– บทที่ 10 –

– บทที่ 10 –

หงลี่ฮวายกยิ้มขึ้นน้อย ๆ ก่อนจะบอกเรื่องที่ตนเองรู้แก่

น้องชายผู้นี้ “คนของข้าเห็นบ่าวรับใช้ผู้นั้นของเจ้าลอบพบกับคนของฮูหยินรอง เจ้าจะเชื่อหรือไม่อันนี้ก็แล้วแต่เจ้า”

นางไม่หวังให้เขามาเชื่อนาง นางเพียงแค่ต้องการแสดงความจริงใจของนางก็เท่านั้น

“ท่านต้องการอันใดกันแน่ถึงได้บอกเรื่องนี้แก่ข้า” เขาไม่เชื่อว่านางมาบอกเพียงเพราะต้องการช่วยเขาอย่างแน่นอน ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยมีไมตรีต่อกัน นางไม่มีทางยื่นมือมาช่วยเหลือเขาเฉย ๆ อย่างแน่นอน

นางปรายตามองน้องชายครู่หนึ่งก็เห็นแต่ใบหน้าที่เรียบนิ่ง จึงคิดว่าเขาคงรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว “เจ้ารู้แล้ว? เหตุใดจึงยังเก็บไว้ข้างกายเช่นนี้”

“ข้าไม่รู้ เพียงแค่สงสัยเท่านั้น ไม่มีหลักฐานอันใด” เขาตอบไปตามจริง

“อ้อ จากนี้เจ้าก็ตัดสินใจเอาเองเถิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป” ไม่เลว ๆ คนผู้นี้ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว ฉลาดเฉลียวไม่น้อย หากได้ร่วมมือกับเขาคงจะไม่สร้างความลำบากให้นางมากนัก

“ขอรับ”

“เรามาคุยธุระสำคัญกันดีหรือไม่” ในที่สุดนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญที่มาดักรอน้องชายผู้นี้

“เชิญพี่รองเอ่ยมาเถิด” เขาว่าแล้วว่านางต้องมีเรื่องสำคัญที่ต้องการพูดคุยกับเขาอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นนางคงไม่มาดักรอเขาอยู่ตรงนี้

“เจ้าอยากได้ตำแหน่งผู้นำตระกูลหรือไม่” นางเอ่ยถามออกไปตรง ๆ เพราะรู้ว่าเขาต้องการฐานะนี้อย่างแน่นอน มิเช่นนั้นเขาคงไม่ตั้งใจทำทุกอย่างให้ออกมาดีถึงเพียงนี้ ประกอบกับบุตรชายคนเล็กของตระกูลไม่ได้ความ แม้จะเป็นถึงบุตรของภรรยารองก็ตาม ทุกวันนี้เขายังคงติดเล่นเหมือนเด็ก ๆ แม้ว่าตอนนี้อายุก็มากพอที่จะเริ่มร่ำเรียนได้แล้ว

“พี่รองถามเช่นนี้หมายถึงอันใด” เขาถามขึ้นอย่างหวาดระแวง แม้จะรู้ว่านางไม่ถูกกับฮูหยินรอง แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดี

“ก็หมายความเช่นที่ข้าถาม เจ้าอยากได้ตำแหน่งผู้นำตระกูลหรือไม่” นางถามย้ำอีกครั้ง เขาจะไม่ไว้ใจนางก็ไม่แปลกใจ เรื่องนี้ใช่เรื่องที่เด็กอายุเท่าพวกนางจะมาคุยกันหรือ

“ข้าอยากได้”

เขาตอบไปอย่างมั่นใจ เขาไม่มีอะไรที่ต้องเสี่ยงอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องเผชิญกับเรื่องนี้อยู่แล้ว หากมีพี่สาวผู้นี้มาช่วยหนุนหลังก็คงจะดีไม่น้อย เพราะเขาก็รู้ว่าคนเบื้องหลังของนางล้วนไม่ธรรมดา เขาอาจจะมีความหวังมากกว่าสู้เพียงผู้เดียว

“ดี ข้าจะช่วยเจ้าเอง” นางเอ่ยออกมาอย่างพึงพอใจ

“แล้วเหตุใดท่านจึงช่วยข้า” เขาถามสิ่งที่เขาสงสัยออกไป เรื่องนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับนางเลย เพราะหากนางแต่งออกไปเรื่องในตระกูลหงก็ไม่เกี่ยวข้องกับนางอีก

“ข้าไม่ต้องการให้บุตรของสตรีผู้นั้นได้ขึ้นเป็นใหญ่ในตระกูลนี้” นางแสดงความจริงใจให้เขาได้เห็น หากคิดที่จะร่วมมือกัน ความจริงใจคือเรื่องสำคัญ

“อ้อ ดูเหมือนพวกท่านจะอยู่ร่วมโลกด้วยกันมิได้กระมัง” เรื่องที่นางถูกผลักตกน้ำยังไม่กระจ่าง แต่ทุกคนล้วนพุ่งเป้าไปที่สองแม่ลูกนั่น

“เจ้าก็คงเหมือนกัน” นางรู้มาว่าฮูหยินสามมักจะถูกกลั่นแกล้งเสมอ ทั้งอาหารในแต่ละวันก็ล้วนมีแต่ผัก ไม่มีเนื้อ และเงินที่ควรจะได้ในแต่ละเดือนก็ไม่พอที่จะใช้ ทำให้สองแม่ลูกลำบากเป็นอย่างมาก แต่ดีหน่อยเรื่องการเรียนสตรีผู้นั้นไม่อาจยื่นมือเข้าไปก้าวก่าย น้องชายคนนี้จึงได้รับการศึกษาที่ดี

“ใช่ ข้าและนางจากนี้ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้อีกแล้ว” แต่ก่อนเขาและมารดาจะเป็นฝ่ายที่ยอมเสมอมา จากนี้จะไม่เป็นเช่นนั้นอีก เขาจะสู้เพื่อให้ชีวิตของเขาและมารดาดีขึ้นกว่านี้ และไม่ต้องตกอยู่ใต้อำนาจสตรีร้ายกาจผู้นั้นอีกต่อไป

“เจ้าวางใจ ตำแหน่งผู้นำตระกูลอย่างไรก็ต้องเป็นของเจ้า และมารดาของเจ้าก็จะได้ตำแหน่งฮูหยินใหญ่ไปครอง” นางเลือกแล้วว่าจะสนับสนุนคนผู้นี้และมารดาของเขา ขอเพียงอย่างเดียวคือเขาอย่าทรยศนางทีหลังก็พอ

“ขอบคุณพี่รองขอรับ” เขาเอ่ยขอบคุณออกมาจากใจจริง หากนางทำได้จริง ๆ ชีวิตของเขาและท่านแม่ก็จะไม่ต้องทนทุกข์อีกอย่างแน่นอน

“เดี๋ยวข้าจะให้คนไปส่งข่าวอีกที ที่สำคัญบ่าวคนนั้นรีบหาทางกำจัดไปเสีย” นางไม่อยากให้แผนการของนางต้องมาพังลงเพราะคนผู้เดียว หากคนผู้นั้นยังอยู่ข้างกายเขา จะต้องรู้ถึงสิ่งผิดปกติอย่างแน่นอน

“ขอรับ” เขาเชื่อฟังผู้เป็นพี่สาวอย่างดีอย่างดี ทางรอดในชีวิตของเขาคงต้องพึ่งพาสตรีผู้นี้แล้ว

หลายวันต่อมา ข่าวเรื่องที่บ่าวรับใช้ข้างกายของหงซานเซียง

ลักขโมยของเจ้านายก็ถูกแพร่กระจายออกมา เขาถูกโบยเกือบร้อยที ก่อนจะถูกจับโยนเข้าไปในห้องเก็บฟืนและตายลงไปในที่สุดเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว

“ลงมือได้เลือดเย็นดี” นางนั่งฟังองครักษ์ลับรายงานด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง น้องชายผู้นี้ลงมือได้เหี้ยมโหด ถูกใจนางยิ่งนัก

“มีอันใดอีกหรือไม่” นางเอ่ยถามคนที่เข้ามารายงานเมื่อครู่

“องค์รัชทายาทให้มาแจ้งว่าอีกไม่นานจะถึงเทศกาลล่าสัตว์ ให้คุณหนูเตรียมการให้พร้อมขอรับ”

“ข้าต้องไปด้วยหรือ” ทุกครั้งเทศกาลล่าสัตว์จะไม่อนุญาตให้สตรีที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นเข้าร่วมงาน แล้วเหตุใดครั้งนี้นางจึงได้เข้าร่วมเล่า

“องค์รัชทายาทให้มาแจ้งเพียงเท่านี้ มิได้บอกรายละเอียดอันใดนอกจากนี้ขอรับ”

นางพยักหน้าน้อย ๆ แล้วไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก องครักษ์ที่เห็นเช่นนั้นก็โค้งคำนับเจ้านายคนใหม่ ก่อนจะถอยออกไปเงียบ ๆ

“มี่มี่ ไปเตรียมตัว วันนี้ข้าจะออกไปเดินเล่นที่ตลาด” ตั้งแต่มีข่าวการหมั้นหมาย นางก็ยังไม่ได้ออกไปที่ใดเลย วันนี้คงถึงเวลาที่นางจะต้องออกไปปรากฏตัวเสียแล้ว

“เจ้าค่ะ”

มาดูกันเถิดว่าวันนี้จะมีเรื่องสนุกให้นางทำหรือไม่ เว่ยลู่-

เหลียนผู้นั้นมีสหายไม่น้อย คงมีคนโกรธแค้นแทนนางมากมายเป็นแน่

แต่ก่อนที่นางจะได้ออกจากจวน จูซินหยานก็มาหานางที่จวน และชวนนางไปเที่ยวงานเทศกาลชมดอกไม้ที่จัดขึ้นวันนี้เป็นวันแรก

“ข้าลืมเรื่องนี้ไปเลย” นางลืมเรื่องเทศกาลชมดอกไม้ไปเลย เพราะตอนนี้มีเรื่องให้นางทำมากมาย นางต้องค่อย ๆ จัดการไปทีละเรื่อง และยิ่งเป็นเรื่องของฮูหยินรอง นางต้องระวังให้มาก

“หากข้าไม่มาหาเจ้า เจ้าก็คงจะมิได้ไปใช่หรือไม่” นางรู้ว่าช่วงนี้ต้องมีเรื่องเครียดมากมายอย่างแน่นอน ยิ่งเป็นเรื่องงานหมั้นอีก ลี่ฮวาแสดงออกชัดเจนว่ามิได้อยากแต่งงานกับบุรุษผู้นั้น

“ข้ามีเรื่องที่ต้องการสนทนากับเจ้าพอดี ไปรถม้าคันเดียว

กับข้าดีหรือไม่”

“ได้สิ” นางรู้เลยว่าสหายจะเอ่ยปากถามเรื่องอันใด ก็คงไม่พ้นเรื่องการหมั้นหมายของนาง

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด” ทั้งสองพากันขึ้นไปนั่งบนรถม้าคันเดียวกันก่อนที่จูซินหยานจะเอ่ยปากถามเรื่องที่ตนเองสงสัย

“สรุปเป็นมาเช่นไร เจ้าจึงได้ไปหมั้นหมายกับคุณชายเซี่ยผู้เพียบพร้อมผู้นั้น” ความอยากรู้อยากเห็นทำให้นางเอ่ยถามออกมาอย่างไม่อาจห้ามตนเองได้

“ข้าไม่รู้ ตอนนั้นข้าเข้าไปอยู่กับฮองเฮาในวัง รู้ตัวอีกทีก็ได้หมั้นหมายกับเขาเสียแล้ว” นางตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อน เพราะอย่างไรนางก็ไม่ยอมแต่งงานกับบุรุษผู้นั้นเด็ดขาด และงานเทศกาลนี้ก็เป็นโอกาสดีที่นางจะแสดงบทบาทของนางร้าย

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป” นางถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกสงสาร ที่แท้การหมั้นหมายนี้ก็เกิดขึ้นจากการไม่เต็มใจของลี่ฮวา ช่างน่าสงสารยิ่งนัก หากเป็นนางโดนเช่นนี้คงอาละวาดบ้านแตกไปแล้ว

“เจ้าก็คอยดูเถิดว่าข้าจะทำเช่นไร” นางคิดว่าอย่างไรวันนี้ก็ต้องเจอเซี่ยหลงจื่อ หรือไม่ก็เว่ยลู่เหลียนอย่างแน่นอน

และละครฉากใหญ่ของนางก็จะได้เริ่มแสดงเสียที

“ได้” เมื่อได้ยินคำพูดของสหาย นางก็รู้เลยว่าจะต้องได้ดูเรื่องสนุกสนานอย่างแน่นอน

และก็เป็นไปตามคาด นางได้เจอลู่เหลียนอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ แต่ที่น่าแปลกใจคือนางมาพร้อมกับเหล่าสหาย และหนึ่งในนั้นก็มีหงฝูเหยา พี่สาวของนางนั่นเอง ก็ไม่รู้ว่าสองคนนี้ไปรู้จักกันตอนไหน และดูเหมือนจะสนิทสนมกันเสียด้วย

“นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณหนูเว่ยนี่เอง” ลี่ฮวาเป็นฝ่ายที่เอ่ยทักก่อน นางมองหน้าสตรีผู้นั้นก่อนจะยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย นางต้องทำหน้าที่คู่หมั้นของเซี่ยหลงจื่อให้ดีเสียหน่อย อันดับแรกคือกำจัดสตรีที่มายุ่งกับเขาให้หมดไปเสียก่อน

“คุณหนูหง” ลู่เหลียนเอ่ยทักทายอีกฝ่ายด้วยท่าทีนอบน้อม ก่อนจะทำท่าทีไม่สนใจ และเลือกที่จะเดินเลี่ยงออกไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของลี่ฮวา

“เรื่องของคุณชายเซี่ย ข้าต้องขออภัยท่านด้วย รบกวนคุณหนูเว่ยอย่ามายุ่งเกี่ยวกับเขาได้หรือไม่ อีกไม่นานข้าก็จะแต่งเข้าสกุลเซี่ยแล้ว” รอยยิ้มถือดีปรากฏอยู่บนใบหน้าของหญิงสาว ราวต้องการจะประกาศต่อหน้าผู้คนว่านางนี่แหละที่จะได้ครอบครองบุรุษที่เพียบพร้อมเช่นคุณชายเซี่ย

“นี่ท่าน!!” นางถึงกับพูดไม่ออก ไม่คิดว่าสตรีผู้นี้จะเอ่ยประโยคที่ไม่น่าฟังเช่นนี้ออกมา

“ข้ารู้ว่าท่านและคุณชายเซี่ยมีใจให้กัน แต่ตอนนี้เขาเป็นคู่หมั้นของข้า” นางประกาศออกไปอย่างไม่คิดไว้หน้าผู้ใด นางให้คนตามสืบเรื่องของเซี่ยหลงจื่อ และพบว่าพวกเขาสองคนยังคงพัวพันกันอยู่แม้เขาจะทำการหมั้นหมายกับนางแล้ว และนี่ก็ถือเป็นเรื่องดีที่นางจะใช้เล่นงานพวกเขาทั้งสอง

“หงลี่ฮวา เจ้าถือดีอันใดมาพูดเช่นนี้กับเหลียนเอ๋อร์ คนเช่นเจ้ากล้ามาสั่งสอนผู้อื่นเช่นนี้หรือ” ว่านเล่อฉีที่เห็นสหายถูกต่อว่าต่อหน้าผู้คนก็ทนไม่ไหว จึงได้แต่เอ่ยออกมาด้วยความโมโห คนเช่นหงลี่ฮวามีสิทธิ์อันใดมาพูดเช่นนี้กับผู้อื่น

“ข้าถือดีว่าข้าเป็นคู่หมั้นกับคุณชายเซี่ย จึงทำทุกทางเพื่อกำจัดคนที่มายุ่งกับคู่หมั้นของข้า” น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็วถูกเปล่งออกมา ดวงตาหวานของนางเอาแต่จ้องมองหญิงสาวที่นางพูดถึง ไม่คิดจะหันหน้าไปมองคู่สนทนาเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าไม่คู่ควรที่จะเป็นคู่หมั้นของคุณชายเซี่ยเลยแม้แต่น้อย หากไม่เพราะถูกครอบครัวบังคับ แม้แต่ชื่อของคุณชายเซี่ย เจ้าก็ไม่เหมาะสมที่จะเอ่ย” หาไม่แล้วป่านนี้สหายของนางคงได้หมั้นหมายและแต่งงานกับเขาไปแล้ว มิต้องมาทนทุกข์อยู่เช่นนี้

“คุณชายเซี่ยรักเหลียนเอ๋อร์ เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นก็เพราะเจ้า”