– บทที่ 9 –  

– บทที่ 9 –

หงลี่ฮวาหยุดมองน้องสาวด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง สตรีผู้นี้ช่าง

ไม่รู้จักเก็บงำอารมณ์เสียจริง นางน่าจะรู้ความมากกว่านี้ หากรอให้มารดาของนางจัดการก็คงไม่ต้องมาทำเรื่องไร้ปัญญาเช่นนี้

ดี!! ตอนนี้นางกำลังอารมณ์ไม่ดี ระบายอารมณ์ใส่นางก็คงจะดีไม่น้อย

“ทำไม เจ้าจะทำอันใดข้า” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ ทำเอาหญิงสาวตรงหน้ารู้สึกกลัวไม่น้อย แต่ก็ทำใจดีสู้เสือเอ่ยออกมาอย่างไม่เกรงกลัว

“เป็นฝีมือของเจ้าใช่หรือไม่ที่บังคับให้สกุลเซี่ยมาทำการหมั้นหมายกับเจ้า!!” ตอนนี้นางคิดออกเพียงอย่างเดียว หาไม่แล้วสกุลเซี่ยที่เฉยเมยต่อเรื่องนี้มาตลอด จะเอ่ยปากเรื่องการหมั้นหมายได้อย่างไร

“เจ้าว่าข้ามีอำนาจขนาดนั้นเลยหรือ” สตรีผู้นี้ช่างโง่จริง ๆ คิดออกมาได้อย่างไรว่าเป็นนางที่ไปบังคับสกุลเซี่ยให้มาทำการ

หมั้นหมาย

“ไม่เช่นนั้นเขาจะมาขอเจ้าหมั้นหมายหรือ” นางปักใจไปแล้วว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของลี่ฮวา หรือไม่นางก็ให้องค์รัชทายาทไปบังคับสกุลเซี่ยอย่างแน่นอน

“หากข้ามีอำนาจขนาดนั้น แล้วเหตุใดจึงไม่กลัวในอำนาจของข้าเลยเล่า” นางขยับเข้าไปใกล้ ๆ อีกฝ่าย อย่างต้องการข่มขวัญ

“จะ...เจ้ามันสตรีแพศยา แพศยาเหมือนกับแม้ของเจ้า!!”

นางด่าออกไปอย่างไม่ไว้หน้า แม่ของนางก็เหมือนกัน ตายไปก็ตั้งหลายปีแล้ว ยังมาขัดขวางหนทางของมารดานางอีก มิเช่นนั้นปานนี้ท่านแม่ได้ขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่ และนางก็คงได้เป็นบุตรสาวภรรยาเอกแล้ว

ลี่ฮวาฟาดมือไปที่ใบหน้าน้อย ๆ นั้นอย่างแรงจนใบหน้าของอีกฝ่ายหันไปตามแรงตบ ที่มุมปากของนางมีเลือดออกน้อย ๆ

“คนเช่นเจ้าไม่มีสิทธิ์มาว่ามารดาของข้า!”

“เจ้ากล้าตบข้าหรือ!!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดถูกเปล่งออกมา นางไม่คิดเลยว่าลี่ฮวาจะกล้าลงมือกับนาง ทุกครั้งที่ทะเลาะกันก็จะมีเพียงแค่ปากเสียงเท่านั้น ไม่ถึงขั้นลงมือเช่นนี้

“ข้ากล้าทำมากกว่านี้อีก หากเจ้ายังไม่หยุดพูดถึงมารดาของข้า!” นางยื่นมือไปบีบที่คางของอีกฝ่ายอย่างแรงจนใบหน้าของนางบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด “จำใส่หัวน้อย ๆ ของเจ้าเอาไว้ อย่าทำให้ข้าโมโหไปมากกว่านี้ เพราะมันจะมิใช่แค่ตบ ข้าทำอันใดได้มากกว่าที่เจ้าคิดมากนัก”

พูดจบก็สะบัดมือออกจากใบหน้าของนางอย่างแรงด้วยความรังเกียจ และเดินจากไปโดยไม่หันกลับไปมองอีกฝ่าย

จากนี้นางจะเป็นนางร้ายให้สมกับที่ชาวเมืองต่างเรียกนางอย่างยกย่อง ดูซิว่าสกุลเซี่ยจะยังรับสะใภ้ที่มีชื่อเสียงเช่นนี้

ได้หรือไม่ จากนี้หากผู้ใดพูดหรือทำอันใดไม่เข้าตานาง นางก็จะจัดการคนเหล่านั้น ไม่เก็บงำอารมณ์อีกต่อไป

เมื่อเดินมาถึงเรือนของตนก็พบว่าบ่าวรับใช้ที่เคยอยู่ในเรือนต่างถูกเปลี่ยนออกไปจนหมดด้วยฝีมือของท่านตาและท่านยายของนาง โดยให้เหตุผลว่าอีกไม่นานนางจะต้องแต่งออกไป จึงได้ส่งสาวใช้คนสนิทของท่านยายมาคอยดูแลสั่งสอน และส่งสาวใช้อีกจำนวนหนึ่งมาเพื่อเป็นสินเดิมของนาง จะได้ตามไปรับใช้นางที่จวนสกุลเซี่ย

“คุณหนู” คนทั้งหมดต่างก็ทำความเคารพหญิงสาวที่เพิ่งเข้ามาใหม่

“ตามสบาย” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นางไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนของท่านตาหรือของท่านพี่หนิงเฉิงบ้าง แต่นางก็หาได้สนใจไม่ ตอนนี้นางสนใจเพียงผู้เดียวคือสตรีสูงอายุที่อยู่ตรงหน้าของนาง

“แม่เฒ่าฉิน เรื่องนั้นว่าอย่างไรบ้าง” นางเอ่ยเรียกอย่างให้เกียรติ แม่เฒ่าผู้นี้อยู่กับท่านยายนางมาหลายสิบปี ยามที่นางไปสกุลเย่ก็พบหน้ากันอยู่บ่อย ๆ นางโบกมือไล่ให้คนอื่น ๆ ออกไปทำหน้าที่ของตนเอง

“ที่เรือนนี้ไม่มียาพิษเจ้าค่ะ” นางได้ตรวจสอบในเรือนนี้ทุกซอกทุกมุมแล้ว แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ

“เช่นนั้นคงเป็นฝีมือคนในจวน” คนในจวนนี้ส่วนมากก็ไปเข้าหาหานฟางเซียนแล้ว หรือว่าจะเป็นสตรีผู้นี้กัน

“บ่าวจะระวังให้มากเจ้าค่ะ” นางคิดว่ายาพิษคงมากับอาหารอย่างแน่นอน เพราะอาหารของเรือนนี้ต้องรับมาจากห้องครัวใหญ่

“ฝากแม่เฒ่าด้วย” นางส่งยิ้มไปให้สตรีสูงวัยตรงหน้าอย่างขอบคุณ หากมิได้คนผู้นี้ นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร

หงจินเยว่หลังจากที่หงลี่ฮวาจากไปแล้ว นางก็ร้องไห้วิ่งไปหามารดาที่เรือน ตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยถูกกระทำเช่นนี้มาก่อน สตรีผู้นั้นถึงขั้นกล้าตบหน้าของนาง ทั้งที่มารดาของนางไม่เคยลงมือกับนางเลยสักครั้ง

“ท่านแม่ ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ” นางร้องไห้ออกมาอย่างมิอาจห้ามได้ เจ็บกายไม่เท่าไหร่ แต่เจ็บใจนี่สิ นางจะไม่ยอมรับชะตากรรมที่น่าอดสูเช่นนี้อย่างแน่นอน

หานฟางเซียนที่เห็นบุตรสาวร้องไห้มาหา ก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เยว่เอ๋อร์ เป็นอันใดไป ผู้ใดลงมือกับเจ้าเช่นนี้”

“นางลี่ฮวามันตบหน้าข้า ท่านแม่ต้องจัดการมันให้ข้านะเจ้าคะ” นำเสียงเคียดแค้นถูกเปล่งออกมา แสดงให้เห็นว่าครั้งนี้จะไม่ยอมเจ็บตัวเปล่า ๆ อย่างแน่นอน มันต้องได้รับโทษที่บังอาจมาทำร้ายร่างกายนาง

“เหตุใดนางจึงได้ลงมือกับเจ้า” น้ำเสียงของฟางเซียนแข็งขึ้นหลายส่วน หลายวันมานี่นิสัยของลี่ฮวาเปลี่ยนไป ดูใจเย็นกว่าแต่ก่อน นางไม่มีทางลงมืออย่างไรเหตุผลกับเยว่เอ๋อร์อย่างแน่นอน

“นะ...นาง” นางพยายามหาเหตุผลให้ลี่ฮวาเป็นคนผิด แต่คิดไม่ออก เพราะนางไม่คิดว่ามารดาจะเอ่ยปากถามเช่นนี้

“เจ้าไปยั่วโมโหนางใช่หรือไม่” เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของบุตรสาว นางก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นบุตรสาวของนางที่หาเรื่องก่อน

“เจ้าไปว่าอันใดนาง”

หากเหตุผลไม่มากพอที่จะถึงขั้นลงมือ นางก็จะนำเรื่องนี้ไปบอกกับนายท่าน เพราะหากลี่ฮวาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ นางก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะแต่งออกไปยังสกุลเซี่ย

“ข้าด่านางว่านางแพศยาเหมือนกับแม่ของนาง” นางมองดูท่าทีของมารดา ก่อนจะเอ่ยต่อ “หากไม่เพราะสตรีนางนั้น ท่านพ่อคงแต่งตั้งท่านเป็นฮูหยินใหญ่แล้ว”

“หุบปากของเจ้าเสีย หากมิอยากถูกบิดาของเจ้าลงโทษ” ไปด่าว่ามารดาของนางเช่นนั้นก็ไม่แปลกที่จะถูกนางตบ “เจ้าอย่าได้เอาแต่อารมณ์ของตนเป็นที่ตั้ง ตอนนี้มารดาของนางก็เปรียบเสมือนมารดาของเจ้า เจ้าจะด่าทอมารดาของตนเช่นนั้นได้หรือ”

“แต่นางตายไปแล้ว ท่านต่างหากที่ต้องขึ้นเป็นใหญ่ในจวนนี้” คนก็ตายไปแล้ว ไม่รู้ว่าท่านพ่อเป็นอันใด แทนที่จะแต่งตั้งท่านแม่เป็นฮูหยินใหญ่ มาปล่อยให้ตำแหน่งฮูหยินใหญ่เว้นว่างเช่นนี้ได้อย่างไร

“หุบปาก เบื้องหลังของนางยังมีสกุลเย่ ไหนจะฮองเฮาและองค์รัชทายาทอีก เจ้าต้องทำความเข้าใจก่อน ตอนนี้เจ้าทำอันใดนางไม่ได้ หากนางเป็นอันใดไป จะเป็นเจ้าเองที่ลำบาก” ตอนนี้ทำได้เพียงอดทนไปก่อน ยิ่งมียายแก่จากสกุลเย่เข้ามาอยู่ในจวน ทุกอย่างก็จะยิ่งลำบากมากขึ้นไปอีก ตอนนี้จะทำอันใดก็ยิ่งต้องระมัดระวัง

“เจ้าค่ะ” นางจำต้องรับปากอย่างไม่อาจปฏิเสธ แม้ในใจจะรู้สึกไม่ยินยอมก็ตาม แต่นางก็ไม่สามารถวางความแค้นนี้ลง นางจะต้องหาทางเอาคืนให้ได้ จัดการลี่ฮวาต่อหน้ามิได้ ก็มิใช่ว่าลับหลังจะทำไม่ได้

หงลี่ฮวากลับมาอยู่ที่จวนหลายวันแล้ว แต่ก็ยังไม่มีอันใดเกิดขึ้น ดูเหมือนคนที่ลงมือนั้นจะระวังตัวขึ้น จึงยังไม่คิดลงมือในยามนี้ ทว่าสิ่งเดียวที่ยังคาใจนางในตอนนี้ก็คือนิสัยพี่สาวผู้นั้นของนางเป็นเช่นไรกันแน่ นางไม่สามารถอ่านคนผู้นี้ออกเลย

อนุฮุ่ยผู้นั้นก็เป็นเพียงบุตรสาวชาวบ้านธรรมดา ทว่าหน้าตางดงามจนไปเข้าตาของบิดาเข้า จึงได้รับเข้ามาเป็นอนุในจวน แล้วหงฝูเหยาจะทำอันใดได้มากถึงเพียงนั้นเลยหรือ นางยังปักใจว่าเรื่องยาพิษล้วนเป็นฝีมือของหานฟางเซียน ฮูหยินรอง

ผู้นั้นอย่างแน่นอน ส่วนฝูเหยาและมารดาคงต้องดูไปอีกยาวว่านิสัยเป็นเช่นไรกันแน่

ส่วนฮูหยินสามโจวเหยาและบุตรชายไม่ค่อยมายุ่งเกี่ยวกับนาง ส่วนใหญ่ทั้งสองคอยแต่จะหาเรื่องฮูหยินรอง เพราะมีบุตรชายเหมือนกัน ทั้งสองต่างก็หวังว่าบุตรชายของตนจะได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป

เห็นทีนางคงต้องไปหาสองแม่ลูกนั่นเสียหน่อย บางทีอาจจะสามารถร่วมมือกันได้ ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับนาง เมื่อนางแต่งออกไปแล้วสกุลหงก็ไม่เกี่ยวกับนางอีก เพียงแต่นางไม่อยากเห็นผู้นำคนต่อไปของสกุลเป็นบุตรชายของสตรีผู้นั้น

นางได้ให้คนไปตามสืบมาแล้วว่าหงซานเซียงจะกลับมาที่จวนในปลายยามเว่ย (13:00 - 14:59) ของทุกวัน นางจึงได้มาดักรอเขาอยู่ศาลาที่เขาต้องเดินผ่านทุกวัน

“คารวะพี่รอง” หงซานเซียงที่เห็นพี่สาวคนรองนั่งอยู่ในศาลาจึงเดินเข้ามาทักทาย ก่อนจะทำทีท่าเดินออกไป แต่ก็ต้องหยุดลง เพราะผู้เป็นพี่สาวเอ่ยรั้งเอาไว้เสียก่อน

“จะรีบไปไหน พูดคุยกันสักสองสามประโยคดีหรือไม่”

ซานเซียงหันหน้ากลับมามองพี่สาวด้วยสีหน้าฉงน ที่ผ่านมาพวกเขาไม่เคยพูดคุยกันมากกว่าทักทาย ที่สำคัญพวกเขาไม่มีเรื่องที่ต้องสนทนากันด้วยซ้ำ

“พี่รองมีเรื่องอันใดที่ต้องการสนทนากับข้าหรือ” เขาแสดงสีหน้าไม่เข้าใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่สาวผู้นี้แสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขา เหตุใดวันนี้จึงเดินเข้ามาหาเขาเองเล่า

นางไม่ได้ตอบอะไร ทว่าหันไปมองบ่าวรับใช้ที่ติดตามน้องชายผู้นี้มาด้วย ซานเซียงเห็นเช่นนั้นก็รู้ได้ทันทีว่านางต้องการอันใด จึงได้เอ่ยปากไล่บ่าวรับใช้ออกไป

“ตงเฉิน เอาของไปเก็บที่เรือนเถิด เดี๋ยวข้าตามไป”

หลังจากตงเฉินเดินจากไปแล้ว เขาจึงได้เอ่ยถามจุดประสงค์ของพี่สาวในครั้งนี้ “พี่รองพูดมาเถิดว่าต้องการอันใด”

เขาเดินไปนั่งลงเก้าอี้ที่ว่างอยู่ และรินชาให้ตัวเองเสร็จสรรพ ดูแล้วคงต้องคุยกันอีกยาว

“บ่าวรับใช้ผู้นั้นน่ะ อยู่กับเจ้ามานานหรือยัง” นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยจะต่อ “ไว้ใจได้หรือ”

ชายหนุ่มที่กำลังยกน้ำชาขึ้นดื่มถึงกับชะงัก นี่นางไปรู้อันใดมาจึงได้เอ่ยประโยคนี้ออกมา เพราะก่อนหน้านี้เขาก็สงสัยคน

ผู้นี้เหมือนกัน เพียงแต่ไม่มีหลักฐานเท่านั้น

“ท่านไปรู้เรื่องอันใดมา”