เสพติดอ้อมกอดพี่เขย

หลังจากมื้อเช้าวันนั้นจบลงท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด ตอนนี้ดนัยก็หันมาล้างจานที่ทุกคนในบ้านใช้กินข้าวกันเมื่อครู่ดนัยกดฟองน้ำลงบนจานแรงเกินไป ราวกับว่าการขัดคราบบนจานให้หายไป จะช่วยลบเสียงเยาะเย้ยของแม่สามีออกจากหูของเธอได้น้ำตาที่ไหลลงมาหยดปนไปกับฟองสบู่ เธอสะอื้นเบา ๆ ไหล่สั่นตามแรงกดดันและคำขาดเรื่องกำหนดเวลาสามเดือนให้เธอตั้งท้องจู่ ๆ ก็มีสัมผัสอ่อนโยนแตะลงบนแผ่นหลังของเธอ ดนัยสะดุ้ง แล้วรีบใช้แขนเช็ดน้ำตาออก“คุณหนูดนัย...” เสียงของป้านิธา—แม่บ้านของครอบครัวนี้ดังขึ้น—มันฟังดูอบอุ่นและเวทนา ขณะลูบแขนดนัยเบา ๆ“พอเถอะค่ะ คุณหนู อย่าร้องไห้เลย น้ำตาของคุณหนูดนัยมีค่าเกินกว่าจะร้องไห้ให้กับคำพูดของพวกเขาทุกคน รวมถึงคุณผู้หญิงด้วย” ป้านิธากระซิบ พร้อมดึงจานออกจากมือดนัย“มาเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าทำต่อเอง” ป้านิธาขอพลางรับงานไปทำแทนแต่ดนัยกลับดึงจานใบนั้นคืน “ไม่เป็นไรค่ะป้า เดี๋ยวดนัยทำให้เสร็จเอง”“พอแล้วค่ะ คุณหนู ให้ป้าทำเถอะ” ป้านิธาพูดแทรก “วางไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวป้าทำต่อเอง คุณหนูไปพักก่อนดีกว่า คงเหนื่อยมากแล้ว” เธอพูดเสียงเบาสุดท้ายดนัยก็วางจานท

“พี่...” ดนัยพึมพำเบา ๆ พลางลุกขึ้นจากที่นั่ง มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบนามบัตรใบนั้น “ทำไมต้องพูดเรื่องนี้อีกล่ะคะพี่?”“ทำไมงั้นเหรอ?” สายตาของมนูยิ่งคมขึ้น “อ้อ...นี่เธอคิดว่าที่ฉันพูดเมื่อเช้าแค่ล้อเล่นงั้นสิ? เธอคิดว่าฉันแค่ขู่เรื่องค่ารักษาพยาบาลของตาเธอหรือไง หืม?”ดนัยก้มหน้าลง นิ้วมือของเธอกำบัตรใบนั้นแน่นจนแทบยับ“พี่คะ แต่ว่า...ดนัยทำไม่ไหว” เสียงของเธอสั่นเครือ แทบไม่ได้ยิน “ดนัยทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ”มนูขยับเข้ามาใกล้ ฝีเท้าของเขานิ่งสงบ แต่กลับกดดันจนน่ากลัว จนแทบไม่มีระยะห่างระหว่างทั้งสองคน“เธอต้องทำให้ไหว” เขาพูดเสียงเย็น “เพราะเธอไม่มีทางเลือก”ดนัยเงยหน้าขึ้น ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “พี่...ขอร้องล่ะค่ะ อย่าบังคับดนัยแบบนี้เลย ถ้าเรื่องค่ารักษาพยาบาล ดนัย—”“หยุด”คำเดียว แต่ก็มากพอที่จะทำให้เธอเงียบลงมนูจ้องเธออยู่นาน สายตาคมกริบราวกับจะทะลุเข้าไปในอกของดนัยที่อึดอัดมาตั้งแต่เมื่อครู่“เธออยากรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงพูดเรื่องนี้ไม่เลิก?” น้ำเสียงของเขาต่ำลง เย็นชากว่าเดิม“เธอคิดว่ามันเป็นความผิดของใคร ที

“พี่คะ” ดนัยเรียกเสียงแผ่ว ตอนที่เธอกับสามีเดินเข้าห้องหลังมื้อค่ำมนูหันกลับมาทันที มองดนัยด้วยสายตาเย็นชาและคมกริบมุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ “ตอนนี้เก่งขึ้นนี่เธอน่ะ เธอรู้ว่าพี่อิทธิพลเป็นคนที่ทุกคนในบ้านนี้กลัวที่สุด ก็เลยไปขอให้เขาช่วยสินะ”ดนัยขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจคำพูดของสามี “พะ-พี่หมายความว่ายังไงคะ?”“ไม่ต้องแกล้งโง่!” มนูตวาดเสียงดัง น้ำเสียงสูงขึ้นอีกระดับเขายกมือขึ้น ชี้หน้าดนัยอย่างคมกริบ “เธอไปฟ้องพี่อิทธิพลมาใช่ไหม? เธอต้องไปบ่นกับเขาแน่ ๆ ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอเหนื่อยที่ถูกใช้เหมือนคนรับใช้”เพราะมนูเองก็รู้ดี ถึงแม้นิสัยของพี่ชายจะเข้มงวด แต่อิทธิพลเป็นคนใจอ่อนไม่ลงกับคนที่มาหาเขาพร้อมคำฟ้องและน้ำตาจริงๆมนูมั่นใจว่าดนัยทำแบบนั้น ตามที่เขาคิดไปเอง“เพราะแบบนั้น เธอก็เลยไปอ้อนวอนขอทำงานกับพี่อิทธิพล เพื่อจะได้หลุดพ้นจากงานบ้านใช่ไหม?” มนูพูดต่อ ดวงตาจ้องภรรยาอย่างดุดัน กรามของเขาขบแน่นดนัยรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะพี่ ดนัยไม่ได้ทำแบบนั้น ดนัย—”“ดนัย” มนูตัดบทเสียงเย็น “ใครๆ ก็เดาออก เพราะเป็นไปไม่ได้ที่พี่อิทธิพลจะเสนองานให้เธอ ถ้

‘คืนนี้ ฉันนัดกับผู้ชายที่ฉันให้นามบัตรเขากับเธอไว้แล้ว’คำพูดของมนูเมื่อคืน ทำให้เช้านี้ท้องของดนัยปั่นป่วนไปหมด คืนนี้ดนัยหนีไม่ได้อีกแล้ว เธอต้องไปเจอกับผู้ชายที่จะทำให้เธอท้องดนัยลูบหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิด “ถ้าสมมติว่าแม่รู้ ท่านจะไม่โกรธเหรอ? ยิ่งถ้า...เด็กไม่เหมือนพี่มนูอีก”ดนัยรู้สึกไม่สบายใจ หากต้องให้กำเนิดทายาทที่ไม่ได้ตรงตามสายเลือดของครอบครัวมนู เธอรู้สึกเหมือนแบกภาระหนักเอาไว้ แต่ก็ไม่อยากทำให้ใครผิดหวังเช่นกัน“ดนัย”หญิงสาวสะดุ้ง เมื่อชื่อของเธอถูกเรียกโดยเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง พร้อมน้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นที่ทำให้ใครก็ตามต้องรีบยืดหลังตรงโดยอัตโนมัติเจ้านายและพี่เขยของเธอ อิทธิพลชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาคมกริบ พลางยื่นเอกสารชุดหนึ่งให้ดนัย หญิงสาวรีบลุกจากที่นั่ง แล้วก้าวเร็ว ๆ เข้าไปหาอิทธิพล“สแกนอันนี้ แล้วส่งเป็นไฟล์ PDF ให้ผมทางแชตส่วนตัว” อิทธิพลพูดเสียงเย็น โดยไม่แม้แต่จะหันมอง สายตาของชายหนุ่มยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอแล็ปท็อปตรงหน้า“ค่ะ ท่านประธาน” ดนัยตอบอย่างสุภาพใช้เวลาเพียงประมาณห้านาที โทรศัพท์ของอิทธิพลก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อค

ดนัยไม่สามารถตอบสนองได้ ขยับไม่ได้ และแทบจะหายใจไม่ออกด้วยซ้ำสิ่งเดียวที่เธอได้ยิน มีเพียงเสียงของอิทธิพลที่ยังคงก้องค้างอยู่ในอากาศ สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหัวของเธอท้องกับอิทธิพลอย่างนั้นเหรอ? นั่นไม่ใช่แค่บ้า แต่มันเท่ากับเธอกำลังฆ่าตัวตายชัด ๆจะไม่ให้เป็นแบบนั้นได้ยังไง? ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอมีภรรยาแล้ว อีกทั้งยังมีลูกสาวสองคน ที่สำคัญ เขายังเป็นพี่เขยของเธอเองขณะที่อิทธิพลยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างสูงแข็งแกร่งของเขาราวกับเงามืดที่บดบังแสงไฟทั้งหมดในห้องพักโรงแรมดวงตาสีดำสนิทของเขาไม่ไหวติง ไม่ลังเล ราวกับสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกมาไม่ใช่เรื่องที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของใครคนหนึ่งได้เลย“ทำไมหน้าเธอซีดขนาดนั้น?” ในที่สุดเสียงของอิทธิพลก็ดังขึ้นอีกครั้ง ต่ำและเย็นชา“เธอเป็นคนมาที่นี่เอง ด้วยความตั้งใจจะทำตามคำขอของสามีเธอ แต่พอผมเสนอทางออกที่สมเหตุสมผลกว่า เธอกลับมองผมเหมือนผมเป็นปีศาจ”ลำคอของดนัยแสบร้อน เธอพยายามบังคับให้ริมฝีปากขยับ แต่เสียงที่หลุดออกมากลับเป็นเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบา“พี่อิทธิพล...พูดจริงเหรอคะ?”อิทธิพลไม่ตอบเขาเพียงยืดแผ่นหลังขึ้นอีกครั้ง สอดมือทั