Masukแสงสว่างจากแสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนเข้ากระทบใบหน้าของหญิงสาวที่หลับสนิทอยู่บนเตียง เธอบิดตัวแล้วเอื้อมมือไปกลางที่นอนควานหาอะไรบางอย่างที่ตอนนี้พบเจอแต่ความว่างเปล่าพึ่บ! เธอลืมตาตื่น และมองไปยังข้างกาย“หายไปไหน” สายตากวาดมองไปรอบห้องที่มีเพียงเธอเท่านั้นฮ่า ฮ่า ฮ่าเสียงหัวเราะคุ้นหู
“ไม่มีทาง” นั่นไง เมื่อโดนฉันดุเรื่องนี้เขาก็จะพูดคำนี้ตลอด“ให้มันน้อย ๆ ลงหน่อยก็ดี ล่าสุดรู้มานะว่าจะสั่งให้คนมาติดอุโมงค์สไลด์เดอร์ให้ลูกในบ้าน” นี่ก็อีกอัน มันไม่ใช่ของเล็ก ๆ เลยนะ ต้องเอาราวบันไดออกด้านหนึ่งเพื่อติดตั้ง สไลด์เดอร์จากชั้น2ลงมาชั้นล่างของบ้าน“แค่นี้เอง กลัวลูกเมื่อยเดินขึ้นลง”
“มึงมันคนใจร้าย ไอ้มารหัวใจ” พี่กราฟเล่นใหญ่เล่นโตลงไปนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง“คุณคินขา~ ช่วงนี้โซคงไม่ว่างดูแล เหงา ๆ ก็มาหาลิลินได้นะคะ” เพื่อนสาวสองของฉันเกาะแขนของคินไว้แน่น ซึ่งคินเองก็เล่นตามน้ำจับมือลิลินมาจูบหลังฝ่ามือ จนยายเพื่อนสาวของฉันเขินจนตัวบิดตัวเบี้ยว“สามีเพื่อนลิลิน” ฉันยิ้มหวานใ
“ไม่มีนะ จะไปไหนเหรอ”“ไม่ไป ฉันจะอยู่กับเธอ” คินยังคงนั่งอยู่ที่พื้นแล้วนวดเท้าให้ฉัน“อยู่ทะเลาะกับพี่คิมมากกว่า” คินอดส่ายหัวเมื่อพูดถึงพี่สาวของตัวเองไม่ได้“ทำใจให้ชินเถอะนะ พี่ฉันบ้า แต่เวลาจริงจังก็ช่วยได้ทุกเรื่อง”“ไม่มีใครเขามองพี่คิมบ้านอกจากนายหรอกนะ” เขายักไหล่อย่างไม่สนใจ แล้วนวดเท้าให
ณ บ้านของคิน“คิมภัทรชาเสนอหน้ามาทำไม” ประโยคแรกที่คินถามพี่สาวตัวเองเมื่อก้าวเข้ามาในบ้าน“คิดถึงน้องสะใภ้ แกจะไปไหนก็ไปไกล ๆ” พี่คิมตรงเข้ามากอดฉัน และผลักคินให้ถอยห่าง“อย่ามาโดนตัวโซนะ พี่สกปรก” แล้วคินก็มาดึงฉันเข้าไปกอดไว้“แกนั่นแหละสกปรกไอ้น้องเลว” พี่คิมใช่ว่าจะยอมง่าย ๆ เธอก็มาดึงฉันไปกอดไ
“อะไรกันเนี่ย!”เวลา 21.00 น.“จะไม่ปวดหลังเหรอ” ฉันนอนตะแคงถามคนที่นอนอยู่ที่พื้น“ปวด แต่จะอดทน” คินตอบกลับมาพร้อมกับหันมามองทางฉันอาการแพ้ท้องแทนเมียของคินเป็นหนักขึ้น ไม่ใช่แค่ได้กลิ่นน้ำหอมแล้วจะอ้วก แต่ได้กลิ่นฉันด้วย ฉันก็ไม่รู้ว่ากลิ่นฉันมันเป็นยังไง แต่ถ้าเขาเข้ามาใกล้ก็จะมีอาการทันที แต่ถ
“เออนั่นแหละ สมควรที่อยู่แวดวงนักธุรกิจจริง ๆ มึงเนี่ยวันนี้ฝนแม่งตกมาตั้งแต่เช้าแล้วใครมีรถก็ขับมาทั้งนั้นแหละ ดูอย่างไอ้คินเมื่อวานแม่งยังติสแตกนั่งรถเมล์อยู่เลย วันนี้แม่งก็เสนอหน้าขับรถมาอวดให้กูเจ็บอีก ดีนะไอ้เวรคีตาไม่มาอีกคน” ไอ้วินบ่นยาวอย่างน่ารำคาญ“แล้วมึงจะขอเบอร์น้องเขาใช่ปะ เอามาให้กูน
“กูให้มึงขับเดือนนึ่ง ถ้ามึงทำได้” ผมท้าออกไปอย่างหงุดหงิด“เดือนนึ่งใช่มั้ย เออ! เดี๋ยวทำให้ดู”วินก็รับคำท้าไปด้วย ท้าออกไปทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่ามันทำไม่ได้ แต่หงุดหงิดที่ตัวเองโดนหักหน้านี่แหละ ครั้งนี้พลาดครั้งหน้าฉันจะละลายให้ดูโซยูเวลา 13.00 น. ณ โรงอาหารของมหา’ลัย“ฮ่า ๆ ๆ ไอ้คินโดนปฏิเสธเหรอ สะ
“นี่ญาติดีกันแล้วเหรอ” เขาถามขึ้นอย่างสงสัย“ไม่ใช่/ไม่ใช่” ทั้งฉันแหละมายาพูดขึ้นพร้อมกัน เราหันมองหน้ากันก่อนที่มายาจะเป็นฝ่ายพูดต่อ“ฉันโดนยายพวกนั้นรุม โซกับอลิสก็เลยเข้ามาช่วย แต่จริง ๆ ก็ไม่ได้ขอร้องสักคำ”“อ้าว” อลิสหันไปมองหน้ามายาที่ยังคงทำเป็นลอยหน้าลอยตาไม่รู้สึกอะไร“นึกว่าโดนตบจนเป็นใบ้
“ขอเปลี่ยนคำถาม” คินเริ่มกวนประสาทเพื่อหาทางหนี นี่แหละเขาชอบเป็นแบบนี้เหมือนเป็นฝ่ายโดนฉันต้อนบ้าง“ไม่มี”“งั้นขอตัวช่วย”“ไม่มี มีแต่ตัวใครตัวมัน” คินกลอกตาไปมาเพื่อใช้ความคิด“งั้นติดเอาไว้ก่อน วันนี้ยังไม่พร้อม”“ทำไมต้องรอให้พร้อม กะอีแค่เล่าแค่เนี่ยทำไมมันยากมากหรือไง” ฉันเท้าสะเอวมองอย่างเอา







