บทที่ 8

ฉันหลับตาลงและยิ้มให้กับความใส่ใจของเขา จากนั้นก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง หัวใจกระตุกวูบเพราะครั้งนี้ไม่ใช่มือที่คอยบังแสงแต่เป็นใบหน้าหล่อเหลาที่ยื่นมาบังแสงให้

เราสองคนต่างสบสายตากันนิ่งค้างและเนิ่นนาน มือทั้งสองข้างของฉันประสานกันอยู่บนหน้าท้อง

“พี่เหนือ...”

บทที่ 6 ไม้กันหมา น้องกันสาว

เสียงเปิดประตูห้องทำให้พี่เหนือต้องขยับกายให้นั่งตัวตรงส่วนฉันก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง หัวจิตหัวใจกระเจิดกระเจิงกับการสบตาเขาในระยะประชิดเช่นนี้

“เสร็จแล้วเนอะ พี่ขออนุญาตนะคะน้องเมล” ฉันกะพริบตาปริบ ๆ จากนั้นพี่พนักงานก็ช่วยเอาหมวกคลุมผมออกให้ฉัน นอกจากหัวจิตหัวใจจะกระเจิงแล้ว ผมก็กระเจิงไม่แพ้กัน ฉันหันไปทางพี่เหนือนิดหนึ่งเห็นนะว่าเขาแอบขำฉันอยู่

“ขอบคุณค่ะ” ฉันยกมือไหว้ขอบคุณพี่พนักงาน จากนั้นก็ตามไปด้านนอกเพื่อทำบัตรนัดกับซื้อเครื่องสำอาง ส่วนพี่เหนือฉันไม่เห็นเขาออกมาที่เคาน์เตอร์

ฉันออกจากคลินิกด้วยอารมณ์เบิกบานนอกจากวันนี้จะได้ใกล้ชิดพี่เหนือแล้ว ยังได้ส่วนลดพิเศษสำหรับซื้อผลิตภัณฑ์บำรุงผิว คอร์สทำทรีตเมนต์พี่เขาก็แถมให้อีกตั้งห้าครั้ง จากที่คิดว่าต่อไปจะมาสัปดาห์เว้นสัปดาห์ คงต้องมาทุกสัปดาห์เหมือนเคยแล้ว โชคดีจริง ๆ

ฉันกลับถึงบ้านด้วยอารมณ์อันเปี่ยมด้วยความสุขหากแต่ต้องสะดุดลงเมื่อพี่ชายตัวดีบอกว่า

“ไปเป็นเพื่อนเฮียตัดผมหน่อย”

“ไม่เอาเฮียก็ไปเองสิ” ฉันโวยวาย ตัดผมผู้ชายโดยเฉพาะผู้ชายเรื่องมากอย่างเฮียมังกรฉันไม่อยากไปนั่งรอ เหนื่อย เบื่อและง่วง

“ใครบอกอยากไปเที่ยวทะเลวะ” คำว่าทะเลสำหรับเด็กดอยอย่างฉันแน่นอนว่าต้องตาโตเป็นธรรมดา

“ไปค่ะ เฮีย พร้อมหรือยังคะน้องพร้อมมาก”

“ต้องให้ได้อย่างนี้สิเหมยลี่น้องรัก” เฮียมังกรใช้แขนรัดคอฉันไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออกแต่ฉันก็ไม่ขัดขืน กอดเอวเฮียสุดที่รักไว้แน่นพร้อมทั้งร้องขอ

“ขอพาลิลินไปด้วยนะ ไปตอนปีใหม่ได้ไหมอยากไปเคานต์ดาวน์ที่ทะเล นะเฮียนะ” เมื่อโดนลูกอ้อนต่อให้สิบเฮียมังกรก็ต้านทานความน่ารักของเหมยลี่ไม่ได้อย่างแน่นอน

“เออ ก็ได้” เห็นไหมละพี่ชายฉันตามใจฉันที่สุด

“เฮียมังกรสุดหล่อของน้อง” ฉันยังออดอ้อนต่อ

“จะเอาอะไรอีก”

“นั่งเครื่องบินนะ น้องไม่นั่งรถ” ช่วงเทศกาลอย่าได้คิดเรื่องการขับรถข้ามจังหวัดเพราะผู้คนจะเดินทางเยอะมาก ปัญหารถติด อุบัติเหตุมีให้เห็นตลอดทาง คงหมดสนุกก่อนถึงทะเลแน่

“เรื่องเยอะ เออ ๆ” ถึงจะบ่นแต่เฮียก็รับปาก เฮียมังกรไม่ใช่มังกือนะจ๊ะ หล่อ รวย เปย์น้องเปย์นุ่งไม่ได้เปย์เฉพาะสาว ๆ

เย็นนั้นฉันกับเฮียมังกรก็แวะไปตัดผมร้านประจำซึ่งอยู่ตึกแถวในตลาดเก่า ก่อนหน้านี้เมื่อหลายสิบปีก่อน แถวนี้เป็นย่านที่คนคึกคักแต่ปัจจุบันคนน้อยลงมาก ร้านที่อยู่รอดส่วนมากก็เป็นร้านที่มีลูกค้าประจำอย่างเช่นร้านตัดผมเจ้านี้

“หนูรอตรงร้านข้าง ๆ นะ” ร้านที่ฉันจะนั่งรอเฮียตัดผมคือร้านนมสดที่มีขนมปังปิ้งเตาถ่านขาย

“เอานมสดกับปังปิ้งนมเนยค่ะ” ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว นั่นไง ไม่ชอบออกมาตอนกลางคืนก็งี้แหละ ฉันแกล้งใส่หูฟังเพื่อสนทนาผ่านมือถือ เมื่อเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมีสิ่งไม่มีชีวิตนั่งลงตรงข้ามกัน

“อยากกินอะไร” ฉันแกล้งวางมือไว้บนหูราวกับว่าคุยกับปลายสาย แต่จริง ๆ คุยกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

“กาแฟใส่นมข้นหวาน ขนมปังนมเนย”

“ไม่ฟรีนะรู้ใช่ไหม” ฉันทำเสียงเขียวกับคนที่อยากกินกาแฟใส่นมข้นหวาน

“รู้น่างกจริง” ถึงจะบ่นแต่คนตรงหน้าก็ดันของบางอย่างมาให้อย่างติดสินบน ฉันมองดูพระเครื่องที่เขาส่งให้ ผีเอาพระมาให้ พระนี่ของจริงหรือเปล่าเนี่ย ทำไมผีไม่กลัว

“ชื่ออะไร”

“ไม่รู้จักเหรอ พระออกจะดัง” ฉันขมวดคิ้วกับคำตอบของสิ่งไม่มีชีวิตตรงหน้า พระน่ะฉันรู้จัก คนไทยที่เล่นพระเครื่องต้องรู้จักอยู่แล้วพระดังของเมืองเหนือองค์ที่อยู่ในมือ

“กวน?”

“แหมหยอก ๆ ชื่อบุญมา นาดีดินดำ”

“ก็เท่านั้น” ฉันถอนหายใจ หันไปสั่งของที่เขาต้องการ เพียงไม่นานของที่ต้องการก็มาวางตรงหน้าฉัน

“กินนะพี่บุญมา นาดีดินดำ” เพียงเท่านั้นพี่บุญมาก็กินอย่างอารมณ์ดี

“อีกนานไหม” ฉันเอ่ยถามฟังจากชื่อแล้วพี่เขาน่าจะอยู่มานาน ตอนที่เสียชีวิตถ้าฉันประเมินจากรูปร่างหน้าตาน่าจะอายุไม่เกินสามสิบปี

“อีกไม่นานแล้ว ใกล้แล้ว” ฉันยิ้มเมื่อได้ยินคำว่าใกล้แล้ว ใกล้ที่เขาจะได้ไปเกิดแล้ว ฉันเองก็ไม่รู้ว่าวิญญาณที่ตัวเองพบเจอนั้นทำไมพวกเขายังไม่ไปเกิด พวกเขาไม่ได้อยู่อย่างอาฆาตหรือคิดทำร้ายใคร เขาเพียงแค่อยู่เพื่อรอเวลา

สิ่งที่ฉันช่วยได้ส่วนมากก็แค่เรื่องเล็กน้อยอย่างเช่นให้กินของอร่อยเช่นตอนนี้หรือไปทำบุญให้เหมือนอย่างลุงอัครเดช เรื่องแก้แค้นหรือให้หาฆาตกรอะไรนั่นมันมีแค่ในหนังเท่านั้น

ถ้าอาฆาตขนาดนั้น คงตกนรกไปแล้วมั้ง

“อร่อยมากไปก่อนนะหมวย” ฉันพยักหน้าให้พี่บุญมา จากนั้นไม่นานเขาก็เดินข้ามถนนไปอีกฝั่งและหายไปในบ้านหลังหนึ่ง