ログイン共有
บทที่ 8
公開日:
2026-05-11 21:02:07ฉันหลับตาลงและยิ้มให้กับความใส่ใจของเขา จากนั้นก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง หัวใจกระตุกวูบเพราะครั้งนี้ไม่ใช่มือที่คอยบังแสงแต่เป็นใบหน้าหล่อเหลาที่ยื่นมาบังแสงให้
เราสองคนต่างสบสายตากันนิ่งค้างและเนิ่นนาน มือทั้งสองข้างของฉันประสานกันอยู่บนหน้าท้อง
“พี่เหนือ...”
บทที่ 6 ไม้กันหมา น้องกันสาว
เสียงเปิดประตูห้องทำให้พี่เหนือต้องขยับกายให้นั่งตัวตรงส่วนฉันก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง หัวจิตหัวใจกระเจิดกระเจิงกับการสบตาเขาในระยะประชิดเช่นนี้
“เสร็จแล้วเนอะ พี่ขออนุญาตนะคะน้องเมล” ฉันกะพริบตาปริบ ๆ จากนั้นพี่พนักงานก็ช่วยเอาหมวกคลุมผมออกให้ฉัน นอกจากหัวจิตหัวใจจะกระเจิงแล้ว ผมก็กระเจิงไม่แพ้กัน ฉันหันไปทางพี่เหนือนิดหนึ่งเห็นนะว่าเขาแอบขำฉันอยู่
“ขอบคุณค่ะ” ฉันยกมือไหว้ขอบคุณพี่พนักงาน จากนั้นก็ตามไปด้านนอกเพื่อทำบัตรนัดกับซื้อเครื่องสำอาง ส่วนพี่เหนือฉันไม่เห็นเขาออกมาที่เคาน์เตอร์
ฉันออกจากคลินิกด้วยอารมณ์เบิกบานนอกจากวันนี้จะได้ใกล้ชิดพี่เหนือแล้ว ยังได้ส่วนลดพิเศษสำหรับซื้อผลิตภัณฑ์บำรุงผิว คอร์สทำทรีตเมนต์พี่เขาก็แถมให้อีกตั้งห้าครั้ง จากที่คิดว่าต่อไปจะมาสัปดาห์เว้นสัปดาห์ คงต้องมาทุกสัปดาห์เหมือนเคยแล้ว โชคดีจริง ๆ
ฉันกลับถึงบ้านด้วยอารมณ์อันเปี่ยมด้วยความสุขหากแต่ต้องสะดุดลงเมื่อพี่ชายตัวดีบอกว่า
“ไปเป็นเพื่อนเฮียตัดผมหน่อย”
“ไม่เอาเฮียก็ไปเองสิ” ฉันโวยวาย ตัดผมผู้ชายโดยเฉพาะผู้ชายเรื่องมากอย่างเฮียมังกรฉันไม่อยากไปนั่งรอ เหนื่อย เบื่อและง่วง
“ใครบอกอยากไปเที่ยวทะเลวะ” คำว่าทะเลสำหรับเด็กดอยอย่างฉันแน่นอนว่าต้องตาโตเป็นธรรมดา
“ไปค่ะ เฮีย พร้อมหรือยังคะน้องพร้อมมาก”
“ต้องให้ได้อย่างนี้สิเหมยลี่น้องรัก” เฮียมังกรใช้แขนรัดคอฉันไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออกแต่ฉันก็ไม่ขัดขืน กอดเอวเฮียสุดที่รักไว้แน่นพร้อมทั้งร้องขอ
“ขอพาลิลินไปด้วยนะ ไปตอนปีใหม่ได้ไหมอยากไปเคานต์ดาวน์ที่ทะเล นะเฮียนะ” เมื่อโดนลูกอ้อนต่อให้สิบเฮียมังกรก็ต้านทานความน่ารักของเหมยลี่ไม่ได้อย่างแน่นอน
“เออ ก็ได้” เห็นไหมละพี่ชายฉันตามใจฉันที่สุด
“เฮียมังกรสุดหล่อของน้อง” ฉันยังออดอ้อนต่อ
“จะเอาอะไรอีก”
“นั่งเครื่องบินนะ น้องไม่นั่งรถ” ช่วงเทศกาลอย่าได้คิดเรื่องการขับรถข้ามจังหวัดเพราะผู้คนจะเดินทางเยอะมาก ปัญหารถติด อุบัติเหตุมีให้เห็นตลอดทาง คงหมดสนุกก่อนถึงทะเลแน่
“เรื่องเยอะ เออ ๆ” ถึงจะบ่นแต่เฮียก็รับปาก เฮียมังกรไม่ใช่มังกือนะจ๊ะ หล่อ รวย เปย์น้องเปย์นุ่งไม่ได้เปย์เฉพาะสาว ๆ
เย็นนั้นฉันกับเฮียมังกรก็แวะไปตัดผมร้านประจำซึ่งอยู่ตึกแถวในตลาดเก่า ก่อนหน้านี้เมื่อหลายสิบปีก่อน แถวนี้เป็นย่านที่คนคึกคักแต่ปัจจุบันคนน้อยลงมาก ร้านที่อยู่รอดส่วนมากก็เป็นร้านที่มีลูกค้าประจำอย่างเช่นร้านตัดผมเจ้านี้
“หนูรอตรงร้านข้าง ๆ นะ” ร้านที่ฉันจะนั่งรอเฮียตัดผมคือร้านนมสดที่มีขนมปังปิ้งเตาถ่านขาย
“เอานมสดกับปังปิ้งนมเนยค่ะ” ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว นั่นไง ไม่ชอบออกมาตอนกลางคืนก็งี้แหละ ฉันแกล้งใส่หูฟังเพื่อสนทนาผ่านมือถือ เมื่อเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมีสิ่งไม่มีชีวิตนั่งลงตรงข้ามกัน
“อยากกินอะไร” ฉันแกล้งวางมือไว้บนหูราวกับว่าคุยกับปลายสาย แต่จริง ๆ คุยกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
“กาแฟใส่นมข้นหวาน ขนมปังนมเนย”
“ไม่ฟรีนะรู้ใช่ไหม” ฉันทำเสียงเขียวกับคนที่อยากกินกาแฟใส่นมข้นหวาน
“รู้น่างกจริง” ถึงจะบ่นแต่คนตรงหน้าก็ดันของบางอย่างมาให้อย่างติดสินบน ฉันมองดูพระเครื่องที่เขาส่งให้ ผีเอาพระมาให้ พระนี่ของจริงหรือเปล่าเนี่ย ทำไมผีไม่กลัว
“ชื่ออะไร”
“ไม่รู้จักเหรอ พระออกจะดัง” ฉันขมวดคิ้วกับคำตอบของสิ่งไม่มีชีวิตตรงหน้า พระน่ะฉันรู้จัก คนไทยที่เล่นพระเครื่องต้องรู้จักอยู่แล้วพระดังของเมืองเหนือองค์ที่อยู่ในมือ
“กวน?”
“แหมหยอก ๆ ชื่อบุญมา นาดีดินดำ”
“ก็เท่านั้น” ฉันถอนหายใจ หันไปสั่งของที่เขาต้องการ เพียงไม่นานของที่ต้องการก็มาวางตรงหน้าฉัน
“กินนะพี่บุญมา นาดีดินดำ” เพียงเท่านั้นพี่บุญมาก็กินอย่างอารมณ์ดี
“อีกนานไหม” ฉันเอ่ยถามฟังจากชื่อแล้วพี่เขาน่าจะอยู่มานาน ตอนที่เสียชีวิตถ้าฉันประเมินจากรูปร่างหน้าตาน่าจะอายุไม่เกินสามสิบปี
“อีกไม่นานแล้ว ใกล้แล้ว” ฉันยิ้มเมื่อได้ยินคำว่าใกล้แล้ว ใกล้ที่เขาจะได้ไปเกิดแล้ว ฉันเองก็ไม่รู้ว่าวิญญาณที่ตัวเองพบเจอนั้นทำไมพวกเขายังไม่ไปเกิด พวกเขาไม่ได้อยู่อย่างอาฆาตหรือคิดทำร้ายใคร เขาเพียงแค่อยู่เพื่อรอเวลา
สิ่งที่ฉันช่วยได้ส่วนมากก็แค่เรื่องเล็กน้อยอย่างเช่นให้กินของอร่อยเช่นตอนนี้หรือไปทำบุญให้เหมือนอย่างลุงอัครเดช เรื่องแก้แค้นหรือให้หาฆาตกรอะไรนั่นมันมีแค่ในหนังเท่านั้น
ถ้าอาฆาตขนาดนั้น คงตกนรกไปแล้วมั้ง
“อร่อยมากไปก่อนนะหมวย” ฉันพยักหน้าให้พี่บุญมา จากนั้นไม่นานเขาก็เดินข้ามถนนไปอีกฝั่งและหายไปในบ้านหลังหนึ่ง
最新チャプター
เหนือศิรา อยากเป็นแฟนหมอ ตอนพเศษ 6
แต่เป็นหลานชายก็ดี เรื่องการสืบสกุลก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป หวังว่าหลานคนที่สองจะเป็นผู้หญิงน่ารักตะมุตะมิ “น้องเอื้อไปโรงเรียนก็ดีแล้วนะครับ ใบจะได้ไม่เหนื่อย” อินน์ว่าทั้งยังกุมมือเมียรัก ผู้เป็นป้ารีบสนับสนุน คนท้องต้องพักผ่อนเยอะ ๆ “ต่อไปต้องให้น้องเอื้อมานอนห้องย่าตลอดเลยนะเดี๋ยวทับท้องหนูใบ” อินน์ฟังเจ้าป้าแล้วได้แต่แอบเบะปากน้อย ๆ เพราะก่อนหน้านี้ลูกชายของเขาก็นอนกับเจ้าคุณย่าตั้งแต่ได้สองขวบแล้ว เรียกได้ว่าหลงหลานเอื้อหนักมาก เพราะอย่างนั้นอินน์กับใบบุญญาจึงมีเวลาทำลูกได้ทุกคืน พ่อคนน้ำยาดีในท้องแรกเริ่มไม่มั่นใจเมื่อคนที่สองไม่มาสักที ทั้งสามมาถึงคุ้มอินทฐานนท์เพียงแค่นั่งรถจากโรงเรียนนานาชาติ ‘ฐานนท์’ เพียงสามนาที เจ้าประกายแก้วรัตนาเทกโอเวอร์โรงเรียนนานาชาติที่อยู่ใกล้บ้านทันทีที่อินน์แต่งงาน ต้องเรียกว่าวางแผนไว้เนิ่น ๆ ปากบอกว่าไม่เคยเห่อหลานแต่การกระทำของเจ้าประกายแก้วรัตนานั้นสวนทางกับคำพูดทุกอย่าง เพราะอย่างนี้อินน์มักจะกระซิบใบบุญญาว่าอย่าเชื่อเจ้าป้าการละคร เมื่อถึงบ้านเจ้าป้าการละครต้องรีบกดโทรศัพท์ต่อสาย
เหนือศิรา อยากเป็นแฟนหมอ ตอนพเศษ 5
“ครั้งหน้าไม่มีแล้วนะคะ ใบไม่อยากให้คุณอินน์เล่นอีก” ใบบุญญาว่าเธอไม่ชอบเลย ตีกอล์ฟก็ตีกอล์ฟสิทำไมต้องมีติดปลายไม้อะไรนั่น “พี่ไม่อยากเล่นหรอก กลัวแต่พ่อ ๆ ของใบนั่นแหละจะไม่ยอมรามือ” อินน์แค่กังวลใจว่าเดี๋ยวเหล่าพ่อ ๆ ของใบบุญญาจะนัดกันมาหลายคนกว่าเดิม จากที่ตีกันแค่สี่ห้าคน ไม่รู้จะใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่า เขาแกล้งแพ้ เหล่าพ่อ ๆ ก็ได้ใจ พอเขาเอาจริงก็อยากจะเอาคืนอยากแก้มืออีก “จริงด้วยค่ะ ข้อเสียของโชติภิวรรธคือชอบเอาชนะ รู้ไหมว่าลุงรองพ่อหมอธาร์อะ แกล้งเป็นเกย์เพื่ออยู่ใกล้ป้าศิตาตั้งสามปี คิดดูแล้วกันว่าน่ากลัวขนาดไหน” ใบบุญญานินทาผู้เป็นลุง หารู้ไม่ว่าพ่อของตัวเองก็เคยเสนอตัวเป็นคนเลี้ยงดูแม่เบลตั้งแต่เป็นนางร้าย “น่ากลัว ดีแล้วที่ใบเปลี่ยนมาใช้ ‘อินทฐานนท์’” เจ้าของนามสกุลยิ้มแฉ่ง ดีใจที่เมียรักยอมมาใช้นามสกุลของเขา ทั้งยังตั้งท้องลูกชายให้เขาอีกด้วย “แน่นอนสิ ใบรักคุณอินน์ แค่เปลี่ยนนามสกุลเรื่องเล็กมากเลย ใบเคยมีเพื่อนที่เขายอมเปลี่ยนศาสนาตามแฟน เพื่อนใบบอกว่ากว่าจะได้เจอคนที่รักเราและเรารักเขามันยากมากเลย แค่เปลี่ยนศาสนาเป็นเรื่องเล็กม
เหนือศิรา อยากเป็นแฟนหมอ ตอนพเศษ 4
“คราวที่แล้วอินน์ตีได้ดีกว่านี้นะ กูนี่โคตรอายแพ้แบบหมดรูป ปล่อยให้มันยืนดูแล้วยืนดูอีก พอยิ่งกดดันกูยิ่งตีไม่ลง Over par ตลอด” “มึงอ่อนไงภาส มันไม่ได้เก่งหรอก” เป็นรามที่พูดขึ้น “ไอ้ต้นมึงอย่าว่ามัน มึงได้ที่สอง เรื่องทับถมไอ้ภาสปล่อยเป็นหน้าที่กูเอง” เป็นลักษณ์หรือรองผู้ได้อันดับหนึ่งของวันนี้ รับหน้าที่ทับถมคนอื่น “เก่งตายแหละมึง เล่นสนามที่ตัวเองตีทุกอาทิตย์ไม่ได้ที่หนึ่งจะเรียกว่าอะไร อ่อนด้อยเหรอวะเล็ก” รามว่าลักษณ์ทั้งยังหันไปถามความเห็นจากน้องชายคนเล็กของบ้านอย่างวิศรุต “พอ ๆ พวกมึง หรือว่าอินน์มันแกล้งแพ้หรือเปล่าวะ ฝีมือไม่น่าเปลี่ยนไปเยอะขนาดนี้นะ” ภาสยังไม่ค่อยเชื่อใจลูกเขยคราวที่แล้วเล่นอย่างเทพ แต่รอบนี้นึกว่าเพิ่งหัดเล่น “มันจะแกล้งอะไรเนียนขนาดนั้น” ลักษณ์ว่า “ใช่ พวกเราเล่นดีจนมันเกร็งแหละ ว่าไหม” รามออกความเห็น คนที่เหลือขี้เกียจคิดมาก ก็เลยพยักหน้าเห็นด้วย ดีแล้วที่ชนะ ปกติไปเล่นกับใครก็แพ้ทุกที เห็นทีพวกเขาต้องบินมาตีกอล์ฟกับอินน์บ่อย ๆ “ครั้งหน้าเราเล่นพนันด้วยไหม กินเงินลูกเขยเฮียให้เรียบเลย” วิศรุตเ
เหนือศิรา อยากเป็นแฟนหมอ ตอนพเศษ 3
“โห ชมใบขนาดนี้ใบจะลอยแล้วคุณอินน์” “ดีใจ ที่โลกนี้มีใบของพี่” อินน์พึมพำก่อนจะหลับไป ใบบุญญาหัวเราะกับเจ้าบ่าวที่บอกว่าเตรียมคืนเข้าหอมาอย่างดี จุดจบของสายหื่นคือแพ้ท้องแทนเมีย หลังจากงานแต่งงาน เพียงแค่สัปดาห์เดียวก็ถึงเวลาการเปิด ‘ฐานนท์พาร์ค’ ศูนย์การค้ากึ่งสวน เมื่อคุณมาเที่ยวที่นี่จะได้บรรยากาศนั่งกินข้าวหรือช็อปปิงอยู่ในทุ่งดอกไม้ ความงดงามของที่นี่ทำให้มีที่ถ่ายรูปลงโซเชียลหลายร้อยมุม นอกจากนี้ฐานนท์พาร์คยังมีการจัดสวนใหม่ทุก ๆ สามเดือน ทำให้มุมการถ่ายรูปถูกปรับเปลี่ยนไปทุกสามเดือน สายอินฟลูเอนเซอร์จึงมาได้บ่อยเท่าที่ต้องการ คลินิกของอยากพักใจถูกดูแลโดยตระการเป็นหลัก เพราะคุณหมอใบบุญญาช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเพราะต้องดูแลคนแพ้ท้องอย่างคุณอินน์ “แพ้ท้องอะไรวะ ได้กลิ่นเมียแล้วหาย” ตระการบ่นกับมนทนา โดยที่มีใบบุญญาฟังอยู่ไม่ไกล “ติดเมียแหละดูออก วันหลังไม่ต้องอ้างแพ้ท้องนะ บอกว่าติดเมียก็ไม่มีใครว่าหรอก” มนทนาหันไปบอกคนผัวติด ใบบุญญานั่งยิ้มกริ่มกับคำแดกดันของเพื่อน “อิจฉาเหรอ ไม่ดีนะ ความอิจฉาจะทำให้เราจิตใจไม่สงบ เห็นใคร
เหนือศิรา อยากเป็นแฟนหมอ ตอนพเศษ 2
“บาปกรรม มีแต่คนเขามาบริจาคให้โรงพยาบาล นี่ตัวเองมาโกง จิตใจทำด้วยอะไร” เมื่อมีคนหนึ่งจุดไฟ คนที่เหลือก็เริ่มกระพือไฟให้โหมมากกว่าเดิม เมื่อถึงช่วงเวลาโยนช่อดอกไม้ ผู้คนหน้าเวทีมากมายทั้งชายหญิง งานแต่งของใบบุญญากับอินน์รวมคนทุกสายงานอาชีพไว้ที่นี่จริง ๆ คนไข้ตั้งแต่รุ่นแรกของคลินิกอยากพักใจที่ปัจจุบันผันตัวเองมาเป็นเจ้าหน้าที่ด้านจิตวิทยาหรือบางท่านก็รับทำฮอตไลน์สายด่วนถ้าไม่สะดวกเดินทางมาที่คลินิก เป็นงานการกุศลจากคนที่เคยได้รับความช่วยเหลือ ‘ลองเป็นผู้ให้ดูค่ะ แล้วคุณจะรู้ว่าความสุขที่ใจเป็นอย่างไร ล้านคำพูดก็ไม่อาจอธิบายความรู้สึกอิ่มใจนั้นได้’ นั่นเป็นคำพูดของใบบุญญาที่เคยพูดไว้เมื่อครั้งที่เธอขึ้นไปพูดในงานแถลงข่าวของโชติภิวรรธ เมื่อครั้งเปิดคลินิกอยากพักใจที่สาขากรุงเทพ “พร้อมกันหรือยังครับ เรากำลังจะโยนช่อดอกไม้” เสียงพิธีกรถามขึ้น ทุกคนในงานต่างตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าพร้อม “แต่ทุกท่านไม่ต้องลุกจากที่นั่งครับ” เสียงของพิธีกรทำทุกคนในงานต่างตื่นเต้นกับการโยนช่อดอกไม้แสนพิเศษของวันนี้ “ดอกทิวลิปที่อยู่ในมือของทุกคนคือคำตอ
เหนือศิรา อยากเป็นแฟนหมอ ตอนพเศษ 1
ตอนพิเศษ 1 งานแต่งงานยิ่งใหญ่ ธีมงานแต่งสีชมพูซึ่งเป็นสีโปรดของว่าที่เจ้าสาว โชติภิวรรธต่างออกแบบและแต่งกายด้วยชุดสีชมพูกันทั้งตระกูลไม่เว้นแม้แต่ผู้ชาย “กูรู้สึกแปลก ๆ ไงก็ไม่รู้” ไธม์บ่นกับชุดสูทสีชมพูของผู้ชายทั้งตระกูล ไอ้วัย ๆ อย่างพวกเขามันก็ไม่เท่าไหร่ แต่รุ่นพ่อนี่สิใส่กันทุกคน “ทำไมวะ” ธาร์ถามน้องชายฝาแฝดอย่างสงสัย “พ่อเรากับลุงต้นยังพอได้นะสูทสีชมพู แต่อาเล็ก[1]นี่สิหน้าอย่างโหดใส่สูทสีชมพู” ธาร์มองตามไธม์ที่พูดถึงผู้เป็นอาได้แต่ยิ้ม “มึงก็ว่าอาเล็กเค้า ออกจะหล่อเข้ม เวลามีปัญหาเรื่องโดนฟ้องก็ได้อาเล็กแหละช่วย” ธาร์ว่าน้องชายฝาแฝด เรื่องปากดีต้องยกให้มัน “เออ ไม่ว่าอาเล็กก็ได้ เปลี่ยนไปนินทาเมียดีกว่า ดีใจกว่าเจ้าสาวก็คงเมีย ๆ พวกเรานี่แหละ” ไธม์ทำปากยื่นไปทางศรีภรรยาที่กำลังเม้ามอยกันอย่างสนุกสนาน ทิ้งลูกทิ้งผัวกันเลยทีเดียว “แกก็ชอบว่าป้ากล้วยนาน ๆ เขาจะได้เจอกัน” อย่างที่รู้กันว่า ‘ป้ากล้วย’ ของเหนือคือเมียของอาไธม์ในปัจจุบัน วันนี้ทั้งสายน้ำ กล้วยและอิงเพื่อนของสายน้ำก็ได้มาร่วมงานแต่งของใบบุญญากับอินน์เช่น
เหนือศิรา บทที่ 43
รัก...เพราะคำนี้สินะ ที่ทำให้ระหว่างเรามีความหมาย ริมฝีปากบางค่อยถอนจากปากผมอย่างอ้อยอิ่ง ราวกับว่าเธอแสนเสียดายกับความรู้สึกนี้“กลับกันไหมเดี๋ยวพวกนั้นรอ” เป็นผมที่ต้องเอ่ยบอกน้อง ก็เธอไม่ยอมลุกจากตักผมเลย อยู่แบบนี้มันทรมาน“เก็บสตรอว์เบอร์รีไปฝากพ่อกับแม่ก่อน จะได้บอกว่าแฟนหนูฝากมาให้” น้องลุกจ
เหนือศิรา บทที่ 40
“อืม ไม่รู้สิ ยังไม่เจอมั้งคะ”“พี่เห็นน้องไปกินข้าวกับรุ่นพี่” เขาคงหมายถึงวันนั้นที่ฉันไปกินโอมากาเสะกับพี่ราชัน พี่ไอซ์“ค่ะ นัดกันไว้นานแล้ว พี่ราชันจ้างหนูกับลิลินทำงานกลุ่มด้วยโอมากาเสะ”“พี่รู้ วันนั้นพี่กับบิทก็ไปที่นั่น”“ไปกินโอมากาเสะ?” ฉันเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย“เปล่า แค่ไปตามดูเรา อยากเ
เหนือศิรา บทที่ 39
บทที่ 27 ห่างกันแบบใด“ยังไงแก นี่คือเข้าใจตรงกันปะ ห่างกันแบบไหนของแก” ลิลินเอ่ยแซวฉันเมื่อเราสองคนเดินมาสั่งสปาเกตตีด้วยกัน โดยทิ้งให้พี่เหนือและพี่บิทนั่งเฝ้ากระเป๋า“ก็ไม่รู้ แกเองไม่ใช่เหรอที่เดินเข้าไปหาเขา แค่พี่บิทเรียกแกก็วิ่งไปหาเขาแล้ว” คนที่วิ่งเข้าหาเขาไม่ใช่ฉันสักหน่อยเป็นยายเพื่อนตัว
เหนือศิรา บทที่ 42
“อิ่มมากเลย” ฉันบอกกับเจ้าของร้าน“ไปเดินย่อยไหม เอ่อ...กลัวไหม” เขาชวนแล้วก็ต้องชะงักเมื่อกังวลว่าฉันจะกลัว“ไม่ค่ะ ที่ไหนคะ” ฉันเอ่ยถามและพยักหน้าชวนลิลิน ซึ่งเพื่อนส่ายหน้า คล้ายอยากให้ฉันกับพี่เหนือได้ใช้เวลาร่วมกัน“ดาดฟ้านี่แหละ มีสวนสตรอว์เบอร์รีเมืองหนาว” ฉันตาโตกับคำว่าสตรอว์เบอร์รี คิดแล้
