บทที่ 3

ดนัยเงยหน้าขึ้นมองสบตาอิทธิพล แปลกใจเล็กน้อย—เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่อิทธิพลพูดอะไรบางอย่างที่เหมือนจะเข้าข้างเธอ

แต่ก่อนที่เธอจะทันเข้าใจความหมายของเขา อิทธิพลก็ก้าวเข้ามาใกล้อีก สีหน้าเย็นชายังคงไม่เปลี่ยน

“อย่าปล่อยให้ตัวเองถูกใช้งานเหมือนคนรับใช้ ตำแหน่งของเธอในบ้านหลังนี้คือสะใภ้ตระกูลเกียรติ”

ดนัยรีบก้มหน้าลง นิ้วมือทั้งสองข้างบีบเข้าหากันแน่น “คะ...ค่ะ พี่” เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยินเพราะความประหม่า

อิทธิพลก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว ใกล้พอที่จะทำให้หัวใจของดนัยเหมือนกระดอนขึ้นมาถึงลำคอ—ลมหายใจของเธอสะดุดไปทันที

สายตาของพี่เขยเย็นชาเหลือเกิน ราวกับกำลังมองทะลุเธอไปถึงข้างในทีละชั้น เหมือนเขาสามารถอ่านทุกอย่างที่หญิงสาวพยายามซ่อนไว้ได้ทั้งหมด

“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” อิทธิพลถามสั้น ๆ น้ำเสียงไม่ได้อ่อนหวาน แต่เพราะแบบนั้นเอง คำถามนี้กลับยิ่งแทงใจมากกว่าเดิม

ดนัยรีบส่ายหน้า แต่ดวงตาที่บวมเล็กน้อยของเธอไม่อาจโกหกผู้ชายตรงหน้าได้

อิทธิพลหรี่ตาลง สีหน้าของเขาแทบอ่านไม่ออก “เธอเพิ่งร้องไห้มา”

นั่นไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำยืนยัน เพราะความจริงแล้ว ดนัยเพิ่งร้องไห้มาจริง ๆ

ดนัยนิ่งแข็งไปทั้งตัว กลั้นหายใจไว้ กลัวว่าตัวเองจะตอบผิด ขณะที่อิทธิพลยังคงมองเธอด้วยสายตาเย็นชา คมกริบ—แต่กลับเหมือนมีความห่วงใยเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ข้างใน

อิทธิพลยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงของอินทิราที่อยู่นอกบ้านก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศตึงเครียดนั้น

“พี่อิทธิพล ไปกันเถอะค่ะ! เดี๋ยวลลิตาสาย!”

เสียงนั้นดังชัด และในวินาทีนั้นเอง ดนัยก็เห็นกรามแข็งแรงของอิทธิพลขบแน่น—ราวกับคำพูดที่เขากำลังจะพูดเมื่อครู่ถูกบังคับให้กลืนกลับลงไป

ชายคนนั้นก็หันหลังแล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทิ้งห้องโถงกลางบ้านไว้ เพื่อออกไปตามภรรยาและลูกสาวของเขา

เมื่อเงาของอิทธิพลหายลับไปจากสายตาจริง ๆ ดนัยถึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก—ราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากแรงบีบรัดบางอย่างที่กดทับหน้าอกของเธอมาตลอด

_____

คืนนั้น ทั้งครอบครัวกลับมารวมตัวกันที่โต๊ะอาหารดั่งเช่นทุกวัน แต่ครั้งนี้มีบางอย่างต่างออกไป—เก้าอี้ของดนัยว่างเปล่า และการไม่ปรากฏตัวของเธอก็ดูเด่นชัดท่ามกลางเสียงช้อนส้อมที่ดังเบา ๆ

คนทั้งครอบครัวต่างมีนิสัยเย็นชาและไม่ค่อยสนใจใคร ไม่มีใครมีท่าทีสดใสร่าเริงเลยสักคน ยกเว้นดนัย แต่น่าเสียดายที่หญิงสาวไม่ค่อยมีโอกาสได้พูดมากเท่าสมาชิกคนอื่น ๆ ในบ้าน

“เมียแกอยู่ไหน มนู?” ชมพูนุทถามลูกชายคนเล็ก พลางเหลือบมองมนูอย่างมีความหมาย

มนูสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อแม่ถามเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คงกินไปก่อนแล้วมั้งครับ แม่”

“งั้นเหรอ?” ชมพูนุทพูดอย่างไม่ค่อยเชื่อ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

“อืมครับ” มนูตอบสั้น ๆ ก่อนจะกินมื้อเย็นต่ออย่างนิ่ง ๆ

“แกเป็นสามีแท้ ๆ แต่ทำไมถึงอ่อนแบบนี้นะ มนู?” ชมพูนุทพูดเหน็บ น้ำเสียงนุ่มนวล แต่คำพูดกลับแสบคม

ช่วงเวลาแบบนี้เป็นสิ่งที่มนูเกลียดที่สุด ทุกครั้งที่แม่เริ่มพูดแบบนั้น ท้องของเขาจะรู้สึกเกร็งขึ้นมาทันที

ไม่ใช่แค่เพราะคำพูดที่แทงใจ แต่เพราะพี่ชายทั้งสองคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล ราวกับเป็นพยานเงียบ ๆ ว่าเขามักจะเป็นลูกที่บกพร่องในสายตาแม่เสมอ

ความสนใจของแม่มักเทไปให้พี่ชายของเขามากกว่า และน่าเศร้าที่ชีวิตแต่งงานของเขาก็ถูกมองว่าเป็นความล้มเหลวที่เป็นความผิดของเขาทั้งหมด

รวมถึงการมีภรรยาอย่างดนัยด้วย

ภรรยาที่ในสายตาแม่ของเขา เกิดมาจากครอบครัวยากจน การศึกษาต่ำ จนมักถูกภรรยาของพี่ชายทั้งสองปฏิบัติราวกับเป็นคนรับใช้

หญิงสาวคนนั้นมักจะเชื่อฟังเสมอ เงียบเสมอ ทำให้เขาดูน่าอับอายยิ่งกว่าเดิมเมื่อเทียบกับพี่ชายทั้งสองคนที่มีภรรยามาจากครอบครัวมีฐานะ

มือของมนูกำแน่นอยู่บนโต๊ะจนข้อนิ้วซีดขาว สีหน้าหงุดหงิดนั้นเขาพยายามซ่อนไว้ แต่ก็ยากเหลือเกินเมื่อชมพูนุทยังพูดไม่จบ

“แกเป็นหัวหน้าครอบครัวในชีวิตแต่งงานของแกนะ” ชมพูนุทพูดต่ออย่างใจเย็น “แค่ดูแลเมียคนเดียวก็ยังทำไม่ได้ หัดดูพี่ ๆ ของแกไว้บ้าง”

พี่ชายทั้งสองคนที่ถูกเอ่ยถึง—อิทธิพลและกมล—เพียงเหลือบมองน้องชายแวบหนึ่ง ก่อนจะกินมื้อเย็นของตัวเองต่อไป

ส่วนพี่สะใภ้ทั้งสองคน—อินทิราและกนก—ก็นิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไร เห็นได้ชัดว่าพวกเธอกลั้นหายใจทุกครั้งเมื่อบทสนทนาอ่อนไหวแบบนี้เริ่มขึ้น

มนูก้มหน้าลงเล็กน้อย กรามขบแน่น

“ครับ แม่” เขาตอบสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบนิ่ง

สิบห้านาทีต่อมา มื้อเย็นก็จบลง

สมาชิกครอบครัวทยอยกลับไปที่ห้องของตัวเอง เพื่อพักผ่อนต่อหลังจากเหนื่อยจากการทำงานมาตลอดครึ่งวัน—รวมถึงมนูด้วย

ตอนที่ชายหนุ่มผลักประตูห้องเข้าไป สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของดนัยที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา จ้องโทรศัพท์มือถือพลางพยายามปลอบใจตัวเองให้สงบลง

เสียงฝีเท้าของมนูดังหนักแน่นและกดดัน โดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาคว้าโทรศัพท์มือถือออกจากมือดนัย แล้วขว้างลงพื้น เสียงแตกกระจายดังไปทั่วห้อง

เพล้ง!

“พี่...!” ดนัยสะดุ้งโหยง ร่างกายลุกขึ้นนั่งโดยอัตโนมัติ ดวงตาเบิกกว้าง ลมหายใจติดขัด

“ตายแล้ว พี่เป็นอะไรไปคะ?” เสียงของเธอเบา แทบเป็นแค่เสียงกระซิบ

มนูไม่ตอบ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ดวงตากลับมืดสนิท เต็มไปด้วยความโกรธเย็นเยียบจนทำให้อากาศในห้องอึดอัดขึ้นมา

เขาหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วโยนลงบนตักของดนัย

“ไปพบผู้ชายคนนี้” เขาพูด น้ำเสียงต่ำแต่คมกริบ “แล้วนอนกับเขาจนกว่าเธอจะท้อง”