Romances de lunlarose/ลัลลาโรส

ชายหนุ่มรีบเข้าไปตรวจดูความเรียบร้อยในไร่ สั่งการคนงานไว้ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง ในระหว่างที่ตัวเขาไม่อยู่ที่นี่หลายวัน เพราะนี่ก็เป็นเวลาสองปี ครบกำหนดตามสัญญาที่ตกลงไว้กับคุณยายของจ้า ด้วยความรักและความคิดถึงสุดขั้วหัวใจ ทำให้เขาต้องรีบไปเก็บเสื้อผ้าให้เร็วที่สุด เพื่อจะไปรับจ้าที่กรุงเทพ ให้มาอยู่ด้วยกันที่ไร่กระทิงทองแห่งนี้“พี่กระทิงครับ พี่กระทิง” ชาวีวิ่งมาหาเขาถึงห้องนอน“มีอะไรชาวี”“ไม่ต้องเก็บเสื้อผ้าแล้วครับ”“ทำไม ฉันต้องรีบไปหาจ้าที่กรุงเทพ ออ ฝากนายดูแลไร่แทนด้วยนะ ฉันจะไปสักสองสามวัน”“ที่ผมบอกว่า ไม่ต้องไปคือว่า...”“ทำไม”“คุณจ้าครับ”“จ้าทำไม เกิดเรื่องอะไรกับจ้า”“คุณจ้ามาที่นี่ครับ”ได้ยินชื่อคนที่กำลังคิดถึง เขาก็ไม่รีรออะไรอีกแล้ว อยากจะกอดอยากจะหอมแก้มแรง ๆ ให้หายคิดถึง สองขายาว ๆ วิ่งลงจากบันไดพลางมองหาใบหน้าสวยที่คิดถึงสุดหัวใจ“จ้า จ้ามาหาพี่แล้วใช่ไหม จ้า” สายตาคมมองซ้ายมองขวาหาร่างของคนรัก พอไม่เห็นในบ้าน ชายหนุ่มก็เดินออกไปหานอกบ้าน รอบบ้าน และสุดท้ายก็เห็นเธอจนได้ ด้วยความดีใจ เขากำลังจะวิ่งไปกอดร่างเล็กให้หายคิดถึงแต่ทว่ามีชายคนหนึ่งเดินผ่านชิงตัดหน้า เข้า

“ทำไมคุณยายต้องพูดแบบนี้ด้วยคะ ไม่เอาค่ะ ถ้าพี่กระทิงอยู่ที่ไหน จ้าก็จะอยู่ที่นั่นค่ะ”“ว่าไง นายทำได้ไหม”“ถ้าเป็นเรื่องนี้ ผมคงทำให้คุณยายไม่ได้ครับ เพราะผมรักจ้า และผมจะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้คุณยายยอมรับในตัวของผม”“ยอมทำทุกอย่างเลยใช่ไหม”“ครับทุกอย่าง”“นายกับยัยจ้าต้องห่างกัน ไม่ติดต่อกันเลย จนกว่ายัยจ้าจะเรียนจบ ถ้าถึงวันนั้นเมื่อไหร่ หรือพวกเธอยังรักกันอยู่ละก็ ฉันจะไม่ขัดขวางความรักของพวกเธอสองคน ตกลงไหม” ็ได้“คุณยายคะ” ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่ขาดใจ คงจะเป็นจ้ามากกว่า การรอใครสักคน โดยเฉพาะคนที่รัก กว่าจะรักกันได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แล้วนี่ต้องห่างกันอีก เธอคงทนไม่ไหวแน่ ๆ“ตกลงครับ ผมจะทำตามที่คุณยายบอก แล้วถึงวันนั้นเมื่อไหร่ ผมจะมาขอน้องแต่งงาน แล้วไปอยู่ที่บ้านไร่ด้วยกัน หวังว่าคุณยายคงทำตามสัญญาที่ให้ไว้นะครับ และต้องยกน้องจ้าให้ผม โดยไม่มีข้อแม้”“คนอย่างฉันพูดคำไหนคำนั้น ไม่มีทางคืนคำ”“ไม่เอาแบบนี้นะพี่กระทิง จ้าอยากอยู่กับพี่กระทิง อย่าทิ้งจ้าไปเลยนะ” ดวงตากลมเอ่อล้นด้วยน้ำตา ที่ไหลพรากลงมาเปื้อนแก้ม สองมือน้อยกุมมือหนาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เขาจากไปไหน“จ้าฟังพี่ให้ดี ๆ

รถของกระทิงจอดในลานจอดรถของคณะวิศวะ แล้วเขาก็ยืนยันที่จะตามมาส่งเธอให้ถึงที่หมายให้ได้ ไม่อย่างนั้นจะไม่กลับ พอเดินมาถึงที่โต๊ะใต้ตึกคณะ เพื่อนสาวทั้งสองในกลุ่มเดียวกับจ้า ก็เข้ามาทักทาย“จ้า ใครอะแก หล่อมาก” ถึงแม้เป็นเสียงกระซิบ แต่ทว่ากระทิงกลับได้ยินอย่างชัดเจน เขาเลยยิ้มทักทายให้กับเพื่อนสาวของจ้าด้วย“พี่กระทิง”“แล้วเขาเป็นอะไรกับจ้า พี่ชายเหรอ”จ้ายิ้มให้เพื่อน ในใจคิดจะแกล้งกระทิง แต่พอเห็นสีหน้าที่ดูหงอย ๆ รอฟังคำตอบของพี่เขาแล้ว ก็แกล้งไม่ลง“อยากรู้จริงเหรอ”“อยากรู้สิ ก็เพื่อนเรามีหนุ่มมาส่งถึงคณะขนาดนี้ ไหนจะนายราเชนท์นั่นอีก เสน่ห์แรงสุด ๆ ไปเลยนะเธอ”“ราเชนท์เป็นได้แค่เพื่อนกัน แต่คนตรงหน้านี้คือ...”“คือ...” เพื่อนทั้งสองพูดพร้อมกัน“ผัว เอ้ย สามีของจ้าเอง” จ้าพูดยิ้ม ๆ กระทิงเองก็ยิ้มตาม“แหม ไม่เบาเลยนะเพื่อนเรา ยกนิ้วให้เลยค่ะ”“แน่อยู่แล้วจ๊ะ จ้าซะอย่าง”แต่พอทุกคนได้เห็นสีหน้าเศร้าของราเชนท์ ที่อยู่ด้านหลังของกระทิง ไม่รู้มาตั้งแต่ตอนไหน ได้ยินที่จ้ากับเพื่อนพูดหรือเปล่า ก็ต้องหุบยิ้มลงทันที“จ้ามาถึงนานแล้วเหรอ”“คือจ้ามาถึงสักพักแล้วน่ะเชนท์”“ถ้าอย่างนั้นเชนท์

ชายหนุ่มโน้มใบหน้าขยับเข้ามาใกล้ ๆ อีกคนก็ได้แต่เบี่ยงหน้าไปทางซ้ายทีขวาที พอเธอเผลอสบตาเข้ากับสายตาคมคู่นี้ เขาก็จู่โจมโดยการกดริมฝีปากลงมาประทับริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวล แล้วยังจะมีหน้ามาเลิกคิ้วท้าทายกันอีก“ปล่อยจ้าเดี๋ยวนี้เลยนะ คนฉวยโอกาส” ร่างเล็กดีดดิ้นในอ้อมกอดของคนตัวโต ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ ดูเหมือนว่าเขาจะยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น จนเธอเริ่มหายใจไม่ออก“ทำไม ทีเมื่อก่อนไหนอยากกอด อยากจูบพี่นักไม่ใช่เหรอ นี่ไง จ้าอยากทำอะไรก็ตามสบายเลยนะ พี่ไม่ว่า”“ไม่ค่ะ จ้าไม่อยากทำแล้ว แล้วจ้าก็ไม่ได้คิดอะไรกับพี่แล้วด้วย”“ปากแข็ง” ริมฝีปากบางถูกจูบอีกครั้ง“พี่กระทิง ทำแบบนี้อีกแล้วนะ”“ทำไมพี่จะทำไม่ได้ ก็จ้าเป็นผู้หญิงของพี่”“ไม่ใช่ค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”“เราได้กันแล้ว พี่เป็นผัวจ้า แล้วจ้าก็เป็นเมียพี่มันก็ถูกแล้วนี่”“ไม่ใช่สักหน่อย คนพี่รักต่างหากล่ะ ถึงจะใช้คำนั้นได้ ถึงจะถูก”“ก็นี่ไงคนที่พี่รัก”“ครู....”“จ้า”“ว่าไงนะคะ”“คนที่พี่รัก คือจ้าคนเดียวเท่านั้น”เธอกำลังอึ้งจนพูดไม่ออก“ไม่เชื่อใช่ไหม ได้” กระโจนจูบเธออีกครั้ง ทำให้เธอต้องหันมามองหน้าเขาเชิงค้อน“ยัยจ้า”คุณหญิงมณ

“เปล่าครับคุณลุง ที่ผมทำไปทั้งหมดด้วยความเต็มใจ แล้วก็รู้ใจตนเองแล้ว”“รู้ใจตัวเอง”“ใช่ครับ รู้ใจตัวเองว่ารักจ้า ในแบบของคนรัก ไม่ใช่แบบพี่น้อง ผมพร้อมจะดูแลน้องไปตลอดชีวิตครับ” กระทิงพูดได้อย่างเต็มปาก ทำให้อาทิตย์มั่นใจในตัวเขา เพราะอย่างไรก็เห็นกระทิงมาตั้งแต่เด็ก และรู้จักนิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี อาทิตย์ก็วางใจได้ ถ้าหากได้กระทิงคนนี้มาดูแลลูกสาว ในฐานะลูกเขย“ลุงฝากลูกสาวของลุงด้วยนะ ถ้าเป็นกระทิง ลุงมั่นใจอยู่แล้วว่าต้องดูน้องจ้าได้”“ขอบคุณนะครับคุณลุง ผมสัญญาว่าจะดูแลน้องจ้าให้ดีที่สุดครับ” กระทิงยกมือไหว้เป็นการขอบคุณ ที่ลุงอาทิตย์ยอมยกลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจให้กับเขา“ลุงน่ะไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว แต่คนที่กรุงเทพนี่สิ”“ทำไมเหรอครับลุง”“เอาเป็นว่าลุงเอาใจช่วยเรานะ ผ่านด่านไปให้ได้ สู้ๆ ”“ผ่านด่านให้ได้เหรอครับ”“เดี๋ยวไปถึงกรุงเทพ เราก็รู้เอง”กระทิงยังงงกับพูดของลุงอาทิตย์ ที่ทิ้งท้ายปริศนาไว้ แต่ถึงจะมีปัญหาและอุปสรรคใหญ่หลวงสักแค่ไหน มีหรือที่คนอย่างเขาจะกลัว ต่อให้มีร้อยด่าน พันด่าน หรือยากแค่ไหน สำหรับกระทิงแล้วคงต้องพุ่งชนอย่างเดียวชายหนุ่มกลับมาเก็บเสื้อผ้า เพื่

กระทิงตื่นขึ้นมาก่อน พร้อมกับนอนจ้องหน้าจ้า ที่กำลังหลับตาพริ้มในอ้อมกอด สายตาคมไล่ระดับใบหน้าสวยทุกอณู เขาทบทวนความรู้สึกมาแล้วทั้งคืน และในตอนนี้ก็แน่ใจในความรู้สึกของตนเองแล้วว่า คิดอย่างไรกับเธอ มือหนาลูบไล้ไปตามพวงแก้มใสระเรื่ออย่างเอ็นดู“อื้อ พี่กระทิงอย่ากวน”“ตื่นได้แล้ว ยัยเด็กขี้เซา”เธอไม่ตื่นแถมยังนำผ้าห่มมาคลุมร่างเล็กจนถึงศีรษะ ทำให้เขาอดยิ้มให้กับความน่ารักของเด็กน้อยขี้เซาคนนี้ไม่ได้“ไปอาบน้ำกัน จะได้เข้าไปในไร่กับพี่”“จ้าไม่ไปหรอกค่ะ วันนี้วันหยุด จ้าจะกลับบ้านไปหาพ่อ”“เดี๋ยวค่อยกลับไปพร้อมกับพี่ พี่ก็มีเรื่องสำคัญที่อยากจะคุยกับลุงอาทิตย์เหมือนกัน” กระทิงพูดออกมาอย่างจริงจัง จนคนที่จ้องหน้ารู้สึกสงสัยเล็กน้อย“เรื่องอะไรเหรอคะ”“เดี๋ยวจ้าก็รู้เอง เอาเป็นว่าตอนนี้เราเข้าไปอาบน้ำกันดีกว่า” คนตัวสูงลุกขึ้นยืน และไม่ลืมที่จะช้อนร่างเล็กขึ้นมาอุ้ม“เดี๋ยวก่อนค่ะ ไหนบอกว่าจะอาบน้ำไง แล้วทำไม...”“ก็นี่ไง อาบพร้อมกัน” ไม่รอให้เธอปฎิเสธเขาก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว และสุดท้ายก็ต้องอาบน้ำพร้อมกัน อย่างที่เขาพูดเอาไว้กระทิงพาจ้าเข้าไปดูงานในไร่ด้วยกัน ทั้งสองเดิ

ทั้งสองเดินเคียงคู่ ลัดเลาะกลับไปบ้าน ตามทางเรียบแนวชายฝั่ง ชมวิวทะเลสวย ๆ บรรยากาศดี ๆ ระหว่างทาง อีกทั้งยังมีแสงจากดวงอาทิตย์ กำลังจะลาลับขอบฟ้าในอีกไม่ช้ากระทบกับผิวน้ำระยิบระยับ เปล่งประกายความงดงามออกมา ผ่านสายตาของกันและกัน ช่วงเวลาแห่งความสุขที่เกิดขึ้น ทำให้ต่างคนต่างยิ้มให้กันด้วยความสุข จนกระทั่งขึ้นมาถึงเรือนชานหน้าบ้าน ยังคงยิ้มให้กันอยู่“เหนื่อยไหมคะ ที่ต้องไปเข้าร่วมการประชุมกับทางบริษัทอาทิตย์ละครั้ง แล้วไหนจะต้องมาดูแลเกาะแห่งนี้อีก”“พอมีเธออยู่ด้วย ก็ไม่เลย แล้วเธอล่ะ เหนื่อยหรือเปล่าที่ต้องมาอยู่กับฉันที่นี่ แทนที่จะได้อยู่สบาย ๆ ที่กรุงเทพ”“อืม ดอกแก้วไม่เหนื่อยค่ะ เพราะมีคุณอยู่ด้วย”คนที่ไม่เคยคิดจะยิ้มให้กับใครมาก่อน แต่พอวันหนึ่งมีเธอเข้ามาในชีวิต ทำให้คนอย่างเขา ต้องการจะมอบรอยยิ้ม ที่เผยให้เห็นถึงความสุขจากใจโดยแท้จริง และคงมีแต่เธอคนเดียวเท่านั้นที่จะได้รับมัน“ต่อไปนี้ เธอไม่ต้องทำงานขอดเกล็ดปลาแล้วนะ”“ทำไมเหรอคะ ก็ไหนคุณเป็นคนตั้งกฎเองว่า ถึงจะเป็นเมียของนายหัว ก็ต้องทำงานเหมือนกัน”“อันที่จริงแล้ว กฎข้อนั้น ฉันพึ่งจะเขียนขึ้นมาตอนที่เธอมาอยู่ที่นี่ครั

สินสมุทรรับสายจากพ่อสม นี่เป็นสายสำคัญที่ทำให้นายหัวเขื่อน ต้องกลับไปดูงานที่แพปลาอย่างเร่งด่วน แต่ก่อนจะไป เขามาคิด ๆ ดูอย่างดีแล้ว ว่าจะปล่อยให้ดอกแก้ว ได้ใช้เวลานี้อยู่กับครอบครัวสักพักเดี๋ยวพอเคลียร์งานเสร็จสิ้นเมื่อไหร่ จะมารับเธอกลับไปอยู่ด้วยกันอีกที ที่ชายหนุ่มวางใจให้ดอกแก้วอยู่ที่นี่ได้ เพราะสิตารับปากว่าจะอยู่ช่วยดูแล เป็นหูเป็นตาแทนให้ เมื่อเป็นแบบนี้แล้วเขาก็หายห่วง“นายหัวเถื่อนนั่น กลับไปที่เกาะแล้วเหรอ”พุทธดามาหาคนที่นั่งหน้าเศร้า ภายในสวนหลังบ้าน พร้อมกับนั่งลงตรงม้านั่งฝั่งตรงข้ามกัน“กลับไปแล้วค่ะ”“แล้วเธอ เอ่อ น้องดอกแก้วจะมานั่งเหงา ๆ ทำไม ทำไมไม่รีบตามเขาไปด้วยล่ะ รีบไปสิ”“ดอกแก้ว”ไม่รู้ว่าฐานทัพและสิตามายืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทั้งคู่ยังดูยิ้มแปลก ๆ น่าสงสัยไปอีก“พี่เก็บเสื้อผ้าไว้แล้ว”“สิตาก็เก็บเสื้อแล้วเหมือนกันค่ะ”“โชคดีนะน้องดอกแก้ว”“นี่มันอะไรกันคะ”“ไม่มีเวลาแล้ว ไปเก็บเสื้อผ้ากันค่ะนายหญิง” สิตาเดินเข้าไปจูงมือของคนที่กำลังนั่งงง ให้ลุกออกไปจากตรงนี้เร็วที่สุดเมื่อนายหัวเขื่อนเดินทางมาถึงเกาะลานตาสี ยังไม่ทันจะเข้าบ้านด้วยซ้ำ

หลังจากผ่านพ้นเรื่องราวร้าย ๆ ไปด้วยกันแล้ว พวกเขาเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์ธารา เมื่อรถตู้คันสีดำเข้ามาจอดถึงหน้าบ้าน สิตาได้รู้ข่าวร้ายจากพี่ชาย ที่โทรมาบอกก่อนจะออกมาจากบริษัท ถึงกับรีบวิ่งมาที่หน้าบ้านด้วยความเป็นห่วง ไม่สนใจอะไรแล้ววินาทีนี้ เพราะชีวิตของทุกคนในบ้านนี้ สำคัญมากกว่า“เป็นยังไงกันบ้างคะ มีใครบาดเจ็บอะไรตรงไหนไหม”เกือบหมดทุกคนส่ายหน้าระรัว เพราะไม่มีใครเป็นอะไรกันเลยแม้แต่นิดเดียว คงมีเพียงแต่ คนที่ต้องการคะแนนความสงสาร อย่างฐานทัพผู้เดียวเท่านั้น ที่เดินเข้ามาหาสิตา และทำท่าทีว่าตนเองบาดเจ็บที่ต้นแขน ผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้ กำลังท้าทายพี่ชายอย่างสินสมุทรเป็นอย่างมาก ซึ่งกำลังถลึงตามองอย่างรู้ทันผู้ชายด้วยกัน“โอ๊ะ โอ๊ย พี่เจ็บที่แขนจังเลยครับ ช่วยดูให้พี่หน่อยได้ไหมครับน้องสิตา”“คุณบาดเจ็บตรงไหน เมื่อกี้ตอนที่เดินมา ผมเห็นว่าคุณสบายดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ” คนหวงน้องสาวพูดขึ้น“โอ๊ย พี่เจ็บจริง ๆ นะครับ”“คุณเจ็บจริง ๆ เหรอ”“เอ่อ ใช่ครับ พี่เจ็บมาก ๆ เลย”“งั้น มาทางนี้เลยค่ะ เดี๋ยวสิตาดูให้” สิตาพาฐานทัพมาที่สระน้ำหลังบ้าน โดยที่สินสมุทรนั้น เดินตามหลังอยู่ไม่ห่าง“แกจะไป

เขื่อน ธารา นำปืนที่ซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกงด้านหลังออกมา ถ้าคิดจะทำตัวเป็นเรือเก่า ๆ ผุ ๆ พัง ๆ ขวางทางสายน้ำเชี่ยว ที่แสนอันตรายอย่างเขา ก็ลองมาดูกัน ว่าจะอยู่ทันแก่ตายหรือไม่พวกเขาวิ่งตามไปจับตัวอำนาจและพวกบอดี้การ์ด ที่ตามมาเป็นกำลังเสริมเพิ่มเติมอีกสี่ห้าคน วิ่งไล่ตามอย่างกับแมวจับหนู จนมาถึงดาดฟ้าชั้นบนสุดท้ายของบริษัทด้วยความหวาดกลัวที่จะโดนจับเข้าตาราง อำนาจกับลูกน้องเลยพากันถอยหลังไปชิดกับขอบกั้นดาดฟ้าสุดหนทาง แต่พวกของเขื่อน ธารา กลับยิ่งมีแต่เดินหน้าเข้าใกล้มากขึ้น ไม่มีผู้ใดยอมถอย“ตำรวจกำลังจะมาที่นี่ มอบตัวเถอะครับคุณลุงอำนาจ” ฐานทัพบอกอำนาจ นี่ไม่ใช่คำขู่แต่เป็นเรื่องจริง“มาถึงขนาดนี้แล้ว กูจะไม่ยอมให้ใครจับง่าย ๆ หรอกเว้ย”กระบอกปืนในมือของอำนาจสั่นไปมา มองไปด้านหลังก็กลัวจะพลัดตกจากที่สูง พอมองไปด้านหน้าก็กลัวโดนตำรวจจับ แต่ถ้าถึงขั้นจนตรอก หมดหนทางหนีแล้วล่ะก็ คงไม่มีทางเลือกอะไรมาก“เอาไงดีพ่อ พวกมันไม่ยอมถอยกันเลย”ไม่ใช่แต่อำนาจที่กำลังอกสั่นขวัญแขวน แต่วราภัทรกับบอดี้การ์ดของอำนาจทั้งหมดนั้น กำลังใจคอไม่ค่อยดีเช่นเดียวกัน“สู้ สู้ตายสิวะ หรือมึงจะยอมให้พวกมันจับ

เช้าวันถัดไป ไหน ๆ มาถึงกรุงเทพทั้งที นายหัวเขื่อนจะแวะเข้าไปดูบริษัทสักหน่อย แต่ดอกแก้วยังจะขอติดตามไปกับเขาด้วย เพราะไม่อยากอยู่บ้านเหงา ๆ คนเดียว แทนคุณกับฐานทัพออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว ส่วนสิตาออกไปหาซื้อชุดนักศึกษากับสินสมุทร เพื่อรอวันเปิดเทอมในอีกไม่กี่วันข้างหน้าการไปบริษัทของเขา ไม่ได้บอกใครไว้ล่วงหน้า ไม่ได้ไปแบบธรรมดา เพราะอยากจะเห็นอะไรต่าง ๆ มันชัดเจนมากขึ้นเขาและดอกแก้วจึงขึ้นรถแท็กซี่ ไปซุ่มจอดอยู่นอกบริษัท“เรากำลังจะทำอะไรกันอยู่เหรอคะ”“เธอและฉัน ต้องการหาความจริงของเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เหรอ เราจะมาหาตัวต้นเรื่องไปด้วยกัน”“แสดงว่าคุณเชื่อแล้วใช่ไหมคะ ว่าพ่อของดอกแก้วไม่ได้เป็นคนสั่งให้ใครไปทำร้ายคุณ”เขื่อน ธารา ได้แต่พยักหน้าเบา ๆ นึกถึงเมื่อวานหลังจากทานข้าวเสร็จ แทนคุณได้ไปขอคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวเรื่องนี้ ทั้งยังปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่า ไม่ได้เป็นคนสั่งให้ใครมาลอบทำร้ายเขาเมื่อห้าปีก่อน และคิดว่าคนที่เป็นต้นเรื่องทั้งหมดต้องใส่ร้าย และปั่นหัวให้พวกเขาเกลียดชังกันมาตลอด เพื่อหวังผลประโยชน์อะไรบางอย่างจากพวกเขาแน่ ๆดังนั้นแทนคุณจะช่วยเขาสืบหาความจริง เพื่อถือเป็น

รถตู้คันสีดำเคลื่อนเข้ามาจอดบริเวณประตูบานใหญ่หน้าบ้าน สินสมุทรลงไปก่อน เพื่อเปิดประตูให้กับผู้เป็นนาย“เชิญครับนายหัว”เขื่อน ธารา ลงมาจากรถ ไล่สายตามองพ่อบ้านและแม่บ้านทุกคน ที่มายืนรอต้อนรับ สายตาคมมองป้านิดสุดาที่ค่อย ๆ ก้าวมายืนตรงหน้า เขาเลยยื่นมือเข้าไปช่วยพยุงป้านิดสุดาอีกแรง“สวัสดีค่ะคุณเขื่อน ยินดีต้อนรับกลับบ้านอีกครั้งนะคะ”“สวัสดีครับ ขอบคุณทุกคนมาก ๆ ครับ”สิตาได้เห็นบ้านนายหัวของจริงแล้ว ถึงกับตาโตด้วยความตื่นเต้น จากที่ได้ฟังพี่ชายเล่ามา ไม่คิดว่าจะอลังการงานสร้างได้มากถึงขนาดนี้“โห อย่างที่พี่สินเคยเล่าให้สิตาฟังจริง ๆ ด้วย”“เล่าอะไร”“เอ่อ คือผมแค่บอกกับน้องว่า บ้านของนายหัวใหญ่โตมโหฬารมาก ๆ ครับ แค่นี้จริง ๆ นะครับนายหัว ไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ดีเลยนะครับ” มือของสินสุมทรส่ายไปส่ายมาเป็นพัลวัน“ก็ไม่ได้ว่าอะไร แกดูร้อนตัวแปลก ๆ นะ” สายตาของเขาไม่ได้มองลูกน้องรู้ใจเลย เอาแต่มองหา คนที่ทำให้เขาคิดถึงสุดหัวใจ“ว่าแต่นายหัว มองหาใครอยู่เหรอครับ” สินสมุทรพูดยิ้ม ๆ“ยังจะถามอีกนะพี่” สิตากระซิบบอกพี่ชาย รู้ทั้งรู้ยังจะแกล้งถามเขาอีกป้านิดสุดาและคนอื่น ๆ ยิ้มให้พวกเขาเช่นเด

ทั้งสองได้ไปงานวัดอีกครั้งในฐานะสามีและภรรยา โดยให้แม่อิ่มคอยดูแลลูกน้อยอยู่ที่โรงแรม“พี่เซียน วันนี้เตรียมความพร้อมจังเลยนะคะ”“ต้องพร้อมไว้ก่อนครับ คราวก่อนเราไม่ได้นำมันไปด้วย คราวนี้พี่ไม่พลาดแน่นอน”ข้าวปั้นมองดูเสื่อกกทอมือ พร้อมกับหมอนอิงขนาดเล็กหนึ่งใบ และที่ขาดไม่ได้เลยคือผ้าห่มผืนหนา เพราะสภาพอากาศในคืนนี้นั้นหนาวมาก เขาก็เลยนำติดรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจไปด้วย“ขึ้นรถเลยครับ”“อย่าขับเร็วมากนะคะ ข้าวปั้นกลัว”เซียนมองหน้าข้าวปั้นแล้วยิ้ม“นี่แกล้งแซวพี่เล่น หรือเปล่าเนี่ย”“ไปเถอะค่ะ กว่าจะไปถึงอีก หรือว่าให้ข้าวปั้นเดินไปก็ได้นะคะ น่าจะถึงเร็วกว่า”“พี่ไม่ปล่อยให้น้องเดินไปคนเดียวหรอก มาขึ้นรถสิครับ หรือจะให้พี่อุ้มให้เลือก”“ข้าวปั้นขึ้นเองได้ค่ะ” คนตัวเล็กก้าวขาขึ้นไปนั่งบนรถ พร้อมกับกอดเอวของเขาไว้แน่น“ไปเจ้าดำ ไปกันเลย”เซียนขับรถมุ่งหน้าไปงานวัด ซึ่งพวกเขามากันทุก ๆ ปี เพียงแต่หมากและพลอยใสไม่ได้มาด้วย เพราะตรงกับวันไปเยี่ยมพี่ชายและพี่สะใภ้ที่อยู่ต่างประเทศ“พี่เซียน เราไปปาโป่งกันอีกนะ เผื่อจะได้ตุ๊กตา แล้วจะได้เอาไปให้น้องไออุ่นเล่นอีกสักตัว”“น้อง ที่บ้านเราก็ไม่มีที่เ

และแล้วก็มาถึงวันสุดท้าย ที่ต้องทำอาหารให้แขกกรุ๊ปใหญ่จนได้ วันนี้ทุกคนคนในครัวอาหารไทย จะกลับมาจากสัมมนา และพรุ่งนี้ก็คงจะมาทำงานตามปกติเหมือนเดิม ทำให้เขารู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูกชายหนุ่มยังคงรักอาชีพในการทำอาหาร ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะอยู่ในฐานะผู้บริหารอย่างเต็มตัวไปแล้วก็ตาม“ขอบคุณมากนะครับเชฟเซียน อาหารอร่อยมากเลยครับ” พวกเขาได้เดินมาส่งแขกที่ลานจอดรถ“ขอบคุณมากนะครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ”“ขอบคุณมากค่ะ” จากนั้นแขกชาวต่างชาติได้ทยอยขึ้นรถไปจนเกือบหมด พิพัฒน์จึงยิ้มให้กับทุกคนแล้วจึงเดินขึ้นรถบัสไปทุกคนในรถจึงโบกมือลาพวกเขา ก่อนที่รถบัสทั้งสิบคันจะขับออกไปจนสุดสายตา“ใจหายเหมือนกันนะ หมดสนุกแล้วสิ” หมากเอ่ยออกมาทำให้ทุกคนหัวเราะให้กับเขา“หรือเอ็งอยากกลับไปทำเหมือนเดิมไหมล่ะ เดี๋ยวข้าจัดให้เลย”“ไม่เอาๆ เป็นผู้ช่วยเอ็งน่ะดีแล้ว ข้ามีลูกต้องดูแล แถมเมียก็ยังกินเก่งอีก”“เดี๋ยวเถอะพี่หมากมาว่าพลอย พี่เซียนจัดการเลยค่ะ”“ปล่อยมันไปเถอะครับ” เซียนหันมายิ้มให้กับข้าวปั้น“มานี่เลยพี่หมาก” พร้อมกับดึงแขนแกร่งของเขาเพื่อให้เดินตามเธอไป“แล้วเราจะไปไหนดี” ใบหน้าคมผุดยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่

ชายหนุ่มพาเธอเดินผ่านมาทางห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ แต่กลับต้องแปลกใจที่เห็นผู้คนเดินเข้าออกเป็นว่าเล่น ราวกับกำลังจะถูกจัดงานอะไรบางอย่างขึ้นในอีกไม่ช้าแต่ที่แปลกไปกว่านั้นคือหมากและพลอยใส ได้ช่วยกันจัดซุ้มดอกไม้ พร้อมด้วยลูกโป่งสีใสที่อยู่ในมือของหมาก“ทำอะไรกันวะ”“ใช่ค่ะ มีงานอะไรหรือเปล่า ทำไมข้าวปั้นกับพี่เซียน ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”“ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ลูกค้าเขาแค่อยากให้พวกเรา จัดปาร์ตี้ให้ ก่อนจะกลับไปพรุ่งนี้เท่านั้นเอง”“ทำไมไม่เห็นมีใครบอกข้าเลยวะ”“ก็เอ็งไม่สำคัญไงเซียน” หมากพูดจายียวนเขาอีกจนได้“น้องพลอย พี่ขอเตะมันสักทีได้ไหมครับ”“เอาเลยคะ พลอยอยู่ทีมพี่เซียนอยู่แล้ว”“พอแล้วพี่เซียน เล่นกันเป็นเด็กๆ ไปได้”“ก็ได้ครับ”“ฮ่า ๆ ๆ เป็นไงล่ะ น้องข้าวปั้นพูดแค่คำเดียว ทีนี้หงอยเลยนะเพื่อน”“ฝากไว้ก่อนนะ” หมากก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเลิกกวนประสาทเขาเอาง่ายๆ“ใกล้จะเสร็จแล้ว ข้าวปั้นกับพี่เซียนไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ สองทุ่มเดี๋ยวเรามาเจอกันที่นี่นะ”“ก็ได้จ้ะ”“ออ พลอยเอาชุดไปไว้ที่ห้องให้แล้วนะ อย่าลืมใส่ล่ะ”“ขอบคุณมากนะพลอย”ทั้งสองได้มาถึงห้องพัก พร้อมกับอาบน้ำแต่งตัว เพื่อรอเวลาน

แขกที่ได้จองโต๊ะเอาไว้ เดินมาเลือกที่นั่งของตนเอง พอดูจากสายตาของพวกเขาแล้ว น่าจะถูกอกถูกใจในหน้าตาที่สวยงามของอาหาร และการตบแต่งโต๊ะเป็นพิเศษและแล้วก็มาถึงการชิมอาหาร โดยที่ทุกคนต่างเฝ้ารอลุ้นว่าผลลัพธ์ จะออกมาเป็นเช่นไร แล้วจะถูกใจพวกเขาหรือไม่ทั้งสี่ได้เดินมารอที่เคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่ม ที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะอาหารเพียงแต่มีไม้ระแนงเป็นฉากกั้น พอมองจากมุมนี้แล้วสามารถเห็นผู้คนในห้องอาหารได้ทั้งหมด“พวกเขาจะชอบอาหาร ที่เซียนทำหรือเปล่าว้า” หมากได้แต่บ่นคนเดียวและไม่คิดว่าพลอยใสจะได้ยิน“ต้องชอบสิ ก็พี่เซียนน่ะทำอาหารเก่งมากๆ เลย ใช่ไหมข้าวปั้น” พลอยใสพูดเพื่อเป็นการให้กำลังใจ เซียนและข้าวปั้น“ใช่ พี่เซียนของข้าวปั้นน่ะ เก่งไปหมดทุกอย่างเลย” เธอหันหน้าไปมองเขา ทำให้เขาอดที่จะยิ้มตามไม่ได้“อิจฉา เซียนจังเลยเว้ย น้องข้าวปั้นนี่น่ารักจริงๆ”“นี่พี่หมาก ว่าพลอยไม่น่ารักเหรอ นี่แน่ะๆ”“โอ๊ย! น้องพลอยพี่เจ็บนะ อายคนอื่นเขาบ้าง” พลอยใสหยิกไปที่ต้นแขนแกร่งของเขา“อยากมาว่าพลอยเองนี่น่า ช่วยไม่ได้”หมากขยับหนีพลอยใส มาชนไหล่ข้าวปั้น ทำให้เซียนรู้สึกไม่พอใจจริงๆ“แล้วเอ็งช่วยไปยืนไกลๆ เมียข

สองร่างเปลือยเปล่าได้นอนกอดกันอยู่บนเตียงนอนหนานุ่ม ภายใต้ผ้าห่มสีขาว โดยไม่มีทีท่าว่าคนใดคนหนึ่งจะตื่นขึ้นมาก่อน เนื่องจากทั้งคู่ได้ผล็อยหลับ ไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยและเพลียจากกิจกรรมรัก ที่ติดต่อกันแสนยาวนานและจู่ ๆ ก็มีเสียงของโทรศัพท์ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง มาจากโต๊ะข้างเตียงนอน ที่อยู่ภายในกระเป๋าสะพายของชายหนุ่ม ซึ่งดูแล้วจะเป็นการรบกวนการนอนของเธอเป็นอย่างมาก“พี่เซียน เสียงมือถือของพี่น่ะค่ะ” มือน้อยๆ เขย่าไปที่ต้นแขนแกร่ง เพื่อเป็นการปลุก“อืม ขอนอนต่ออีกห้านาทีนะครับ น้องรับสายแทนพี่ได้เลย” เขาตอบเธอในขณะที่ดวงตายังคงปิดสนิทอยู่ จนทำให้เธอต้องขึ้นมา แล้วกดรับสาย ด้วยอาการงัวเงียจากการง่วงนอน“เซียนเอ็งทำอะไรกันอยู่วะ ทำไมยังไม่มากันอีก เป็นคนนัดเอง แต่กลับมาสายเนี่ยนะ” เสียงบ่นชุดใหญ่ของคนปลายสาย ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเพื่อนชายคนสนิทของเขานั่นเอง“แล้วยังจะมาเงียบอีกนะ”“ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ นี่ข้าวปั้นเองค่ะ พี่หมาก”“อ้าว นี่น้องข้าวปั้นเองเหรอครับ โทษทีนะครับ พี่นึกว่าเซียน”“ไม่เป็นไรค่ะ”“ถ้าอย่างนั้น พี่ฝากบอกมันด้วยแล้วกัน ว่าพี่กับน้องพลอยเรารออยู่ที่ห้องเปลี่ยนชุดพน

หมากที่ชอบสังเกตอะไรไปเรื่อยได้ละสายตาจากเซียนแล้วมองไปยังลานจอดรถกว้างของโรงแรม ก็พบว่ามีรถบัสทั้งสิบคัน ได้เข้ามาจอดเรียงกันเต็มลานจอดรถไปหมด ทำให้เขารู้สึกสงสัยขึ้นมา“เซียน...”“หะ...ว่าไง” เขาตอบรับ พลางตักอาหารเข้าปากไปด้วย“วันนี้คนในครัวอาหารไทยทั้งหมดไปสัมมนาที่ต่างจังหวัดไหมใช่ไหม” หมากถามเพื่อความแน่ใจ เพราะวันนี้ทางโรงแรมได้ส่งคนในครัวอาหารไทยทั้งหมด ไปสัมมนาแลกเปลี่ยนความรู้กับทางโรงแรมสาขาใหญ่ที่อยู่ต่างจังหวัด และตอนนี้เท่ากับว่าไม่มีใครดูแลครัวอาหารไทยเลยนอกจากเชฟคิมหันต์เพียงคนเดียว“มีอะไรหรือเปล่า”“ดูนั่นสิ” หมากชี้ไปที่ลานจอดรถ ที่มีผู้คนทยอยเดินลงมา ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นชาวต่างชาติเสียส่วนใหญ่ ถ้าเดาไม่ผิดพวกเขาน่าจะมาพักที่นี่แบบกะทันหัน เพราะไม่มีใครได้แจ้งอะไรเอาไว้ก่อน และเขาเองก็พึ่งจะรู้เรื่องเหมือนกัน“พี่เซียน วันนี้เรามีแขกกรุ๊ปใหญ่ด้วยเหรอคะ”“ในตารางวันนี้ก็ไม่มีนะ” หมากดูคิวนัดหมาย ในโทรศัพท์มือถือ“ดูแล้วน่าจะมากันเยอะ เหมือนกันนะคะพี่เซียน” พลอยใสพูดในสิ่งที่เธอคิด แล้วหันไปมองหน้าหมาก“เอาไงดีวะเซียน ครัวอื่นยังพอได้นะ แต่ถ้าเขาต้องการอาหารไทยล่ะก็ เ

เหมืองพาไก่ฟ้ามาที่บ้านของเขาในฐานะแฟน ทันทีทีเจอหน้าผู้ใหญ่ เธอยกมือขึ้นไหว้ด้วยความนอบน้อม พร้อมกับนั่งทานข้าวกับผู้หลักผู้ใหญ่ด้วยท่าทางเรียบร้อย แต่อาจจะเกร็ง ๆ นิดหน่อย เพราะพ่อกับแม่ของเขา เอาแต่จ้องหน้าเธอ "วันหลังก็พาหนูไก่ฟ้ามาหาแม่บ่อย ๆ นะลูก น้องจะได้ไม่เกร็ง""ได้ครับแม่"แม่ของเขาพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกับใช้ช้อนกลาง ตักคะน้าหมูกรอบใส่ไว้ในจานของเธอ"ทานเยอะ ๆ นะหนูไก่ฟ้า""ขอบคุณค่ะคุณแม่" "แกมีแฟนแล้ว ทีนี้ก็อย่าออกนอกลู่นอกทางซะล่ะ" พ่อของเขาพูดอย่างไม่จริงจังนัก"ผมไม่เหมือนกับพ่อสักหน่อย คนอย่างผม ไม่ทำอย่างนั้นแน่นอน""อ้าวไอ้ลูกเวร กูบอกดี ๆ ก็ยังมาย้อนกูอีก มันได้นิสัยไม่ดีแบบนี้มาจากใครกันนะ ใครสั่งใครสอนมันให้พูดจากับพ่อแบบนี้""จะใครได้ซะอีกล่ะ ก็ผมลูกของเสี่ยชัยนี่ ก็ได้นิสัยมาจากพ่อเต็ม ๆ นั่นแหละ ถ้าไม่ได้จากพ่อแล้วจะได้จากใคร""คุณดูลูกสิ ลูกมันย้อนผม ลูกมันว่าผม" พ่อของเขาหันมาหาแม่ เพื่อหวังจะให้ช่วย แต่เหมือนจะเปล่าประโยชน์"ที่ลูกพูดก็ถูกแล้วนี่คะ หรือคุณว่าไม่จริง""คุณก็เอาแต่เข้าข้างลูกอย่างเดียวเลย""ก็ฉันมีลูกแค่คนเดียว ถ้าไม่เข้าข้างลูก แล้

พอขาดเธอไปแล้ว เหมือนกับเวลาทั้งหมดเดินช้าลง ก้าวทุกก้าวของเขาก็ช้าลงตามไปด้วยเช่นกัน หัวใจของเขาเหมือนจะแตกสลายทุกเสี้ยววินาที มือหนาที่เคยแข็งแรง แต่ตอนนี้แค่เพียงจะแตะคีย์การ์ดยังรู้สึกไร้เรี่ยวแรง เขาต้องจำใจเดินเข้าห้องที่มีแต่ความทรงจำของเธอเต็มไปหมด พลางเดินก้มหน้าก้มตาเข้ามาในห้องอันมืดสนิท เหมือนดั่งจิตใจของเขา ที่กำลังมันมืดมนหมดหนทางไม่ต่างกัน"นี่ไก่ฟ้าไปจากเฮียแล้วจริง ๆ เหรอ" ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว เขาก็ต้องยอมรับผลของมัน"หนูก็อยู่ตรงนี้นี่คะ หนูไม่ได้ไปจากเฮียสักหน่อย" เสียงแว่ว ๆ อันคุ้นหูนี้ ทำให้เขาต้องเงยหน้ามองหาเจ้าของเสียงที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี แต่พอมองไปด้านหน้า กวาดตาตามองรอบ ๆ ห้อง กลับพบแค่ความว่างเปล่า หรือถ้าคิดอีกมุม เขาอาจจะเมาแล้วคิดถึงเธอมาก จนถึงขนาดหูแว่วไปเองแล้วก็ได้"บ้าไปแล้วน่ะ ไก่ฟ้าจะมาอยู่ที่นี่ได้ไง เหมืองมึงน่ะเมาแล้วคิดไปเองมากกว่า มึงน่ะคิดไปเอง" เขาสลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัว ก่อนจะก้าวเดินฝ่าความมืดเข้าไปถึงในห้องรับแขกแต่ดูเหมือนว่าบางสิ่งบางอย่าง ทำให้เขารู้สึกได้อีกว่า ไม่ได้คิดไปเองอีกแล้ว นั่นก็ค

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ที่ไก่ฟ้าไม่ยอมใจอ่อน ยอมมานอนค้างคืนกับเขาที่คอนโด ปล่อยให้เจ้าของห้องต้องเหงาเดียวดายอ้างว้าง แห้งเหี่ยวอยู่บนที่นอน แต่คนอย่างเหมืองก็ไม่คิดที่จะยอมแพ้เพียงแค่เท่านี้ เขายังคอยแวะเวียนไปหาเธอที่บ้านทุกวัน ไม่ว่าไก่ฟ้าจะไปไหนมาไหน จะเห็นเขาอยู่ตรงนั้นด้วยทุกที่ แล้วที่สำคัญเหมืองยังคอยเป็นสารถีไปรับไปส่งไก่ฟ้า เพื่อที่จะไปมหาวิทยาลัยด้วยกันการกระทำทั้งหมดของเหมือง ผ่านสายตาของพศินเสมอ พ่อคนนี้คอยเฝ้ามองดูลูกสาวด้วยความห่วงใย ถึงไก่ฟ้าจะโตขึ้นแค่ไหน แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังดูเด็กในสายตาของพ่อคนนี้อยู่ดี ยิ่งพอเธอมีแฟนแล้ว พ่อก็ยิ่งอดห่วงไม่ได้ อยากให้ลูกสาวเจอคนที่ดี ๆ คนที่ดูแลลูกสาวแทนตนเองได้ แต่สำหรับแฟนคนนี้ ยังหาข้อสรุปอะไรตอนนี้ไม่ได้ คงต้องดูกันยาว ๆ ต่อไปอีกทีในค่ำคืนนี้ เธอกับเขานั่งทานข้าวกันเพียงสองคน ส่วนพ่อพศิน ได้ทานข้าวเย็นตั้งแต่หัวค่ำ เสร็จแล้วท่านก็ขึ้นไปนอนพักสายตาอยู่บนห้องนอน ไก่ฟ้าเดินออกมาจากห้องครัว พร้อมกับจานข้าวผัดกะเพราหมูสับไข่ดาวทั้งสองจาน เพราะกลัวว่าเขาจะหิว เธอจึงรีบยกมาที่โต๊ะไม้สีขาวหน้าบ้านซึ่งเหมืองกำลังนั่งรออยู่ตรงนั้น"

เวลาใกล้พระอาทิตย์ตกดิน เหมืองพาไก่ฟ้ามาที่ร้านอาหารไทยริมแม่น้ำ เมื่อชั่วโมงที่แล้ว เขาได้โทรมาจองโต๊ะไว้ล่วงหน้า ซึ่งเป็นโซนสุดไพรเวทที่มีความเป็นส่วนตัวมากที่สุดดวงตากลมจ้องหน้าเขาอย่างตั้งคำถาม แต่ก็ไม่อยากจะถามอะไรตอนนี้ให้เสียบรรยากาศ เธอจะรอให้ทานข้าวเสร็จก่อน เพราะอยากมีภาพความทรงจำดี ๆ ร่วมกัน ระหว่างนั่งทานข้าวไปด้วย ทั้งคู่ก็สบสายตากันไปด้วย ทำให้บรรยากาศในวันนี้ ช่างดูแสนพิเศษกว่ามื้อไหน ๆ ที่เคยทานข้าวด้วยกันมา"เธอชอบที่นี่ไหม""ชอบค่ะ" "แล้วชอบคนที่พาเธอมาที่นี่หรือเปล่า""เฮียเหมือง""ตอบสิ ฉันอยากรู้""มั้งคะ""มั้งคะนี่คือ ชอบหรือไม่ชอบ""ชอบค่ะ" ไหน ๆ ทุกสิ่งทุกอยากก็จะจบลงแล้ว ไก่ฟ้าจึงเลือกบอกความในใจให้เขารู้ ส่วนเขาจะรู้สึกกับเธออย่างไร คงต้องรอดูกันอีกที"แล้วเฮียล่ะคะ รู้สึกยังไงกับหนู""ชอบ""อะไรนะคะ""ชอบตั้งที่เห็นครั้งแรกแล้ว""นี่เฮียพูดจริงเหรอคะ แล้วทำไม...""อืม ส่วนเรื่องเหตุผลทั้งหมดก็ตามที่บอกกับเธอนั่นแหละ""เฮียเหมือง""แล้ววันนี้ เฮียก็มีเรื่องสำคัญจะคุยกับหนูด้วย""หนูก็เหมือนกันค่ะ หนูก็มีเรื่องสำคัญจะคุยกับเฮียเหมือนกันค่ะ เอาเป็นว่าหนูให้

วันนี้เหมืองใช้รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ ในการเดินทางมาที่มหาวิทยาลัย โดยมีไก่ฟ้ากอดเอวซ้อนท้าย โชคดีที่เธอแต่งกายด้วยชุดพละของคณะบริหาร ก็เลยขึ้นรถมากับเขาได้สะดวก "เรียนเสร็จแล้วก็มารอฉันอยู่ที่เดิมตรงนี้ เดี๋ยวมารับ เข้าใจไหม""ค่ะ มีอะไรจะสั่งหนูอีกไหมคะ หนูจะได้ไปเรียนสักที" "ไม่มีแล้ว""งั้นหนูไปก่อนนะคะ"และก่อนจะไป ไก่ฟ้าได้ทำมุ่ยใส่เขา แต่ทำไมเขากลับมองดูว่าน่ารัก น่าเอ็นดูไปหมด คนแอบยิ้มมองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ จนแน่ใจว่าเธอเข้าไปข้างในห้องเรียนดีแล้ว เขาถึงจะออกรถไปที่คณะวิศวะได้เหมืองจอดรถไว้ที่ลานจอดรถคณะวิศวะ จากนั้นก็เดินลงไปหาเพื่อนสนิททั้งสอง ที่กำลังนั่งทำรายงาน มารออยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว "วันนี้พวกเราไม่มีเรียน อาจารย์ให้แต่รายงานพวกเรามาทำ" ทันทีที่เหมืองนั่งลงตรงข้ามกับเพื่อน อาทิตย์ก็พูดขึ้นอย่างสงสัย"แล้วไงวะ" สกายยังถามต่อ "ก็มึงไม่สงสัยบ้างหรือไง ทุกทีพวกเราจะไปทำงานที่ห้องของไอ้เหมืองกัน เสร็จแล้วก็ต่อด้วยกินเหล้ากันทั้งคืน กูเลยสงสัยว่าวันนี้ ทำไมไอ้เหมืองมันถึงให้พวกเรามาทำรายงานที่มหาวิยาลัยแทน มันมีอะไรแอบแฝง หรือมีอะไรปิดเพื่อนอยู่หรือเปล่า""ถึงกูจะมีอะไรแล

ทันทีที่มาถึงคอนโด ไก่ฟ้าก็โดนเขาลากมาจนถึงในห้องรับแขก ด้วยอารมณ์หงุดหงิด เหมืองดูเหมือนคนไม่มีสติ เขากำลังหึงคนตรงหน้า จนหน้ามืดตามัว ทั้ง ๆ ที่เขาพยายามจะระงับอารมณ์ที่มีอยู่ในหัวใจเอาไว้แล้วแท้ ๆ แต่พอนึกถึงหน้าของไอ้เด็กหนุ่มนั่นทีไร หรือนึกถึงตอนที่มันกำลังส่งยิ้มหวานให้กับเธอ เขายิ่งแต่พลันจะโกรธมากขึ้น หึงหวงหนักมากขึ้นกว่าเดิมเป็นหลายพันเท่า "เธอทำเกินไปแล้วนะไก่ฟ้า เธอทำกับฉันเกินไปแล้ว" ทำให้เขาหึงเกินไปแล้ว จะทำให้เขาหึงไปถึงไหน"หนูทำอะไรเกินไป ก็มีแต่เฮียนั่นแหละ ที่ทำเกินไป เฮียไม่ใช่เหรอ ที่เอาแต่ลากจูงหนูไปมา คิดว่าหนูเป็นสิ่งของ หรือว่าเป็นตัวอะไรสำหรับเฮียอยู่อย่างนั้นเหรอ ถึงต้องทำกันขนาดนี้" "ก็คิดว่าเธอคือสมบัติของฉันอยู่ไง ฉันก็ต้องหวงของของฉันเป็นธรรมดา" เขาแค่พูดไปด้วยความโมโหเท่านั้นเอง ทั้ง ๆ ที่ความรู้สึกกลับตรงกันข้าม แต่คนที่ได้ฟังนี่สิ รู้สึกเจ็บจุกจนสุดขั้วหัวใจ เพียงเพราะคำพูดที่ไม่ตรงกับใจของเขา"สุดท้ายแล้ว เฮียคงเห็นหนูเป็นแค่สิ่งของ ไม่ใช่สิ สิ่งของยังมากไป ต้องบอกว่า เห็นหนูเป็นแค่ของตายของเฮียมากกว่า ที่คิดจะทำอะไรยังไงกับหนูก็ได้ สำหรับเฮียแล