ตอนที่ 3 เจ้าหนี้คนใหม่

เวลาประมาณ 18.00 น.

เหมืองขี่รถบิ๊กไบค์เข้ามาในซอยเปลี่ยว ซึ่งซอยนี้เป็นซอยที่ไก่ฟ้าต้องผ่านกลับบ้านทุกวัน ระหว่างนี้สายตาคมได้สังเกตุรอบ ๆ ทางไปด้วย และเห็นว่ามีชายชกรรจ์กลุ่มหนึ่งประมาณสามคน กำลังนั่งอยู่กับรถมอเตอร์ไซค์ข้าง ๆ ทาง นั่งสุมหัวมั่วสุมกันอยู่อย่างนั้น พอพวกมันเห็นพวกเขาผ่านมา พวกมันก็มองตาม 

"นี่ยัยเอ๋อ เธอจำเป็นต้องผ่านซอยนี้ทุกวันเลยเหรอ"

"ก็บ้านฉันอยู่ซอยนี้ ไม่ให้ผ่านซอยนี้ แล้วจะให้ผ่านซอยไหนล่ะ"

คนถามพลางมองดูกระจกรถด้านหลังไปด้วย อะไรต่าง ๆ ชักจะเป็นเหมือนกันกับที่เขาสงสัยซะแล้วสิ เขาจึงรีบบิดคันเร่งเพิ่มความเร็วของรถมอเตอร์ไซค์ไปอีกเท่าตัว แต่ดูเหมือนว่าพวกมัน ที่กำลังขี่รถมอเตอร์ไซค์ตามหลังมา มันจะเพิ่มความเร็วตามเขาเกือบจะประชิดด้านหลัง แทบจะชนท้ายรถของเขาอยู่รอมร่อ

"เธอจับฉันไว้ให้ดี ๆ ล่ะ หรือไม่ก็กอดฉันไว้ให้แน่น ๆ เลย" 

"แล้วทำไมฉันต้องทำตามที่นายบอกด้วย" 

"บอกให้ทำก็ทำเถอะน่า ไม่ต้องถามมาก เดี๋ยวก็รู้เอง"

ไก่ฟ้าจำต้องทำตามที่เขาบอก สองมือเรียวเลื่อนไปกอดเอวแกร่งไว้อย่างแน่น คนที่ขี่รถก็แอบยิ้มไปด้วยขี่รถไปด้วย ก่อนจะรีบบิดคันเร่ง เพิ่มความเร็วไปอีก แต่พวกมันก็ไม่ยอมแพ้แค่นี้ ขี่รถมอเตอร์ไซค์ตามหลังเขาทันตลอด จากนั้นหนึ่งในชายชกรรจ์ก็ขี่รถพุ่งขึ้นมาปาดหน้า ทำให้เขาต้องเบรกกระทันหัน ศีรษะของคนซ้ายท้าย เลยกระทบเข้ากับแผ่นหลังของเขาเต็มแรง

"โอ๊ย นายเบรกยังไงของนายเนี่ย เบรกเบา ๆ หน่อยไม่เป็นหรือไง"

"โทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจ แต่พวกมันนั่นแหละ ที่ตั้งใจ"

เหมืองมองหน้าคนที่มันขับปาดหน้าเขา พวกคนพาลมันไม่คิดจะมีจิตสำนึกในการขอโทษเลยด้วยซ้ำ แถมพวกมันยังจะมามองหน้าเขาอย่างหาเรื่องอีก 

"เหอะ ในที่สุดก็เจอกับลูกสาวของไอ้พศินซะที" 

"พวกแกเป็นใคร แล้วรู้จักพ่อของฉันได้ไง"

ชายคนแรกมันเดินลงมาจากรถ ทั้งยังเดินเข้ามาใกล้ ๆ เธอ ไก่ฟ้าค่อย ๆ ถอยห่างไปด้านหลัง แล้วไปยืนหลบด้านหลังของเหมือง แต่พวกมันก็ยังจะยื่นมือเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อจะจับใบหน้าของเธอให้ได้ แต่ยังไม่ทันจะได้จับ ดันถูกวงแขนแกร่งของเขา ปัดออกไปซะก่อน

"หน้าตาสวยดีนี่ ถ้าพานังนี่ไปให้เสี่ย เสี่ยคงจะถูกใจน่าดู"

"อย่ายุ่งกับผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด" เหมืองกัดฟันพูดเสียงดัง จนพวกมันถึงกับหันมาจ้องหน้าเขาพร้อมกัน

"ทำไมจะยุ่งไม่ได้วะ ก็พ่อมันเป็นหนี้ของเสี่ยชัยแล้วก็หายหัวไป ดังนั้นนังนี่ ก็ต้องใช้หนี้แทนพ่อของมัน"

ได้ยินชื่อของเสี่ยชัย ทำเอาเหมืองหูผึ่งเลยทันที 

"เจ้าหนี้ของพ่อเธอ คือเสี่ยชัยงั้นเหรอ"

"ใช่ นี่นายรู้จักเสี่ยชัยนั่นด้วยเหรอ"

"ก็ไม่เชิง" 

ชายหัวหน้าแก๊ง ก้าวขึ้นมายืนประจันหน้ากับเหมือง ต่างฝ่ายต่างจ้องกันอย่างไม่ลดละ

"จ่ายมา ทั้งต้นแล้วก็ทั้งดอก"

"มาทวงกันแบบนี้ แล้วฉันจะไปหาเงินที่ไหนมาคืนให้พวกแกตอนนี้ทันล่ะ เงินก็ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ"

"ถ้าไม่มีจ่าย ก็แค่ไปกับพวกฉัน ฉันจะส่งตัวของเธอ ไปให้เสี่ยชัย"

"นาย" ไก่ฟ้าดึงชายเสื้อช็อปสีแดงอย่างหวาดกลัว เธอหวังจะให้เหมืองช่วยจากคนอันตพาลพวกนี้ ถ้าขืนพวกมันพาตัวของเธอ ไปขัดดอกกับตาแก่หน้าเลือดนั้นได้ ไม่รู้ว่าเธอจะโดนอะไรต่อมิอะไรบ้าง ไม่อยากจะคิดเลย

"เฮ้ย พวกมึงไปจับนังนี่"

"ไม่ไป ยังไงฉันก็ไม่ยอมไปกับพวกแกเด็ดขาด ยังไงก็ไม่ไปแน่นอน"

พวกมันพยายามจะเข้าไปยื้อหยุดฉุดกระชากร่างเล็ก ให้ไปกับพวกมันให้ได้ คนที่ไม่ยอมไป พยายามทำทุกวิถีทาง แม้แต่ซบใบหน้ากอดเขาจากด้านหลังอย่างแน่น ก็จำเป็นต้องทำ เพื่อไม่ให้พวกมันนำตัวเธอไปไหนได้ ส่วนคนที่โดนกอด กลับแอบอมยิ้มอย่างพอใจ

"นาย ช่วยฉันด้วยนะ ขอร้องล่ะ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันยอมหมด ขอแค่ให้นายช่วยฉันจากคนพวกนี้เท่านั้น ฉันไม่อยากไปกับพวกมัน นะ นะ นะ ช่วยฉันหน่อยนะ นายเหมือง"

คำขอร้องอ้อนวอนของไก่ฟ้า ทำให้เหมืองยิ่งได้ใจ ใช้จังหวะเวลานี้ในการปราบพยศ ให้คนปากดีปากเก่งอย่างเธอ ยอมสยบเขาจนได้

"เรียกฉันว่าเฮียเหมืองก่อนสิ แล้วฉันจะช่วย"

"คือฉัน"

"งั้นฉันก็ไม่ช่วย ไหน ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน กลับบ้านไปนอนตีพุงสบาย ๆ ที่บ้านดีกว่า ไปล่ะ" เขากำลังจะก้าวขาขึ้นรถ แต่ยังไม่ทันจะก้าว เพราะไก่ฟ้าเดินไปขวางหน้ารถไว้

"เดี๋ยวก่อนสิ เอ่อคือว่า..."

"ตกลงว่าจะเอายังไง ถ้าไม่ทำตามที่ฉันบอก ก็หลบไป"

"ก็ได้ ๆ เรียกว่าเฮียเหมืองก็เฮียเหมือง แค่นี้ใช่ไหม นายถึงจะพอใจ"

"เอาดี ๆ สิ ฉันรอฟังอยู่ ไม่งั้นไม่ช่วยนะ"

"นายนี่มัน..."

"กลับดีกว่า"

"อืม เฮียเหมือง เฮียเหมืองคะ ช่วยไก่ฟ้าด้วยนะคะ"

"มันต้องอย่างนี้สิ ค่อยมีแรงช่วยหน่อย" เหมืองพูดเบา ๆ แล้วหันไปมองพวกมัน ที่กำลังจะเข้ามาฉุดกระชากเธออีกครั้ง

"หยุด ถ้ามึงแตะต้องไก่ฟ้า มึงเจอกูแน่"

"ถ้ากูจะแตะ หรือทำมากกว่าแตะ แล้วมึงจะทำอะไรได้ มึงมาแค่ตัวคนเดียว แถมยังเป็นแค่ไอ้เด็กกระจอก ๆ จะทำอะไรพวกกูได้วะ ฮ่า ๆ ๆ"

"เหอะ ไอ้เด็กกระจอกงั้นเหรอ ทำไมกูจะทำไมพวกมึงไม่ได้ แต่วันนี้ กูแค่ไม่ได้อยากกระทืบพวกมึงให้เจ็บตีนเท่านั้นเอง"

"อ้าวไอ้เด็กเปรตปากดีนี่ จัดการมันก่อนเลยดีไหมลูกพี่"

"ก็ลองเข้ามาสิ แล้วพวกมึง จะไม่ได้ทั้งเงิน แล้วก็ไม่ได้อะไรเลย แถมยังจะเจ็บตัวอีกนะ คิดให้ดี ๆ"

"เดี๋ยวก่อน ลองฟังมันดูก่อน แล้วยังไงค่อยจัดการมันทีหลังก็ได้" หัวหน้าแก๊งห้ามลูกน้องไว้ อย่างน้อย ๆ ที่ไอ้เด็กนี่พูดมันก็ถูก ดีกว่าไม่ได้อะไรกลับไปให้เสี่ยเลย

"พ่อของไก่ฟ้า เป็นหนี้พวกมึงเท่าไหร่"

"หกล้าน รวมทั้งต้นแล้วก็ดอก"

"อะไรนะ ดอกอะไรเพิ่มตั้งหนึ่งล้าน นี่มันขูดเลือดกับปูชัด ๆ เท่าที่จำได้ในจดหมาย พ่อของฉัน บอกว่าเป็นหนี้เสี่ยชัยแค่ห้าล้านเองนะ" 

"ไม่รู้ ถ้าอยากรู้ เธอก็ไปถามเสี่ยชัยเอาเอง"

เหมืองควักกระดาษแผ่นยาวที่พับเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ นำออกมาพร้อมกับปากกาที่นำติดตัวมาด้วย เซ็นเช็คต่อหน้าต่อตา ไก่ฟ้าได้แต่ยืนตะลึง ไม่คิดว่าเขาจะพกเช็คติดเนื้อติดตัวไปไหนมาไหนด้วย เขาคนนี้ ต้องรวยขนาดไหนกัน ถึงได้ถือเช็คไปมาแบบนี้

"กูให้แค่ห้าล้าน ส่วนดอก ถ้าจะเอา ก็ให้นายของพวกมึง มาเอาที่กูแทน แล้วต่อจากนี้ ก็อย่ามายุ่งวุ่นวายกับไก่ฟ้าอีก"

พวกมันมองหน้าเขาอย่างไม่สนใจ เมื่อได้เงินตามใจหวังแล้ว ก็พากันขี่รถออกไปกันคันละคัน จนกระทั่งลับสายตา เธอกำลังมองผู้ชายคนนี้ด้วยความคิดใหม่ ถึงอย่างน้อย เขาก็ยังมีมุมดี ๆ ให้เห็น ไม่ได้เลวร้ายอะไรอย่างที่คิดเสมอไป

"ขอบคุณนาย เอ่อ ขอบคุณเฮียเหมืองมาก ๆ นะคะ ที่ช่วยไก่ฟ้าจากพวกนั้น แล้วก็ยังช่วยใช้หนี้แทนอีก"

"เงินตั้งห้าล้าน ฉันคงไม่ช่วยเธอฟรี ๆ หรอกมั้ง"

"แล้วนาย เอ่อ เฮียเหมืองต้องการอะไร"

"ข้อแรก เธอต้องพูดจาดี ๆ มีคะ ขา กับฉัน เรียกฉันว่าเฮียเหมืองยิ่งดี แล้วแทนตนเองว่าไก่ฟ้า"

"แค่นั้นเองเหรอ"

"แค่นี้มันยังไม่พอหรอก ไว้คิดออกจะบอกวันหลัง แต่วันนี้ขึ้นรถก่อน เธอจะกลับบ้านไหม"

"กลับสิ"

"หืม"

"กลับสิคะ"

ไก่ฟ้าขึ้นรถเสร็จแล้ว เขาก็ขี่ไปส่งถึงหน้าบ้านของเธอ เพียงไม่ถึงห้านาที สายตาของเขามองดูบ้านไม้เก่า ๆ สีขาวสองชั้น ล้อมรั้วสีขาว ปลูกดอกกุหลาบหลากหลายสีสันอยู่เต็มสวนข้างบ้าน

"ตอนนี้อยู่กับใคร"

"ไก่ฟ้าเคยอยู่กับพ่อสองคน แต่ตอนนี้ พ่อหนีหนี้ไปไหนแล้วก็ไม่รู้ค่ะ ไก่ฟ้าก็เลย..."

"อยู่คนเดียว" 

ไก่ฟ้าพยักหน้าเบา ๆ ตามคำพูดของเหมือง ทั้งยังมองบ้านที่เคยเป็นความสุข เป็นศูนย์กลางพักพิงที่พึ่งทางกายทางใจสำหรับเธอ แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่แบบนั้นอีกต่อไปแล้ว 

"จริงสิ พรุ่งนี้ก็เรียนอีกหนึ่งวัน แล้ววันเมื่อรืนก็เป็นวันหยุด" เหมืองกำลังคิดอะไรบางอย่างได้

"ทำไมเหรอคะ"

"คืนนี้เธอเตรียมเก็บเสื้อผ้าไว้เลย เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้า ฉันจะมารับไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน ส่วนตอนเย็นหลังเลิกเรียน ก็รอกลับพร้อมฉัน เพราะฉันมีงานให้เธอทำ พร้อมกับมีที่พักให้"

"งาน งานอะไรเหรอคะ"

"เข้าบ้านได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอก็รู้เอง"

เหมืองพูดจบ เขาก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์ออกไปจากหน้าบ้านของเธอ ปล่อยให้ไก่ฟ้ามองตามหลังของเขาอย่างสงสัย

"งานที่ว่า นี่คืองานอะไรกันแน่ จะให้เราทำอะไร"