บทที่ 9

ฉันมองพระเครื่องในมือราคาคงไม่น้อย เนี่ยค่าจ้างแพงขนาดนี้แล้วฉันจะกลัวพวกพี่เขาทำไมกันละ

ฉันเปิดกระเป๋าใบเล็กเท่าฝ่ามือที่พกติดกระเป๋าใบใหญ่ไว้เสมอแน่นอนว่าในกระเป๋าใบนั้นมีพระเครื่องอีกหลายองค์ บางองค์ราคาหกเจ็ดหลักน่าจะได้

แต่ฉันไม่คิดจะขายของพวกนี้สักชิ้น เพราะขี้เกียจเป็นเรื่องเป็นราวว่าได้มาอย่างไร ถ้าถาม ฉันอยากได้ทองก้อนมากกว่า ซื้อง่ายขายคล่อง

แต่พระเครื่องก็ดี ไว้ให้ผู้ใหญ่ตอนวันสำคัญต่าง ๆ คิดเรื่องพระเรื่องผีอยู่ดี ๆ หัวใจก็กลับไปคิดถึงใบหน้าผู้ชาย พี่เหนือเหมือนตั้งใจอ่อยฉัน เขาอ่อยฉันแน่ ๆ จากสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้

หรือว่านี่จะเป็นนิสัยของผู้ชายหน้าตาดี คนหน้าตาดีมักเจ้าชู้ดูอย่างเฮียมังกรสิ

“นี่น้อง!” คิดถึงชะนี ชะนีก็มา

“อะไรคะ”

“พี่มังกรเจ้าชู้มากเธอไม่มีทางตามเขาทันหรอก”

“ขอบคุณค่ะ” ผู้หญิงตรงหน้าน่าจะเรียนมอปลาย คนล่าสุดที่โดนเฮียมังกรสลัดทิ้งและเธอคิดว่าฉันเป็นแฟนใหม่เฮียมังกร

“นี่! ฉันเตือนด้วยความหวังดีนะ” เสียงแหลมของเธอทำฉันแก้วหูแทบแตก แม้ว่าเวลานี้จะเริ่มมืดแล้วแต่ใช่ว่าตรงที่เธอกับฉันคุยกันเป็นที่ลับตาคนเสียเมื่อไหร่ อายนะโว้ย เพราะอย่างนี้ไงเลยไม่อยากมากับเฮีย

“ขอบคุณค่ะ” ฉันไม่รู้จะตอบแทนความหวังดีของคนตรงหน้าอย่างไร สิ่งที่ทำได้ก็คงเพียงเอ่ยขอบคุณ แต่อีกฝ่ายคงไม่ชอบคำขอบคุณของฉันเท่าไหร่ เธอสะบัดหน้าเดินออกจากร้านไปพร้อมทั้งก่นด่าฉันไปด้วย

“แรด เดี๋ยวนี้เด็กอายุสิบห้าสิบหกก็มีผัวกันแล้วเหรอ” อยากจะบอกว่ายังไม่มี แฟนสักคนก็ยังไม่มี แต่พูดออกไปไม่ได้เพราะเธอเดินออกไปแล้วอีกอย่างฉันต้องช่วยเฮีย

        วันจันทร์ที่ทุกคนไม่อยากมาเรียนแต่ไม่ใช่กับฉันที่อยากมาเรียนมาก อยากมาเห็นหน้าผู้ชายที่เพิ่งเจอกันเมื่อวาน แค่วันเสาร์เท่านั้นที่เราไม่เจอกัน

        “ไปห้องสมุดกัน” ฉันบอกกับลิลินทันทีที่กินข้าวเสร็จ มุมหนึ่งของห้องสมุดที่ฉันมักจะเจอพี่เหนือกับเพื่อนมานั่งอ่านหนังสือเสมอ ไม่สิพี่บิทคอยด์เอาแต่นอนมากกว่า ส่วนพี่เหนืออ่านหนังสือและวันนี้ก็เป็นอย่างเคย ฉันกับลิลินมานั่งเพียงไม่นานโต๊ะที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตรฉันก็เห็นพี่เหนือกับพี่บิทคอยด์

        “เสียดายไม่น่ามีแฟนเลย” ลิลินที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะบ่นอุบ

        “นั่นสิ เสียดายจัง” ฉันฟุบหน้าลงนอนมองหน้าเพื่อนแทนหน้าผู้ชาย

        “ผู้ชายมีมากกว่าฝูงลิงอย่าเสียดายเลย” เพื่อนรักของฉันปลอบใจ ฉันขยับแว่นวางข้าง ๆ เห็นใบหน้าเพื่อนไม่ชัดนักแต่ก็รู้ว่าเป็นใครแม้จะอยู่ใกล้ระดับสองฟุต

        “ปีใหม่ไปเที่ยวพัทยากัน เฮียมังกรเลี้ยง” ฉันเกือบลืมเรื่องสำคัญที่จะบอกกับเพื่อน

        “จริงดิ!” ลิลินตาโต หน้าตาตื่นเต้นดีใจอย่างปิดไม่มิด

        “ใช่น่ะสิ ฉันขอโรงแรมห้าดาว” ฉันคุยโวกับสิ่งที่ร้องขอจากพี่ชาย ซึ่งคิดว่าเฮียมังกรไม่ขัด เดี๋ยวนี้เฮียเขารวยแล้ว ให้น้องให้นุ่งแค่นี้ขนหน้าแข้งดกดำนั่นไม่ร่วงหรอก

        “ตื่นเต้นจังอีกไม่กี่วันแล้ว”

        “ใช่ ๆ อีกไม่กี่วันแล้ว” ฉันพึมพำอีกไม่กี่วันแล้ว พี่เหนือยื่นพอร์ตไปแล้ว รอสัมภาษณ์ประมาณวันที่ยี่สิบธันวาคม ประกาศผลประมาณกลางเดือนมกราคม ฉันตื่นเต้นแทนพี่เหนือจัง ช่วงนี้พวกเขาคงเตรียมตัวสอบสัมภาษณ์

        ฉันขยับเปลี่ยนจากท่านอนฟุบเป็นนั่งเท้าคางมองไปทางโต๊ะของพี่เหนือและเราสองคนก็สบตากัน แต่เพราะฉันไม่ได้ใส่แว่นจึงไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองหรือเปล่า จึงหยิบแว่นขึ้นมาใส่และมองไปยังจุดที่พี่เหนือนั่งอยู่

        ใช่เขามองมาจริง ๆ มองมาอย่างไม่ปิดบัง เราสองคนต่างสบตากันโดยที่ไม่มีใครหลบตา คนในห้องสมุดวันนี้น้อยกว่าทุกวันคงเพราะวันนี้มีแข่งขันบาสของรุ่นพี่มอปลาย

        เขามอง ฉันมอง พี่บิทคอยด์หลับ ลิลินหลับ รอบตัวเราสองไม่มีใครนอกจากเราสองคนเท่านั้น

        จนกระทั่ง....เสียงบอกเวลาเข้าเรียนในคาบบ่ายดังขึ้น ทำให้ฉันเป็นฝ่ายหลบสายตาคมเข้มนั้นเสียเอง

        ไม่ดีต่อใจเลย

บทที่ 7 ว่าที่หมอ

        วันอาทิตย์ที่ฉันรอคอยเฝ้านับคืนนับวันก็มาถึง แม้จะต้องเจอผู้ชายในสภาพหน้าสดแต่ก็ดีกว่าไม่ได้เจอ เพราะอาทิตย์หน้าฉันไปเที่ยวพัทยา อาทิตย์ถัดไปฉันก็ไม่ว่างเพราะต้องไปเชียงรายกับแม่

เท่ากับว่าถ้าไม่เจอเขาวันนี้เราจะไม่ได้เจอกันในวันอาทิตย์เกือบเดือนทีเดียว

แต่เมื่อเข้ามาในคลินิกฉันกลับไม่เจอคนที่อยากเจอ จริงสิอาทิตย์นี้เขาสอบสัมภาษณ์กันนี่นา

ใบหน้าของฉันเวลานี้คงแห้งเหี่ยวมากสินะ จนพี่พนักงานทัก

“เดี๋ยวพี่ทำสุดฝีมือค่ะ รับรองเบามือกว่าน้องเหนือ” ฉันแค่ยิ้มรับแต่ใบหน้าและหัวใจกระเจิงไปไกลแล้ว

ฉันออกจากคลินิกด้วยหัวใจห่อเหี่ยว ยังไม่ทันจะเรียกรถหรือตัดสินใจว่าจะไปไหนต่อ เสียงแตรรถทำให้ฉันต้องสะดุ้งมือถือแทบร่วง

“เฮียมาได้ไง” ฉันรีบก้าวขึ้นรถถามเฮียอย่างตื่นเต้น เพราะไม่คิดว่าพี่ชายจะมารับ

“ไปหาชุดหล่อใส่ช่วงปีใหม่กัน”

“เฮียจ่ายให้ปะ” ฉันถามด้วยตาเป็นประกาย

“นี่ไม่คิดจะจ่ายอะไรเลย” เมื่อพี่ชายถามอย่างนั้นฉันก็ได้แต่ทำจมูกย่นแล้วก็โดนเฮียแกล้งบีบจมูกแรง ๆ หลายที แล้วใครจะยอมให้บีบฝ่ายเดียว แน่นอนว่าคนอย่างฉันต้องต่อสู้อยู่แล้วเฮียบีบจมูกฉันต้องดึงหูเฮียเป็นการสู้กลับ