Novels by thrymr9117

“จูบมันหน่อยค่ะ” ภรรยาคนสวยทำตามคำขออย่างว่าง่าย ริมฝีปากนุ่มบรรจงจุมพิตเบา ๆ ที่ส่วนหยักโค้งฉ่ำเยิ้มอ่า…สัมผัสแผ่วเบา ทะนุถนอม กอปรกับดวงตากลมโตที่ช้อนมองขึ้นมาไม่ว่าจะเห็นภาพนี้กี่ครั้งเขาก็ยังใจเต้นแรงจนแทบบ้าทุกครั้งปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเมียเขาเซ็กซี่กว่าผู้หญิงคนไหนที่เคยเจอมา“เอานมทูนหัวมาทำแทนปากสิคะ” สายตาเชื้อเชิญที่เจือไปด้วยความร้อนแรง กอปรกับใบหน้าประณีต คมคายภายใต้แสงเงาสลัวจากดวงไฟดาวน์ไลท์ดวงเล็ก ๆ ตรงหัวเตียง ทำให้มาเฟียหนุ่มดูเซ็กซี่ขึ้นเป็นเท่าตัว“แบบนี้เหรอคะ”“ดีค่ะ อืมมมม” ฝ่ายถูกเอาใจคำรามพร่าในลำคอแกร่งภาพมาเฟียหนุ่มที่เชิดหน้าขึ้นสูดปากระบายความเสียวซ่าน ยิ่งทำให้คนข้างล่างอยากเอาใจ ริมฝีปากเล็ก ๆ จึงจุมพิตที่ส่วนปลายหยักโค้งอีกครั้งก่อนจะเร่งจังหวะรูดรั้งตัวตนอุ่นร้อนที่โอบล้อมไปด้วยเส้นเลือดด้วยหน้าอกนุ่ม“เด็กดี อืมมม…” คนถูกปรนเปรอคำรามต่ำ พลางส่งมือแกร่งไปลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนของคนตรงหน้าแผ่วเบา ก่อนที่ท้องนิ้วจะเลื่อนลงมาคลึงที่ยอดอกสีสวยสองข้างเอาใจคนสวยขาของเขาบ้าง“อ๊ะ…” ยิ่งอีกฝ่ายเผยอปากสีสวย ครางหวานเขาก็ยิ่งอยากปริแตกเดี๋ยวนั้น“เสร็จใส่นมทูนหั

“ไปอุ้มโจไซอาห์มานอนด้วย” รอยยิ้มบางของคนรู้ทันผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายไม่แพ้กัน ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามคนเป็นพี่ไปอย่างว่าง่ายหลังจากปารัณอุ้มนายน้อยลูเธอร์ที่กำลังหลับลึกออกจากห้องนอนใหญ่ไปแล้ว ร่างกายสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มก็เอนลงไปนอนซ้อนหลังคนที่กำลังฝันดีในห้วงนิทรา มืออุ่นแทรกเข้าไปลูบไล้หน้าท้องนวลเนียนของคนรักแผ่วเบา“อื้อออ” คนโดนรบกวนส่งเสียงร้องประท้วงทั้งที่ยังหลับลึก กว่าจะรู้ตัวว่าแพนตี้ตัวบางถูกมือแกร่งรั้งออกไปจากเรียวขาสวย ก็ตอนที่ร่างกายสูงใหญ่แทรกเข้ามากลางกาย“ราล์ฟ…อื้อ” คำพูดเมื่อครู่อันตรธานไป เมื่อริมฝีปากร้อนบดจูบลงมาช่วงชิงเอาทุกสิ่งทุกอย่างกะทันหัน ขณะที่มือแกร่งสองข้างก็แทรกเข้าไปใต้เนื้อผ้า กอบกุมฐานเต้าอวบอิ่มสองข้างอย่างเอาแต่ใจไปพร้อม ๆ กับที่ตัวตนแข็งขืนจงใจเสียดสีส่วนบอบบางกลางกายที่เปลือยเปล่าของคนใต้อาณัติไปด้วยจูบล้ำลึกดำเนินไปโดยที่อีกฝ่ายไม่ปล่อยให้เธอได้มีโอกาสต่อรองราฟาเอลรุกไล่ กวาดต้อนเธอทุกทาง ทั้งเรียวลิ้นร้อนที่แทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัด ฝ่ามืออุ่นที่บีบเคล้นสองเต้าอวบ รวมถึงท่อนเนื้อใต้กางเกงที่เสียดสีกลางกลีบดอกไม้ฉ่ำเยิ้มนั่นทั้งหมดที่เ

7 ปีให้หลัง“ว่าไง” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถามคิริลล์ผ่านหูฟังบลูทูท ขณะที่ยืนกอดอกพิงผนังมองเบนจามินประเคนเท้าหนัก ๆ ให้ใครบางคนอยู่กลางโถงบ้านหลังใหญ่ใจกลางย่านเศรษฐกิจหลังหนึ่ง[มึงอยู่ไหนเสี่ย]“มึงก็รู้คิริลล์”[บ้านคู่กรณีเฮียขา?]“อืม”[บอกกูทีว่ามึงไม่ได้กำลังใช้ความรุนแรงจบปัญหา]“กูไม่ได้ใช้” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยตอบปลายสาย พลางจรดก้นบุหรี่นอกราคาแพงลงบนริมฝีปากได้รูป ก่อนที่เกลียวควันสีขุ่นจะฟุ้งไปในอากาศ[สมกับเป็นมึงเลยราล์ฟ]“แต่เบนจามินใช้”[ฉิบหาย] เสียงสบถจากปลายสายทำให้เรียวคิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย เพราะคนอย่างคิริลล์ไม่น่าสบถเพียงเพราะเขาใช้กำลังสั่งสอนไอ้พวกเศษสวะไร้สำนึก มีแต่จะเห็นด้วยแล้วร่วมวงเสียมากกว่า“อะไร?” [ขอโทษนะเสี่ย]“เรื่อง?”[คือว่า…พวกกูไม่ได้ตั้งใจ แค่จะมาเรียกขวัญให้เฮียขาเฉย ๆ]“มาสอนอะไรพิเรนทร์ให้ลูกกูสิไม่ว่า เดี๋ยวนะ…” ท้ายประโยคถูกเว้นว่างไว้เมื่อมาเฟียหนุ่มเริ่มคาดเดาสถานการณ์บางอย่างจากคำพูดแปลก ๆ ของคุณชายสามได้[ครับเสี่ย]แม่ง…“บอกกูทีว่าเมื่อกี้ไม่ใช่การล่อซื้อ” [เมียมึงได้ยินทั้งหมดแล้วครับนายเหนือหัว]ฉิบหาย…คฤหาสน์ลูเธอร์แรงกดข่มเ

ราวสามชั่วโมงต่อมาการตรวจร่างกายเบื้องต้นเสร็จสิ้นก่อนที่มาเฟียหนุ่มที่ต้องออกไปสะสางงานด่วนเพิ่งจะกลับเข้าบ้านมา ช่วงขายาวรีบเดินตรงไปหาคนเป็นภรรยาด้วยหัวใจที่ว้าวุ่นกว่าปกติ“เป็นไงบ้างคะ หมอว่าไง” ภาพที่คนตัวเล็กนอนดูหนังเรื่องโปรดด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าเมื่อตอนบ่ายทำให้เขาใจชื้นขึ้นมา ทว่ายังไม่ทันที่จะได้คำตอบจากอีกฝ่ายสูทสีเข้มและเนกไทก็ถูกคนสวยขาช่วยจัดการถอดออกอย่างที่เคยทำ พร้อมกับประทับจุมพิตแผ่วเบาที่แก้มเกลี้ยงเกลาแล้วเปรย“อาบน้ำก่อนนะคะ หนูเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว”“บอกก่อนว่าทุกอย่างโอเค”“หนูดีขึ้นแล้วค่ะ ไปอาบน้ำก่อนนะแล้วมาดูหนังกัน” นายเหนือหัวลูเธอร์ทำตามที่ภรรยาบอกอย่างว่าง่าย เขาใช้เวลาอาบน้ำคิดทบทวนสิ่งที่ค้างคาใจเกี่ยวกับอาการของคนรัก ทว่าที่สุดแล้วมาเฟียหนุ่มก็สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปเนื่องจากหมอประจำตระกูลไม่ได้แจ้งอะไรมากไปกว่าภรรยาของเขาพักผ่อนน้อย ความคิดที่ว่าอีกฝ่ายจะเจ็บไข้ได้ป่วยหรือตั้งครรภ์จึงถูกชำระล้างไปพร้อมกับสายน้ำในที่สุดหนังเรื่องโปรดถูกเปิดคลอไป ขณะที่คนสองคนใช้เวลาส่วนตัวด้วยกันบนเตียงกว้าง ทว่าสมาธิที่ควรจะจดจ่ออยู่ที่หนังตรงหน้ากลับถูกรบ

สุสานสายลมเอื่อยของต้นฤดูหนาวพัดเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนให้พลิ้วไปตามแรงลมเบาบาง หญิงสาวหลับตาพริ้มประสานมือเล็กเข้าด้วยกันราวกับกำลังอธิษฐานกับหลุมศพสองหลุมตรงหน้าเป็นครั้งที่สามแล้วที่มาเฟียหนุ่มมองดูดวงหน้าหวานด้านข้างของภรรยาที่หลับตาพริ้มรำลึกถึงผู้ให้กำเนิดทั้งสองแม้ในอดีตผู้ล่วงลับทั้งคู่จะกระทำเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยกับตระกูลหลัก ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างถูกนายเหนือหัวอย่างเขาทิ้งไว้เบื้องหลังแล้วทั้งหมดตอนนี้สถานะของเขาคือสามีของลูกสาวคนเดียวของคุณพ่อและคุณแม่ผู้ล่วงลับ นอกจากเขาจะสามารถเคารพหลุมศพของคนทั้งคู่ได้อย่างเต็มหัวใจแล้ว เขายังคงรักษาคำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อหน้าผู้ล่วงลับในวันแรกที่มาขออนุญาตดูแลลูกสาวของคนทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี“วันนี้คุยกับคุณพ่อคุณแม่นานกว่าทุกปี มีอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงแหบทุ้มเอ่ยถามพลางส่งฝ่ามือแกร่งไปลูบศีรษะของภรรยาด้วยความรักใคร่อย่างที่ชอบทำ“เล่าเรื่องทั่วไปน่ะค่ะ แล้วก็…” ท้ายประโยคถูกเว้นว่างไว้เพียงครู่ก่อนที่รอยยิ้มสดใสบริสุทธิ์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคนตรงหน้าจะถูกส่งมาชโลมใจมาเฟียหนุ่ม“หืม แล้วก็อะไรคะ”“แล้วก็ ขอให้พวกท่านหมดห่วงจริง ๆ

“แรงอีกหน่อยสิคนดี” มันเร้าใจจนเขาอยากจับยัยเด็กอวดดีของเขากระแทกแรง ๆ จนเสร็จสมเดี๋ยวนั้น“แบบนี้…อ๊า เหรอคะ”“อ่า…ยั่วฉิบหาย” ด้วยความมันเขี้ยว กอปรกับแรงอารมณ์ที่โถมซัด คนมากกำลังจึงแกล้งกระแทกสะโพกสวนเอวบางอย่างไม่ผ่อนแรง“อะ…ลึก อื้ออออ” ฝ่ามือแกร่งจับยึดสะโพกนุ่มมือไว้เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะขยับหนี ดวงหน้าหวานที่เคยเชิดขึ้นฟุบลงบนบ่าแกร่ง เสียงครางหวานที่คล้ายเสียงสะอื้นไห้เข้าไปทุกทีดังประสานกับจังหวะเนื้อกระทบเนื้อถี่กระชั้น“อ๊า จะไม่ไหว…แล้…อื้อออ”โพรงอุ่นชื้นที่กระตุกรัดแน่นและถี่ขึ้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่านางทาสคนโปรดของเขาใกล้จะเสร็จสมเต็มที ทั้งที่เพิ่งจะอวดดีขย่มเขาได้ไม่เท่าไหร่“ข้างในรัดผมแรงขนาดนี้จะเสร็จแล้วเหรอคะ” ฝ่ามือแกร่งข้างหนึ่งกอบกุมข้อมือเล็กสองข้างที่ถูกมัดไว้ ส่วนอีกข้างก็เลื่อนลงไปขยำสะโพกอวบนุ่มมือด้วยความมันเขี้ยว“อ๊ะ…จะ…เสร็จ”“ก็เสร็จสิคะ” น้ำเสียงต่ำพร่าที่มาพร้อมกับท้องนิ้วแกร่งที่เคล้นคลึงลงมาที่จุดรวมความกระสันเหนือกลีบดอกไม้ฉ่ำวาวทำคนบนตักแทบขาดใจ“อื้อออออ” ร่างเล็กกระตุกเกร็งเมื่อข้ามไปแตะขอบความปรารถนาในที่สุด ทว่ายังไม่ทันที่จะได้หอบเอาอากาศเข้าป

“อะ อ๊า” เสียงครางหวานที่ดังหวิวทุกครั้งที่เขาตอกตรึงความใหญ่โตเข้ามา เสียงหอบหายใจเมื่อความรู้สึกถูกครอบครองแล่นพล่านไปตามหลอดเลือดเดือดพล่าน เสียงผิวเนื้อกระทบกันในความเงียบดังอยู่เนิ่นนาน…กระทั่งร่างกายถึงปลายขอบความปรารถนาเดียวกัน คนทั้งคู่จึงทิ้งตัวหอบหายใจกอดกันแนบแน่น มาเฟียหนุ่มซุกใบหน้าลงกับต้นคอขาวของภรรยาคนสวยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า“ขอบคุณครับ…ทูนหัว” ดวงหน้าสวยชื้นเหงื่อคลี่รอยยิ้มบางพลางกระชับอ้อมกอดแน่น ขณะโน้มประทับจุมพิตหน้าผากเกลี้ยงเกลาของสามีด้วยความรักใคร่“ขอบคุณเรื่องอะไรคะ”อีกฝ่ายผละขึ้นมาสบตา ส่งผ่านทุกความรู้สึกที่เวียนว่ายในนัยน์ตารัตติกาลคู่คมที่ไม่เคยละไปจากเธอเลยสักครั้ง“ขอบคุณที่เธอขารักพี่อย่างดี” เสียงพร่าแผ่วของเขาราวกับปุยนุ่นที่ไล้ผ่านหัวใจดวงน้อยของเธอ บรูคลินคลี่ยิ้มขณะเขี่ยผมที่ปรกลงบนหน้าผากเขาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู“ไม่เห็นต้องขอบคุณเลย…” คุณชายรองตระกูลหวังยกมือเรียวขาวของภรรยาขึ้นมากดจูบหนัก ๆ ด้วยความรักใคร่ ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างเมื่อได้ฟังประโยคถัดมาของอีกฝ่าย“…เพราะการรักที่รักมันง่ายมากเลยไงคะ” ที่ผ่านมา ‘ความรัก’ ครั้งนี้มันดูเหมือ

“ตอนนี้อยากทำมากกว่าถูหลังแล้วค่ะ” เสียงหวานออดอ้อนกระซิบแผ่วแล้วกดจูบลงบนสันจมูกโด่งของคนตรงหน้าแผ่วเบา ทว่าเปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนในแบบที่ทำให้มาเฟียมากอำนาจอย่างเขาพ่ายแพ้ราบคาบทุกครั้ง“ยัยเด็ก” เสียงคนตรงหน้าเข้มขึ้นทันทีเมื่อเป็นฝ่ายถูกรุกไล่ ก่อนต้องขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนอีกครั้งเมื่อความเป็นเขาถูกเรียวมือเล็กข้างหนึ่งกอบกุมเอาไว้แล้วชักรูดขึ้นลงความรู้สึกแปลบปลาบจากการถูกมือนุ่มสัมผัสอย่างช่ำชองและรู้จุดกระสันแล่นปราดไปทั่วทั้งร่าง ก่อนที่วินาทีหลังจากนั้นความเสียวซ่านจะพุ่งโจมตีไปทั่วเรือนกายกำยำ เมื่อสะโพกกลมกลึงยกขึ้นน้อย ๆ แล้วกดลงครอบครองความเป็นเขาช้า ๆ ราวกับต้องการให้รู้สึกถึงทุกแรงปรารถนาที่อัดแน่นอยู่ภายใน“อืม...” ลำคอแกร่งส่งเสียงคราง มาร์คัสหวังปล่อยให้คนบนร่างควบคุมทุกจังหวะ ร่างกายเล็กขยับเนิบช้าทว่าหนักแน่น ความร้อนจากออนเซ็นแผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่างคนทั้งคู่ ทว่าไม่มีอะไรร้อนระอุเท่าสัมผัสของทั้งสองฝ่ายที่กำลังโรมรันร่างกายเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง“อื้อ~” เสียงครางหวานดังประสานไปกับเสียงน้ำกระเพื่อม เมื่อจุดกระสันภายในถูกแกนกายใหญ่โตของคนใต้ร่างแตะเข้าซ้ำ ๆ“เธอขา

โตเกียวในค่ำคืนสุดสัปดาห์ ร่างสะโอดสะองของบรูคลินเดินตรงเข้าไปในลิฟต์แก้วของคลับหรูแห่งหนึ่งใจกลางย่านเศรษฐกิจ ขณะที่นัยน์ตารัตติกาลคู่คมของคุณชายรองตระกูลหวังมองตามหลังผู้เป็นภรรยาจากส่วนรับรองชั้นล่าง“ให้ผมขึ้นไปเสริมทีมฮาเซงาวะไหมครับ” ลูกน้องคนสนิทอย่างเล่ยหานกระซิบถามผู้เป็นนาย ก่อนอีกฝ่ายจะตอบ“ไม่ต้อง…เรารออยู่นี่จนกว่านายหญิงจะเสร็จธุระ”ลิฟต์แก้วเลื่อนขึ้นไปชั้นหก ที่มีห้องส่วนตัวสำหรับแขกวีไอพีที่ต้องการความเป็นส่วนตัวในการเจรจาธุรกิจมาร์คัสหวังนั่งนิ่ง ไม่ไถโทรศัพท์ ไม่อ่านอะไรทั้งนั้นแม้กระทั่งเมนูอาหาร เขาแค่นั่งเฝ้าประตูทางเข้าราวกับรู้ว่ามีใครกำลังจะย่างเท้าเข้ามาในไม่กี่นาทีข้างหน้าที่สุดแล้วบุคคลที่เขาเฝ้ารอก็มาชายวัยสามสิบต้น ๆ แต่งตัวเนี๊ยบเดินผ่านหน้าเขาไปโดยที่มีโทรศัพท์แนบหู เดิมทีเขาเพียงจะสังเกตท่าทีของว่าที่พาร์ทเนอร์ฮาเซงาวะที่วันนี้ภรรยาคนสวยของเขามาเป็นตัวแทนในการเจรจาทางธุรกิจทว่า…ตัวเล็กดีว่ะจัดสักน้ำก่อนเซ็นต์น่าจะง่ายหน่อยของแบบนี้ไม่ต้องรีบคุย ซอยไปคุยไปเร้าใจกว่าเยอะเพล้ง!!ไวกว่าความคิด แก้วบนโต๊ะแตกคามือมาเฟียตระกูลใหญ่ มาร์คัสหวังกดข่มอาร

ค่ำคืนนั้น ในครัวขนาดใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารอันคุ้นเคยของคนสองรุ่น เสียงหัวเราะของพ่อลูกจากห้องน้ำยังคงแว่วมาเป็นระยะ คลอเคล้าไปกับเสียงเคี้ยวของเด็กน้อยที่กำลังเพลินกับมื้อเย็นอย่างเอร็ดอร่อยองค์ประกอบภายในบ้านที่ถูกจัดวางอย่างดี กอปรกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาถูกเชื่อมโยงเข้าหากันด้วยสายใยแห่งความรัก ทุกอย่างหลอมรวมกันเป็นบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและความหมายของคำว่า ‘บ้าน’“ปะป๊าช่วยยกกับข้าวทีค่ะ” เสียงหวานของหม่ามี้คนสวยเอ่ยจากหน้าเตาขณะอุ้มลูกสาวไปนั่งบนเก้าอี้ทานข้าวสำหรับเด็ก“ครับเมีย” มาเฟียหนุ่มตอบรับอย่างไม่ลังเล พร้อมรอยยิ้มที่เผยความภักดีที่มีให้อีกฝ่ายอย่างมั่นคงเสมอมา“อาหย่อยจัง” เสียงใสของเด็กหญิงตัวน้อยที่ยังพูดไม่คล่องนักดังขึ้นจากเก้าอี้สูงประจำตำแหน่ง เมื่อมือป้อมเล็กตักอาหารฝีมือผู้เป็นแม่เข้าปาก“หม่ามี้เหนื่อยไหมครับ” ขณะที่เด็กชายวัยสี่ขวบเงยหน้าจากจานข้าวตรงหน้าแล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนหัวใจของคนเป็นแม่อบอุ่นขึ้นในวินาทีนั้น“คุนคุนไม่ดื้อ หม่ามี้ไม่เหนื่อยเลยค่ะ” บรูคลินยิ้มอ่อนโยนให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กเบา ๆ“คุนค

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้าไปในห้องนั่งเล่น แสงอุ่นละมุนไล้บนโซฟาหนังแท้ขนาดใหญ่ที่ร่างสมส่วนของมาเฟียหนุ่มนั่งอยู่ แล็ปท็อปวางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเตี้ยเบื้องหน้านัยน์ตารัตติกาลคู่คมจดจ่ออยู่กับหน้าจอสี่เหลี่ยม ขณะที่มือข้างหนึ่งโอบลูกสาววัยแรกเกิดเอาไว้อย่างทะนุถนอม เบบี๋มังกรวัยสิบวันนอนหลับปุ๋ยในอ้อมแขนผู้เป็นพ่อ ริมฝีปากเล็กจิ๋วเผยอเล็กน้อยราวกับกำลังฝันดีบนโต๊ะไม้ตัวเตี้ยเบื้องหน้า มีขวดนมของเบบี๋มังกรคนพี่วางเรียงข้างแก้วกาแฟที่ยังมีไออุ่นระเหยอยู่ ข้างกายมาเฟียใหญ่มีร่างอ่อนเพลียของภรรยาคนสวยเอนพิงหมอนอิงนุ่ม ๆ โดยที่ในอ้อมแขนมีเด็กชายวัยสองขวบที่กำลังซุกตัวหลับสนิทกลิ่นแป้งเด็กเจือปะปนกับกลิ่นหอมจางจากเส้นผมของบรูคลินที่เพิ่งสระใหม่ช่วยเติมบรรยากาศภายในเรือนหอแห่งนี้ให้ละมุนและนิ่งสงบครืดดด~ขณะที่กำลังใช้สมาธิไปกับการตรวจงานตรงหน้าและเฝ้าภรรยากับลูก ๆ จู่ ๆ สมาร์ตโฟนเครื่องหรูก็สั่นเป็นสัญญาณของการโทรเข้า ฝ่ามือแกร่งรีบเอื้อมไปหยิบขึ้นมากดรับสายทันทีเพราะกลัวเสียงสั่นจะทำให้เบบี๋ตื่น“ว่าไง” เขารับสายเสียงนิ่ง ก่อนที่ปลายสายจะหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดอย่างอารมณ์ดี

กลิ่นอายของฤดูหนาวปีถัดมาไล้ผ่านกระจกบานใหญ่ของตึกกาสิโนสูงระฟ้าสาขาหลักตระกูลหวัง ทว่าบรรยากาศของห้องประชุมขนาดใหญ่ที่เคยอบอวลไปด้วยความนิ่งขรึมในแบบขององค์กรในโลกสีเทากลับเต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดในเช้าวันนี้เพราะคุณชายรองตระกูลหวังที่นั่งหัวโต๊ะประชุมมีสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก กลิ่นอายอันตรายและแรงกดข่มของมาเฟียใหญ่แผ่กำจายออกมามากผิดปกติจนคนในห้องต่างลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบากมาร์คัสขมวดคิ้วมองเอกสารในมือราวกับมันเป็นภาษาต่างดาวจากนั้นก็หยิบช็อกโกแลตออกจากกล่องขึ้นมากัดคำใหญ่ จนบรรดาลูกน้องที่นั่งร่วมประชุมอีกหกชีวิตต่างลอบสบตากันเงียบ ๆ ไม่มีใครกล้าพูดสิ่งใดใครมันจะไปกล้า?เพราะคุณชายรองที่ปกติไม่แม้แต่จะแตะของหวาน กลับนั่งเคี้ยวช็อกโกแลตกร้วม ๆ ราวกับเป็นของโปรดอย่างไรอย่างนั้นปึก!ฉับพลันแฟ้มเอกสารก็ถูกโยนลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่เสียงเข้มดุเจือไอสังหารจะดังแหวกความเงียบ“ทำไมรายงานนี่มันกลิ่นเหม็น ๆ วะ” สิ้นคำนั้นทุกคนในห้องต่างสะดุ้งเฮือก ก่อนที่หนึ่งในทีมวิเคราะห์จะเอ่ยเสียงสั่น“มะ…มันคือกระดาษรีไซเคิลครับ คุณชายเคยสั่งให้ใช้…”“เปลี่ยน!” น้ำเสียงแข็งก

“ผมคิดว่าผม…ต้องการคุณ”ตึกตัก ตึกตัก…วินาทีนั้นที่ริมฝีปากของเขากำลังจะแตะเข้ากับกลีบปากอิ่มสวย ห้องทั้งห้องก็เงียบงันราวจักรวาลหยุดหมุน ทว่ายังไม่ทันที่ปลายลิ้นอุ่นร้อนจะได้ไล้ชิมความหอมหวาน เสียงเห่าของเมอร์ฟี่กลับดังขึ้นแหวกม่านความเงียบนั้น เจ้าหมาตัวโตเดินเข้ามานั่งใกล้ ทั้งเห่า ทั้งส่ายหางอย่างที่เคยทำเป็นประจำราวกับถูกกั้นออกจากโลกทั้งใบ มาเฟียหนุ่มยังไม่ละสายตาไปจากคนตรงหน้า มือใหญ่เอื้อมไปปิดตาเจ้าตูบอย่างใจเย็น ก่อนจะโน้มตัวลงประกบจูบหญิงสาวโดยไม่ให้ตั้งตัวริมฝีปากร้อนบดเบียดเข้าหากลับปากอิ่มสวยอย่างดุดัน ปลายลิ้นอุ่นชื้นแทรกล้ำลึก กวาดควานตักตวงเอาความหอมหวานในโพรงปาก จนคนถูกไล่ต้อนหลุดครางหวานในลำคอเอลล่าเผลอกำพู่กันในมือแน่นเข้าราวกับต้องการหาหลักยึด ก่อนมันจะหล่นลงพื้นแล้วถูกแทนที่ด้วยฝ่ามือแกร่งที่แทรกเข้ามา ไออุ่นจากฝ่ามือที่ประสานกันกอปรกับสัมผัสวาบหวามทำให้เธอไม่อาจตัดขาดแรงดูดกลืนที่เขามอบให้มือแกร่งข้างที่เคยใช้ปิดตาเจ้าตูบเปลี่ยนมาตรึงเธอไว้กับเก้าอี้ กดจังหวะรุกคืบเร่งเร้า ริมฝีปากร้อนเลื่อนลงไปจุมพิตลำคอขาวเนียน สูดกลิ่นหอมละมุนที่เขาโหยหา ราวกับต้องการกลื

ราวหนึ่งชั่วโมงให้หลังหิมะขาวโปรยลงมาอย่างแผ่วเบาราวกับม่านบางที่ห่มคลุมเรือนกระจกใส คุณชายธำรงอัศววัฒน์ก้าวเข้ามาพร้อมช่อดอกยิปโซฟิลล่าสีขาวที่แดเนียลจัดเตรียมไว้ เขาวางมันลงอย่างเรียบง่ายบนโต๊ะเล็กข้างโซฟาอย่างที่เคยทำร่างบอบบางของเจ้าของบ้านนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมกระจก ปลายพู่กันเคลื่อนไปบนผืนกระดาษผ้าใบ เป็นภาพทิวทัศน์ที่สะท้อนแสงหิมะแรกยามราตรี เอลล่าเงยหน้าขึ้นเพียงครู่ เมื่อสายตาคมกริบของผู้มาใหม่เหลือบไปยังพ็อกเก็ตสแควร์ที่วางอยู่บนชั้นใกล้ ๆ“ตั้งใจหามาคืนค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา ขณะที่คนฟังเลิกคิ้วเข้มขึ้นเพียงเล็กน้อย“ไหนคุณว่าทิ้งไปแล้ว” เสียงทุ้มราบเรียบมาพร้อมแรงกดข่มที่ชวนหวาดหวั่น “ทำไมต้องโกหก”วินาทีนั้นเองที่พวงแก้มเนียนละเอียดซับสีระเรื่ออย่างไม่อาจปกปิด“ก็แค่…หยั่งเชิงคุณเล่นค่ะ ไม่คิดว่าคุณจะรู้ทันและเอาคืนฉันด้วยการ…”“จูบ?” น้ำเสียงเย็นขรึมเปรยต่อท้ายประโยคของอีกฝ่ายทันที นัยน์ตาสีเทาลึกลับวางไว้ที่คู่สนทนาไม่กะพริบ จนเอลล่าหลบสายตาแทบไม่ทัน หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอกแขกผู้มาใหม่เอียงคอเล็กน้อยมองคนตรงหน้า ปรอยผมสีดำธรรมชาติที่วันนี้ไม่ได้ถูกเ

ภายในสตูดิโอเรือนกระจกเงียบสงัดลงทันทีที่แขกยามวิกาลกลับไป เกล็ดหิมะแรกที่โปรยผ่านกระจกใสยังคงสะท้อนในนัยน์ตาสีเฮเซลนัท เสียงเครื่องยนต์รถที่เคลื่อนออกจากไร่ดังแว่วอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลืนหายไปพร้อมกับความอุ่นร้อนที่ยังคงอยู่ในสถานที่แห่งนี้เอลล่าหวังนั่งนิ่ง ริมฝีปากอิ่มยังคงชาวาบ รสจูบล้ำลึกเมื่อครู่ยังคั่งค้างตราตรึงไม่เลือนหาย มือเล็กที่กำขวดน้ำหอมไว้คลายออกช้า ๆ ก่อนจะเผลอยกมือแตะริมฝีปากตัวเองแผ่วเบา สมองก็เอาแต่พยายามไล่ตามเหตุผลของคนคนนั้นทำไมเขาถึงได้…เนธานคนที่เธอรู้จัก ไม่สิ คนที่ใคร ๆ ต่างรู้จัก คือบุรุษที่ทั้งเด็ดขาด ไม่ประนีประนอมและแข็งกร้าวเกินกว่าจะเปิดพื้นที่ให้ใครล่วงล้ำเข้าไปได้ง่าย ๆทว่าเมื่อครู่ เขากลับดึงเธอเข้าไปในโลกของเขาอย่างไม่ลังเล อีกทั้งไม่ให้เวลาเธอตั้งตัว มันกะทันหันเกินไปจนพลิกทุกสติสัมปชัญญะของเธอให้ลอยคว้างไร้ทิศทางได้อย่างง่ายดายเกินไปแล้ว…เขาเล่นกับหัวใจเธอมากเกินไป…เอลล่าหวังพับเปลือกตาลงช้า ๆ ราวกับหวังให้ร่องรอยความร้อนระอุในห้วงอารมณ์เมื่อครู่จางหาย ทว่ามันกลับชัดเจนขึ้นทุกครั้งที่เธอนึกถึงน้ำเสียงแผ่วต่ำของเขาที่ดังสะท้อนก้องในหูผมแย่แ

เสียเมื่อไหร่…หิมะแรกมาเยือนตามประกาศของกรมอุตุนิยมวิทยา อุณหภูมิเย็นจัดของค่ำคืนรุกไล่คืบคลานเข้าสู่เพนต์เฮาส์หรูริมท่าเรือหลักลูเธอร์ ฮีทเตอร์ถูกเปิดอัตโนมัติโดยพ่อบ้านอัจฉริยะเพื่อให้อุณหภูมิภายในห้องเหมาะสมกับการพักผ่อนถึงอย่างนั้นเจ้าของห้องที่ทอดกายลงบนเตียงกว้างครั้งแล้วครั้งเล่ากลับไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ เมื่อเปลือกตาสีอ่อนพับลงอย่างยากลำบาก มาเฟียหนุ่มจึงผุดลุกขึ้นนั่งอีกครั้งทว่าเวลานี้แม้จะหยิบแฟ้มงานมาอ่าน ตัวหนังสือก็พลันพร่าเลือนราวกับสายตาไม่ยอมโฟกัส ครั้นเปิดข่าวดูก็มีเพียงเสียงจอแจผสมปะปนเข้ากับเสียงคลื่นที่กระทบชายฝั่ง หรือแม้แต่การออกไปสูบบุหรี่รับลมริมระเบียงก็ไม่ช่วยคลายความอึดอัดที่ยังคงอัดแน่นอยู่กลางอกได้เลยแม้แต่น้อยเวร…อาการนอนไม่หลับเขาพอทนได้แต่ที่น่าแปลกคือร่างกายเขามันคล้ายจะเคยตัว เคยตัวที่เคยมีสิ่งให้พึ่งพา อีกทั้งความรู้สึกหลับลึกนั้น…มันโคตรวิเศษอ่า…จริง ๆ เลยคุณชายรองลูเธอร์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดราวกับยอมจำนน เมื่อที่สุดแล้วก็ต้องกลับไปเลือกทางเลือกสุดท้าย มือแกร่งหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะพิมพ์ประโยคสั้น ๆ แล้วกดส่งให้ใครบางค

ราวสองชั่วโมงให้หลังเสียงกีตาร์ไฟฟ้าสะท้อนก้องอยู่ในห้องซ้อมที่บุด้วยผนังเก็บเสียง ร่างสูงโปร่งของปารัณยืนอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ ก้มตัวกดสายกีตาร์ด้วยความมั่นคง เสียงโน้ตพลิ้วออกจากปลายนิ้วแกร่งอย่างถูกต้อง กระทั่งเสียงหนึ่งดังขัดจังหวะครืดดด~เสียงแจ้งเตือนข้อความที่เพิ่งถูกส่งมาใหม่ดังพร้อม ๆ กับที่สมาร์ตโฟนสั่นเบา ๆ จากขอบโต๊ะวางขวดน้ำ ชายหนุ่มละสายตาจากกีตาร์ไฟฟ้าตัวโปรดแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา พลันหน้าจอก็สว่างวาบด้วยข้อความจากราฟาเอล ลูเธอร์Raphael : ที่มึงอาสาจะเป็นทูตกับตระกูลหวังแทนเนธาน ยังสนอยู่ไหมวินาทีนั้นประกายวาววับสายหนึ่งก็พาดผ่านนัยน์ตาสีฟ้าไอโอไลต์คู่คม พลันมุมปากหยักก็ยกยิ้มเบาบาง ก่อนปลายนิ้วแกร่งจะพิมพ์ตอบอีกฝ่ายกลับไปParann : เริ่มงานเมื่อไหร่Raphael : เดี๋ยวกูคุยกับมันแล้วบอกอีกที ดูจากท่าทีมันอาจจะต้องรบกวนมึงParann : อืม ได้หมดRaphael : ดี แต่มึงต้องหาดอกไม้สีขาวชนิดอื่นแทนยิปโซฟิลล่าParann : ทำไมRaphael : เพราะพี่มึงมันเผาทิ้งหมดแล้วปารัณอ่านข้อความล่าสุดแล้วอดไม่ได้ที่จะผ่อนลมหายใจเอือมระอา พลางหัวเราะในลำคออย่างอ่อนใจให้กับความเอาแต่ใจของพี่ชายคนรอง ก

ร้านขายอุปกรณ์ศิลปะแดดยามบ่ายลอดผ่านกระจกใสของร้านขายอุปกรณ์ศิลปะในย่านศิลป์เงียบสงบกลางเมือง แสงอุ่น ๆ ทอดไปตามชั้นวางพู่กันและกระดาษเนื้อดีล้อวีลแชร์คันหรูชะลอหน้าชั้นวางสี เอลล่าหวังยืดตัวพลางเอื้อมจนสุดแขนเพื่อหยิบกล่องพาเลตต์สีแบรนด์ที่หมายตาไว้ ทว่าในจังหวะที่มืออีกข้างซึ่งไม่ทันระวังก็สัมผัสเข้ากับขวดสีอะคริลิคจนขวดกลิ้งตกพื้นปึก!ยังไม่ทันที่คุณหนูตระกูลหวังจะโน้มตัวลงไปหยิบ เงาร่างหนึ่งก็ทาบทับลงบนตัวเธอ พร้อมกับมือแกร่งของใครบางคนที่รวดเร็วกว่า อีกฝ่ายเก็บขวดสีขึ้นมาก่อนจะวางมันลงที่เดิมแล้วหมุนร่างเตรียมเดินจากไปเงียบ ๆทว่า…“ขอบคุณค่ะ”ช่วงขายาวชะงักเล็กน้อย ก่อนเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดนิสิตผิดระเบียบจะเบนสายตามามองคนพูดเล็กน้อย ดวงตาคู่คมใต้แพขนตายาวเรียงเป็นระเบียบนิ่งสงบ ปราศจากคลื่นอารมณ์ใดขณะตอบกลับ“ยินดีครับ” สุ้มเสียงที่กล่าวตอบรับราบเรียบพอ ๆ กับสีหน้าที่คนทั่วไปยากจะอ่าน ชายหนุ่มในชุดนิสิตของมหาวิทยาลัยชื่อดังหมุนตัวเดินกลับไปยังโซนสมุดสเก็ตช์ซึ่งมีเพื่อนของเขายืนเลือกอยู่ทันทีแปลกดี…คุณชายเล็กลูเธอร์คิดในใจขณะมองมือของตน ปกติแล้วมือของเขาทั้งหนักและควบคุมแร