Mag-log inShare
บทที่ 10 บังเอิญที่ไม่บังเอิญ
Petsa ng paglalathala:
2026-08-14 00:25:22ภาคินวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะก่อนจะยกมือขึ้นกวักนิ้วสองทีให้พนักงานที่ยืนเฝ้าประตู ไม่นาน ประตูก็ถูกเปิดออก หญิงสาวหน้าตาสวยเฉียบในชุดสายเดี่ยวสั้นเข้ารูปสามคนเดินก้าวเข้ามาในห้อง"เอ้า มากันแล้ว" ภาคินอ้าแขนต้อนรับสาวสวยคนหนึ่งที่เดินตรงเข้ามาทอดกายลงนั่งข้างๆ มันอย่างคุ้นเคย "เบื่อฟังพวกเพ้อรัก หาอะไรชื่นใจๆ ดูดีกว่า"
ไทเลอร์แค่นหัวเราะในลำคอ โบกมือปฏิเสธหญิงสาวอีกคนที่กำลังจะเดินเข้ามาหา
"กูไม่เอา มึงเล่นไปคนเดียวเลยไอ้ภาคิน"
"มึงนี่มันตัวกร่อยจริงๆ" ภาคินสบถขำๆ พลางใช้นิ้วเรียวเกี่ยวสายเดี่ยวตรงไหล่ของสาวข้างกายเล่น
เม้มปากจะบอกไม่เอาแต่พอหญิงสาวคนหนึ่งขยับเข้ามานั่งข้างๆ กลับไม่ปฏิเสธ มือเธอไปช่วยยกขวดเหล้ารินใส่แก้วให้อย่างเอาอกเอาใจ
ไทเลอร์เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ ยอมปล่อยให้เธอนั่งคลอเคลียข้างกาย ส่วนดีแลนร้ายกว่านั้นจับหญิงสาวลุคใสๆ ที่ยืนอยู่ใกล้มานั่งบนตักเขา คลอเคลียกันอย่างไม่สนสายตาใคร
"แหม่ เพื่อนกูแต่ละคนบอกไม่เอา พอกูเอามาก็ใส่ยับอยู่ดี"
"แล้วมึงล่ะไอ้ภีม สนใจสักหน่อยไหม ถือว่าผ่อนคลาย"
"กูขอตัว" ภีมวางแก้วที่เหลือเพียงน้ำแข็งละลายลงบนโต๊ะ ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่
"กูจะกลับแล้ว"
"เห้ย อะไรของมึงวะไอ้ภีม เพิ่งจะสี่ทุ่มเองนะ"
"คิดถึงเมีย" ภีมตอบสั้นๆ ได้ใจความ
"คิดถึงเหี้ยไร เมียมึงไม่อยู่" ภาคินสวนกลับ
"มึงบอกเองว่าน้องพั้นซ์ออกไปกินข้าวกับเพื่อน มึงกลับไปคอนโดตอนนี้ก็ได้แต่นอนกอดหมอนข้างคนเดียวอยู่ดี จะรีบกลับไปทำไม วางฟอร์มทำเป็นคุณหมอติดเมียไปได้"
ดีแลนที่นั่งไซ้คอสาวอยู่ได้ยินก็กระตุกยิ้มมุมปาก
ภีมไม่ได้ตอบคำถามของภาคิน เขายันกายลุกขึ้นยืน สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นกวาดมองผ่านกระจกใสลงไปยังผู้คนด้านล่างที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะแสงสีเสียงยามค่ำคืน
สายตาของเขามองไปยังร่างเพรียวบางในชุดเดรสเกาะอกเข้ารูปตัดกับผิวขาวซีด กำลังยืนถือแก้วค็อกเทลพูดคุยหัวเราะอยู่กับกลุ่มเพื่อนสาวสี่คน
ไอริส นารา เชอร์รี่ และกวาง ที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะเพลง และพั้นซ์ที่นั่งอยู่โต๊ะ สายตาของผู้ชายหลายคนในบริเวณนั้นชายมองมาอย่างไม่ขาดสายเธอ
ภีมหยุดนิ่ง สายตาจดจ้องมองเรือนร่างของแฟนสาวไม่คลาดสายตา ทว่ามันกลับยิ่งดูยั่วยวนจนน่าหงุดหงิด
พั้นซ์ที่กำลังนั่งดื่มค่อยๆ หมุนตัว เงยหน้าขึ้นมองตรงมายังชั้นบนราวกับรู้ว่ามีสายตากำลังจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว
และในระยะห่างระหว่างชั้นล่างกับชั้นบนสุด... สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกันเข้าอย่างจัง
พั้นซ์ไม่ได้แสดงสีหน้าตกใจแม้แต่น้อย ริมฝีปากอิ่มที่ทาด้วยลิปสติกสีแดงสดค่อยๆ ส่งยิ้มมาให้เขา รอยยิ้มของเธอราวกับกำลังบอกว่า การที่เธอมาปรากฏตัวในคลับของเพื่อนสนิทเขาในคืนนี้... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยสักนิด
...
พั้นซ์ขอตัวจากกลุ่มเพื่อนสาวออกมาเข้าห้องน้ำเพียงลำพัง ยังไม่ทันที่เธอจะเดินไปถึงประตูห้องน้ำ มือหนาอันคุ้นเคยก็ยื่นออกมารวบจับข้อมือบางของเธอไว้แน่นแล้วดึงร่างเธอเข้าไปในมุมอับสายตา
"อ๊ะ..." พั้นซ์ส่งเสียงร้องเบาๆ แผ่นหลังบางถูกดันเข้าชิดผนังเย็น
ภีมแทรกขาข้างหนึ่งอยู่ระหว่างเรียวขาของเธอ มือข้างหนึ่งกดล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะกับผนัง ส่วนอีกข้างยกขึ้นบีบสันกรามของเธอไว้แน่น สายตาหลังกรอบแว่นตาจดจ้องมองใบหน้าของเธอด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนยากจะระงับ
"มาทำอะไร"
"บอกว่ามาดื่มกับเพื่อน แต่จงใจมาที่คลับของเพื่อนพี่ คิดว่าพี่ดูไม่ออกหรือไง"
"แล้วพี่ภีมดูออกไหมล่ะคะ" พั้นซ์ไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่กลับขยับสะโพกเบียดเข้าหาท่อนล่างของเขา
"พั้นซ์ก็แค่แวะมาดู... ว่าคุณหมอ เวลาอยู่กับเพื่อนตัวเอง จะแอบพาสาวที่ไหนมานั่งตักหรือเปล่า"
ภีมใช้นิ้วโป้งกดลงบนริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ
"พี่บอกแล้วใช่ไหม ห้ามแต่งตัวโป๊ ห้ามให้ผู้ชายคนไหนมอง... แล้วดูชุดที่เราใส่คืนนี้สิ"
สายตาเขามองต่ำลงที่เกาะอกเข้ารูปที่เว้าหน้าอกและเปิดหลังจนแทบไม่เหลืออะไรให้ปิดบัง ภีมใช้มือยกขาข้างหนึ่งขึ้นเพิ่มความแนบชิดขึ้น
"แล้วไง กลัวตายล่ะ" พั้นซ์สวนกลับ น้ำเสียงกระเส่า แขนเรียวที่ถูกกดไว้พยายามดิ้นขยุกขยิกเพื่อหาทางหลุด
ภีมไม่พูดอะไรต่อ เขาก้มลงบดจูบลงบนริมฝีปากของเธอทันที ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปรับความขมในช่องปากเธออย่างเอาแต่ใจ มืออีกข้างเลื่อนลงไปบีบเคล้นสะโพกงอนงามผ่านเนื้อผ้าเดรสอย่างแรงจนพั้นซ์รู้สึกเจ็บจี๊ด
เสียงครางอุดอู้ของพั้นซ์ถูกกลืนหายไปในลำคอ เธอเกร็งรับสัมผัส ความตื่นเต้นจากการถูกดันชิดผนังในที่สาธารณะ ปลุกความต้องการในกายเธอให้พุ่งสูงขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่
Pinakabagong kabanata
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 50 ตอนจบของเรื่องคือเรารักกันมาก
ปริมหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและฝืดคอ เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก เลือดสีสดเปรอะติดปลายนิ้ว ทว่าความเจ็บปวดทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดภายในใจ ผู้ชายคนที่เธอเพียรพยายามไขว่คว้ามาตลอดหลายปี ผู้ชายคนที่เธอคิดว่าเป็นของเธอมาโดยตลอด ไม่เคยมีเธออยู่ในสายตาเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว...นอกห้องรับรอง ภีมก้าวเท้าเดินออกมารับอากาศบริสุทธิ์ เขายกมือขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออก ถอดแว่นสายตากรอบบางออกเช็ดด้วยผ้าผืนเล็กช้าๆสำหรับเขา เรื่องของปริมไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่แม้จะเรียกเป็นความสัมผัสอะไรได้เลยด้วยซ้ำมันเป็นเพียงเรื่องที่น่ารำคาญ การถูกกำหนดให้เดินตามกรอบเดิมๆ การถูกบีบให้ต้องรับบทลูกชายผู้สมบูรณ์แบบของตระกูลใหญ่ นั่นต่างหากคือสิ่งที่ทำให้เขาสะอิดสะเอียนที่สุดเข็มนาฬิกาบนหน้าปัดรถยนต์บอกเวลาเกือบเที่ยงคืน ภีมขับมาถึงคอนโด เปิดประตูห้องเข้ามาเงียบๆ ภาพตรงหน้าคือร่างเพรียวบางของพั้นซ์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวยาวของเขานอนอยู่บนฟูกหนาภีมก้าวขึ้นไปบนเตียงช้าๆ แรงกดของฟูกทำให้ร่างบางขยับตัวเล็กน้อย พั้นซ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น มางัวเงียเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของแฟน
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 49 ความรักมักทำให้คนเป็นบ้า
ภายในห้องรับรองส่วนตัวที่ ปริงนั่งลงบนเก้าอี้ ข้างกายมีชายในชุดเสื้อยืดและกางเกงสแล็กธรรมดา เขาเป็นสายสืบที่เธอว่าจ้าง"รายงานล่าสุดครับคุณปริม... คุณภีม กลับมาแล้วครับ"ทันทีที่ได้ยินว่าเขากลับมาแล้ว แววตาของปริมก็ทอประกายความหวังขึ้นมา หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความดีใจ นึกว่าในที่สุดเขาก็ยอมจำนนและกลับมาหาเธอสักที รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนมุมปากของเธอทว่า... ประโยคต่อมา เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สีหน้ามีความลังเล ไม่กล้าจะเอ่ยคำพูดถัดไปออกมา"แต่ว่า... คุณภีม... ไม่ได้กลับมาคนเดียวครับ" เขาเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม"เขาพาผู้หญิงคนนั้นกลับมาด้วย และพาเธอไปพบคุณภากรก่อนที่เขาจะพาผู้หญิงคนนั้นขึ้นรถแล้วพากลับไปที่คอนโดส่วนตัวครับ"สิ้นคำรายงาน รอยยิ้มบนใบหน้าของปริมก็หายไปเขายืนนิ่งเงียบ แอบปรายสายตามองปริม เธอค่อยๆ ยกเรียวนิ้วขึ้นมากัดปลายเล็บตัวเองอีกแล้ว เธอกัดมันซ้ำๆ ฟันคมขบลงบนเล็บจนเนื้อบริเวณโคนเล็บฉีก แต่เธอกลับนิ่งเฉยราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆดวงตาคู่สวยจ้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า ก่อนที่เธอจะพึมพำคนเดียวออกมาด้วยน้ำเสียงเบา"แม่มันไ
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 48 ทำได้เพียงเท่านี้
ไม่นานนัก... แม่ของปริมก็มาเยือนยันบ้านของภากรภายในห้องรับรอง ภากรนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ โดยมีเรวตี ผู้เป็นแม่ของภีม นั่งอยู่ข้างๆ แม่ปริมเหลือบสายตามองเรวตีครู่หนึ่ง สายตานั้นแฝงรอยดูแคลน ก่อนจะละสายตากลับมามองภากรพร้อมรอยยิ้มหวาน"สวัสดีค่ะคุณภากร วันนี้ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่มาพบโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า""มีอะไรก็พูดมาเถอะ" ภากรเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะโดยไม่เว้นจังหวะให้เกริ่นนำแม่ปริมเริ่มเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงน่าสงสารและกังวลใจ พูดถึงเรื่องงานแต่งที่กำลังจะมาถึง อ้างถึงข่าวลือเรื่องผู้หญิงที่มาเกาะแกะภีมที่อาจส่งผลกระทบต่อหน้าตาของทั้งสองบ้าน เธอพยายามใช้คำพูดโน้มน้าวให้ภากรใช้วิธีเด็ดขาดดึงภีมกลับเข้าสู่กรอบที่ควรจะเป็นตลอดการสนทนา เรวตีนั่งฟังอยู่ข้างๆ โดยไม่เปิดปากพูดหรือแสดงความคิดเห็นแม้แต่น้อย ใบหน้าของเธอเรียบนิ่งและสงบราวกับไร้ตัวตนในห้องแห่งนี้เมื่อการเจรจาเสร็จสิ้นและแม่ปริมได้คำมั่นสัญญาจากภากร เธอจึงยกยิ้มพึงพอใจแล้วขอตัวกลับไปเรวตีเงยหน้าขึ้นมองสามีเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากพึมพำออกมาเสียงเบา"คุณคะ..."ภากรหันหน้ามาตามเสียงเรียก แต่กลับไม่ได้มองหน้าเธอ
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 47 เหมือนกำลังจะถูกแย่ง
ภายในห้องนอนกว้างขวางของบ้านพักตระกูลใหญ่ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงแอร์ทำงาน ปริมเลื่อนตัวลงไปนั่งจมอยู่บนโซฟาหรูหรา ข้างๆ กายมีกระเป๋าแบรนด์เนมวางทิ้งไว้โดยไม่ใส่ใจ ใบหน้าที่เคยผ่านการแต่งแต้มมาอย่างประณีตบัดนี้มีรอยคราบน้ำตาแห้งกรังเปรอะเปื้อนอยู่บนแก้มดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งทอดมองออกไปไร้จุดหมาย ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อย สายตาจดจ่ออยู่กับปลายนิ้วมือของตัวเอง ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ยกนิ้วขึ้นมากัดปลายเล็บแกร่กๆเสียงกัดเล็บดังแผ่วเบา ปริมขบฟันลงบนเล็บที่เพิ่งผ่านการดูแลมาอย่างดีจนมันฉีกขาดทีละนิด ความเจ็บแสบเล็กๆ ที่ปลายเล็บไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกตัวเลยสักนิด ในหัวของเธอยังคงหมุนเวียนอยู่กับคำพูดสุดท้ายของภีมก่อนที่เขาจะเปิดประตูเดินจากไป'ถ้าปริมคิดจะใช้คุณภากรมาบีบผม วันงานแต่งงาน... ก็อย่าหวังว่าผมจะไปงาน'เธอรู้ดียิ่งกว่าใครว่าภีมเป็นคนพูดจริงทำจริง ถ้าเขาสัญญาว่าจะไป เขาก็จะไป แต่ถ้าเขาเอ่ยปากว่าจะไม่ไป... ต่อให้เป็นคุณภากรเขาก็คงไม่กลัว"ทำไม... ทำไมต้องเป็นมัน..."ปริมพึมพำออกมา เธอเพิ่มแรงขบกัดปลายนิ้วจนกระทั่งหนังบริเวณโคนเล็บเริ่มฉีก เลือดสดๆ สีแดงค่อยๆ ซึม
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 46 ยอมทุกอย่าง
ย้อนกลับไปหลายวันก่อนหน้า...พั้นซ์ขับรถยนต์ส่วนตัวไปสถานที่หนึ่งใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำพั้นซ์ดับเครื่องยนต์ ก้าวลงจากรถพร้อมกับถอนหายใจยาว พยายามปรับสีหน้าและอารมณ์ให้เป็นปกติที่สุดเมื่อก้าวผ่านประตูเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ เธอกวาดสายตาไปเห็นหญิงวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเค้าความสวยเหมือนเธอไม่มีผิด เธอกำลังนั่งในห้องรับแขก ทันทีที่เสียงก้าวเท้าดังขึ้น เธอก็เงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือใคร ดวงตาคู่สวยก็ฉายแววตกใจ"พั้นซ์!"เธอลุกขึ้นทันที เดินตรงเข้ามาหาสวมกอดลูกสาวไว้แน่นด้วยความคิดถึงอย่างสุดซึ้ง พั้นซ์ยกแขนขึ้นกอดตอบผู้เป็นแม่ อ้อมกอดที่อบอุ่นทำให้ความเครียดลดลงเล็กน้อย"มาได้ยังไงลูก ไม่เห็นบอกแม่ก่อนเลย" แม่ผละออก มือเรียวลูบแก้มลูกสาวด้วยความรักใคร่"พั้นซ์ตั้งใจมาหาแม่ค่ะ" พั้นซ์ยิ้มบางๆ "ขอโทษนะคะแม่ ที่พั้นซ์มาแบบไม่ได้บอกล่วงหน้า แล้วก็ไม่ได้เอาอะไรมาฝากเลย""โธ่ ลูกคนนี้" แม่ยิ้มทั้งน้ำตาคลอ "แค่พั้นซ์ยอมกลับมาบ้าน แค่ได้เห็นหน้าลูก แม่ก็ดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว จะเอาของฝากอะไรอีก"พั้นซ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ตัดสินใจเอ่ยถามถึงคนสำคัญอีกคนในบ้าน "แล้ว
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 45 ตามจนเจอ
คันเร่งถูกกดจมมิดตลอดเส้นทาง ภีมไม่แวะพัก ไม่กิน ไม่นอน นัยน์ตาหลังกรอบแว่นจดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้าและความตั้งใจเดียวในหัว จุดหมายปลายทางคือบ้านพักตามหมุดปักในแผนที่พั้นซ์เดินถือถ้วยกาแฟออกมายืนรับลมทะเลที่ลานหน้าบ้าน อย่างสบายอารมณ์แต่ความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเห็นรถยนต์คันหนึ่งขับมาจอดหน้าบ้านถ้วยกาแฟในมือแทบร่วงหล่นพื้น ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ต สายตาเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนก้าวลงมาจากรถ ภีม... ผู้ชายที่เธอพยายามหนีมาตลอดหลายเดือน พั้นวางแก้วกาแฟลงภีมก้าวเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว สายตาจ้องมองใบหน้าสวยเนียนที่เขาเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกวัน"ยังไม่ตายอีกเหรอ" พั้นซ์เค้นเสียงถาม รอยยิ้มเย้ยหยันยกขึ้น"คิดว่าก้าวออกจากชีวิตพี่ได้ง่ายๆ เหรอพั้นซ์" ภีมเอ่ยเสียงต่ำพลางคว้าข้อมือเธอไว้แน่นทันทีแรงบีบที่ข้อมือทำเอาพั้นซ์ต้องกัดฟันแน่น แต่สายตาที่เธอมองศัลยแพทย์หนุ่มตรงหน้ากลับไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย "อยากไปหาใครก็ไปสิ จะมาวุ่นวายทำไมอีก!" พั้นซ์ตวาดใส่หน้า สะบัดแขนสุดแรงจนหลุด ก่อนจะหันกลับมาตบหน้าเขาเต็มแรงเพียะ!ภีมถูกแรงตบจนหน้าหัน แต่เขากลับค่อยๆ หันใบหน้ากลับมา นิ้วเรีย
Maaari mong magustuhan
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี111.3K viewsเล่ห์รักพายุร้าย
Re-match I รีแมทช์86.3K viewsเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.8K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา375.3K viewsหย่า…มารักฉันเลย
เบลล่า28.1K viewsComeback เมื่อรักหวนคืน | ซันxกรีน
พิชา - Phicha211 viewsยามความรักมอดไหม้เหลือเพียงเถ้าธุลี
เพลิงพนา1.5K viewsครามคนเลว
ทิพยเวช105 views
