บทที่ 9 แก๊งตัวพ่อ

คลับหรูใจกลางเมือง ผู้คนหนาแน่นอยู่ด้านล่าง แต่ในโซนกระจกชั้นบนที่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเจ้าของคลับ

ภีมในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก นั่งเอนหลังพิงเบาะยาวอย่างสบายอารมณ์ เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบเบาๆ สายตาหลังกรอบแว่นดูผ่อนคลายอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก ข้างกายเขามีเพื่อนสนิทอีกสามคนนั่งล้อมวงกันอยู่

ดีแลน ประธานบริหารหนุ่มเจ้าของคลับแห่งนี้และเครืออสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟา

ไทเลอร์ เจ้าของสนามแข่งรถและธุรกิจนำเข้าซูเปอร์คาร์ นั่งไขว่ห่างรินเหล้าลงแก้วตัวเอง เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมลงมาสามเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกแน่น

ส่วน ภาคิน เจ้าของเครือโรงแรมหรูและคาสิโน นั่งยิ้มแพรวพราวอยู่อีกฝั่ง รูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวสบายๆ นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ขึ้นมาจุด

"ลมอะไรหอบมึงออกจากคลินิกวะหมอ" ไทเลอร์ทักขึ้นเป็นคนแรก

"ปกติเรียกเท่าไหร่ก็บอกติดเคส ไม่ก็ต้องรีบกลับไปนอน วันนี้เสือกมานั่งดื่มกับพวกกูได้"

"เคสเสร็จหมดแล้ว" ภีมตอบเรียบๆ ยิ้มมุมปากน้อยๆ "อีกอย่าง... เมียไม่อยู่"

"อ้ออออ เมียไม่อยู่ ถึงว่าหน้าตาดูอารมณ์ดีแปลกๆ" ไทเลอร์พยักหน้ารับ ก่อนจะชี้ไปที่ลำคอของภีม

"แล้วนั่นคอไปโดนแมวที่ไหนข่วนมา"

ภาคินถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ สายตาแพรวพราวจ้องมองรอยข่วนบนคอภีมอย่างจับผิด

"แมวพันธุ์ไหนจะข่วนลึกขนาดนั้น" ภาคินแซวขึ้นทันควัน น้ำเสียงล้อเลียน

"ดูทรงแล้วน่าจะเป็นแมวยั่วสวาทมากกว่า เล็บยาวขนาดนี้ แถมรอยแดงที่ปกเสื้ออีก... หมอมันโดนเมียจัดหนักมาแน่ๆ"

"อือ" ภีมไม่ได้ปฏิเสธ เขายกแก้วขึ้นจิบเหล้ารสเข้มเข้าคอเรียวๆ

"ฝีมือพั้นซ์"

"โห้ ยอมรับหน้าตาเฉยเลย" ภาคินหัวเราะร่า

"ระดับหมอภีม ศัลยแพทย์ตกแต่งอันดับหนึ่ง โดนผู้หญิงข่วนคอจนเป็นรอย ถ้าคนไข้เห็นเขาไม่ตกใจกันหมดหรอ"

"คนไข้ไม่ถามหรอก และก็ห้ามถามด้วย" ภีมสวนกลับเรียบๆ แต่สายตาหลังกรอบแว่นแฝงคำขู่ไว้กลายๆ

"อีกอย่าง... รอยข่วนแค่นี้ แลกกับความฟิน ก็ถือว่าคุ้ม"

"เบาหน่อย คลั่งรักจนน่าหมั่นไส้" ไทเลอร์สบถเบาๆ พลางยกแก้วเพียวๆ ดื่มรวดเดียวหมด

"กูเห็นมึงช่วงนี้แล้วเลี่ยนว่ะ มีเมียแล้วเปลี่ยนไปเยอะนะมึง"

"มึงก็หาบ้างสิไอ้ไท" ภาคินหันไปพูดเย้าเพื่อน

"สนามแข่งมึงออกจะกว้าง พริตตี้ก็นมเป็นนม ตูดเป็นตูด เลือกสักคนมาควงแก้ขัดดิ"

"น่ารำคาญ น่าเบื่อ มีแต่พวกอยากได้เงินกูทั้งนั้น คุยไม่กี่คำก็อยากได้รถ อยากได้คอนโด กูรำคาญ"

"โห้ ตอนเขาอยู่กูไม่เห็นมึงพูดงี้เลย" ภาคินเอ่ยแซว

"แล้วที่ยังไม่เอาใครจริงจังเนี่ย..." ดีแลนที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น สายตาจ้องมองไทเลอร์

"เพราะยังไม่อยากมีใคร หรือลืมแฟนเก่าไม่ได้"

ไทเลอร์ชะงักมือที่กำลังจับขวดเหล้า ก่อนจะเค่นหัวเราะกลบเกลื่อน

"แฟนเก่าเหี้ยไร กูลืมไปนานแล้วเหอะ"

"ลืมแต่เสือกไม่ยอมลบรูปในโทรศัพท์" ภาคินได้ทีขยี้ซ้ำ ยิ้มกวนประสาท

"ไอ้ภาคิน มึงอยากปากแตกไหม" ไทเลอร์ชูหมัดขู่ หน้าตึงขึ้นมาทันที

"เรื่องของกู มึงไม่ต้องเสือก"

"เอ้า กูแค่ห่วงเพื่อน" ภาคินหัวเราะ ไม่ได้เกรงกลัวหมัดของไทเลอร์เลยสักนิด

"เห็นมึงเอาแต่บ้างาน ดริฟต์รถไปวันๆ นึกว่าเหงา"

"กูไม่เหงา และกูก็ชอบชีวิตแบบนี้" ไทเลอร์พูดตัดบท ก่อนจะหันไปหาดีแลนเพื่อเปลี่ยนประเด็น

"แล้วมึงล่ะไอ้ดีแลน ได้ข่าวว่าช่วงนี้เด็กนักศึกษาสาวที่มึงไปรับไปส่งถึงคณะเป็นยังไงบ้างวะ"

"แล้วมึงล่ะไอ้ดีแลน" ภาคินหันมาหาประธานบริหารคลับหนุ่มลุคเย็นชา

"เรื่องแม่สาวนักศึกษาคนนั้นน่ะ"

พอนึกถึงเรื่องนี้ ภีมก็หันไปมองดีแลนเช่นกัน

"เด็กคนนั้น รู้ตัวหรือยังว่ามึงตามเฝ้าอยู่"

"ยัง" ดีแลนตอบสั้นๆ สายตาที่เคยเย็นชากลับฉายแววอ่อนลงเล็กน้อย

"ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมึงสนใจผู้หญิงคนไหน พอเจอเด็กมหาวิทยาลัยคนเดียว ถึงกับนั่งเพ้อทุกวัน"

"จริง" ไทเลอร์เสริม พลางแค่นหัวเราะ

"มัวแต่รอ ระวังหมาวัดหิ้วไปแดกนะมึง" ภาคินเตือน

"เด็กสมัยนี้ยิ่งไวไฟ อยู่ด้วย ไม่รีบเดี๋ยวก็โดนเด็กคณะเดียวกันคาบไปกินหรอก"

"ถ้าใครกล้าแตะ" ดีแลนสบตาเพื่อน นัยน์ตาสีเข้มวาวขึ้นด้วยความรุนแรง

"แค่เดินเข้าไปคุยก็ร้องละ"

"มึงคุยหรือมึงขู่เด็ก" ไทเลอร์หัวเราะขบขัน

"คนหนึ่งก็มีเมีย อีกคนก็แอบชอบนักศึกษา มีแต่ไอ้ภาคินเนี่ยแหละที่รอดตัวเดี่ยว"

"กูบอกแล้วไง ชีวิตโสดมันสบาย" ภาคินยกแก้วขึ้นชนกับไทเลอร์

"ไม่มีเรื่องปวดหัว ไม่มีใครมานั่งคุม"

"แล้วมึงล่ะภีม" ดีแลนหันมาถามศัลยแพทย์หนุ่ม

"เรื่องหมออัญ ย้ายเข้ามาทำงานที่คลินิกมึงแบบนี้ น้องพั้นซ์เขาไม่วีนแตกเหรอ"

"วีนสิ" ภีมตอบ ยิ้มมุมปากเบาๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์หน้าห้องตรวจ

"เมื่อบ่ายก็เพิ่งมาสร้างเรื่อง"

"เชี่ย! จริงดิ!" ภาคินทำตาโต สนใจขึ้นมาทันที

"ตบกันเลยป่ะมึง"

"ไม่ได้ตบ" ภีมจิบเหล้า

"พั้นซ์แค่ใช้คำพูดนิดหน่อย แต่อัญก็หน้าเสียจนเดินหนีไปเอง"

"น่าสนใจว่ะ" ไทเลอร์หัวเราะ

"กูชอบเมียมึงตรงนี้แหละไอ้ภีม ไม่ยอมคนดี ร้ายมาร้ายกลับ"

"น้องพั้นซ์เหมาะกับมึงที่สุดแล้ว แต่ก็ระวังอัญไว้หน่อยแล้วกัน"

"กูจัดการเองได้" ภีมตอบเสียงนิ่ง