เข้าสู่ระบบ@บ้านของคีย์ลีน – เช้า แสงเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่าง ห้องนอนของคีย์ลีนเต็มไปด้วยบรรยากาศสงบ แต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้น เธอยืนหน้ากระจกส่องชุดเจ้าสาวสีขาวลูกไม้ละเอียด ปลายกระโปรงฟูเบา ๆ หยิบผ้าปิดหน้ามาลองคลุมใบหน้า “วันนี้…จริง ๆ นะ…” เธอพูดกับตัวเอง น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่แววตาเต็มไปด้วยความสุข ด้า
”ไม่ต้องขอบคุณ…เพราะฉันอยากอยู่กับเธอแบบนี้เอง” บรรยากาศในบ้านเงียบสงบ เหมือนทั้งโลกหยุดหมุนไว้แค่สองคน… และคีย์ลีนรู้ว่า เธอพร้อมจะก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ที่มีเขาอยู่เคียงข้างแล้ว ช่วงค่ำ… เสียงทีวีเงียบลงแล้ว โต๊ะไม้ขนาดกลางตั้งอยู่ตรงกลาง ห้องนั่งเล่นสว่างด้วยโคมไฟอ่อน ๆ แสงส้มสะท้อนบนแก้วเบียร
@ห้องอาหาร โต๊ะอาหารยาวประดับด้วยโคมไฟระย้าส่องแสงอุ่น ๆ จานชามถูกจัดเรียงอย่างเรียบร้อย กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง คีย์ลีนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางประหม่า สายตากวาดมองรอบโต๊ะก่อนจะรีบก้มหน้า เธอไม่เคยชินกับบรรยากาศหรูหราแบบนี้เลย “มานั่งตรงนี้” องศาดึงเก้าอี้ข้างตัวเองออกให้ มือหนาแตะเ
ประโยคนั้นทำเอาใจเธอเต้นแรงจนแทบล้มละลาย ความรู้สึกเหมือนถูกโอบรัดแน่นหนาไปทั้งอกจนหายใจไม่ทั่วท้อง บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงแอร์เบา ๆ ที่ดังคลออยู่ในความมืดของช่วงหัวค่ำ คีย์ลีนก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ขณะที่องศายังคงจับพวงมาลัยขับไปเงียบ ๆ จนกระทั่ง
ทันทีที่คีย์ลีนก้าวเข้ามาในห้องเรียน บรรยากาศที่เคยคุยกันจอแจกลับเงียบลงราวกับถูกกดปุ่มหยุด ทุกสายตาหันมามองเธอราวกับสิ่งแปลกใหม่เพิ่งเดินเข้ามา “คีย์…เมื่อกี้ฉันเห็นนะ” เพื่อนสาวคนหนึ่งรีบลากแขนเธอมานั่งด้วยเสียงตื่นเต้น “อะไรเหรอ” เธอพยายามทำเสียงเรียบ แต่แก้มยังแดงระเรื่อ “อย่ามาเนียน! เธอ
“ชีวิตของน้องสาวกู กูให้น้องกูเลือกเอง” คีย์ลีนสะอื้นเบา ๆ รีบถอยเท้ากลับขึ้นบันได หัวใจเต้นระรัว น้ำตายังไหลไม่หยุด เธอไม่กล้าอยู่ฟังต่ออีกแล้ว กลัวว่าตัวเองจะเดินออกไปตรงนั้น…แล้วทุกอย่างจะพังยับเยิน หลายวันต่อมา…. องศายังคงไปมาหาสู่คีย์ลีน ท่ามกลางสายตาของคลาสและเคอยู่ตลอด จนเด็กหนุ่มเริ่มสงสั
ใบหน้าคมกริบอยู่ใกล้จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับน้ำหอมราคาแพง คีย์ลีนพยายามผลักอกเขา แต่แรงไม่มี มือเธอสั่นจนแทบยกไม่ขึ้น “ปล่อย…ฉันกลับเองได้…” เสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออก “กลับเอง? สภาพแบบนี้? เธอเดินออกจากประตูยังแทบไม่ไหว” คีย์ลีนดิ้น แต่แรงอ่อนยวบเหมือนเด็กเล็ก เสียงดนตรีและเสียงคนในผับกลายเป็นแค่
เคเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คีย์ลีนเองก็ไม่ต่างกันที่ผ่านมาเธอพี่ชายและน้องชาย ต่างทำงานกันอย่างหนัก เธอรับงานในร้าน และ นอกสถานที่อยู่ ไม่มีทางที่พี่ชายเธอจะค้างถึงหกเดือนขนาดนี้ “เอ่อขอโทษนะคะ ไม่ได้มีการเข้าใจผิดอะไรกันใช่ไหมคะ” “เงียบ!” คลาสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะจ้องมองไปที่น้องส
แค่เอ่ยชื่อ เธอก็กลืนคำ เจ็บแปลบขึ้นมาถึงอก “เขาจะใช้เรื่องนี้บีบเรา ถ้าเรายังปล่อยให้พี่จมอยู่ตรงนี้” โทรศัพท์คลาสสั่นครืดบนโต๊ะ แจ้งเตือนเด้งขึ้นมา โปรโมชันคืนยอดเสีย 15% วันนี้ถึงเที่ยงคืน!” ตัวอักษรสีแดงกับรูปไฟลุกวาบเหมือนหัวเราะเยาะทั้งบ้าน คลาสสะดุ้งจะคว้าแต่คีย์ลีนไวกว่า เธอสไลด์ปิดเสี
คีย์ลีนกัดริมฝีปาก พลางพยักหน้า ก่อนเร่งชงกาแฟมาเสิร์ฟ แต่ทันทีที่วางแก้วลง องศาก็พูดเสียงดังจนลูกค้าคนอื่นหันมามอง “นี่คือ ? เสิร์ฟเอสเปรสโซ่ให้แขกสำคัญด้วยแก้วราคาถูกแบบนี้?” คีย์ลีนหน้าเสีย รีบขอโทษ แต่ผู้จัดการร้านต้องเข้ามากล่าวตักเตือน ทำเอาเธออยากร้องไห้ทั้งที่ไม่ได้ผิดเลย สตูดิโอสัก บ่ายส







