Masukแสงสว่างจากแสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนเข้ากระทบใบหน้าของหญิงสาวที่หลับสนิทอยู่บนเตียง เธอบิดตัวแล้วเอื้อมมือไปกลางที่นอนควานหาอะไรบางอย่างที่ตอนนี้พบเจอแต่ความว่างเปล่าพึ่บ! เธอลืมตาตื่น และมองไปยังข้างกาย“หายไปไหน” สายตากวาดมองไปรอบห้องที่มีเพียงเธอเท่านั้นฮ่า ฮ่า ฮ่าเสียงหัวเราะคุ้นหู
“ไม่มีทาง” นั่นไง เมื่อโดนฉันดุเรื่องนี้เขาก็จะพูดคำนี้ตลอด“ให้มันน้อย ๆ ลงหน่อยก็ดี ล่าสุดรู้มานะว่าจะสั่งให้คนมาติดอุโมงค์สไลด์เดอร์ให้ลูกในบ้าน” นี่ก็อีกอัน มันไม่ใช่ของเล็ก ๆ เลยนะ ต้องเอาราวบันไดออกด้านหนึ่งเพื่อติดตั้ง สไลด์เดอร์จากชั้น2ลงมาชั้นล่างของบ้าน“แค่นี้เอง กลัวลูกเมื่อยเดินขึ้นลง”
“มึงมันคนใจร้าย ไอ้มารหัวใจ” พี่กราฟเล่นใหญ่เล่นโตลงไปนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง“คุณคินขา~ ช่วงนี้โซคงไม่ว่างดูแล เหงา ๆ ก็มาหาลิลินได้นะคะ” เพื่อนสาวสองของฉันเกาะแขนของคินไว้แน่น ซึ่งคินเองก็เล่นตามน้ำจับมือลิลินมาจูบหลังฝ่ามือ จนยายเพื่อนสาวของฉันเขินจนตัวบิดตัวเบี้ยว“สามีเพื่อนลิลิน” ฉันยิ้มหวานใ
“ไม่มีนะ จะไปไหนเหรอ”“ไม่ไป ฉันจะอยู่กับเธอ” คินยังคงนั่งอยู่ที่พื้นแล้วนวดเท้าให้ฉัน“อยู่ทะเลาะกับพี่คิมมากกว่า” คินอดส่ายหัวเมื่อพูดถึงพี่สาวของตัวเองไม่ได้“ทำใจให้ชินเถอะนะ พี่ฉันบ้า แต่เวลาจริงจังก็ช่วยได้ทุกเรื่อง”“ไม่มีใครเขามองพี่คิมบ้านอกจากนายหรอกนะ” เขายักไหล่อย่างไม่สนใจ แล้วนวดเท้าให
ณ บ้านของคิน“คิมภัทรชาเสนอหน้ามาทำไม” ประโยคแรกที่คินถามพี่สาวตัวเองเมื่อก้าวเข้ามาในบ้าน“คิดถึงน้องสะใภ้ แกจะไปไหนก็ไปไกล ๆ” พี่คิมตรงเข้ามากอดฉัน และผลักคินให้ถอยห่าง“อย่ามาโดนตัวโซนะ พี่สกปรก” แล้วคินก็มาดึงฉันเข้าไปกอดไว้“แกนั่นแหละสกปรกไอ้น้องเลว” พี่คิมใช่ว่าจะยอมง่าย ๆ เธอก็มาดึงฉันไปกอดไ
“อะไรกันเนี่ย!”เวลา 21.00 น.“จะไม่ปวดหลังเหรอ” ฉันนอนตะแคงถามคนที่นอนอยู่ที่พื้น“ปวด แต่จะอดทน” คินตอบกลับมาพร้อมกับหันมามองทางฉันอาการแพ้ท้องแทนเมียของคินเป็นหนักขึ้น ไม่ใช่แค่ได้กลิ่นน้ำหอมแล้วจะอ้วก แต่ได้กลิ่นฉันด้วย ฉันก็ไม่รู้ว่ากลิ่นฉันมันเป็นยังไง แต่ถ้าเขาเข้ามาใกล้ก็จะมีอาการทันที แต่ถ
“ไม่นอนพักหรือไง” ฉันหันไปถามคินที่นอนมองฉันตาปริบ ๆ“มานี่หน่อย” คินกวักมือเรียก ซึ่งฉันก็เดินไปหาอย่างว่าง่าย“อยากกินกาแฟ” คนป่วยเมื่อมีแรงก็เริ่มร้องขอสิ่งที่ต้องการ วันนี้เขายังไม่ได้กินกาแฟเลยนี่ คินถือว่าเป็นคนติดกาแฟคนหนึ่งเลย“นายพึ่งกินยาไป”“ก็เตรียมมาไว้ก่อนสักพักคอยกิน”“ก็ได้ เดี๋ยวฉัน
“เดี๋ยวฉันดูแลเอง” มือหนาโอบรัดเอวเล็กไม่ให้ลุกหนีพร้อมกับกดสะโพกบางลงทับสัมผัสกับแก่นกลางแนบแน่นยิ่งขึ้น“ช่วยเป็นคนป่วยที่ไม่ดื้อได้ไหมคิน” เขาเงยหน้าออกจากต้นคอ แล้วประกบริมฝีปากจูบแทน ฉันเผลอจูบตอบเขาไปไม่ทันระวังตัว ก็หมอนี่จะพูดเสมอว่าถ้าจูบตอบคือยินยอม“อาส์~ คืนนี้เธอต้องเหนื่อยกับคนป่วยทั้ง
“พูดให้มันเพราะ ๆ หน่อย” น้ำเสียงเย็นชาและสิ่งที่มันทำ ทำให้คนอื่น ๆ ต่างไม่กล้าเข้ามายุ่ง“ต้องการอะไร! จะทำอะไรกู!” ติณณ์พยายามหาจังหวะลุกแต่ก็ไม่เป็น เพราะปืนที่หน้าผากกดให้มันต้องนอนลง“สภาพมึงตอนนี้มีอะไรให้กูต้องการด้วยเหรอ”“มึง...คิน”“อือ กูเอง” สิ้นเสียงตอบติณณ์ยิ่งหน้าซีดเข้าไปอีก มืออีกข
“บอกแล้วไงว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่ฉันคาดการ ไอ้ติณณ์มันโง่แล้วอวดฉลาดส่งมาแต่ละตัวมีแต่พวกโง่”ก๊อก ๆการสนทนาของเราทั้งคู่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู พลอยเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟและน้ำส้ม เธอนำกาแฟวางลงบนโต๊ะให้คินก่อนจะนำน้ำส้มมาวางให้ฉัน“ขอบใจนะ” ฉันยิ้มให้เธออย่างเสแสร้งแกล้งทำ“ค่ะ”







