**คำเตือน**

-นิยายนามปากกา ศศิชา เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก

-ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

-----------

นามปากกาศศิชา เป็นงานแนว PWP เน้นฉากเน้ด วางขายใน M*B หมวดรักผู้ใหญ่ ต้องยืนยันบัตรประชาชนก่อนถึงจะซื้อได้นะคะ

-----------

บทที่ 1: กรงทองแห่งความทรงจำ

กลิ่นอายสีน้ำมันและผืนผ้าใบในห้องสตูดิโอเล็กๆ ย่านบรุกลินคืองานอดิเรกของ โรส หญิงสาววัย 22 ปี นักศึกษาปีสุดท้ายคณะบริหาร ผู้ใช้ชีวิตเรียบง่ายและดิ้นรนด้วยตัวเองมาตลอด โดยมี "มูลนิธิโซโคลอฟ" คอยส่งเสียทุนการศึกษาให้ตั้งแต่เธอสูญเสียพ่อแม่จากอุบัติเหตุปริศนาเมื่อสิบกว่าปีก่อน

มูลนิธิแห่งนี้คือองค์กรการกุศลยักษ์ใหญ่ที่ทุ่มงบประมาณมหาศาลสนับสนุนด้านการศึกษา ศิลปะ วัฒนธรรม และให้ทุนช่วยเหลือเด็กกำพร้าผู้ยากไร้ ตึกสำนักงานใหญ่ของมูลนิธิเป็นอาคารกระจกสูงระฟ้าตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางวอลล์สตรีท

เธอเชื่อว่าตนเป็นเด็กสาวผู้โชคดีที่สุดในโลก "มูลนิธิโซโคลอฟ" ช่วยเหลือ โอบอุ้มเธอไว้ด้วยทุนการศึกษาเต็มจำนวน ค่าใช้จ่ายรายเดือน และอพาร์ตเมนต์สะอาดสะอ้านที่ใช้ซุกหัวนอน ท่ามกลางความโดดเดี่ยว เธอกลับไม่เคยรู้สึกว่าขาดสิ่งใดเลย

และผู้ที่เปรียบเสมือนแสงสว่างในชีวิตเธอก็คือ อเล็กซานเดอร์ โซโคลอฟ ผู้นำตระกูลผู้ทรงอิทธิพล แม้เขาจะงานยุ่งและทรงอำนาจเพียงใด แต่เขามักจะหาเวลาแวะมาเยี่ยมเยียนหรือส่งคนมาไต่ถามสารทุกข์สุกดิบของเธออยู่เสมอ ทุกครั้งที่เธอจัดนิทรรศการศิลปะเล็กๆ ดอกไม้ช่อใหญ่พร้อมการ์ดอวยพรลายมือหนักแน่นก็จะส่งตรงถึงมือเธอเสมอ

ความห่วงใยที่ละมุนละไมและอบอุ่นจากชายวัยกลางคนผู้ทรงภูมิ ทำให้เด็กสาวไร้เดียงสาอย่างเธอเคารพรัก ยกให้เขาเป็นทั้งผู้มีพระคุณและ "คุณลุง" ผู้แสนดีที่เธอพร้อมจะเชื่อฟังทุกอย่าง

เธอยังจำรอยยิ้มสุภาพและแววตาเอ็นดูยามที่เขาพบเธอในวัยเด็กได้ขึ้นใจ... จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง ความอบอุ่นจอมปลอมนั้นก็พังทลายลงในพริบตา

แสงแดดอุ่นๆ ยามบ่ายวันนั้นส่องกระทบผืนถนนในย่านบรุกลิน ขณะที่โรสในชุดเดรสสบายๆ กำลังมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย เธอตั้งใจว่าจะแวะส่งหนังสือคืนหอสมุดให้ทันกำหนด เธอยังคงอารมณ์ดีและนึกขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งอย่างเธอได้มีชีวิตที่ดี มีอนาคต และมีคุณลุงขายาวคอยให้ความเมตตาดูแลมาโดยตลอด

ทว่าเมื่อรถลีมูซีนสีดำสนิทคันยาวติดฟิล์มทึบเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบฟุตปาธตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับชายในชุดสูทสากลสองคนก้าวลงมาขวางทางไว้

"คุณโรสครับ เชิญขึ้นรถครับ ท่านต้องการพบคุณทันที" เสียงทุ้มห้วนของบอดี้การ์ดคนหนึ่งเอ่ยขึ้น แม้จะสุภาพแต่ไร้ซึ่งรอยยิ้มและเต็มไปด้วยความกดดัน

โรสพยักหน้ารับด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้หวาดกลัว เพราะเธอจำหน้าการ์ดกลุ่มนี้ได้ว่าเป็นคนสนิทของคุณลุงที่เคยมาส่งของขวัญและดูแลเธออยู่บ่อยครั้ง เธอยินยอมก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังราคาแพงด้านหลังแต่โดยดี โดยคิดว่าคงเป็นเรื่องสำคัญที่ท่านอยากพบเธอกะทันหัน

แต่บรรยากาศภายในรถกลับเย็นเยียบและแปลกประหลาดจนน่าอึดอัด กระจกทึบแสงทำให้ภายในรถมืดสลัว การ์ดทั้งสองนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น ไร้ซึ่งบรรยากาศผ่อนคลายเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

"เอ่อ... เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ ทำไมวันนี้คุณลุงถึงอยากพบหนูกะทันหันจัง ท่านไม่สบายหรือเปล่าคะ?" โรสเอ่ยถามด้วยความห่วงใย พร้อมส่งยิ้มเจื่อนไปให้การ์ดที่นั่งอยู่ด้านหน้า

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ บอดี้การ์ดหน้ารูปปั้นยังคงมองตรงไปข้างหน้าด้วยใบหน้าตายด้าน

"คือ... ท่านลุงโกรธอะไรรึเปล่าคะ?" โรสถามย้ำด้วยความร้อนใจเมื่อความเงียบเริ่มปกคลุม เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง นึกทบทวนเหตุการณ์ช่วงนี้ในหัวสมองอย่างรวดเร็วเพื่อหาว่าตนเผลอก่อเรื่องอะไรให้คุณลุงไม่พอใจหรือเปล่าหนอ

หรือว่า... จะเป็นเรื่องนั้น?

หัวใจของเธอเริ่มเต้นรัวด้วยความกังวล เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสัปดาห์ก่อนที่ ดิมิทรี ผู้มีศักดิ์เป็นคนสนิทของคุณลุง เคยเอ่ยปากชักชวนแกมบังคับให้เธอไปอยู่ในความดูแลและจดทะเบียนเป็นบุตรบุญธรรมของเขา แต่เธอปฏิเสธเพราะเจียมตัว ไม่กล้าอาจเอื้อมไปข้องเกี่ยวกับตระกูลมหาเศรษฐีโดยที่เธอไม่มีคุณค่าอะไรมากพอ

หรือการที่เธอปฏิเสธคำชวนครั้งนั้น จะทำให้ทางผู้ใหญ่รู้สึกผิดหวังและโกรธเคือง จนคุณลุงต้องเรียกตัวเธอมาตักเตือนด้วยตัวเอง?

โรสขบริมฝีปากแน่นด้วยความกังวลใจ เมื่อบอดี้การ์ดเหลือบตามองเธอผ่านกระจกมองหลังด้วยแววตาสมเพชเวทนาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตัดบทสั้นๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เมื่อคุณไปถึงและพบท่าน... คุณก็จะเข้าใจทุกอย่างเองครับ คุณโรส"