4.มีเพียงข้าช่วยเจ้าได้ (1)

“รายงาน”

ไม่นานนักทหารสวรรค์นายหนึ่งก็กลับมา

“คนร้ายหลบหนีไปโลกมนุษย์ ทหารบางส่วนตามติดไปแล้วขอรับ”

ห้าวอี้พยักหน้ารับ แล้วหันมาบอกกับเจ้าสำนักทั้งสอง

“ข้าจะไปกับศิษย์ของพวกท่านเอง พวกท่านไม่ต้องกังวลไป”

ผู้เป็นขุนพลสวรรค์เอ่ยปากเองเช่นนี้ เจ้าสำนักทั้งสองยิ่งวางใจมากขึ้นไปอีก

“ลำบากท่านขุนพลแล้ว”

อาจารย์ใหญ่จี๋เฟิ่งเอ่ย ความรู้สึกผิดยังเต็มล้น หวังเพียงว่าจะสามารถนำเอาคัมภีร์จันทรากลับมาได้ในเร็ววัน

เทียนเหวินยิ้มมุมปากเล็กน้อย รู้ทันห้าวอี้ว่านอกจากตามไปจับตัวคนผิดมาลงโทษแล้ว ยังต้องการดูพฤติกรรมของตนด้วย

“ดูแลตัวเอง และดูแลหลินเฟยด้วย”

เจ้าสำนักเจียงซินสั่งกับเจียอิน

เจ้าตัวรับคำแม้จะขัดใจที่อาจารย์ใหญ่ฝากฝังหลินเฟยกับตนอีกเช่นเคย แน่นอนว่าอีกฝ่ายนับเป็นภาระของนางมากกว่าจะช่วยเหลือสิ่งใดได้

มีหลินเฟยติดตามนางคงลำบากมากกว่าไปเพียงลำพังเสียอีก

“ออกเดินทางกันเลยเถิด ชักช้ากว่านี้คนร้ายอาจคลาดกับทหารของข้า และยิ่งมีเวลากลบเกลื่อนร่องรอยในโลกมนุษย์”

ห้าวอี้บอกแล้วหันไปสั่งให้ทหารนำทาง

“อาจารย์ ข้าขอพาเสี่ยวเหลียนไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ นางอยู่กับข้ามาตลอด และเวลานี้นางก็อาการไม่ค่อยดีนัก ข้าเป็นห่วงนาง”

หลินเฟยโอบไหล่ของเสี่ยวเหลียนไม่ยอมปล่อย บ่งบอกว่าอย่างไรก็จะพาอีกฝ่ายไปด้วย

ทว่าเจ้าสำนักเจียงซินไม่ได้ใส่ใจเสี่ยวเหลียน อย่างไรเจ้าตัวก็เป็นเพียงภูตรับใช้ที่หลินเฟยแอบพาเข้าสำนัก

“ลงทัณฑ์ข้าก็ทำไปแล้ว แม้จะไม่อาจทำลายปราณของนางได้ แต่นางก็ได้รับบาดเจ็บ ในเมื่อข้าให้เจ้าไถ่โทษด้วยการช่วยศิษย์พี่ของเจ้า เจ้าพานางไปก็ย่อมได้ อย่างไรเซียนน้อยผู้นี้ก็ไม่มีสิทธิ์อยู่ในสำนักซ่างเซียน หากเจ้ากลับมาก็ต้องส่งนางกลับเผ่าวิหค”

“ขอบคุณอาจารย์”

หลินเฟยรีบขอบคุณเจ้าสำนักเจียงซิน อย่างน้อยตอนนี้ก็สามารถพาเสี่ยวเหลียนไปด้วยได้ ส่วนกลับมาจะเป็นอย่างไรค่อยว่ากัน

จากนั้นจึงประคองเสี่ยวเหลียนไปรวมกลุ่มกับทุกคนเพื่อออกเดินทางในทันที

นับเป็นครั้งแรกที่ทุกคนมายังโลกมนุษย์ ยกเว้นห้าวอี้ซึ่งเป็นขุนพลสวรรค์ ได้รับหน้าที่ให้มาจัดการปีศาจที่ก่อภัยพิบัติให้โลกมนุษย์หลายครั้ง

ขุนพลสวรรค์หนุ่มสั่งทหารวางกำลังรายล้อมเมืองที่รู้ว่าเฉิงเคอมาหลบซ่อนตัวอยู่ ส่วนตนกับเหล่าศิษย์ของสำนักซ่างเซียนปลอมตัวเป็นมนุษย์กลบเกลื่อนกลิ่นไอเทพเซียนเข้าเมืองไปตามหาอีกฝ่าย

ตลาดภายในเมืองซีอันมีผู้คนพลุกพล่าน ร้านค้าขายอาหาร ข้าวของเครื่องใช้ของมนุษย์ดึงดูดสายตาของผู้มาเยือนครั้งแรกได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะหลินเฟยกับเสี่ยวเหลียนที่ยังอายุน้อย ส่วนเจียอินมีนิสัยเคร่งเครียดจริงจังจึงวางตัวนิ่ง หลี่ไห่ฉินเองก็สนใจเพียงเรื่องตามหาเฉิงเคอ

“เฉิงเคอย่อมกำบังตนเอง กลบเกลื่อนไอเซียนเช่นพวกเราแน่นอน และคงระมัดระวังตัว ไม่ยอมเผยตัวตนโดยง่าย”

หลี่ไห่ฉินเอ่ยราวทรงภูมิเหนือผู้อื่น ด้วยเป็นถึงท่านชายจากเผ่าจิ้งจอก จึงถือตนเหนือห้าวอี้ขุนพลสวรรค์ และคิดว่าตนมีความสามารถมากกว่าเทียนเหวินซึ่งเป็นเพียงศิษย์ผู้น้องแม้จะเป็นทายาทสวรรค์

“ข้ามีวิธีติดตามหาเซียนหรือปีศาจที่ปลอมแปลงเป็นมนุษย์แน่นอน ท่านชายไม่ต้องกังวล”

ห้าวอี้บอกเสียงเรียบ หลี่ไห่ฉินจึงยกยิ้มมุมปาก

“อ้อ เช่นนั้นฝากท่านขุนพลด้วย”

เจียอินถอนหายใจอย่างให้รู้ว่าระอา แม้ศิษย์อาวุโสของสำนักฝั่งเหนือจะหันมองตนตาขวางนางก็ไม่สนใจ

ทั้งสองต่างรู้จักคุ้นหน้ากัน ด้วยฝั่งเหนือกับฝั่งใต้จะรวมตัวกันสองครั้งต่อปีเพื่อประลองฝีมือ รางวัลในแต่ละปีต่างกัน บางครั้งก็เป็นอาวุธที่อาจารย์เจ้าสำนักเป็นผู้สร้างขึ้น บางครั้งก็เป็นคัมภีร์เคล็ดวิชา ซึ่งศิษย์สองสำนักผลัดกันได้ไปครอบครอง โดยสองสามปีหลังมานี้ หลี่ไห่ฉินกับเจียอินมักเผชิญหน้ากันในการตัดสินผู้ชนะ ทางด้านเทียนเหวินไม่เคยลงประลองแม้แต่ครั้งเดียว ศิษย์พี่ใหญ่ของเขาจึงคิดว่าอีกฝ่ายไร้ฝีมือไม่กล้าประลองกับผู้ใด

“เป็นหน้าที่ข้าอยู่แล้ว เอาเป็นว่าตอนนี้พวกเราหาโรงเตี๊ยมพักกันก่อน ข้าจะออกไปดูลาดเลาเอง”

“ข้าไปด้วย”

เทียนเหวินไม่อยากนั่งรอในโรงเตี๊ยมทำให้หลี่ไห่ฉินเสนอตัวตาม

“ข้าด้วย”

“เช่นนั้นพวกเจ้าสามคนไปรอที่โรงเตี๊ยมก็แล้วกัน ได้เรื่องอย่างไรแล้ว พวกเราค่อยกลับไปหารือกัน”

ห้าวอี้ตัดสินใจให้หญิงสาวทั้งสามพักผ่อน เจียอินมีสีหน้าไม่เห็นด้วย แต่นางยังยำเกรงต่อขุนพลสวรรค์จึงรับฟังโดยไม่แย้งใดๆ

จากนั้นหญิงสาวทั้งสามก็เข้าพักยังโรงเตี๊ยมเล็กๆ ทำตัวเช่นผู้คนสัญจรไปมาหาที่พักระหว่างเดินทาง

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

หลินเฟยถามเสี่ยวเหลียนทันทีที่เข้ามาในห้อง เจียอินเพียงปรายตามองแล้วนั่งลงยังโต๊ะกลางห้อง

“เพียงรู้สึกเพลียเท่านั้น”

“พลังเทพเซียนในกายเจ้าสูงส่งนัก น่าแปลก ผู้ที่ทำร้ายเจ้าก่อนหน้านี้เป็นใครกันแน่”

“เฉิงเคอเป็นลูกพี่ลูกน้องกับหลี่ไห่ฉิน เป็นบุตรชายของท่านอ๋องหกเผ่าจิ้งจอก แต่บิดาของเขาไม่มีบทบาทใดในเผ่า ไม่ได้รับใช้ราชสำนัก จึงนำบุตรชายมาฝากฝังไว้กับท่านอ๋องหลี่เว่ยเสนาบดีของเผ่าจิ้งจอก เขาจึงโตมาด้วยกันกับหลี่ไห่ฉิน”

เจียอินกล่าวขึ้นลอยๆ

“แต่ถึงอย่างนั้น พลังเซียนของเขาก็ไม่ได้สูงส่งเช่นปราณเซียนในกายนาง อีกอย่าง หากเขาทำร้ายนาง นางต้องบาดเจ็บจนสูญเสียพลังมากกว่า”

ทั้งหลินเฟยกับเสี่ยวเหลียนต่างก็มองหน้ากันแล้วครุ่นคิด ก่อนเจียอินจะเอ่ยต่อด้วยสีหน้ารำคาญ

“ต้องมีใครสักคนช่วยเหลือนางไว้ และเขาผู้นั้นก็มอบพลังปราณนั้นให้นาง”

=====

เจียอินเดาได้ถูกต้อง แต่ยังไม่มีใครรู้ว่า พลังปราณในกายเสี่ยวเหลียนเป็นของทายาทสวรรค์เลยทีเดียว ยกเว้นท่านอาจารย์ทั้งสอง ^^