บทที่ 11 โลกหม่นเทาเย็นเยือกที่อบอุ่นขึ้น

ภายในสตูดิโอเรือนกระจกเงียบสงัดลงทันทีที่แขกยามวิกาลกลับไป เกล็ดหิมะแรกที่โปรยผ่านกระจกใสยังคงสะท้อนในนัยน์ตาสีเฮเซลนัท เสียงเครื่องยนต์รถที่เคลื่อนออกจากไร่ดังแว่วอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลืนหายไปพร้อมกับความอุ่นร้อนที่ยังคงอยู่ในสถานที่แห่งนี้

เอลล่าหวังนั่งนิ่ง ริมฝีปากอิ่มยังคงชาวาบ รสจูบล้ำลึกเมื่อครู่ยังคั่งค้างตราตรึงไม่เลือนหาย มือเล็กที่กำขวดน้ำหอมไว้คลายออกช้า ๆ ก่อนจะเผลอยกมือแตะริมฝีปากตัวเองแผ่วเบา สมองก็เอาแต่พยายามไล่ตามเหตุผลของคนคนนั้น

ทำไมเขาถึงได้…

เนธานคนที่เธอรู้จัก ไม่สิ คนที่ใคร ๆ ต่างรู้จัก คือบุรุษที่ทั้งเด็ดขาด ไม่ประนีประนอมและแข็งกร้าวเกินกว่าจะเปิดพื้นที่ให้ใครล่วงล้ำเข้าไปได้ง่าย ๆ

ทว่าเมื่อครู่ เขากลับดึงเธอเข้าไปในโลกของเขาอย่างไม่ลังเล อีกทั้งไม่ให้เวลาเธอตั้งตัว มันกะทันหันเกินไปจนพลิกทุกสติสัมปชัญญะของเธอให้ลอยคว้างไร้ทิศทางได้อย่างง่ายดาย

เกินไปแล้ว…

เขาเล่นกับหัวใจเธอมากเกินไป…

เอลล่าหวังพับเปลือกตาลงช้า ๆ ราวกับหวังให้ร่องรอยความร้อนระอุในห้วงอารมณ์เมื่อครู่จางหาย ทว่ามันกลับชัดเจนขึ้นทุกครั้งที่เธอนึกถึงน้ำเสียงแผ่วต่ำของเขาที่ดังสะท้อนก้องในหู

ผมแย่แล้ว…

ถ้อยคำสั้น ๆ ทว่าเปี่ยมไปด้วยความหนักแน่นนั้น ทำให้เธอสงสัยยิ่งกว่าเดิมว่าในความเด็ดเดี่ยวของบุรุษผู้นั้นมีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่กันแน่ สิ่งใดที่ทำให้เขายอมเปิดใจปล่อยให้กำแพงสูงใหญ่นั้น…

…แตกร้าวลงตรงหน้าเธอ

เรียวมือเล็กยังคงแตะริมฝีปากแผ่วเบาด้วยหัวใจที่ยังคงแกว่งไหวไร้ทิศทาง ร่องรอยความอบอุ่นจากเขายังติดตรึงในทุกอณูความทรงจำ และแม้ไม่อาจหาคำตอบได้ในคืนนี้ แต่หญิงสาวก็รู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีที่ปลายลิ้นอุ่นร้อนของเขาแทรกเข้ามา เธอจะไม่มีทางถอนตัวจากโลกหม่นเทาของเขาได้อีกต่อไป

เพนต์เฮาส์ท่าเรือลูเธอร์

หลังประตูบานหนาปิดลง แสงไฟสลัวก็ทอดเงาลงบนเรือนร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งกลับเข้ามาหลังจากขับรถฝ่าหิมะแรกหนาวจัด ทันทีที่เสื้อโค้ตถูกส่งให้แขนหุ่นยนต์พ่อบ้าน เสียงทุ้มสุภาพก็ดังขึ้นโดยอัตโนมัติเช่นเคย

“เจ้านาย คุณมีกลิ่นดอกไวโอเล็ตติดมาอีกแล้วครับ”

จบประโยคนั้น ช่วงขายาวก็ชะงักเพียงครู่ นัยน์ตาคู่คมหลุบลงมองเสื้อในมือคู่สนทนา ทว่าเครื่องหน้าคมคายกลับไม่แสดงสีหน้าหงุดหงิดเหมือนครั้งก่อน มาเฟียหนุ่มยังคงนิ่งขรึม เยือกเย็นไม่เปลี่ยน หากแต่ลึกลงไปในนัยน์ตาสีเฮมาไทต์นั้นกลับสะท้อนความอุ่นใจออกมาอย่างน่าประหลาด

อุ่นใจที่คืนนี้เขาจะมี ‘ตัวช่วย’ สำหรับการนอนหลับสนิท โดยไม่ต้องอาศัยเม็ดยาใด ๆ

เนธานเมินพ่อบ้านลูเธอร์แล้วเดินไปหยุดที่ข้างเตียง วางข้าวของส่วนตัวลงอย่างเป็นระเบียบ มือแกร่งหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาก่อนที่นิ้วแข็งแรงจะพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ถึงแดเนียล

Nathan : ไปหายิปโซฟิลล่าสีขาวมา

ทันทีที่ข้อความถูกส่งไป ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทันที

Daniel : ให้เผาอีกใช่มั้ยครับคุณชาย

Nathan : ไม่ต้อง เตรียมให้เรียบร้อยสำหรับคุณหนูตระกูลหวังพรุ่งนี้

หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อย ร่างสูงใหญ่ก็ทอดตัวลงบนเตียงกว้าง ความนิ่งสงบแผ่กำจายในอากาศได้เพียงครู่ ก่อนที่รสจูบหวานล้ำลึกที่ยังติดตรึงอยู่ทุกอณูในโพรงปากจะทำจิตใจที่สงบก่อนหน้าปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง

ทว่ากลับเป็นความปั่นป่วนที่เขารับได้…ล่ะมั้ง

เพราะตัวช่วยอย่างเอลล่าหวังนั้น…โคตรดี

กลิ่นหอมละมุนยังคงโอบอุ้มกำจายรอบตัวราวกับมีอีกฝ่ายมานอนข้างกาย ความคิดฟุ้งซ่านเรื่องงาน เรื่องการสูญเสีย หรือแม้แต่ความดื้อดึงที่จะปิดกั้นโลกทั้งใบจากใครก็ตาม ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่มาพร้อมกลิ่นหอมหวานที่ยังอวลอยู่ในเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกาย

ที่สุดแล้วคุณชายรองลูเธอร์ก็ค่อย ๆ ปล่อยให้สติสัมปชัญญะเลือนหายไปในห้วงนิทรา ขณะที่นอกหน้าต่าง แสงไฟสีนวลของท่าเรือใหญ่ก็สะท้อนกับเกล็ดขาวที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้าอย่างอ่อนโยน

หิมะแรกโปรยปรายปกคลุมทุกสรรพสิ่ง ฉาบให้เมืองทั้งเมืองกลายเป็นเฉดสีสะอาดตา ราวกับนี่คือสัญญาณของการเริ่มต้นใหม่

โลกหม่นเทาเย็นเยือกของเขาเวลานี้มันอบอุ่นขึ้นมานิดหน่อยแล้วจริง ๆ

ท่าเรือหลักลูเธอร์

ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงกระแทกของหมัดหนัก ๆ ชนเข้ากับเป้าในมือครูฝึกอดีตหน่วยปฏิบัติการพิเศษของกองทัพดังก้องในห้องซ้อม เส้นเลือดบนแขนกำยำของคุณชายรองลูเธอร์นูนเด่นทุกครั้งที่ออกแรงเต็มกำลัง

ร่างกายสูงใหญ่เคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบ แม้การฝึกจะหนักหน่วง ทว่านัยน์ตาคู่คมยังคงนิ่งขรึม บ่งบอกว่าเจ้าของมันยังสามารถ ‘ควบคุม’ ทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

“ที่เจนีวา รายการของเข้าครบแล้ว” 

ปึก! ปึก!

เสียงแหบทุ้มของคุณชายธำรงอัศววัฒน์ดังขึ้นขณะปล่อยหมัดอีกชุดลงบนเป้า ครูฝึกถอยหลังเล็กน้อยเพื่อรับแรงกระแทกชุดสุดท้าย คนที่เพิ่งออกแรงอย่างหนักใช้แขนซับเหงื่อตามกรอบหน้าคมคาย ขณะเหลือบมองนายเหนือหัวลูเธอร์ที่นั่งทอดกายอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ด้วยท่าทีหย่อนอารมณ์ ราวกับกำลังมองโชว์สนุก ๆ มากกว่านั่งฟังรายงาน

“ดี อ่า อีกเรื่อง…” คนฟังย่นคิ้วเล็กน้อย เมื่อจู่ ๆ ก็รู้สึกคล้ายจะได้งานเพิ่ม

“ว่า”

“กูอยากได้ม้าสวย ๆ หน่วยก้านดีสักตัว…”

“เอาไปทำอะไร”

“สีขาว”

“กูถามว่าเอาไปทำอะไร”

“ราคาไม่เกี่ยง”

ไอ้ห่า…

“เออ ไว้จะดูให้ สนามแข่งที่เพิ่งยึดมาน่าจะมี” จบประโยคหมัดหนัก ๆ ก็กระแทกเข้ากลางเป้าอีกครั้ง

“ไม่ได้” ราฟาเอลค้านเสียงเรียบขณะกอดอกเอนแผ่นหลังสูงส่งพิงพนักโซฟา นัยน์ตาสีอำพันจริงจังขึ้นในระดับที่รองบอสอย่างเนธานรู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก

ซึ่งก็…

“สุดสัปดาห์นี้กูจะพาเมียไปขี่ม้าเล่น…”

ไม่พ้นเรื่องผู้หญิงอันดับหนึ่งของลูเธอร์อย่างธารเดือน ศิรวศิน

“…ใช้ม้าแข่งอารมณ์ดุ ๆ ไม่ได้ สำหรับ ‘ทูนหัว’ ของกู ต้องเชื่องที่สุด สวยที่สุด ดีที่สุดเท่านั้น”

พริบตานั้น ครูฝึกเปลี่ยนท่าตั้งรับเพื่อให้เนธานรุกกลับด้วยท่าจู่โจม คุณชายรองลูเธอร์เอียงคอน้อย ๆ มองเพื่อนสนิท ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเอือมระอาในความคลั่งรักเกินพอดีของอีกฝ่าย

ปึก!

“มึงคลั่งรักแบบไม่ต้องเดือดร้อนกูไม่ได้จริง ๆ สินะราล์ฟ” ประโยคค่อนแคะเมื่อครู่เรียกรอยยิ้มบางไม่ทุกข์ร้อนของราฟาเอลได้เป็นอย่างดี แก้วบรั่นดีราคาแพงถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากได้รูปก่อนเปรย

“มึงบอกกูเองว่าไม่อยากให้สมองว่าง ไม่อยากติดหล่มอยู่กับอดีต”

“ก็เลยใช้งานกูแบบจัดหนักจัดเต็ม?”

“เพื่อให้มึงได้ก้าวผ่านช่วงเวลายากลำบากได้สักที”

“อ่อ สรุปกูต้องขอบคุณมึงสินะ” คนฟังยกยิ้มมุมปากพลางไหวไหล่น้อย ๆ ขณะที่คุณชายธำรงอัศววัฒน์ตอบแทนด้วยแรงหมัดที่หนักขึ้นอีกเป็นเท่าตัวจนครูฝึกขยับรับแทบไม่ทัน

เสียงสืบเท้าเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อแดเนียลก้าวเข้ามาในห้องพร้อมเอกสารในมือ

“ใกล้ถึงเวลาพบคุณเอลล่าแล้วครับคุณชาย” ประโยคเมื่อครู่ที่เอ่ยผ่านน้ำเสียงราบเรียบไม่แพ้ผู้เป็นนาย ทำเอาราฟาเอลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เอลล่า หวัง?”

“นี่ก็หนึ่งในงานที่มึงยัดเยียดมาให้กูไง”

“อ่า…” วินาทีนั้นมุมปากได้รูปของนายเหนือหัวลูเธอร์ก็ขยับยกเล็กน้อย

แบบนี้เขาก็ไม่ต้องรบกวนปารัณมันแล้วสินะ

“คุณชายครับ อย่าแรงตก” เสียงครูฝึกแทรกขึ้นทันที เมื่อการควบคุมแรงและจังหวะของลูกศิษย์ลดทอนลงกะทันหัน

ปึก!

“…ได้ข่าวว่ามึงเผาดอกไม้ทิ้งไปหมดแล้วนี่” สิ้นประโยคนั้น เนธานก็หยุดหมัดกลางอากาศทันที ก่อนจะคว้าเอาผ้าขนหนูจากธนิน ลูกน้องคนสนิทอีกคนมาซับเหงื่อโดยไม่แม้แต่จะหันมาต่อบทสนทนากับอีกฝ่าย ช่วงขาแกร่งเดินตรงไปยังประตูอย่างเงียบขรึม ขณะที่ร่างสูงสง่าแผ่กลิ่นอายของความเด็ดขาดจนไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใด

ราฟาเอลมองตามแผ่นหลังเย่อหยิ่งของเพื่อนสนิท ที่เดินห่างออกไปพลางส่ายศีรษะน้อย ๆ ก่อนยกยิ้มมุมปาก

“ครั้งแรกเลยสินะครับครู ที่มันคุมสมาธิไม่อยู่” ครูฝึกที่ยืนอยู่ไม่ห่างไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่พยักหน้าน้อย ๆ ให้ผู้เป็นนายแทนคำตอบก่อนจะเหลือบตามองร่างสูงที่เพิ่งเดินจากไปแล้วพึมพำในใจ