ตอนที่ 5 ลูกของเสี่ยชัย

ไก่ฟ้าเดินมาขึ้นรถผ่านสายตาของหนุ่มรุ่นน้อง ที่มองตามหลังเธอทุกย่างก้าวอย่างหน้าเสียดาย เหมืองได้ยินในสิ่งที่ทั้งสองคุยกันทั้งหมด เพราะเขาแอบลดกระจกรถลงมา ตั้งแต่ที่เห็นไอ้หมอนั่น เดินตรงเข้ามาหาเธอแล้ว 

"เหอะ ฉันกับเธอ เป็นแค่คนรู้จักแค่นั้นเองเหรอ พูดมาได้ โถ่เอ้ย"

ทำให้คนที่เปิดประตูเข้ามานั่งในรถ ได้แต่งุนงงกับอาการหงุดหงิดฟึดฟัดที่เป็นอยู่ของเขา คิดว่าเขาคงจะเบื่อที่รอเธอนาน

"เอ่อ เฮียเหมืองมารอหนูนานแล้วเหรอคะ"

"ไม่นาน ฉันพึ่งมาถึง"

"อ่อ ค่ะ" 

"เธอกับหมอนั่นน่ะ รู้จักกันนานแล้วเหรอ"

ระหว่างที่ออกรถ ถึงแม้ว่าสายตาของเขาจะมองไปยังท้องถนน แต่ก็อดถามเรื่องที่ยังค้างคาใจอยู่ในตอนนี้ไม่ได้

"หนูกับน้องเขา พึ่งรู้จักกันเมื่อกี้นี้เองค่ะ เพราะน้องเขาเป็นคนที่เห็นหนูทำสร้อยของเฮียตกทิ้งไว้ในวันนั้น แล้วน้องเขาก็เป็นคนที่เก็บสร้อยมาให้ด้วยค่ะ"

"จริงเหรอ"

"จริงสิคะ นี่ไงคะ" 

ไก่ฟ้านำสร้อยมายื่นให้ตรงหน้าเขา ก่อนที่สายตาคม จะเหลือบมองมาทางสร้อยเล็กน้อย แล้วคว้าเอาสร้อยมาไว้ในกระเป๋าเสื้อช็อปอย่างรวดเร็ว

"ได้สร้อยกลับไปแล้ว ทีนี้เฮียจะได้เอาไปให้คนที่เฮียรักไงคะ"

"ใช่ สร้อยเส้นนี้ฉันจะเอาไปให้คนที่ฉันรัก" 

"ก็ดีแล้วนี่คะ"

พอพูดถึงคนที่เขารัก ทำไมเธอถึงมีความรู้สึกหน่วง ๆ อยู่ตรงหน้าอกข้างซ้าย ความรู้สึกโหวงเหวงที่เธอเองก็ยังบอกไม่ถูก ยังไม่แน่ใจในความรู้สึกที่เป็นอยู่นี้ เธอคงต้องหาคำตอบให้กับตนเองต่อไป

เหมืองพาไก่ฟ้าขับรถมาทางชุมชนคฤหาสถ์สีขาว เพื่อกลับมาเอาสิ่งของบางอย่าง จากนั้นเขาก็จอดรถไว้ภายในโรงจอดรถของคฤหสน์หลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ตรงใจกลางหมูบ้านโซนวีวีไอพี

"เฮียมาที่นี่ทำไมเหรอคะ"

"ที่นี่คือบ้านของฉันเอง"

"อ่อ ค่ะ"

"ลงมาสิ มาช่วยฉันขนของ" 

เหมืองเดินลงมาจากรถก่อน ไก่ฟ้ารีบตามลงมาทีหลัง จนมาถึงห้องรับแขกที่มีชายและหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ พร้อมกับบอดี้การ์ดสามคนหน้าคุ้น ที่เหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน ยืนคุ้มกันด้านหลังของชายผู้ใส่เสื้อสีแดงลายมังกรทอง หน้าตาหล่อเหลาดูคล้าย ๆ กันกับเหมือง แล้วหนุ่มใหญ่ผู้นี้ ยังดูดีมีภูมิฐานอีกด้วย

"มึงกลับบ้านเป็นกลับเขาเป็นด้วยเหรอ นึกว่าจะอยู่เป็นแต่คอนโดซะอีก"

"ถ้าผมไม่ลืมของเอาไว้ ผมก็ไม่อยากกลับมานักหรอก ไม่อยากเจอหน้าคนแก่แถวนี้"

"อ้าวไอ้ลูก..." เสี่ยชัยกำลังจะอ้าปากพูด แต่ดันโดนคุณหญิงศจีห้ามไว้

"คุณคะ เหมืองลูก อย่าทะเลาะกันเลยนะ ถือว่าแม่ขอล่ะ"

"เหอะ ผมก็ไม่อยากทะเลาะกับเขานักหรอก ถ้าเขาไม่หาเรื่องชวนผมทะเลาะก่อน"

ไก่ฟ้ามองไปที่บอดี้การ์ด แล้วพยายามคิดแล้วคิดอีก เมื่อคิดไม่ออก เธอจึงก้าวไปยืนตรงหน้าบอดี้การ์ดทั้งสามคน ที่กำลังหลบหน้าหลบตา เข้าไปยืนจ้องหน้าอย่างใกล้ ๆ เผื่อจะนึกอะไรออก

"เอ้ เดี๋ยวก่อนนะ สามคนนี้ ใช่พวกที่ไปทวงหนี้พ่อของฉันไหมนะ" 

เธอมองอย่างพินิจพิจารณา ในตอนนั้น คนพวกนี้แต่งตัวเหมือนกับวัยรุ่นทั่วไป แตกต่างจากตอนนี้ ที่สวมชุดสูทสีดำอย่างเป็นทางการเต็มยศ

"ใช่ไหมคะเฮียเหมือง เฮียเหมืองพอจำได้ไหมคะ"

"อืม"

"แล้วคนพวกนี้ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

"_" 

"แต่เดี๋ยวก่อนนะ พ่อของหนูเป็นหนี้ของเสี่ยชัย"

"_" 

"ถ้างั้นเสี่ยชัยก็คือ..." มือสั่น ๆ ของเธอ ชี้นิ้วไปที่ชายวัยกลางคน ที่มองดูไก่ฟ้าด้วยสายตานิ่ง ๆ

"_"

"พ่อของเฮียเหมือง เฮียเหมืองก็คือลูกของเสี่ยชัย"

"ใช่ ฉันคือลูกของเสี่ยชัย เจ้าของบ่อนที่พ่อเธอไปเล่น แล้วก็ติดหนี้ห้าล้าน"

"อะไรนะคะ นี่ทั้งหมดคือเรื่องจริงเหรอคะ"

ไก่ฟ้ารู้สึกเจ็บใจที่โดนเหมืองปั่นหัวมาตลอด หลอกให้เธอเป็นหนี้เขา ดูแล้วสองพ่อลูกนี้ น่าจะเลือดเย็น จิตใจอำมหิตไม่ต่างกัน

"เด็กคนนี้เองเหรอ ที่เป็นลูกสาวของไอ้พศิน" เสี่ยชัยได้ฟังที่พวกลูกน้องเล่าให้ฟังจนหมดเปลือกแล้ว แต่เพราะรู้ว่าเป็นเด็กของลูก เสี่ยชัยก็เลยไม่คิดอยากจะยุ่งเกี่ยวอะไรทั้งนั้น 

เหมืองพยักหน้าเบา ๆ ตามคำของพ่อ ไก่ฟ้ารู้สึกเจ็บปวดเหมือนกับโดนหักหลัง เธอกำลังจะเดินออกไปจากตรงนี้ หนีไปจากคนใจร้าย แต่ทว่ากลับโดนมือของเขาจับแน่น ไม่ยอมปล่อยให้เธอ ได้หนีไปจากเขา แล้วยังจะกระชากข้อมือเรียว พาขึ้นไปที่บนห้องนอนชั้นสองด้วยกัน จากนั้นก็สลัดร่างเล็กลงบนที่นอน แต่เธอก็ยังจะดันทุรังตั้งท่า จะเดินออกไปนอกประตูให้ได้ ทำให้เขาต้องคร่อมร่างเล็กลงบนที่นอน เพื่อกันไม่ให้เธอหนีไปจากเขาได้อีก

"ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ คนโกหก หนูเกลียดเฮีย หนูเกลียดเฮียเหมืองได้ยินไหม"

"เกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ"

"ใช่ เกลียดมาก ไอ้คนโกหก ไอ้คนบ้า หนูเกลียดเฮีย เกลียดมาก เกลียด ๆ ๆ"

"ไก่ฟ้า ฉัน..."

"หนูเกลี..."

ก่อนที่เธอจะพูดคำว่าเกลียดเขาอีกครั้ง เขาต้องปิดปากของเธอ ด้วยริมฝีปากของเขาไว้ซะก่อน คำนี้คือคำที่เขาไม่อยากได้ยินจากปากของเธอเลย

"เกลียด ที่ฉันโกหกอะไรเธอ"

"ยังจะมีหน้ามาถามอีก ก็ทำมาเป็นช่วยเรื่องหนี้ของพ่อ แต่ที่จริงแล้ว เฮียก็คือลูกของเจ้าหนี้ แถมยังหลอกให้หนูเป็นหนี้เฮียแทนอีก"

"ใช่ ฉันยอมรับว่าฉันโกหกเธอ แต่ฉันมีเหตุผลของฉัน" 

"เหตุผลอะไรคะ ที่ต้องปิดบังกัน"

"เดี๋ยวเรื่องนั้น ถ้าวันหนึ่งถึงเวลา เธอก็ได้รู้เอง แต่รู้ไว้แค่ว่า เธอห้ามเกลียดฉัน แค่นั้นก็พอ" 

เหมืองผละออกจากตัวของไก่ฟ้า แล้วมานั่งหันหลังที่ปลายเตียง ทำให้เธอรีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งตามหลังเขาทันที

"แต่ตอนนี้ เธอเป็นหนี้ของฉันห้าล้าน ก็ต้องทำงานจ่ายหนี้ ถ้าหนี้หมดเมื่อไหร่ ก็ทางใครทางมัน ไว้ถึงตอนนั้น เธออยากจะไปไหนก็ไปเลย เชิญตามสบาย"

เหมืองลุกขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าใส่ในกระเป๋าเดินทางอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งนำของใช้จำเป็นไปด้วย เธอได้แต่มองเขาเก็บเสื้อผ้าอยู่บนเตียงนอน พอเก็บของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ไก่ฟ้าก็ช่วยเขาขนของลงมาจากห้องนอน มาถึงลานจอดรถ แต่ถึงจะเก็บของไว้ที่ท้ายรถจนแล้วเสร็จ จนเปิดประตูขึ้นมานั่งบนรถด้วยกัน เขาก็ยังไม่พูดไม่จา ยังนั่งนิ่งเฉย

"จะพาหนูไปไหนอีกคะ" เธอนั่งกอดอกถาม คนที่กำลังขับรถอย่างนิ่งเงียบ 

"คอนโดฉัน" 

"คะ"

"เธอลืมไปแล้วเหรอ ว่าเธอต้องทำงานใช้หนี้"

"ไม่ลืมค่ะ"

"ถ้างั้นก็ไม่ต้องถามมาก เงียบปากไป"

รถของเหมือง เข้าไปจอดที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโดหรูโซนวีวีไอพี ที่มีไม่กี่คันเท่านั้นที่เข้ามาจอดได้ นั่นคือคนในครอบครัวของตระกูลมันตราเท่านั้น ตั้งแต่มาถึงหน้าคอนโด ไก่ฟ้าได้สังเกตุชื่อป้ายคอนโดซึ่งตรงกันกับนามสกุลมันตราของเขา

"คอนโดนี้เป็นของครอบครัวเฮียเหรอคะ" 

เหมืองไม่ตอบคำถามเพียงแต่พยักหน้า แล้วเดินไปท้ายรถ รอให้พนักงานยกกระเป๋ามารับกระเป๋าของทั้งสองไป จากนั้นเขาก็เดินนำหน้าเธอ เข้าไปในลิฟท์ ทำให้อีกคนต้องรีบวิ่งตามเข้าไปให้ทัน ก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิดซะก่อน พอประตูลิฟท์เปิดออกมาอีกที ก็เป็นชั้นบนสุดรองจากดาดฟ้า ชั้นนี้มีแต่ห้องของครอบครัวตะกูลมันตราทั้งหมด

"แล้วจะให้หนูพักอยู่ที่ไหนเหรอคะ"

มือหนาแตะคีย์การ์ดที่หน้าประตูห้องพักของเขา แล้วให้เธอเข้าไปก่อน

"เข้าไปสิ"

"ห้องนี้เหรอคะ ทำไมใหญ่จัง" 

"ใช่"

ไก่ฟ้ากวาดตามองดูรอบ ๆ ห้องชุดที่ถูกตบแต่งไปด้วยโทนลายหินอ่อนสีขาวตัดกับเส้นสีทอง ซึ่งมีสองห้องอยู่ตรงข้ามกัน

"แล้วเฮียล่ะคะ พักอยู่ห้องไหน"

"ห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของเธอไง"

"อะไรนะคะ เฮียพักอยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ"

"ก็นี้มันห้องของฉัน ถ้าไม่ให้ฉันพักอยู่ที่นี่ แล้วจะให้พักอยู่ที่ไหนล่ะ" เหมืองเดินเข้าไปในห้องนอนของเขา แล้วปิดประตูเสียงดัง

"จะให้เราทำงานอะไร แถมยังต้องพักอยู่ด้วยกันอีก"

ไก่ฟ้าอาบน้ำแต่งตัว สวมเสื้อยืดสีขาวรัดรูป กางเกงยีนสีซีดขาสั้น เผยให้เห็นเรียวขาขาว ๆ เธอมัดผมรวบสูง เพื่อที่จะได้ทำอะไร ๆ ให้คล่องแคล่วกว่าเดิม ในเมื่อไม่รู้จะหยิบจับหรือเริ่มต้นยังไงก่อนดี แต่ไหน ๆ ก็จะถึงเวลาอาหารมื้อเย็นแล้ว เธอจึงไปเปิดประตูตู้เย็น ดูวัตถุดิบ ที่จะใช้ในปรุงอาหารแบบง่าย ๆ ที่ทำแบบนี้ เผื่อว่าเขาจะได้ลดค่าหนี้ลงมาบ้าง ไม่มากก็น้อย

"ยังดีนะ ที่พอมีเนื้อหมู มีผักเหลืออยู่บ้าง แถมยังดูสด ๆ ใหม่ ๆ เหมือนพึ่งซื้อมาวันนี้เลย"

อยู่กันแค่สองคน เธอจึงทำอาหารแค่สองสามอย่าง อย่างแรกคือต้มจืดเต้าหู้หมูสับ ต้มยำหมูสับ ลาบหมูสับ จากนั้นก็นำมาเสริฟ์ไว้บนโต๊ะอาหาร พร้อมกับตักข้าวสวยร้อน ๆ มาวางไว้บนโต๊ะ เสร็จแล้วจึงไปตามคนที่อยู่ในห้องนอนใหญ่ 

ก๊อก ๆ ๆ 

มือเรียวเคาะประตูแล้วเคาะประตูอีก เคาะจนเจ็บมือ แต่คนที่อยู่ด้านใน ไม่คิดจะเปิดประตูให้กันเลยสักนิด และพอบิดลูกบิดประตูดู ปรากฏว่าห้องของเขาไม่ได้ล็อก เธอเลยเข้าไปเรียกเขาข้างในห้อง พอเดินไปพ้นหน้าประตู เห็นว่าร่างสูงยืนหันหลังอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว สวมเพียงกางเกงยีนสีเข้มขายาวเท่านั้น ไม่ได้สวมเสื้อ ทำให้คนที่มาเรียกเขาไปทานข้าว ตกอยู่ในอาการนิ่งงันไปชั่วขณะ เมื่อเห็นซิกแพ็คแน่น ๆ ผ่านกระจกใส

"เอ่อ เฮียเหมืองคะ"

"มีอะไร"

"คือว่าอาหารมื้อเย็นเสร็จแล้วนะคะ หนูจะมาตามเฮียให้ไปทานด้วยกันค่ะ"

"อืม เธอไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป"

พอไก่ฟ้าเดินออกไปจากนอกห้อง สายตาดุจดั่งเหยี่ยวนักล่า แอบมองเหยื่อตัวเล็กตัวน้อยในกำมือของเขาผ่านกระสกใส แล้วยิ้มด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์