Masuk“บอกความจริงมา...คนสวย” น้ำเสียงของตุลธรทุ้มต่ำ ทว่ามันกลับเย็นยะเยือกจนคนฟังขนลุก เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับพวงแก้มเนียน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นเหล้าราคาแพงจากตัวเขา ยิ่งทำให้เอมิการู้สึกเหมือนถูกนักล่าต้อนจนมุม
“คือว่า...” เธอพยายามเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก
“ไอ้แทนมันจ้างให้เธอมาเท่าไหร่!” หญิงสาวหลบสายตาคมกริบที่จ้องจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ
“เล่าทุกอย่างมาให้ละเอียด... เดี๋ยวนี้!” เขาเค้นเสียงสั่ง มือหนาที่โอบไหล่บางอยู่เริ่มเพิ่มแรงบีบเล็กน้อยเป็นการเตือน
“จริงๆ แล้ว... เมื่อก่อนแม่ของเอมมี่เคยเป็นภรรยาลับๆ ของท่านสุพจน์ คุณพ่อของคุณแทนไทค่ะ” เอมิกาสารภาพความจริงออกมาในที่สุด
“คุณแทนไทเป็นพี่ชายบุญธรรมจริง ๆ ค่ะ”
“คำก็พี่ชายสองคำก็พี่ชาย” ตุลธรแค่นยิ้มสมเพช
“ฉันว่าไอ้แทนมันกะจะเอาตัวเธอมาขัดดอก แลกกับหนี้ห้าล้านที่มันติดฉันไว้มากกว่าล่ะมั้ง!”
“เรื่องหนี้สินเอมมี่ไม่รู้เรื่องจริงๆ นะคะ! ที่มาวันนี้พี่แทนแค่ขอร้องให้ช่วยมาอำพี่เล่นๆ ก็เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าเขาจะชิ่งหนีไปแบบนี้”
“หึ!...งั้นก็ดี... ในเมื่อมันไม่อยู่ เราคงต้องไปที่นอนนุ่ม ๆ คุยกันสักหน่อยแล้วล่ะ”
“แต่เอมมี่ต้องไปแล้ว!” หญิงสาวโพล่งออกมาด้วยความตระหนก เธอชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน เพราะอีกไม่นานจะถึงเวลาสำคัญ... เวลาที่เธอจะต้องประมูลพรหมจรรย์ผ่านเว็บไซต์เพื่อหาเงินมารักษาแม่
“ถ้าเธอกล้าก้าวขาออกจากที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว... รับรองได้เลยว่าสมองสวยๆ ของเธอได้กระจุยกระจายอยู่กลางร้านนี้แน่ ๆ” คำขู่ราบเรียบทว่าจริงจังทำให้เอมิกาชะงักกึก เธอจ้องใบหน้าคมเขม็งด้วยความหวาดกลัวผสมตัดพ้อ ก่อนจะจำใจทรุดตัวลงนั่งที่เดิมพลางลอบถอนหายใจยาว
“ดูแล้วเธอก็ไม่ใช่คนโง่นี่นา... ทำไมถึงยอมให้ไอ้แทนมันหลอกใช้ได้ง่ายๆ แบบนี้” เขาถามพลางมองสำรวจเรือนร่างเย้ายวนในระยะประชิดอย่างถือวิสาสะ
“ฉันมีความจำเป็นบางอย่างค่ะ...” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามเปลี่ยนสรรพนามเพื่อสร้างระยะห่าง ไม่ยอมเรียกเขาว่าพี่อีกต่อไป
“แปลกดีนะ ผู้หญิงสมัยนี้... ยอมทำทุกอย่างเพื่อเงิน”
“ท่านสุพจน์เคยช่วยเหลือฉันกับแม่ในวันที่ลำบากที่สุด...” เอมิกาเม้มริมฝีปากแน่น
“ฉันก็แค่ตอบแทนเท่าที่พอจะทำได้”
“เรื่องครอบครัวเธอฉันไม่สนหรอก แต่หนี้ห้าล้านที่ไอ้แทนมันเบี้ยวฉัน... เธอจะต้องเป็นคนรับผิดชอบ!”
“แต่ฉันไม่ได้เป็นหนี้คุณนะ! ทำไมฉันต้องชดใช้ด้วย!” หญิงสาวเริ่มหมดความอดทน เธอจ้องตาเขาอย่างไม่ลดละ
“งั้นเธอก็พาฉันไปลากคอพี่ชายของเธอสิ”
“ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเขาอยู่ไหน! เราไม่เคยเจอกันมาเป็นปีแล้วตั้งแต่ท่านสุพจน์เสีย... จนเมื่อวานพี่แทนติดต่อมา ขอให้ฉันช่วยหลอกคุณ ฉันก็นึกว่าแค่เรื่องสนุกๆ เท่านั้น”
ระหว่างที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นและเสียงถกเถียงเริ่มแรงขึ้น ท่ามกลางความสับสนของเอมิกาที่กังวลเรื่องการประมูลที่ใกล้เข้ามา... จู่ ๆ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของตุลธรก็ดังขึ้น
ฝูงผีเสื้อนับพันดูเหมือนจะบินว่อนอยู่ในท้องของเอมิกา เธอแอ่นกายรับสัมผัสจนหลังไม่ติดพื้นเตียง มือหนาที่แสนซนละจากทรวงอกนุ่มหยุ่นเลื่อนลงมาที่เอวคอด ลูบไล้เพียงชั่วครู่ก่อนจะจัดการรั้งชุดเดรสกระโปรงยาวพร้อมบราเซียร์สีเพลิงออกจากร่างงามอย่างรวดเร็วเพียงพริบตาเดียว เรือนร่างขาวผ่องราวกับสลักจากหินอ่อนชั้นดีก็ปรากฏแก่สายตา หลงเหลือเพียงแพนตี้ตัวจิ๋วที่ปิดกั้นปราการด่านสุดท้ายไว้เพียงหมิ่นเหม่ แสงสลัวจากด้านนอกที่ลอดผ่านม่านหมอกฝนเข้ามา ยิ่งขับเน้นให้ส่วนเว้าส่วนโค้งของภรรยาสาวดูนวลตาและน่ารุกรานยิ่งกว่าเดิม“พี่ตุลขา... เอมมี่อาย” เธอพึมพำเสียงแผ่ว พยายามจะยกมือน้อยๆ ขึ้นปกปิดความงดงาม ทว่ากลับถูกสายตาปรารถนาของสามีสะกดไว้จนเรี่ยวแรงหายไปสิ้น“ไม่ต้องอายครับ... เอมมี่ของพี่สวยที่สุดในโลกเลยรู้ไหม”ตุลธรกระซิบชิดผิวเนื้อที่สั่นระริก ก่อนจะเริ่มบทเรียนบทถัดไปที่จะทำให้เอมิกาต้องจดจำไปชั่วชีวิตแพนตี้ลูกไม้ตัวจิ๋วสีหวานที่ปกปิดความลี้ลับเพียงหมิ่นเหม่ ไม่อาจต้านทานสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างลุ่มหลงได้ ตุลธรครางกระหึ่มในลำคอเมื่อเห็นกลีบเนื้ออวบอูมสั่นระริกอยู่ภายใต้ผ้าบางเบา เอมิกาสบตากับส
กรุงลอนดอน...ท้องฟ้าเหนือชายฝั่งทะเลต่างแดนถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีเทา สายฝนโปรยปรายลงมาเป็นสายจนมองเห็นทัศนียภาพเบื้องหน้าลิบๆ ทว่าเอมิกากลับไม่ได้สนใจความอ้างว้างนอกหน้าต่างนั้นเลย ร่างบางน้อยในชุดเดรสลูกไม้สีอ่อนกำลังง่วนอยู่กับการตัดกุหลาบสีชมพูและแดงสะพรั่งจากสวนหย่อมเล็กๆ ของบ้านพัก เพื่อนำมาจัดแจกันประดับห้องนอนให้ดูมีชีวิตชีวา เพราะเกือบสองวันแล้วที่ตุลธรต้องปลีกตัวไปเจรจาธุรกิจจนแทบไม่มีเวลาให้เธอ“คืนนี้พี่ขอจัดหนักตามจำนวนดอกกุหลาบในแจกันนะ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตู ทำเอาคนที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับเกสรดอกไม้ถึงกับสะดุ้งสุดตัว“พี่ตุล! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ทำไมเดินเข้ามาเงียบๆ แบบนี้ล่ะ เอมมี่ตกใจหมดเลย” เธอหันไปค้อนขวับให้สามีหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม“พี่รีบมาบอกข่าวดีกับเอมมี่ไง การเจรจาธุรกิจของพี่เสร็จสิ้นลงแล้ว กลับไปคราวนี้พี่ก็เริ่มส่งของทางเรือให้บริษัทที่นี่ได้ทันที” ตุลธรเดินเข้ามาหาพลางยื่นดอกกุหลาบสีแดงเข้มที่เขาแอบไปเด็ดมาส่งให้เธอ“เอมมี่ดีใจด้วยนะคะที่งานสำเร็จเรียบร้อย” เธอรับดอกไม้มาถือไว้ด้วยรอยยิ้ม“ครับ... เพ
ตุลธรรีบบึ่งรถกลับบ้านทันทีที่ได้รับตั๋วเครื่องบินสำหรับทริปฮันนีมูนจากเลขานุการ หัวใจของเขาพองโตด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ปรนเปรอภรรยาสาวในต่างแดน ทว่าเพียงแค่ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องรับแขกและเห็นเอมิกานั่งทำงานจดจ่ออยู่บนโซฟาในชุดนอนตัวบาง ความปรารถนาที่สะสมมาทั้งวันก็พุ่งพล่านขึ้นมาจนยากจะดับ“ทำอะไรอยู่เหรอจ๊ะเอมมี่” เขาเอ่ยทักพลางเดินตรงดิ่งเข้าไปหาด้วยสายตาที่ลุกโชน“กำลังช่วยยัยนาแก้งานวิจัยอยู่ค่ะ”เอมิกายังพูดไม่ทันจบคำ ตุลธรก็โน้มตัวลงฉกชิงริมฝีปากอิ่มด้วยความโหยหา จูบนั้นดุดันและเต็มไปด้วยความคิดถึงจนเธอแทบตั้งตัวไม่ทัน ก่อนที่เขาจะเลื่อนใบหน้าลงไปซุกไซ้และสูดดมกลิ่นกายสาวจากร่องอกอิ่มเข้าเต็มปอด สองมือหนาบีบเคล้นทรวงอกสล้างผ่านเนื้อผ้าอย่างเมามัน“อื้อ! พี่ตุลขา... ไหนวันนี้บอกต้องอยู่เคลียร์งานไงคะ ทำไมกลับเร็วจัง”เธอครางประท้วงพลางยึดบ่าแกร่งไว้แน่น เมื่อเขาเริ่มป้อนยอดอกอวบเต่งเข้าสู่ปากหยัก ความเปียกชื้นจากปลายลิ้นร้ายซึมผ่านบราเซียร์ลูกไม้จนชุ่มโชก ปลุกเร้าอารมณ์รัญจวนให้ตื่นเพริด“พี่เคลียร์เสร็จหมดแล้วจ้ะ... แล้วก็คิดถึงเมียที่สุดจนทนไม่ไหว”ตุลธรจัดการเลิกกระโปรงของเธอขึ
หลายวันต่อมา เอมิกาก็แทบจะสำลักความสุขที่สามีมอบให้ ตุลธรดูแลเธอราวกับไข่ในหิน ไม่ว่าจะเป็นมื้อเช้า กลางวัน หรือมื้อเย็น เขาจะต้องมานั่งทานด้วยไม่เคยขาด และมักจะตบท้ายด้วยเซ็กซ์ที่เร่าร้อนเสมอ ๆ สาเหตุที่ชายหนุ่มเฝ้าประคบประหงมขนาดนี้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความหึงหวงที่ฝังลึก เขาไม่อยากให้ชายหน้าไหนเข้าใกล้ภรรยา โดยเฉพาะศัตรูหัวใจอย่างณพวุฒิที่เขาจัดให้เป็นบุคคลต้องห้ามอันดับหนึ่ง ในวันหยุดตุลธรก็เป็นสามีสายเปย์ พยายามปรนเปรอเธอด้วยของกินของใช้ เสื้อผ้าแบรนด์ดัง และพาเธอไปเยี่ยมมารดาอยู่บ่อยๆ จนเอมิกาต้องคอยเบรกความใจป้ำของเขาเอาไว้บรรยากาศในห้องนอนยามค่ำคืนเงียบสงบ หลังตุลธรทิ้งตัวลงหนุนตักนุ่มของภรรยาสาวเมื่อจบกิจกรรมรักอันยาวนาน“พี่ตุลขา... เอมมี่ถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ” เธอเอ่ยขึ้นพลางสอดนิ้วเรียวผ่านกลุ่มผมของเขาอย่างเบามือ“ได้สิที่รัก ถามได้ทุกเรื่องเลย” เขาตอบพลางหลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้ม“สัญญานะคะ ว่าจะไม่โกรธเอมมี่”“ไม่แน่นอนครับ... เอมมี่ก็เห็นว่าพี่เคยโกรธเอมมี่จริงๆ จังๆ เสียที่ไหนกัน”“พี่เลิกรากับคุณเจสสิก้าเรียบร้อยหรือยังคะ” คำถามนั้นทำให้ตุลธรลืมตาขึ้นมองใบหน้าหวานที
ตุลธรถอนนิ้วเรียวที่เปียกชุ่มออกมา ก่อนจะส่งเข้าปากตนเองและดูดกลืนน้ำหวานแห่งความปรารถนาอย่างหิวกระหาย สายตาคมกริบที่จ้องมองมานั้นลุกโชนไปด้วยไฟราคะที่ไม่มีทีท่าว่าจะมอดลง สามีหนุ่มโน้มใบหน้าลงสู่เนินเนื้ออวบอูมอีกครั้ง ปลายลิ้นร้อนตวัดเลียน้ำหวานที่รินไหลจนหมดสิ้น เอมิกาหน้าแดงระเรื่อราวกับจะระเบิด เธอพยายามบิดขาหนีด้วยความเขินอายทว่ามือใหญ่กลับล็อกตรึงหน้าขาของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก“อ่า... พี่ตุล... ยะ... อย่าทำแบบนี้สิคะ”เสียงหวานสั่นสะท้านเอ่ยทัดทานอย่างอ่อนแรง เมื่อเขาส่งเรียวลิ้นที่ห่อเป็นเกลียวจ้วงลึกเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบและบีบรัด สัมผัสที่ช่ำชองทำให้อุณหภูมิในร่างกายของเธอพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ความร้อนระอุพลุ่งพล่านไปทุกอณูขุมขนตุลธรไม่ฟังคำขอร้อง เขายิ่งส่งลิ้นร้อนรัวเร็วและลึกซึ้งยิ่งขึ้นจนภรรยาสาวดิ้นพล่าน สองมือน้อยกำผ้าปูที่นอนจนยับย่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมเข้าใส่ไม่ยั้ง สะโพกมนหยัดยกขึ้นรับสัมผัสราวกับมีแรงดึงดูด เสียงกรีดร้องหวานหูระเบิดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าสามีจอมเผด็จการกลับไม่ยอมให้เธอพัก เขาใช้ทั้งเรียวลิ้นและนิ้วร้ายรุกรานจุดกระสันจนเอม
หนึ่งเดือนต่อมา...วันสำคัญที่รอคอยก็มาถึงในที่สุด พิธีมงคลสมรสระหว่างเอมิกาและตุลธร ถูกจัดขึ้นภายในโรงแรมหรูอย่างสมเกียรติ จนกระทั่งมาถึงงานเลี้ยงฉลองในช่วงค่ำ ณ ห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมใจกลางกรุง บรรดาญาติพี่น้องของคุณดวงใจต่างมาร่วมแสดงความยินดีด้วยรอยยิ้ม รวมถึงกลุ่มเพื่อนสนิทของบ่าวสาวที่มาสร้างสีสันและคำอวยพรอย่างไม่ขาดสายเอมิกาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ดูงดงามราวกับเจ้าหญิง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงพิธีส่งตัว ก็เหลือเพียงญาติผู้ใหญ่และเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนที่ร่วมเป็นพยานในนาทีสำคัญ“แม่ฝากเอมมี่ด้วยนะตุล น้องยังเด็ก บางทีก็ดื้อไปบ้าง แต่แม่เชื่อว่าตุลจะดูแลน้องได้ดีที่สุด” คุณดวงใจเอ่ยด้วยน้ำตาแห่งความปิติพลางกุมมือลูกเขยและลูกสาวเข้าด้วยกัน“ผมสัญญาครับแม่... ผมจะรักและดูแลเอมมี่ด้วยชีวิตของผม” ตุลธรตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาที่เขามองเจ้าสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ นั้นเต็มไปด้วยความเทิดทูนและความปรารถนาที่ยากจะซ่อนเร้น“แม่ขอให้ลูกมีความสุขมาก ๆ นะเอมมี่ แล้วก็มีหลานให้แม่เร็ว ๆ นะ” คุณดวงใจอวยพรลูกสาว “ผมจะรีบจัดหลานให้คุณแม่อย่างเร็วที่สุดเลยครับ” ตุลธรยิ้มให้เอมิกาอย่างเจ้า







