บทที่ 10 ความอบอุ่นของหิมะแรก

เสียเมื่อไหร่…

หิมะแรกมาเยือนตามประกาศของกรมอุตุนิยมวิทยา อุณหภูมิเย็นจัดของค่ำคืนรุกไล่คืบคลานเข้าสู่เพนต์เฮาส์หรูริมท่าเรือหลักลูเธอร์ ฮีทเตอร์ถูกเปิดอัตโนมัติโดยพ่อบ้านอัจฉริยะเพื่อให้อุณหภูมิภายในห้องเหมาะสมกับการพักผ่อน

ถึงอย่างนั้นเจ้าของห้องที่ทอดกายลงบนเตียงกว้างครั้งแล้วครั้งเล่ากลับไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ เมื่อเปลือกตาสีอ่อนพับลงอย่างยากลำบาก มาเฟียหนุ่มจึงผุดลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง

ทว่าเวลานี้แม้จะหยิบแฟ้มงานมาอ่าน ตัวหนังสือก็พลันพร่าเลือนราวกับสายตาไม่ยอมโฟกัส ครั้นเปิดข่าวดูก็มีเพียงเสียงจอแจผสมปะปนเข้ากับเสียงคลื่นที่กระทบชายฝั่ง หรือแม้แต่การออกไปสูบบุหรี่รับลมริมระเบียงก็ไม่ช่วยคลายความอึดอัดที่ยังคงอัดแน่นอยู่กลางอกได้เลยแม้แต่น้อย

เวร…

อาการนอนไม่หลับเขาพอทนได้

แต่ที่น่าแปลกคือร่างกายเขามันคล้ายจะเคยตัว เคยตัวที่เคยมีสิ่งให้พึ่งพา อีกทั้งความรู้สึกหลับลึกนั้น…มันโคตรวิเศษ

อ่า…จริง ๆ เลย

คุณชายรองลูเธอร์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดราวกับยอมจำนน เมื่อที่สุดแล้วก็ต้องกลับไปเลือกทางเลือกสุดท้าย มือแกร่งหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะพิมพ์ประโยคสั้น ๆ แล้วกดส่งให้ใครบางคน

Nathan : อีก 30 นาที ผมจะไปหา

โดยไม่รอข้อความตอบกลับจากอีกฝ่าย คุณชายรองลูเธอร์กดล็อกหน้าจอแล้วเดินไปคว้าแจ็กเกตกับกุญแจรถทันที แผ่นหลังเย่อหยิ่งในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มขายาวเดินออกจากห้องราวกับกลัวว่าหากช้าเพียงเสี้ยววินาทีเจ้าตัวจะเปลี่ยนใจ

รถสปอร์ตคันหรูแล่นฝ่าความมืดบนถนนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะแรกที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แสงไฟสองข้างทางสะท้อนกับเกล็ดน้ำแข็งวาววับราวดวงดาว มือใหญ่กำพวงมาลัยแน่นเมื่อหัวใจดวงแกร่งดุจภูเขาน้ำแข็งค่อย ๆ สั่นคลอน

ครั้งแล้ว ครั้งเล่า…

ในหัวคุณชายรองลูเธอร์เวลานี้มีเพียงรายละเอียดที่ประณีตทุกสัดส่วนบนดวงหน้าสวยหวาน รายละเอียดของกลิ่นประจำกายที่ค่อนข้างซับซ้อน ทว่าสามารถตรึงทุกสติสัมปชัญญะของเขาได้อย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้ รวมถึงรสจูบที่กว่าจะรู้ตัว ความหวานล้ำลึกนั้นก็หยั่งรากลึกลงไปในจิตใต้สำนึกของเขาจนยากที่จะปฏิเสธ

กระทั่งปลายเท้าแตะลงบนพื้นหินอ่อนภายในเรือนกระจกที่คุ้นเคย ภาพที่สลักลึกอยู่ในหัวของเขามาตลอดทางก็สะท้อนในนัยน์ตาสีเทาลึกลับ เอลล่าหวังนั่งรออยู่บนโซฟาตัวโปรด ข้างกายมีสมุดสเก็ตช์และดินสอวางไว้ แสงไฟอบอุ่นสะท้อนบนกระจกใสเผยให้เห็นเกล็ดหิมะด้านนอกที่ยังคงร่วงหล่นลงมาไม่หยุด

และจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นสบประสานนัยน์ตากับเขา เสียงแตกร้าวของเปลือกแข็งที่ห่อหุ้มภายในโลกหม่นเทาก็ค่อย ๆ ดังก้องในจิตใต้สำนึก

“คุณชาย…” เสียงหวานใสที่ไม่มั่นคงนักยังไม่ทันเอ่ยจบประโยค ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ก็พลันลดลงกะทันหัน ความเย็นชายากจะหยั่งในดวงตาสีเทาลึกลับไล่ไปตามสายตาคมดุคู่นั้นเข้าสู่สมองของเจ้าของบ้านทันที แรงกดดันนั้นเย็นเยือกชวนรู้สึกหวาดหวั่นไม่น้อย ทว่าเอลล่ากลับไม่อาจถอนสายตาจากคนตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย

กระทั่งสุ้มเสียงแหบทุ้มเปี่ยมอำนาจดังแหวกม่านภวังค์ความคิด…

“ผมมาขอพ็อกเก็ตสแควร์คืน” สิ้นประโยคนั้นเรียวคิ้วสีอ่อนของคุณหนูตระกูลหวังก็ขมวดย่นเข้าหากันเล็กน้อย ขณะที่ความสงสัยสายหนึ่งฉายวาบในดวงตาคู่สวย

ขอคืน?

เวลานี้?

ไม่พูดเปล่ามือแกร่งที่อุดมไปด้วยเส้นเลือดก็ยื่นมาตรงหน้าเธอคล้ายต้องการเร่งเร้า ท่าทีแบบนี้ของเขาราวกับเป็นสิ่งตรงกันข้ามของบุคลิกปกติที่แสนจะสุขุม เยือกเย็น 

“ไหนคุณบอกว่าฉันจ่ายให้คุณในราคาที่ทัดเทียมไปแล้วไงคะ”

อีกอย่างวันนั้นเขาเป็นฝ่ายบอกเธอเองว่าเขา ‘ทิ้ง’ มันแล้วด้วยซ้ำ แล้วทำไม…

น้ำเสียงเมื่อครู่ที่กล่าวกระทุ้งความทรงจำให้มาเฟียตระกูลใหญ่ของเธอแผ่วเบา หากแต่หนักแน่นด้วยความหมาย ทว่าคำพูดนั้นกลับพ่วงมาด้วยสัมผัสอุ่นร้อนของ ‘จูบ’ ครั้งนั้นที่ยังคงอยู่ในความรู้สึก กลิ่นอายของคนตรงหน้าผุดวาบขึ้นมาในห้วงความคิดโดยไม่ตั้งใจเสียได้

“งั้นผมขอซื้อคืน”

อะไรของเขา…

“ฉะ…ฉันไม่ได้เก็บไว้แล้วค่ะ” คำโกหกคำโตถูกเอ่ยผ่านน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย ทั้งที่ในความเป็นจริง ผ้าผืนเล็กราคาแพงผืนนั้นยังคงอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของเธอ

มันยังเปื้อนสีที่เขาเช็ดออกให้อย่างเบามือ…

“งั้น น้ำหอมของคุณ…” นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ที่จับจ้องมายังคงอัดแน่นไปด้วยความสุขุมเยือกเย็นไม่เปลี่ยน แม้ประโยคถัดมาของเขาคล้ายจะเป็นประโยคเชิงขอร้อง

“…ผมอยากรู้ว่ากลิ่นอะไร”

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ยิ่งเธอนิ่งเงียบขณะใช้สมองประเมินคนตรงหน้า ท่าทีสูงส่งเย่อหยิ่งของเขาราวกับค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนไหวบางอย่าง

ไม่ได้ลดทอนหรืออันตรธานไป…

หากแต่คล้ายกับว่าความอ่อนไหวนั้นเป็นอีกส่วนของตัวตนที่เขาเผลอเปลือยเปล่ามันออกมา…

“ได้โปรด…”

ราวกับเขาควบคุมมันได้ไม่เบ็ดเสร็จอย่างเคย…

เพราะอะไร…

“คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ”

ไม่ตอบ…

แขกผู้มาใหม่ยามวิกาลทำเพียงย่นเรียวคิ้วเข้มราวกับพยายามสะกดกลั้นบางอย่างเอาไว้ ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อมาจะสืบเท้าเข้ามาใกล้กระทั่งระยะห่างที่เหลือน้อยนิดก่อนหน้าอันตรธานไป

ยิ่งไปกว่านั้น ร่างสูงสง่ากลับค่อย ๆ ทรุดตัวลงคุกเข่าหนึ่งข้าง เครื่องหน้าคมคายเคลื่อนมาอยู่ในระนาบเดียวกัน นัยน์ตาสีเทาลึกลับสบประสานกับนัยน์ตาที่เริ่มสั่นระริกของเธอ ระยะห่างที่ลดลงกะทันหันนี้ทำให้เอลล่าเผลอหยุดหายใจ

เธอและเขาในเวลานี้อยู่ในระยะที่ค่อนข้างจะ…อันตราย

วินาทีนั้นมีอีกสิ่งที่เอลลาได้เรียนรู้เกี่ยวกับผู้ชายตรงหน้าเธอในวันนี้ คืออย่าพยายามไล่ตามความคิดของเขา เพราะไม่รู้เลยว่าวินาทีใดจะถูกดึงเข้าไปในโลกที่เต็มไปด้วยความคลุมเครือของเขาอย่างที่เธอกำลังเผชิญ

ก็ได้…

เมื่อตกตะกอนความคิดและประเมินสถานการณ์เรียบร้อยแล้วคุณหนูตระกูลหวังจึงเอื้อมมือไปยังลิ้นชักเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะหยิบขวดเล็กจิ๋วที่ข้างในบรรจุน้ำหอมสีหวานขึ้นมาแล้วยื่นให้คนตรงหน้าอย่างระมัดระวัง

มาเฟียหนุ่มรับขวดน้ำหอมมาก่อนจะเปิดฝาแล้วละเมียดสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าลึก

ทว่า…

“ไม่ใช่…”

รายละเอียดของกลิ่นน้ำหอมนี้อาจจะใกล้เคียง หากแต่มันไม่เหมือนกับกลิ่นกายของหญิงสาวตรงหน้าที่กรุ่นโอบอุ้มเขาไว้ในห้วงนิทราทั้งคืน

“…แค่คล้าย แต่ไม่เหมือน”

ได้ยินดังนั้น หญิงสาวที่ยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติที่สะท้อนในนัยน์ตาสีเทาลึกลับก็หันกลับไปยังลิ้นชักเดิม หมายจะหยิบน้ำหอมขวดใหม่ให้อีกฝ่าย

เป็นจังหวะเดียวกับที่ลมหนาวสายหนึ่งซึ่งลอดผ่านช่องลมเข้ามาหอบเอากลิ่นที่ยังคงค้างอยู่ในก้นบึ้งจิตสำนึกของมาเฟียตระกูลใหญ่ให้ฟุ้งกำจายอีกครั้ง กลิ่นอ่อนจางหอมละมุนของ White Musk อบอวลปะทะเข้ากับปลายจมูกโด่งในเสี้ยวลมหายใจ

อ่า กลิ่นนี้ต่างหาก…

เรียวคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีเฮมาไทต์ขยับย่นเข้าหากันมากกว่าเดิมเล็กน้อย เมื่อสัญชาตญาณส่วนลึกบอกเขาทันทีว่ากลิ่นนี้ต่างหาก ที่พาเขาฝ่าความมืดดิ่งลึกสู่ห้วงนิทรา

เนธานเคลื่อนเครื่องหน้าประณีตคมคายใต้แสงอุ่นนวลเข้าไปใกล้เจ้าของร่างบอบบางตรงหน้า ก่อนจะยกแขนขึ้น ถือวิสาสะสอดเรียวนิ้วแกร่งเข้าไปในเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนแล้วจับตรึงต้นคอของอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ให้ถอยหนี

บรรยากาศวาบหวามคลุมเครือแผ่กำจาย…

พริบตาที่ข้อนิ้วของมาเฟียตระกูลใหญ่ไล้ผ่านพวงแก้มและใบหูเห่อร้อนเข้าไปในเรือนผมนุ่ม สติที่คงอยู่เต็มร้อยก่อนหน้าพลันถูกหั่นออกไปมากกว่าครึ่ง หัวใจดวงน้อยสั่นวูบ เรียวมือเล็กเผลอกำรวบน้ำหอมขวดจิ๋วในมือแน่นเข้าราวกับต้องการใช้มันเป็นหลักยึด

รู้จักผมเท่าที่ผมอยากให้รู้

ถ้าคุณอยากเดือดร้อนจริง ๆ ก็ลองล้ำเส้นเข้ามาอีกครับ…รับรองว่าผมจะไม่ปล่อยผ่านง่าย ๆ เหมือนครั้งนี้

คำกล่าวเตือนพร้อมสุ้มเสียงเย็นเยือกของเขาดังขึ้นในโสตประสาทของคนตัวเล็กอีกครั้ง สมองที่ส่วนใหญ่พร่าเบลอไปแล้วเพราะสัมผัสใกล้ชิดกะทันหันพยายามครุ่นคิดหาคำตอบว่าครั้งนี้เธอไปล้ำเส้นเขาตอนไหน

เขาถึงได้…

“อึก…”

ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กกว่าจะควานหาคำตอบเจอ เครื่องหน้าสูงส่งดุจหน้าผาน้ำแข็งสูงชันก็โน้มเข้ามาใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะทาบทับลงมาครอบครอง วางอำนาจเหนือทุกสิ่ง

เอลล่าหวังแทบหยุดหายใจเมื่ออากาศหนาวเย็นในคืนหิมะแรกอันตรธานไปแล้วถูกแทนที่ด้วยไออุ่นจากร่างกายสูงใหญ่ที่ถ่ายเทมายังเธอ สัมผัสของเขาคล้ายอ่อนโยนทว่ากลับเต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่เธอไม่อาจทัดทานได้

กลีบปากล่างอิ่มสวยถูกอีกฝ่ายขบเม้มแผ่วเบา ก่อนที่ปลายลิ้นร้อนจะถือวิสาสะแทรกเข้ามาไล่ต้อนลิ้นนุ่ม มาเฟียหนุ่มละเลียดไล้ชิมความหอมหวานทั่วทั้งโพรงปากอุ่นนุ่มซ้ำ ๆ ริมฝีปากเล็ก ๆ ของคนตรงหน้าเขาครอบครองมันอย่างเอาแต่ใจ

ราวกับวินาทีนั้นทุกอย่างหลุดพ้นจากพันธนาการของสติสัมปชัญญะ ฝ่ามือแกร่งทั้งสองข้างของมาเฟียหนุ่มเคลื่อนขึ้นมาประคองข้างใบหูเห่อร้อนของอีกฝ่าย ขณะที่เอลล่าก็สอดสองแขนคล้องลำคอแกร่งของเขาเช่นกัน

หญิงสาวหลับตาพริ้มรับทุกสัมผัสและการครอบครองอย่างเด็ดขาดของอีกฝ่าย น้ำลายที่ผสมปะปนเป็นเนื้อเดียวกันเธอกลืนมันอย่างไม่นึกรังเกียจ อีกทั้งยังลองหยั่งเชิงด้วยการขบเม้มริมฝีปากร้อนของเขาดูบ้าง

“อะ…อื้ม~” วินาทีนั้นหญิงสาวถึงได้รู้ว่าการตอบโต้ในความใจกล้าของเธอจากชายตรงหน้า คือจูบที่ทั้งเร่าร้อนและบ้าระห่ำสวนทางกับความสุขุม เยือกเย็นของเขาโดยสิ้นเชิง

ให้ตาย…

คนคนนี้กำลังหลอมละลายเธอด้วยไอร้อนจากร่างกายและทุกสัมผัสของเขา

“อื้อ~”

เสียงครางหวานดังแผ่วในลำคอ เมื่อมือแกร่งข้างหนึ่งเคลื่อนมาตรึงท้ายทอยชื้นเหงื่อเข้าหาพร้อมกับกดแทรกปลายลิ้นให้ลึกขึ้นกว่าเดิม เพื่อควานหาความหอมหวานที่ซ่อนอยู่ในนั้น ราวกับไม่ว่าจะดูดกลืนหนักหน่วงแค่ไหนมันก็ไม่เพียงพอสำหรับเขา

ทุกอย่างดำเนินไปในทิศทางที่ความคุมไม่ได้อย่างกะทันหัน เอลล่าสัมผัสได้ถึงไอร้อนระอุตามแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจากภายในร่างกายสูงใหญ่จนไม่อาจสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิเย็นจัดก่อนหน้า

น้ำหอมขวดจิ๋วในมือเล็กถูกกำแน่นเข้า ลมหายใจเธอถูกกลืนหายไปในรสจูบที่ทั้งลึกซึ้งและบ้าคลั่ง อีกทั้งหัวใจดวงน้อยยังกระหน่ำเต้นราวกับมันจะกระดอนออกมาจากอก ขณะที่สัมผัสของคนตรงหน้าแนบชิดมากขึ้นเสียจนร่างบอบบางโอนอ่อนสั่นไหวไปตามแรงอารมณ์ของเขาที่ชักนำสตินึกคิดเธอได้อย่างง่ายดาย

เนธานตักตวงเอาทุกสิ่งทุกอย่างจากเธอราวกับคนที่ถอนตัวไม่ขึ้น เนิ่นนานที่จูบลึกซึ้งในคืนหิมะแรกดำเนินไป กระทั่งริมฝีปากร้อนของเขาผละออกอย่างอ้อยอิ่งในที่สุด

ราวกับเขาไม่อยากหยุดทุกอย่างไว้เพียงเท่านี้…

แต่ว่า…

อ่า ไม่ใช่เวลานี้ ไม่ใช่ที่นี่ …

เจ้าของนัยน์ตาสีเฮมาไทต์ประคองดวงหน้าซับสีระเรื่อของคนเด็กกว่าไว้อีกครั้ง ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกราวกับต้องการค้นหาบางสิ่งในนั้น ก่อนที่แขนแกร่งจะค่อย ๆ อ้อมผ่านลำคอไปจับต้นคอระหงแล้วรั้งเข้ามาซบกับอกกว้างของเขาแล้วเปรย

“ผมแย่แล้ว…”

สุ้มเสียงต่ำพร่าเอ่ยออกมาแทบไม่ต่างจากเสียงกระซิบ ไม่มีคำอธิบายใดมากไปกว่านี้ มีเพียงน้ำหนักจากมือแกร่งที่ลูบเบา ๆ ลงบนกลุ่มผมนุ่ม ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของคนในอ้อมกอด ราวกับเขาต้องการปลอบประโลมให้อีกฝ่ายหายผวาตกใจกับการล้ำเส้นกะทันหันครั้งที่สองของเขา

“ผมจะไม่ขอโทษที่ล้ำเส้น…” น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงเอ่ยบอก ขณะมืออุ่นช้อนปลายคางมนให้เงยขึ้นมาสบประสานสายตาอีกครั้ง

จุมพิตผะแผ่วเขาบรรจงประทับมันลงบนกลีบปากอิ่มสวย ลมหายใจอุ่นร้อนนั้นเต็มไปด้วยความยับยั้งชั่งใจ เนธานพับเปลือกตาสีอ่อนภายใต้กรอบแว่นสายตาลงเพื่อกดข่มความดิบหยาบที่มันเริ่มพลุ่งพล่านอยู่ข้างในก่อนจะตัดใจถอนริมฝีปากออกแล้วเปรย

“…แล้วก็จะไม่ปฏิเสธว่าครั้งนี้ ผม ‘ตั้งใจ’ จูบคุณ”