บทที่ 2

หลังจากมื้อเช้าวันนั้นจบลงท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด ตอนนี้ดนัยก็หันมาล้างจานที่ทุกคนในบ้านใช้กินข้าวกันเมื่อครู่

ดนัยกดฟองน้ำลงบนจานแรงเกินไป ราวกับว่าการขัดคราบบนจานให้หายไป จะช่วยลบเสียงเยาะเย้ยของแม่สามีออกจากหูของเธอได้

น้ำตาที่ไหลลงมาหยดปนไปกับฟองสบู่ เธอสะอื้นเบา ๆ ไหล่สั่นตามแรงกดดันและคำขาดเรื่องกำหนดเวลาสามเดือนให้เธอตั้งท้อง

จู่ ๆ ก็มีสัมผัสอ่อนโยนแตะลงบนแผ่นหลังของเธอ ดนัยสะดุ้ง แล้วรีบใช้แขนเช็ดน้ำตาออก

“คุณหนูดนัย...” เสียงของป้านิธา—แม่บ้านของครอบครัวนี้ดังขึ้น—มันฟังดูอบอุ่นและเวทนา ขณะลูบแขนดนัยเบา ๆ

“พอเถอะค่ะ คุณหนู อย่าร้องไห้เลย น้ำตาของคุณหนูดนัยมีค่าเกินกว่าจะร้องไห้ให้กับคำพูดของพวกเขาทุกคน รวมถึงคุณผู้หญิงด้วย” ป้านิธากระซิบ พร้อมดึงจานออกจากมือดนัย

“มาเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าทำต่อเอง” ป้านิธาขอพลางรับงานไปทำแทน

แต่ดนัยกลับดึงจานใบนั้นคืน “ไม่เป็นไรค่ะป้า เดี๋ยวดนัยทำให้เสร็จเอง”

“พอแล้วค่ะ คุณหนู ให้ป้าทำเถอะ” ป้านิธาพูดแทรก “วางไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวป้าทำต่อเอง คุณหนูไปพักก่อนดีกว่า คงเหนื่อยมากแล้ว” เธอพูดเสียงเบา

สุดท้ายดนัยก็วางจานที่ล้างค้างไว้ลงที่เดิม แล้วล้างมือทั้งสองข้างให้สะอาดที่ก๊อกน้ำอ่างล้างจาน

ป้านิธาเดินเข้ามาใกล้ ช่วยเช็ดมือให้ดนัยด้วยผ้าสะอาด จากนั้นก็ดึงหญิงสาวเข้ามากอด ราวกับเธอเป็นลูกของตัวเอง

ดนัยยังคงยิ้มหวานเหมือนปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ป้านิธารู้ดีว่าเมื่อกี้ที่โต๊ะอาหารเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“อดทนนะคะ คุณหนู อย่าเก็บคำพูดของพวกเขามาใส่ใจเลย” ป้านิธาเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน

หญิงสาวยังคงพยายามเข้มแข็ง พร้อมรอยยิ้มหวานที่ปรากฏบนใบหน้าสวยของเธอ “ค่ะป้า ไม่ต้องห่วงนะคะ ดนัยไม่เป็นไรจริง ๆ”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ป้านิธาเห็นดนัยถูกดูถูก ถูกต้อนให้จนมุม หรือแม้แต่ถูกปฏิบัติเหมือนคนรับใช้ในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้

ทั้งที่ไม่ว่าอย่างไร ดนัยก็ยังเป็นสะใภ้ของตระกูลเกียรติ—แม้ฐานะของเธอจะไม่เคยถูกมองว่าเท่าเทียมกับสะใภ้อีกสองคนก็ตาม

“คุณผู้หญิงน่ะ ปากร้ายจริง ๆ ค่ะ คุณหนู เดี๋ยวสักวันก็คงโดนกรรมตามสนองเอง” ป้านิธากระซิบ “คุณหนูดนัยอย่ารู้สึกว่าอยู่คนเดียวนะคะ ที่นี่ยังมีป้าอยู่”

ดนัยพยักหน้าเบา ๆ ขณะที่ป้านิธาจับมือเธอไว้แน่น ราวกับจะส่งแรงใจให้เธออดทนใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้ต่อไป

“คุณหนูดนัยต้องอดทนนะคะ” เธอพูดต่อเบา ๆ “ป้าเชื่อว่า ถ้าสักวันคุณหนูคลอดลูกชายให้ตระกูลนี้ได้ คุณผู้หญิงจะต้องมองคุณหนูดนัยว่าเป็นสะใภ้ที่คู่ควรมากขึ้นแน่ ๆ”

เมื่อได้รับการปลอบโยนจากแม่บ้านที่ไม่มีอะไรนอกจากความดี ดนัยก็ยิ้มกว้างขึ้น

แต่ไม่รู้ทำไม คำพูดของป้านิธาเรื่องทายาทผู้ชายกลับไม่ได้ทำให้ดนัยรู้สึกมีกำลังใจขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอรู้ดีว่าป้านิธาแค่ต้องการปลอบใจเธอ—ไม่ได้ตั้งใจจะกดดันให้เธอคลอดลูกชายเพื่อเป็นทายาทของตระกูลจริง ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น หน้าอกของดนัยก็ยังรู้สึกแน่นอึดอัด เพราะจนถึงตอนนี้ เธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะมีลูกได้อย่างไร

ในเมื่อสามีของเธอไม่เคยยอมแตะต้องเธอเลย

“เอาเถอะค่ะ คุณหนู เดี๋ยวป้าล้างจานต่อเอง คุณหนูดนัยไปพักเถอะค่ะ ตอนนี้สิ่งที่คุณหนูต้องการคือพักผ่อนแล้วก็ทำใจให้สงบ” ป้านิธาพูด

ดนัยก้มหน้าลงเล็กน้อย เสียงของเธอเบาลง “ขอโทษนะคะ...ที่ดนัยทำให้ป้าลำบาก”

“อ้าว จะขอโทษทำไมคะ?” ป้านิธามองเธออย่างอ่อนโยน “นี่มันงานของป้าอยู่แล้วค่ะ คุณหนู ไปเถอะค่ะ ไปพัก ถ้ามัวแต่คุยกันแบบนี้ แล้วคุณหนูดนัยจะได้พักตอนไหนล่ะคะ?”

ดนัยยิ้ม—เป็นรอยยิ้มที่จริงใจจริง ๆ หลังจากทั้งวันในอกของเธออึดอัดมานาน

“งั้นดนัยไปก่อนนะคะป้า ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย”

“ค่ะ คุณหนู ไม่เป็นไรเลย พักให้สบายนะคะ”

หญิงสาวเพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เดินออกจากครัวสกปรกมุ่งหน้าไปยังห้องของตัวเอง ผ่านห้องโถงกลางบ้าน

ที่นั่น ดนัยเห็นอินทิราและลูกสาวคนโตของเธออยู่ด้วย

“แม่คะ...” เสียงเรียกนั้นมาจากลลิตา เด็กน้อยที่กำลังวิ่งมาพร้อมถุงเท้าและรองเท้าไปหาอินทิราแม่ของเธอ— “ใส่ถุงเท้าให้หน่อยค่ะ แม่”

อินทิราที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงกลางบ้าน ขณะจ้องหน้าจอแท็บเล็ตที่มีภาพแบบชุดที่เธอออกแบบอยู่ เหลือบมองลลิตาแวบหนึ่ง

“ใส่เองสิ ลลิตา!” น้ำเสียงของเธอฟังดูเย็นชา

“หนูใส่ไม่ได้ค่ะ แม่...” เด็กหญิงวัยห้าขวบบ่นอุบ

จิ๊

อินทิราเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิด มองลูกสาวด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นสายตาของเธอก็เห็นร่างของดนัยที่เพิ่งเดินออกมาจากทางครัว

“ดนัย” เธอเรียกเสียงแข็ง ทำให้ดนัยหยุดเดินแล้วหันมามอง “มานี่” มือของเธอโบกเรียก

“มีอะไรคะ พี่?” ดนัยถามเมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าอินทิรา

ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองไปทางลูกสาวของตัวเอง “ใส่ถุงเท้ากับรองเท้าให้ลลิตาหน่อย” เธอพูดเสียงเย็นชา ราวกับกำลังสั่งคนรับใช้

ดนัยอึ้งไป เมื่อกี้ตอนโต๊ะอาหารผู้หญิงคนนี้เพิ่งกล่าวหาว่าเธอเป็นหมัน แต่ตอนนี้กลับสั่งให้เธอช่วยลูกของตัวเองอย่างหน้าตาเฉย

ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักอายบ้างเลยหรือไง?

ดนัยไม่อยากมีปากเสียง—หรือพูดให้ถูกกว่านั้น เธอขี้กลัวเกินกว่าจะต่อต้านคนในครอบครัวนี้ เพราะรู้ดีว่าฐานะของตัวเองต่ำกว่า—สุดท้ายเธอจึงไม่ประท้วงหรือปฏิเสธ

“ค่ะ พี่” เธอตอบในที่สุด ขณะที่อินทิรายังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอแท็บเล็ต “มานี่จ้ะเด็กดี เดี๋ยวน้าช่วยใส่ถุงเท้ากับรองเท้าให้นะ”

ดนัยยิ้มหวาน ยื่นมือขวาไปจับแขนลลิตาแล้วพาไปที่โซฟา เธอให้เด็กหญิงนั่งลงตรงนั้น ก่อนจะย่อตัวคุกเข่าลงตรงหน้าลลิตา

ภาพนั้นทำให้อินทิราที่แอบมองอยู่แวบหนึ่งยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เพราะรู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้ใช้งานเป็นคนรับใช้ได้ง่ายเหลือเกิน

อินทิรากระแอมเบา ๆ สายตาเยาะเย้ยมองดนัย “อย่าช้านักสิ ดนัย ทำไมเธอทำงานอืดอาดยืดยาดแบบนี้นะ!” เธอพูดอย่างห้วน ๆ

“เสร็จแล้วจ้ะเด็กดี” ดนัยพูดกับลลิตาหลังจากใส่รองเท้าให้เสร็จ แล้วลุกขึ้นยืน

ลลิตาก้มมองเท้าตัวเองแวบหนึ่ง “ขอบคุณมากนะคะ น้าดนัย” เธอพูดอย่างสุภาพ

ดนัยยิ้มบาง ๆ แล้วยื่นมือไปลูบศีรษะเด็กหญิง “ไม่เป็นไรจ้ะ เด็กดี”

“เธอนี่มีทักษะเยอะจริง ๆ นะดนัย” อินทิราพูดเยาะ “เป็นคนรับใช้ก็เหมาะ เป็นพี่เลี้ยงเด็กก็เหมาะ แล้วมีอะไรบ้างล่ะที่เธอทำไม่ได้?”

ดนัยได้แต่นิ่งเงียบ ขณะที่อินทิราพูดต่อ “อ้อ ใช่สิ งั้นเดี๋ยวเธอช่วยป้านิธาดูมณิชด้วยแล้วกันนะดนัย”

ผู้หญิงคนนั้นเก็บแท็บเล็ตใส่กระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงของตัวเอง พลางยกยิ้มมุมปาก “เธอชอบเด็กนี่นา ถือว่าได้เรียนรู้วิธีเลี้ยงลูกจากคนอื่นไปด้วย”

ดนัยยังไม่ทันได้ตอบ อินทิราก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงแหลมคมกว่าเดิม “ก็...ถ้าเธอไม่ได้เป็นหมันจริง ๆ น่ะนะ แต่ถ้าเธอเป็นหมันจริง ๆ ก็...ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็คงได้แค่เลี้ยงลูกคนอื่น ลูกฉัน ลูกกนก”

ดนัยนิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไรเลย ใบหน้าของเธอยังคงก้มต่ำ มองเท้าเล็ก ๆ ของลลิตา—เป็นวิธีเล็ก ๆ ที่เธอใช้กลั้นตัวเองไม่ให้พังทลายต่อหน้าพวกเขา

อินทิราเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง พอใจที่เห็นดนัยไม่โต้ตอบ “ตอนกลางวันชงนมให้มณิช ป้อนข้าว แล้วก็เปลี่ยนแพมเพิร์สให้ด้วยนะ” เธอพูดต่ออย่างสบาย ๆ

มณิชเป็นลูกคนที่สองของอินทิราและอิทธิพล อายุหกเดือน ซึ่งการเกิดของเด็กคนนี้เป็นสิ่งที่ตระกูลเกียรติรอคอยอย่างมาก

ตอนนั้นพวกเขาคิดว่าอินทิราจะคลอดลูกชายออกมาเป็นทายาทของตระกูล แต่สุดท้าย ลูกคนที่สองก็ยังเป็นผู้หญิงอีก

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ชมพูนุทเร่งเร้าดนัยให้ตั้งท้อง และหวังว่าเธอจะคลอดลูกชายออกมาได้ เพราะเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไปกดดันให้อินทิราท้องอีก หากสุดท้ายจะได้ลูกสาวอีกคน

“เรื่องงานแบบนี้เธอเรียนรู้ไวอยู่แล้วนี่ จริง ๆ แล้วน่ะ ฉันไม่ชอบเลยนะ... ถ้าต้องให้คนอื่นดูแลลูกฉัน แต่สำหรับเธอ ฉันอนุญาตเป็นพิเศษ” เธอพูดเสริม

ดนัยพยักหน้าเบา ๆ ตอบกลับ “ค่ะ พี่”

อินทิรายิ้มกว้าง “ต้องแบบนี้สิ! ฉันชอบคำตอบของเธอมากเลยนะ เชื่อฟังจริง ๆ เหมือนลูกหมา—”

“อินทิรา”

เสียงทุ้ม ลึก และหนักแน่นดังขึ้นตัดคำพูดของอินทิรา เสียงผู้ชายนั้นดังมา เป็นเสียงของอิทธิพลที่กำลังเดินเข้ามาหาภรรยาของตัวเอง

แวบหนึ่ง สายตาของชายคนนั้นเหลือบไปมองดนัยและลลิตาลูกสาวของเขา—แล้วกลับมาจ้องอินทิราอย่างคมกริบ “เมื่อกี้เธอพูดอะไร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

อินทิรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อได้รับสายตาคมกริบจากสามีของเธอ

“พูด...พูดอะไรคะ พี่?” เธอถามตะกุกตะกัก มือทั้งสองข้างกำสายกระเป๋าแน่น

“ไม่ต้องแกล้งโง่” อิทธิพลตอบเสียงเย็น น้ำเสียงของเขาทิ่มแทง “เมื่อกี้เธอพูดหยาบคายชัด ๆ ใช่ไหม?” กรามแข็งแรงของชายหนุ่มขบแน่น

“ไม่ใช่นะคะ พี่!” อินทิราแก้ตัว พยายามปกป้องตัวเอง “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแรงสักหน่อย พี่อ่อนไหวเกินไปเองหรือเปล่า”

“อ่อนไหว?” คิ้วหนาทั้งสองของอิทธิพลขมวดเข้าหากัน “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านิสัยเธอเป็นยังไง อินทิรา รู้ตัวซะบ้าง เธอขอความช่วยเหลือจากดนัย แต่กลับดูถูกดนัยด้วยคำพูดไม่มีมารยาทแบบนั้น”

อินทิราอึ้งไป เพราะสามีตำหนิเธอแบบนั้นต่อหน้าดนัย ต่อหน้าผู้หญิงที่เมื่อกี้เธอเพิ่งเยาะเย้ย แต่ตอนนี้กลับเป็นเธอเองที่โดนสามีซัดกลับ

“พ่อคะ...แม่คะ...” ลลิตาพึมพำเบา ๆ หลังจากยืนเงียบมองพ่อต่อว่าแม่ของตัวเองด้วยสายตาใสซื่อมาตลอด

อิทธิพลเหลือบมองลูกสาวแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองภรรยาด้วยสายตาเย็นชา

“ขอโทษดนัยซะ” อิทธิพลสั่งเสียงหนักแน่น น้ำเสียงของเขาราวกับไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

แต่อินทิราก็ยังเป็นอินทิรา ผู้หญิงหน้าหนาอย่างเธอไม่มีทางยอมทำแบบนั้น

ด้วยความโมโห อินทิราจึงดึงแขนลลิตาเดินออกไปก่อน ทิ้งห้องโถงกลางบ้านไปโดยไม่มีคำขอโทษอย่างที่สามีของเธอสั่งไว้

ทันทีที่ประตูหน้าปิดลง และเสียงฝีเท้าของอินทิรากับลลิตาค่อย ๆ ห่างออกไป ห้องโถงกลางบ้านก็เงียบลงทันที ได้ยินเพียงเสียงหายใจเบา ๆ ของดนัย

อิทธิพลยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอ แผ่นหลังตั้งตรง แววตาเย็นชาที่ปกติมักยากจะคาดเดา ตอนนี้กลับจ้องมาที่เธอตรง ๆ ดนัยแทบไม่กล้าขยับตัว

จากนั้นเสียงทุ้ม ต่ำ เรียบนิ่งเสียงนั้นดังขึ้น แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที

“เธอไม่ควรเอาแต่ทำตามคำพูดของคนอื่นตลอดแบบนั้น”