LOGIN‘โอ้พระเจ้า’ สิ่งที่เห็นตรงหน้ามันใหญ่มาก ใหญ่กว่าแขนของเธอเสียอีก ทำไมเขาถึงได้มีร่างกายใหญ่โตขนาดนี้ แม้จะไม่เคยมีความสัมพันธ์กับใครแต่ก็พอทราบมาบ้างว่าขนาดมาตรฐานของเพศชายมีเท่าไหร่จากคลิปที่เคยดูกับเพื่อนๆ แต่ของเขามันเกินมาตรฐานไปไกล ไกลมากจนกลัวตัวเองรับไม่ไหว
“ตกใจเหรอ”
วิคเตอร์กระหยิ่มยิ้มย่องออกมาเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กตาโตมองความเป็นชายของเขาซึ่งมันเป็นสิ่งที่ตัวเองภูมิใจมากที่สุด
“ทำไมของคุณถึงใหญ่ขนาดนี้ ฉันกลัวนะ”
ไอลดาบอกความคิดของตัวเอง ถ้าต้องมีอะไรกับชายหนุ่มทุกวันทุกคืนร่างกายสาวจะรับไหวได้ยังไง แบบนี้มันน่ากลัวจนเกินไปแล้ว
“ฉันรู้ว่าเธอรับไหวอยู่แล้วไอลดา ร่างกายของเธอเกิดมาเป็นของฉัน” ว่าจบร่างใหญ่โตก็กระโดดขึ้นมาบนเตียงกว้างจากนั้นก็แทรกร่างกายใหญ่ระหว่างขาเรียวทั้งสองข้างของไอลดา
“คุณ” ดวงตาสาวเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อร่างกายอุ่นร้อนของชายหนุ่มแนบชิดกับร่างกายสาวในท่าที่แสนหวาดเสียว แต่ร่างบอบบางก็ต้องสะดุ้งมากกว่าเดิมเมื่อฝ่ามือหนานาบลงมาที่กลีบสวยแล้วลูบไล้ไปมาอย่างหยอกเอิน “มะ...ไม่นะ”
“ปากบอกว่าไม่แต่ห...ของเธอกลับเต็มไปด้วยน้ำเงี่ย...แล้วอย่างนี้จะให้ฉันปล่อยเธอไปได้ยังไงไอลดา แม่ดาวยั่ว”
“อย่าแตะตรงนั้น...” นิ้วใหญ่เขี่ยที่เม็ดกระสันของร่างกายสาวอย่างแรง บดขยี้ไปมาอย่างเร่งเร้าทำเอาร่างบอบบางดิ้นพล่านอย่างกระสัน “อ๊า...เสียวจัง” ไอลดาร้องลั่นเมื่อรับรู้ว่านิ้วใหญ่กำลังสอดลึกเข้าไปในกายสาวช้าๆ
“อ๊า...แน่นเป็นบ้า แบบนี้สินะที่เขาเรียกว่ายังซิง แน่นฉิบหาย!!! นิ้วยังแน่นขนาดนี้ถ้าเจอคว...จะเป็นยังไงวะ”
“ไม่รู้” ใบหน้าหวานส่ายไปมาเมื่อไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว อารมณ์เสียวซ่านและความต้องการมันกำลังเข้าครอบงำจนหลงลืมไปว่าเธอไม่ควรทำตัวใจง่ายแบบนี้
“ไม่รู้แต่ปล่อยน้ำออกมาขนาดนี้ ฉันรู้ว่าอยากมาก เพราะฉันเองก็อยากเหมือนกัน วันนี้ถึงยังไงฉันต้องได้เย...เธอไอลดา”
“ช่วยไอหน่อย...ไออยาก...” ตอนนี้จิตใต้สำนึกของเธอมันไม่สามารถยับยั้งความต้องการของตัวเองได้อีกต่อไป เมื่อความต้องการมันมีมากกว่าจนต้องเอ่ยปากขอ
“ฉันก็อยากเหมือนกัน ช่วงแรกอาจจะเจ็บหน่อยนะ แต่ฉันสัญญาว่าจะไปช้าๆ”
“ได้โปรดช้าๆ นะคะ ไอไม่เคย ไอกลัวเจ็บ” เมื่อรู้ว่าถึงยังไงก็หนีไม่พ้นชายหนุ่มอยู่ดี เธอจึงได้แต่ร้องอ้อนวอนเพราะไม่อยากให้เขาทำรุนแรงกับเธอ
วิคเตอร์ไม่ได้ตอบอะไร แต่ชายหนุ่มชันร่างกายขึ้นมาแล้วนั่งคุกเข่าพร้อมกับเอามือสาวเอ็นร้อนที่มันแข็งชันพร้อมสู้ศึกแล้ว สายตาคมจ้องมองกลีบสาวที่ปิดสนิทแต่ยังมีน้ำหวานไหลออกมาไม่ขาดสาย ซึ่งสิ่งนี้มันจะช่วยให้เธอเจ็บน้อยลง ยิ่งไอลดามีความต้องการมากเท่าไหร่มันก็ดีต่อร่างกายของเธอมากเท่านั้น เขารู้ว่าร่างกายของตัวเองใหญ่เกินมาตรฐานไปมาก แต่รับรองว่ามันจะสร้างความหฤหรรษ์ให้กับผู้หญิงทุกคนจนเสียวซ่านไปทั้งตัว
ร่างใหญ่ค่อยๆ กดตัวตนเข้าไปในร่องสวาทที่มีน้ำหวานคอยชโลมช้าๆ แต่เพียงเข้าไปได้แค่ปลายหัวหยัก กลีบบางก็รัดเอ็นร้อนจนแทบหายใจไม่ออก
“อ๊า...เธอแน่นเป็นบ้าเลย” วิคเตอร์ก้มมองความแข็งร้อนที่กำลังเข้าไปในกายสาวแต่ต้องหยุดชะงักเพราะร่างบอบบางรัดรึงตัวตนของเขาเสียแน่นจนหอบหายใจออกมา
“เจ็บ” มือน้อยค่อยๆ ดันหน้าท้องแกร่งให้ออกห่างเมื่อความเจ็บมันแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะเจ็บขนาดนี้จนเธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะฉีกขาด เรียวขาค่อยๆ แยกออกจากกันเพื่อลดความเจ็บปวดลงมาบ้างไม่มากก็น้อย
“ชู่ว์...เดี๋ยวก็หายนะคนดี...ฉันจะทำให้เธอมีความสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน”
มาเฟียหนุ่มกอดปลอบสาวร่างเล็กอย่างใจเย็นแม้ร่างกายเบื้องล่างของเขาจะรู้สึกทรมานมากแค่ไหนก็ตาม เอ็นร้อนผ่าวยังเข้าไปได้เพียงนิดเดียวเป็นอันต้องหยุดชะงักเพราะความคับแน่น
สะโพกสอบค่อยๆ ดันเอ็นร้อนเข้าไปในกายสาวทีละนิดจนกระทั่งมันเข้าไปในกลีบเนื้อบางจนหมดลำ ภายในของเธอมันอุ่นจนเขาร้อนรุ่มราวกับไฟ
“อ๊าก...แน่นมาก”
แม้ร่างกายสาวจะเล็กแต่หล่อนสามารถรับตัวตนของเขาได้จนสุดลำ มันช่างวิเศษอะไรขนาดนี้ ร่างกายของไอลดาเกิดมาเพื่อฆ่าเขาให้ตายคาอกของเธอจริงๆ
“กรี๊ด!! เจ็บ” ไอลดาดิ้นเร่าแทบขาดใจ ก็ร่างกายใหญ่โตที่แค่เห็นก็รู้สึกอึดอัดแล้ว แต่ตอนนี้มันเข้ามาอยู่ในร่างกายสาวจนหมดลำ
“อ๊า...อย่าดิ้นอย่างนั้นสิไอลดา เธอกำลังทำให้ฉันทรมานนะ” วิคเตอร์กัดฟันกรอดเมื่อร่างบอบบางยังคงดิ้นไปมาแต่มันยิ่งปลุกความต้องการของกายแกร่งให้ลุกโชน
“ก็ไอเจ็บ” ไอลดาจิกเล็บลงบนบ่าแกร่งเพื่อระบายความเจ็บปวดออกมา จนกระทั่งรับรู้ว่ามือหนาของชายหนุ่มกำลังเคล้นคลึงอกอวบอยู่เพื่อกระตุ้นความต้องการของสาวร่างเล็กให้ลุกโชนไม่ต่างจากเขา
“อื้ม...”
“ดีขึ้นไหม” วิคเตอร์กัดฟันถามขณะที่ขมับข้างมีเหงื่อไหลออกมามากมายเพราะกำลังสะกดกลั้นตัวเองไม่ให้ทำรุนแรงกับสาวสวยใต้ร่าง มิเช่นนั้นเธออาจจะเกลียดเซ็กซ์ไปตลอดชีวิต
“อืม...” ใบหน้าหวานพยักหน้าเพื่อให้สัญญาณกับชายหนุ่มว่าร่างกายของเธอพร้อมแล้ว แม้จะมีความเจ็บบ้างแต่ความเสียวซ่านบางอย่างก็เข้ามาแทนที่แล้ว
มุมปากหยักยกขึ้นเมื่อคนตัวเล็กให้สัญญาณว่าเธอพร้อมกับบทรักที่เขาจะเป็นผู้มอบให้แล้ว หัวใจหนุ่มลิงโลดอย่างบอกไม่ถูก ไอลดาสวยเหมือนนางฟ้า แต่ร่างกายของหญิงสาวเหมือนแม่มดที่ทำให้เขาลุ่มหลงจนแทบถอนตัวไม่ขึ้น หลงขนาดที่ว่าอยากได้มาเลี้ยงดูจนยอมรับข้อเสนอของเธอแบบไม่เกี่ยงงอน และเงินแค่นี้เมื่อเทียบกับการได้กินเนื้อนางมันก็คุ้มเสียยิ่งกว่าอะไร
“ฉันเริ่มเลยนะ”
“อืม...” ดวงตากลมโตที่มีแพขนตาหนาหลับลงเมื่อรับรู้ว่าคนตัวโตกำลังขยับสะโพกเข้าออกช้าๆ จนหญิงสาวต้องกัดปากตัวเองเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา
“เสียวจัง...”
ปากเล็กเผยอขึ้นมาร้องบอก มาเฟียหนุ่มที่มองอยู่ก็รู้สึกว่าเลือดในกายมันเดือดพล่าน ใบหน้าคมคายเหยเกเมื่อช่องทางรักมันบีบรัดตัวตนเขามากขึ้นเรื่อยๆ แต่มันกลับเป็นความเจ็บปวดที่แสนมีความสุขอย่างที่ไม่เคยได้รับจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน
“ห...รัดแน่นเป็นบ้าเลยไอ...ฉันเสียวจนอยากจะแตกแล้ว”
“อย่านะคะ ไอยังไม่ได้เริ่มกินยาเลย” ไอลดาร้องทักเพราะเธอเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรกและไม่ได้เตรียมตัวกับการทานยาคุมมาก่อน
“ค่อยกินยาคุมฉุกเฉินเอานะ วันนี้ถ้าไม่ให้ฉันแตกในตัวเธอฉันคลั่งตายแน่” เสียงเข้มบอกอย่างกระเส่าเมื่อรับรู้ว่าร่างกายสวยของไอลดามันมีอิทธิพลต่อร่างกายของเขาเหลือเกิน
เมื่อล้างจานเสร็จเรียบร้อย วารินดาก็เดินออกมา และก็เจอวินเทอร์ที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ซึ่งเธอไม่ได้สนใจเขาจึงเดินจ้ำอ้าวเพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง แต่เสียงทุ้มกลับเรียกเธอเอาไว้ก่อน “จะไปไหน” “จะขึ้นห้องแล้ว” “ขึ้นไปทำไม” วินเทอร์ถามอย่างไม่เข้าใจว่าบนห้องมันมีอะไรทำไมเธอถึงอยากขึ้นไปนัก อีกทั้งสีหน้าที่บึ้งตึงของวารินดาทำให้เขาแปลกใจ “ง่วงค่ะ อยากไปนอน” เธอตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วจะเดินต่อไป “มาตรงนี้ ไม่ต้องขึ้น” “อะไรคะ” “เดินมาหาฉันตรงนี้วารินดา” วินเทอร์บอกอย่างออกคำสั่ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังทำเมินเขาอยู่ “มีอะไรจะคุยเหรอคะ คุยมาเลยก็ได้” เธอบอกด้วยเสียงกระแทกกระทั้น และยิ่งคำพูดของชลธิชาเมื่อครู่มันทำให้เธอเริ่มคิดอะไรบางอย่างได้ “อย่ามาขัดคำสั่งฉัน ฉันบอกให้เดินมาตรงนี้!!” เมื่อเห็นว่าเธอกำลังทำหน้ามุ่ยใส่ วินเทอร์รู้สึกไม่ชอบใจ เพราะว่าเธอกำลังทำเหมือนเมินเขาอยู่ วารินดามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็จำยอมเดินมาหาเขาที่โซฟา แต่ยังไม่ทัน
“เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีด ๆ นะ” ชลธิชาแสร้งทำเป็นห่วงใยเพื่อน ทั้ง ๆ ที่ในใจกำลังรู้สึกสะใจที่ทำให้วารินดารู้สึกแย่ได้ และหลังจากนี้เธอจะเดินหน้าเต็มที่ ความทรงจำของวินเทอร์และวารินดาไม่ค่อยดี และเธอคิดว่าถ้าทำให้ทั้งสองแตกกันอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะได้เข้าไปแทรกกลางได้อย่างเป็นผู้ชนะ “เปล่า...กินข้าวเถอะ” มือน้อย ๆ ยกช้อนตักข้าวต้มเข้าปาก แต่เธอก็ปรายตามองวินเทอร์ที่เอาแต่ชมอาหารที่ชลธิชาทำอย่างไม่ขาดปาก “อร่อยจริง ๆ ฉันไม่เคยกินข้าวต้มที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย” “จริงเหรอคะ...ชลดีใจจังที่คุณชอบ” “งั้นทำให้กินทุกวันได้ไหม” คำพูดที่เต็มไปด้วยเสียงที่ทุ้มนุ่มของวินเทอร์ ทำเอาวารินดาที่ฟังอยู่รู้สึกเจ็บจุกที่อก นอกจากตอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก็แทบไม่เคยพูดหวาน ๆ กับเธอแบบนี้สักครั้งเดียว “ได้สิคะ” ชลธิชามองชายหนุ่มด้วยดวงตาสุกสกาว เพราะใครจะคิดว่าคนอย่างวินเทอร์อยากจะกินอาหารฝีมือของเธอทุกวัน วารินดาที่ฟังอยู่ได้แต่นั่งนิ่ง เพราะไม่อยากจะพูดอะไรออกไปขัดบทสนทนาของทั้งสองคน อีกทั้งเธอไม่ต้องการให้เขามองว่าเธอกำลังรู้สึกอย
เขาบอกแค่นั้นก็จัดการดูดลงไปที่รอบอกอิ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบเต็มไปหมด เขาชอบให้ร่างกายของเธอมีแต่รอยที่เกิดจากเขาแต่เพียงผู้เดียว“เสียว...”“อยากแตกหรือยัง”ดวงตาคู่สวยปรือมองใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาหล่อมากจริง ๆ จมูกโด่งสัน รับกับปากอวบอิ่ม และสันกรามที่ส่งเสริมให้เขาดูแข็งแกร่งและดุดันมากกว่าเดิม และสายตาของเธอเห็นรอยแผลเล็ก ๆ ข้างแก้มที่เธอเคยสร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้“อื้อ...”“พี่ก็อยากแตกแล้ว...” ชายหนุ่มบอกแค่นั้นก็กระหน่ำรัวบทรักถี่ยิบในร่างกายสาว จนวารินดาถึงกับตาลอยด้วยความสุขสมที่เขามอบให้ ร่างบอบบางเกร็งไปหมด เมื่อไปถึงฝั่งฝันโดยมีเขาเป็นผู้นำทาง“กรี๊ด!!”เสียงกรีดร้องของวารินดาทำให้ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะตอกอัดความแข็งร้อนเข้าไปอย่างรุนแรง เพราะเขาอยากจะปลดปล่อยความต้องการที่มันอัดแน่นมาตลอดสองอาทิตย์ในร่างกายของเธอเสียที“อ๊าก...” วินเทอร์ร้องคำรามอย่างรุนแรง แล้วเขาก็กระแทกจังหวะสุดท้ายในร่างกายของวารินดาอย่างรุนแรง จากนั้นก็ปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่น ในร่องรักจนเธออุ่นวาบไปทั่วช่องท้องร่างใหญ่ทรุดกายทาบทับที่ร่างเล็ก พร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่ถึงกระน
“จะให้แก้จริง ๆ ไหมล่ะ” “อย่ามาประชดฉัน! คืนนี้ฉันจะลงโทษที่เธอใส่ชุดแบบนี้ออกจากบ้าน” วินเทอร์ไม่พูดเปล่า เขาทำการรั้งกางเกงขายาวของวารินดาออกอย่างรวดเร็ว จนท่อนล่างของเธอเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์อะไรมาปกปิด “อ๊ะ” “ตรงนี้ของเธอคิดถึงฉันไหม” มือหนาลูบไล้ที่โหนกนูนเด่นของวารินดาเบา ๆ จนเธอขนลุกซู่ทันที ความปรารถนาตลอดสองอาทิตย์มันเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดพวกเขาทั้งสองคนเข้าหากัน “วาริน” วารินดามองชายที่อยู่เหนือร่างของเธอกำลังลูบไล้ร่างกายสาว จนเธอหอบหายใจแรงด้วยความตื่นเต้น สัมผัสที่ไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยการเล้าโลมจนเธอรู้สึกเพลิดเพลินไปกับสัมผัสของเขา “พี่วิน” นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าคมคายที่กำลังจ้องมองร่างกายของเธออย่างหิวกระหาย เธอชอบที่เขาไม่ได้เอาอารมณ์เกรี้ยวกราดมาลงกับเธอเหมือนทุกครั้ง “คิดถึงวารินจัง...คิดถึงมากด้วย” ชายหนุ่มโน้มร่างกายลงมา แล้วซุกไซ้ใบหน้าหล่อคมคายกับซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวเล็ก ไม่อยากจะเชื่อว่าความปรารถนาในตัวของเธอมันจะมีมากขนาดนี้ เขาแทบไม่อยากจะห่างกายไปไหนเลย
“จะไปหรือยังวาริน ฉันง่วงแล้ว” ชายหนุ่มบอกด้วยความเบื่อหน่าย ใจจริงเขาไม่ได้อยากให้ชลธิชาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะวารินดาขอเอาไว้ อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมให้คนอื่นมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ “ค่ะ...ฉันไปก่อน มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า” สาวร่างเล็กบอกเพื่อน ก่อนจะถูกมือหนาของวินเทอร์จับข้อมือแล้วพาเดินออกจากบริเวณนี้ เมื่อลับร่างของทั้งสองคนดวงตาที่เศร้าหมองของชลธิชาก็เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ก่อนที่เธอจะทำการขบกรามของตัวเองแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวินเทอร์กับวารินดาจะกลับมาพบกันอีกครั้ง และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นกว่าตอนนั้น “ทำไมฉันต้องแพ้แกทุกเรื่องวาริน!” ดวงตาของชลธิชาเป็นประกายด้วยความแค้นและความอิจฉา เธอไม่คิดว่าวารินดาจะได้กลับมาอยู่กับวินเทอร์อีกครั้ง ผู้ชายที่เธอเคยแอบมอง แอบชอบมาตลอด แต่เขากลับไม่เคยชายตาแลเธอเลย เพราะคนที่เขารักคือวารินดา ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องพักที่ถึงแม้จะดูดีมากแค่ไหน แต่มันเทียบกับห้องนอนข้างบนที่วารินดาและวินเทอร์อยู่ร่วมกันไม่ได้ ทำไมคนนั้นถึงไม่เป็นเธอ ทำไมต้องเป็นวารินดาท
“ชล...” วารินดามองเพื่อนด้วยความสงสาร แม้เธอจะเป็นสายลับ แต่ลึก ๆ แล้ววารินดาเป็นคนขี้ใจอ่อน ยิ่งกับเพื่อนและคนสนิทด้วยแล้วเธอจะยิ่งเห็นใจ เพราะพื้นฐานของหญิงสาว ไม่ได้ต้องการทำอาชีพนี้ตั้งแต่แรก แต่เพราะพ่อขอเอาไว้ เธอเลยเลี่ยงไม่ได้ “ส่วนเพื่อนที่ไปด้วยกันโดนฆ่าตายเกือบหมด มีฉันคนเดียวที่รอด” มือที่จับช้อนของชลธิชาเริ่มสั่น ทำเอาวารินดามองอย่างสงสาร เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะต้องเจออะไรที่มันเลวร้ายขนาดนี้ “แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วนะ อีกไม่นานเธอจะได้กลับบ้านแล้ว” “ฉันยังไม่กลับได้ไหม” อยู่ ๆ ชลธิชาก็พูดบางอย่างออกมา จนวารินดาได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเหตุใดเพื่อนถึงไม่อยากกลับบ้าน เพราะขนาดเธอยังอยากกลับบ้านเลย “เธอหมายความว่ายังไง” “ฉันขอหลบที่นี่ก่อนได้ไหม ฉันกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าฉันรอดมาได้ พวกมันจะตามฆ่าฉัน...” ชลธิชาบอกด้วยเสียงสั่นเครือ แล้วมองหน้าเพื่อนรัก วินเทอร์ที่กินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิทของวารินดา แล้วเขาก็พูดบางอย่างออกมาจนชลธิชาหันไปมองด้วยสายตาสั่นระริก “งั้นเธอก็บอกมาสิว่าพวก







