เหมันต์เหน็บหนาว จันทราเดียวดาย

น้ำตกสูงไหลลงสู่แอ่งน้ำลึกไม่ขาดสาย ไอน้ำหนาคละคลุ้งราวหมอกลอยขาวทั่วบริเวณ นกน้อยเกาะกิ่งไม้ สลับบินโผผินเล่นลม ผีเสื้อตัวใหญ่หลากหลายสีสันบินไปมา บ้างก็หยุดชิมน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ แมกไม้สูงใหญ่ใบเขียวขจีให้ความร่มรื่น ดอกไม้นานาพันธุ์ส่งกลิ่นอ่อนหอมรายรอบ

บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงของธรรมชาติรังสรรค์ช่วยให้ผู้นั่งบำเพ็ญสมาธิฝึกพลังจิตมั่นคงไม่วอกแวก

ร่างสูงใหญ่นั่งนิ่งบนโขดหินสูงเหนือน้ำริมตลิ่งเนิ่นนานหลายชั่วยาม ใช้จิตแห่งพลังปราณเทพฝึกวิชาอยู่ภายใน ทว่าอยู่ๆ ก็มีเสียงบางอย่างดังเข้ามาในโสตประสาทรับรู้ รบกวนจิตเทพจนไม่อาจก้าวข้ามไปยังขั้นต่อไปได้ ทำให้ผู้ฝึกวิชาหงุดหงิด สุดท้ายก็ต้องล่าถอยก่อนปราณภายในจะแปรปรวน

ดวงตาคู่คมดุเปิดขึ้น สายตาสอดส่ายมองเวิ้งน้ำที่มีหมอกคละคลุ้งเบื้องหน้า ได้ยินเสียงน้ำขยับไหวกับเสียงประหลาดไม่คุ้นเคย

เสียงฮัมเพลง

เสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยภาษาและทำนองสดใสร่าเริงราวกำลังอารมณ์ดีมีความสุข

‘ผีเสื้อบินว่อนอวดโฉม ดอกไม้เบ่งบานส่งกลิ่นหอมรัญจวน ตอบรับท่วงทำนองขับขาน ชื่นชมจันทรากระจ่างตา’

เบื้องบนท้องฟ้ามืดมิด พระจันทร์ดวงโตสาดส่องแบ่งปันความสุกสกาวให้โลกหล้า บดบังแสงดวงดาวให้ริบหรี่

เวลาเช่นนี้ยังมีผู้ใดมาเล่นน้ำอยู่อีกหรือ

ชายหนุ่มคิดด้วยความแปลกใจ ที่แห่งนี้ตนใช้ฝึกวิชายามค่ำคืนเสมอ ไม่เคยมีผู้ใดย่ำกรายเข้ามา ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่มีผู้อื่นล่วงล้ำเข้ามาทำลายความเงียบสงบ ที่สำคัญเป็นสตรี

ร่างสูงใหญ่ลอยสูงมุ่งไปเหนือแอ่งน้ำกว้าง แล้วค่อยๆ ปรากฏเรือนร่างขาวผ่องดำผุดดำว่ายในครรลองสายสายตา เมื่ออีกฝ่ายพลิกเงยหน้าลอยตัวบนผิวน้ำแหงนมองด้านบน ทำเอาชายหนุ่มผงะถอยลอยออกมาแทบไม่เป็นกระบวน ใบหน้าขาวร้อนวูบ ลมปราณตีรวน กับภาพที่ตนไม่เคยพบเห็น

เบื้องหลังสายไอน้ำขาวพรางตาบางเบา หญิงสาวเปลือยเปล่า รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ทรวงอกอวบอิ่มเชิดสูงเหนือน้ำ เอวเล็กบาง สะโพกผายสวยได้รูปงาม และ...

ดวงตาคู่คมดุกะพริบถี่ไล่สิ่งที่ยังจดจำติดตา มือหนากำแน่นสะกดจิตใจที่กำลังปั่นป่วนภายใน ราวถูกพลังร้ายจู่โจม ร่างสูงใหญ่เคลื่อนลงไปยืนริมตลิ่งอย่างไม่ทันระวังจนได้ยินเสียงฝีเท้า

“มีคนหรือ”

ชายหนุ่มพรางกายตนทันใด ตรงจุดนี้มองไปกลางน้ำค่อนข้างเลือนรางด้วยหมอกหนา หากเขาก็ยังเห็นว่าเจ้าของร่างบอบบางเคลื่อนกายว่องไว เสียงน้ำขยับไหวตามการขยับตัว เจ้าตัวหมุนกายเพียงนิดชุดสวยก็ปรากฏปกปิดเรือนร่างงดงาม หญิงสาวพยายามหันมองโดยทั่วอย่างระแวดระวังก่อนจะรีบก้าวออกไปจากบริเวณน้ำตกแห่งนี้

ดวงตาคู่เข้มดุมองตามด้านหลังของตนตัวเล็กที่หายไปในไอน้ำขาวโพลน แม้ไม่เห็นใบหน้าอีกฝ่าย ทว่ากรุ่นกลิ่นหอมระรวยอบอวลทำให้คิ้วเข้มขมวดมุ่น กลิ่นดอกไม้ที่ในตอนแรกเขาคิดว่าเป็นดอกไม้ที่มีโดยรอบน้ำตกนี้ แต่เมื่อเจ้าของร่างอรชรหายไปกลิ่นนี้ก็หายไปด้วย

กลิ่นดอกบัว

นางมาจากที่ใดกัน หรือเป็นเทพเซียนจากสำนักฝั่งใต้ ด้วยหลังเขาซึ่งมีน้ำตกอีกด้านคือพื้นที่ของสำนักซ่างเซียนฝั่งใต้ที่บรรดาศิษย์ล้วนเป็นสตรี

สำนักศึกษาซ่างเซียนเป็นสำนักศึกษาของเหล่าเทพเซียนชั้นสูง อยู่ในเขาผิงเหิงดินแดนสวรรค์ชั้นแรก ใกล้ขุนเขากลางเวหาและเผ่าวิหค แบ่งออกเป็นสำนักศึกษาทิศเหนือกับทิศใต้ โดยทิศเหนือจะเป็นสำนักศึกษาของบุรุษ ฝ่ายสตรีจะอยู่ทางทิศใต้

ต่ำจากขุนเขากลางเวหาลงไปมีสำนักศึกษาเขาชิงซาน เป็นสำนักเซียนทั่วไป ไม่ว่าผู้ใดที่สำเร็จเซียนแล้วต้องการสำเร็จเซียนขั้นสูงล้วนเดินทางมาศึกษายังเขาชิงซาน ทว่าบรรดาบุตรหลานของเทพเซียนจากเผ่าต่างๆ จะเล่าเรียนที่สำนักศึกษาซ่างเซียน

เทียนเหวินมาศึกษา ณ ที่แห่งนี้เป็นเวลาหลายหมื่นปี รู้จักทุกซอกมุมจนเหมือนบ้านของตน และไม่มีผู้ใดไม่รู้จักเขาผู้เป็นทายาทสวรรค์ เวลานี้สวรรค์ปกครองโดยจักรพรรดิจิ่นลี่ท่านตาของเขา แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ไม่เคยแสดงตัวยิ่งใหญ่เหนือผู้อื่น

=====

‘เหมันต์เหน็บหนาว จันทราเดียวดาย’ เป็นเรื่องลำดับที่ 5 ในเซต ชะตารักเทพสวรรค์ ค่ะ

ชื่อเรื่องค่อนข้างชัดเจนว่ามาสายดราม่า แต่มีความหวานให้ได้ฟินกันแน่นอนจ้า^^

หากยังไม่เคยอ่านเซตเทพเซียนของไรต์ ติดตามเรื่องอื่นๆ ได้ค่า  เนื้อหาแยกเรื่องกัน แต่ตัวละครเกี่ยวข้องกันค่ะ

1.สวรรค์ไร้ใจ ข้าขอไร้วาสนา

2.สวรรค์เย็นชา ข้าคือชายาปีศาจ

3.ชะตารักจอมมารไร้บัลลังก์

4.ฤาจันทราเร้นรัก