแกร่งและดุดันมากกว่าเดิม และสายตาของเธอเห็นรอยแผลเล็ก ๆ ข้างแก้มที่เธอเคยสร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้“อื้อ...”“พี่ก็อยากแตกแล้ว...” ชายหนุ่มบอกแค่นั้นก็กระหน่ำรัวบทรักถี่ยิบในร่างกายสาว จนวารินดาถึงกับตาลอยด้วยความสุขสมที่เขามอบให้ ร่างบอบบางเกร็งไปหมด เมื่อไปถึงฝั่งฝันโดยมีเขาเป็นผู้นำทาง“กรี๊ด!!”เสียงกรีดร้องของวารินดาทำให้ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะตอกอัดความแข็งร้อนเข้าไปอย่างรุนแรง เพราะเขาอยากจะปลดปล่อยความต้องการที่มันอัดแน่นมาตลอดสองอาทิตย์ในร่างกายของเธอเสียที“อ๊าก...” วินเทอร์ร้องคำรามอย่างรุนแรง แล้วเขาก็กระแทกจังหวะสุดท้ายในร่างกายของวารินดาอย่างรุนแรง จากนั้นก็ปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่น ในร่องรักจนเธออุ่นวาบไปทั่วช่องท้องร่างใหญ่ทรุดกายทาบทับที่ร่างเล็ก พร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่ถึงกระน
“จะให้แก้จริง ๆ ไหมล่ะ” “อย่ามาประชดฉัน! คืนนี้ฉันจะลงโทษที่เธอใส่ชุดแบบนี้ออกจากบ้าน” วินเทอร์ไม่พูดเปล่า เขาทำการรั้งกางเกงขายาวของวารินดาออกอย่างรวดเร็ว จนท่อนล่างของเธอเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์อะไรมาปกปิด “อ๊ะ” “ตรงนี้ของเธอคิดถึงฉันไหม” มือหนาลูบไล้ที่โหนกนูนเด่นของวารินดาเบา ๆ จนเธอขนลุกซู่ทันที ความปรารถนาตลอดสองอาทิตย์มันเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดพวกเขาทั้งสองคนเข้าหากัน “วาริน” วารินดามองชายที่อยู่เหนือร่างของเธอกำลังลูบไล้ร่างกายสาว จนเธอหอบหายใจแรงด้วยความตื่นเต้น สัมผัสที่ไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยการเล้าโลมจนเธอรู้สึกเพลิดเพลินไปกับสัมผัสของเขา “พี่วิน” นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าคมคายที่กำลังจ้องมองร่างกายของเธออย่างหิวกระหาย เธอชอบที่เขาไม่ได้เอาอารมณ์เกรี้ยวกราดมาลงกับเธอเหมือนทุกครั้ง “คิดถึงวารินจัง...คิดถึงมากด้วย” ชายหนุ่มโน้มร่างกายลงมา แล้วซุกไซ้ใบหน้าหล่อคมคายกับซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวเล็ก ไม่อยากจะเชื่อว่าความปรารถนาในตัวของเธอมันจะมีมากขนาดนี้ เขาแทบไม่อยากจะห่างกายไปไหนเลย
“จะไปหรือยังวาริน ฉันง่วงแล้ว” ชายหนุ่มบอกด้วยความเบื่อหน่าย ใจจริงเขาไม่ได้อยากให้ชลธิชาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะวารินดาขอเอาไว้ อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมให้คนอื่นมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ “ค่ะ...ฉันไปก่อน มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า” สาวร่างเล็กบอกเพื่อน ก่อนจะถูกมือหนาของวินเทอร์จับข้อมือแล้วพาเดินออกจากบริเวณนี้ เมื่อลับร่างของทั้งสองคนดวงตาที่เศร้าหมองของชลธิชาก็เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ก่อนที่เธอจะทำการขบกรามของตัวเองแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวินเทอร์กับวารินดาจะกลับมาพบกันอีกครั้ง และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นกว่าตอนนั้น “ทำไมฉันต้องแพ้แกทุกเรื่องวาริน!” ดวงตาของชลธิชาเป็นประกายด้วยความแค้นและความอิจฉา เธอไม่คิดว่าวารินดาจะได้กลับมาอยู่กับวินเทอร์อีกครั้ง ผู้ชายที่เธอเคยแอบมอง แอบชอบมาตลอด แต่เขากลับไม่เคยชายตาแลเธอเลย เพราะคนที่เขารักคือวารินดา ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องพักที่ถึงแม้จะดูดีมากแค่ไหน แต่มันเทียบกับห้องนอนข้างบนที่วารินดาและวินเทอร์อยู่ร่วมกันไม่ได้ ทำไมคนนั้นถึงไม่เป็นเธอ ทำไมต้องเป็นวารินดาท
“ชล...” วารินดามองเพื่อนด้วยความสงสาร แม้เธอจะเป็นสายลับ แต่ลึก ๆ แล้ววารินดาเป็นคนขี้ใจอ่อน ยิ่งกับเพื่อนและคนสนิทด้วยแล้วเธอจะยิ่งเห็นใจ เพราะพื้นฐานของหญิงสาว ไม่ได้ต้องการทำอาชีพนี้ตั้งแต่แรก แต่เพราะพ่อขอเอาไว้ เธอเลยเลี่ยงไม่ได้ “ส่วนเพื่อนที่ไปด้วยกันโดนฆ่าตายเกือบหมด มีฉันคนเดียวที่รอด” มือที่จับช้อนของชลธิชาเริ่มสั่น ทำเอาวารินดามองอย่างสงสาร เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะต้องเจออะไรที่มันเลวร้ายขนาดนี้ “แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วนะ อีกไม่นานเธอจะได้กลับบ้านแล้ว” “ฉันยังไม่กลับได้ไหม” อยู่ ๆ ชลธิชาก็พูดบางอย่างออกมา จนวารินดาได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเหตุใดเพื่อนถึงไม่อยากกลับบ้าน เพราะขนาดเธอยังอยากกลับบ้านเลย “เธอหมายความว่ายังไง” “ฉันขอหลบที่นี่ก่อนได้ไหม ฉันกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าฉันรอดมาได้ พวกมันจะตามฆ่าฉัน...” ชลธิชาบอกด้วยเสียงสั่นเครือ แล้วมองหน้าเพื่อนรัก วินเทอร์ที่กินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิทของวารินดา แล้วเขาก็พูดบางอย่างออกมาจนชลธิชาหันไปมองด้วยสายตาสั่นระริก “งั้นเธอก็บอกมาสิว่าพวก




![เซ็กส์ในห้องสีดำ [PWP] - (SM) - [NC30+]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


