บทที่ 10 บังเอิญที่ไม่บังเอิญ

ภาคินวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะก่อนจะยกมือขึ้นกวักนิ้วสองทีให้พนักงานที่ยืนเฝ้าประตู ไม่นาน ประตูก็ถูกเปิดออก หญิงสาวหน้าตาสวยเฉียบในชุดสายเดี่ยวสั้นเข้ารูปสามคนเดินก้าวเข้ามาในห้อง"เอ้า มากันแล้ว" ภาคินอ้าแขนต้อนรับสาวสวยคนหนึ่งที่เดินตรงเข้ามาทอดกายลงนั่งข้างๆ มันอย่างคุ้นเคย "เบื่อฟังพวกเพ้อรัก หาอะไรชื่นใจๆ ดูดีกว่า"

ไทเลอร์แค่นหัวเราะในลำคอ โบกมือปฏิเสธหญิงสาวอีกคนที่กำลังจะเดินเข้ามาหา

"กูไม่เอา มึงเล่นไปคนเดียวเลยไอ้ภาคิน"

"มึงนี่มันตัวกร่อยจริงๆ" ภาคินสบถขำๆ พลางใช้นิ้วเรียวเกี่ยวสายเดี่ยวตรงไหล่ของสาวข้างกายเล่น

เม้มปากจะบอกไม่เอาแต่พอหญิงสาวคนหนึ่งขยับเข้ามานั่งข้างๆ กลับไม่ปฏิเสธ มือเธอไปช่วยยกขวดเหล้ารินใส่แก้วให้อย่างเอาอกเอาใจ

ไทเลอร์เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ ยอมปล่อยให้เธอนั่งคลอเคลียข้างกาย ส่วนดีแลนร้ายกว่านั้นจับหญิงสาวลุคใสๆ ที่ยืนอยู่ใกล้มานั่งบนตักเขา คลอเคลียกันอย่างไม่สนสายตาใคร

"แหม่ เพื่อนกูแต่ละคนบอกไม่เอา พอกูเอามาก็ใส่ยับอยู่ดี"

"แล้วมึงล่ะไอ้ภีม สนใจสักหน่อยไหม ถือว่าผ่อนคลาย"

"กูขอตัว" ภีมวางแก้วที่เหลือเพียงน้ำแข็งละลายลงบนโต๊ะ ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่

"กูจะกลับแล้ว"

"เห้ย อะไรของมึงวะไอ้ภีม เพิ่งจะสี่ทุ่มเองนะ"

"คิดถึงเมีย" ภีมตอบสั้นๆ ได้ใจความ

"คิดถึงเหี้ยไร เมียมึงไม่อยู่" ภาคินสวนกลับ

"มึงบอกเองว่าน้องพั้นซ์ออกไปกินข้าวกับเพื่อน มึงกลับไปคอนโดตอนนี้ก็ได้แต่นอนกอดหมอนข้างคนเดียวอยู่ดี จะรีบกลับไปทำไม วางฟอร์มทำเป็นคุณหมอติดเมียไปได้"

ดีแลนที่นั่งไซ้คอสาวอยู่ได้ยินก็กระตุกยิ้มมุมปาก

ภีมไม่ได้ตอบคำถามของภาคิน เขายันกายลุกขึ้นยืน สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นกวาดมองผ่านกระจกใสลงไปยังผู้คนด้านล่างที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะแสงสีเสียงยามค่ำคืน

สายตาของเขามองไปยังร่างเพรียวบางในชุดเดรสเกาะอกเข้ารูปตัดกับผิวขาวซีด กำลังยืนถือแก้วค็อกเทลพูดคุยหัวเราะอยู่กับกลุ่มเพื่อนสาวสี่คน

ไอริส นารา เชอร์รี่ และกวาง ที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะเพลง และพั้นซ์ที่นั่งอยู่โต๊ะ สายตาของผู้ชายหลายคนในบริเวณนั้นชายมองมาอย่างไม่ขาดสายเธอ

ภีมหยุดนิ่ง สายตาจดจ้องมองเรือนร่างของแฟนสาวไม่คลาดสายตา ทว่ามันกลับยิ่งดูยั่วยวนจนน่าหงุดหงิด

พั้นซ์ที่กำลังนั่งดื่มค่อยๆ หมุนตัว เงยหน้าขึ้นมองตรงมายังชั้นบนราวกับรู้ว่ามีสายตากำลังจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว

และในระยะห่างระหว่างชั้นล่างกับชั้นบนสุด... สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกันเข้าอย่างจัง

พั้นซ์ไม่ได้แสดงสีหน้าตกใจแม้แต่น้อย ริมฝีปากอิ่มที่ทาด้วยลิปสติกสีแดงสดค่อยๆ ส่งยิ้มมาให้เขา รอยยิ้มของเธอราวกับกำลังบอกว่า การที่เธอมาปรากฏตัวในคลับของเพื่อนสนิทเขาในคืนนี้... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยสักนิด

...

พั้นซ์ขอตัวจากกลุ่มเพื่อนสาวออกมาเข้าห้องน้ำเพียงลำพัง ยังไม่ทันที่เธอจะเดินไปถึงประตูห้องน้ำ  มือหนาอันคุ้นเคยก็ยื่นออกมารวบจับข้อมือบางของเธอไว้แน่นแล้วดึงร่างเธอเข้าไปในมุมอับสายตา

"อ๊ะ..." พั้นซ์ส่งเสียงร้องเบาๆ แผ่นหลังบางถูกดันเข้าชิดผนังเย็น

ภีมแทรกขาข้างหนึ่งอยู่ระหว่างเรียวขาของเธอ มือข้างหนึ่งกดล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะกับผนัง ส่วนอีกข้างยกขึ้นบีบสันกรามของเธอไว้แน่น สายตาหลังกรอบแว่นตาจดจ้องมองใบหน้าของเธอด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนยากจะระงับ

"มาทำอะไร"

"บอกว่ามาดื่มกับเพื่อน แต่จงใจมาที่คลับของเพื่อนพี่ คิดว่าพี่ดูไม่ออกหรือไง"

"แล้วพี่ภีมดูออกไหมล่ะคะ" พั้นซ์ไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่กลับขยับสะโพกเบียดเข้าหาท่อนล่างของเขา

"พั้นซ์ก็แค่แวะมาดู... ว่าคุณหมอ เวลาอยู่กับเพื่อนตัวเอง จะแอบพาสาวที่ไหนมานั่งตักหรือเปล่า"

ภีมใช้นิ้วโป้งกดลงบนริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ

"พี่บอกแล้วใช่ไหม ห้ามแต่งตัวโป๊ ห้ามให้ผู้ชายคนไหนมอง... แล้วดูชุดที่เราใส่คืนนี้สิ"

สายตาเขามองต่ำลงที่เกาะอกเข้ารูปที่เว้าหน้าอกและเปิดหลังจนแทบไม่เหลืออะไรให้ปิดบัง ภีมใช้มือยกขาข้างหนึ่งขึ้นเพิ่มความแนบชิดขึ้น

"แล้วไง กลัวตายล่ะ" พั้นซ์สวนกลับ น้ำเสียงกระเส่า แขนเรียวที่ถูกกดไว้พยายามดิ้นขยุกขยิกเพื่อหาทางหลุด

ภีมไม่พูดอะไรต่อ เขาก้มลงบดจูบลงบนริมฝีปากของเธอทันที ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปรับความขมในช่องปากเธออย่างเอาแต่ใจ มืออีกข้างเลื่อนลงไปบีบเคล้นสะโพกงอนงามผ่านเนื้อผ้าเดรสอย่างแรงจนพั้นซ์รู้สึกเจ็บจี๊ด

เสียงครางอุดอู้ของพั้นซ์ถูกกลืนหายไปในลำคอ เธอเกร็งรับสัมผัส ความตื่นเต้นจากการถูกดันชิดผนังในที่สาธารณะ ปลุกความต้องการในกายเธอให้พุ่งสูงขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่