ตอนที่ 8 พายุที่มองไม่เห็น

สายฝนในฤดูปลายฝนต้นหนาวมักจะตกกระหน่ำซัดสาดลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงน้ำหยดลงบนหลังคาสังกะสีดังกระทบกันราวกับกลองรบที่ตีรัวเร้าใจ ความชื้นแฉะของไอดินและกลิ่นอับของไม้เก่าในบ้านริมคลองแสนยากจนดูเหมือนจะกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของคนที่มีร่างกายอ่อนแออย่างดวงใจ

แก้วตาตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยเสียงไอที่ดังสะท้อนออกมาจากห้องข้างๆ เธอรีบกระเด้งตัวขึ้นจากฟูก ลืมนึกถึงความเหนื่อยล้าจากการวิ่งเล่นไล่จับตั๊กแตนมาทั้งวัน แก้วตารีบคว้าตะเกียงน้ำมันก๊าดที่วางอยู่ข้างหมอนแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาดวงใจที่กำลังนอนซมอยู่บนเตียง

ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเด็กหญิงวัยสิบขวบแทบหยุดเต้น ดวงใจตัวเล็กและผอมบางนอนขดตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเก่า ใบหน้าที่เคยขาวซีดบัดนี้กลับแดงก่ำด้วยพิษไข้ ลมหายใจเข้าออกของน้องสาวดังเป็นเสียงวี๊ดแหลมสลับกับเสียงไอค่อกแค่กที่ดูเหมือนจะลากเอาความเจ็บปวดจากปอดออกมาด้วย

"ดวงใจ! เป็นอะไรมากไหม!" แก้วตาโผเข้าไปกอดร่างน้องสาวไว้แน่น สัมผัสจากผิวหนังที่ร้อนจี๋เหมือนเตาไฟทำให้แก้วตารู้สึกหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ดวงใจลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก แววตาที่เคยสดใสยามพูดคุยเรื่องหนังสือกับพี่สาว บัดนี้ดูเลื่อนลอยและเต็มไปด้วยความทรมาน "พี่แก้วตา... ใจ... ใจหายใจไม่ออก เหมือนมีก้อนหินมาทับอยู่ที่หน้าอกเลย"

แม่รีบวิ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับผ้าชุบน้ำและยาแก้ไข้ พ่อเองก็เดินตามมาด้วยสีหน้าวิตกกังวล มือหยาบกร้านของพ่อที่ผ่านการทำสวนมาทั้งชีวิตพนมขึ้นสวดมนต์ขอพรต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่พึ่งพิงมาตลอดชีวิต แต่ในวินาทีนั้น แก้วตารู้สึกว่าแม้แต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ดูเหมือนจะอยู่ไกลเกินเอื้อมเหลือเกิน

"หมอตำแยบอกว่าถ้าไม่ดีขึ้น คงต้องพาไปสถานีอนามัยในเมืองพรุ่งนี้" แม่พูดด้วยเสียงสั่นเครือขณะพยายามเช็ดตัวให้ลูกสาวคนเล็ก "ดวงใจลูก... อดทนไว้ก่อนนะ"

คืนนั้น แก้วตาไม่ได้นอน เธออาสาขอเป็นคนเช็ดตัวให้น้องสาวเอง มือของเธอหยิบผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ เช็ดไปตามซอกคอและแขนขาของน้องสาวอย่างทะนุถนอม ทุกครั้งที่ดวงใจไอและตัวกระตุก แก้วตาจะคอยลูบหลังและกระซิบข้างหูคำเดิมๆ "พี่อยู่นี่แล้ว พี่แก้วตาของดวงใจอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครทำอะไรเธอได้หรอกนะ ทั้งไข้ ทั้งความเจ็บปวด พี่จะไล่มันไปเอง"

แก้วตาในวัยสิบขวบเริ่มเข้าใจถึงความหมายของคำว่า "พายุ" มันไม่ได้หมายถึงแค่ลมที่พัดยอดมะพร้าวเอนลู่ แต่มันคือพายุที่มองไม่เห็น พายุที่กัดกินร่างกายของคนที่เรารักอย่างเงียบเชียบและโหดร้าย เธอเฝ้ามองน้องสาวด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่ยากจะบรรยาย

"พี่แก้วตา..." ดวงใจกระซิบในความมืด น้ำตาไหลรินออกมาจากหางตา "ถ้าใจไม่อยู่... พี่จะเหงาไหม"

"ห้ามพูดแบบนั้น!" แก้วตาขัดเสียงแข็ง น้ำตาของเธอก็เริ่มไหลริน "เธอไม่มีทางไปไหนทั้งนั้น เธอเป็นฝาแฝดของพี่ เราเกิดมาพร้อมกัน เราต้องโตไปพร้อมกัน และเราต้องแก่ไปพร้อมกัน เธอคือดวงใจของพี่ ถ้าไม่มีดวงใจ พี่จะเอาอะไรไปมีชีวิตอยู่ต่อไป"

คำพูดของแก้วตาไม่ใช่เพียงแค่คำปลอบโยน แต่มันคือพันธสัญญาที่เด็กหญิงตัวน้อยได้ประกาศแก่จักรวาล เธอเริ่มรู้สึกถึงพลังบางอย่างในตัว พลังที่ทำให้เธออยากจะเรียนหนังสือ พลังที่ทำให้เธออยากจะแข็งแรง และพลังที่ทำให้เธออยากจะเป็นอะไรก็ได้ที่จะช่วยให้น้องสาวของเธอพ้นจากความทุกข์นี้ไปได้

รุ่งเช้า สถานการณ์ยังคงไม่ดีขึ้น ดวงใจมีอาการปอดบวมแทรกซ้อน พ่อต้องแบกน้องสาวขึ้นหลังเดินเท้าไปท่าเรือ เพื่อขึ้นเรือหางยาวไปยังสถานีอนามัยประจำอำเภอ ภาพที่แก้วตามองเห็นแผ่นหลังของพ่อที่แบกน้องสาวที่หมดสติไปนั้น เป็นภาพที่แก้วตาจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

ในโรงพยาบาลที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงร้องไห้ของผู้คน แก้วตานั่งรอหน้าห้องตรวจด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น เธอไม่ได้เอาของเล่นมา ไม่ได้สนใจเรื่องหิวโหย สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวคือทำอย่างไรให้ดวงใจกลับมายิ้มให้เธอได้เหมือนเดิม

หมอหนุ่มที่ตรวจดวงใจเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "คนไข้เป็นโรคปอดบวมรุนแรงนะครับ ร่างกายเขาบอบบางมาก ต้องรีบรักษาและพ่นยาต่อเนื่อง ถ้าช้ากว่านี้ อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต"

คำว่า "อันตรายถึงชีวิต" ราวกับมีดที่มากรีดลงบนหัวใจของแก้วตา แก้วตามองเข้าไปในห้องกระจก เห็นน้องสาวนอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่ดูใหญ่โตเกินไปสำหรับร่างเล็กๆ นั้น ท่อออกซิเจนที่ครอบอยู่บนจมูกของดวงใจทำให้เด็กหญิงรู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้เหลือเกิน

ในวินาทีนั้นเอง แก้วตาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เธอเดินไปหยุดตรงหน้าพ่อและแม่ "พ่อจ๋า แม่จ๋า... แก้วตาจะตั้งใจเรียน จะเป็นคนเก่ง จะหาเงินมาให้ดวงใจได้กินยาดีๆ จะทำให้ดวงใจแข็งแรงเหมือนแก้วตาให้ได้"

พ่อและแม่มองลูกสาวคนโตด้วยความทึ่งและปนไปด้วยความโศกเศร้า พวกเขารู้ดีว่าเด็กหญิงที่เคยซุกซนและรักความสนุกคนนี้ ได้สูญเสียความไร้เดียงสาไปตั้งแต่วินาทีที่เห็นน้องสาวทรมานบนเตียงโรงพยาบาล

คืนนั้น ณ สถานีอนามัย แก้วตานั่งอ่านหนังสือเรียนชั้น ป.1 ของน้องสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอพยายามทำความเข้าใจบทเรียนที่เคยคิดว่ายากและน่าเบื่อหน่าย แต่ตอนนี้เธอพบว่ามันคือความหวังเดียวที่จะพาเธอก้าวข้ามสถานะ "เด็กหญิงหลังห้อง" ไปสู่ "ผู้พิทักษ์ของดวงใจ"

ความเงียบสงัดของสถานีอนามัยในยามค่ำคืนมีเพียงเสียงหายใจของดวงใจที่เป็นจังหวะและแผ่วเบา แก้วตามองดูหนังสือในมือแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย "รอก่อนนะดวงใจ พี่กำลังเรียนรู้ที่จะปกป้องเธอ ถ้าเธออยากได้นิทาน พี่จะอ่านให้ฟัง ถ้าเธออยากรู้วิชาเลข พี่จะทำโจทย์ให้ดู ถ้าเธออยากได้ชีวิตที่ยืนยาว พี่จะใช้ความพยายามทั้งหมดของพี่เพื่อแลกมันมา"

พายุลูกนี้อาจจะรุนแรงและหนาวเหน็บ แต่มันได้พัดพาเอาความอ่อนแอในใจของแก้วตาออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความกล้าหาญที่กำลังก่อตัวขึ้นเหมือนต้นไม้ใหญ่ที่พร้อมจะแผ่กิ่งก้านสาขาเพื่อเป็นร่มเงาให้ดอกไม้เล็กๆ ที่เปราะบางได้เติบโตไปพร้อมกับเธอ

ดวงใจยังคงหลับไหลอยู่บนเตียง ทว่าในความฝันของเธอ เธอเห็นตัวเองและพี่สาวกำลังวิ่งเล่นอยู่กลางทุ่งกว้าง ทุ่งที่ไม่มีโรคภัย ไม่มีเสียงไอค่อกแค่ก มีเพียงเสียงหัวเราะของฝาแฝดที่ดังก้องไปทั่วฟ้า และในความฝันนั้น มือของแก้วตายังคงกุมมือของดวงใจไว้แน่น... ไม่เคยปล่อย ไม่เคยห่าง และไม่มีวันทอดทิ้ง

ขณะที่ภายนอกสถานีอนามัย พายุเริ่มสงบลง เหลือเพียงละอองฝนที่พรำลงมาเหมือนหยดน้ำตาแห่งความยินดี ที่กำลังจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของตำนานความรักของแฝดผู้มีชะตากรรมที่ต่างกันแต่ใจเดียวกัน ดวงตาของแก้วตาจับจ้องไปที่น้องสาวพร้อมกับประกายแห่งความหวังที่ไม่มีใครสามารถดับลงได้ เพราะในหัวใจของเธอบัดนี้ มันได้ถูกจารึกไว้แล้วว่า "ชีวิตของดวงใจ คือลมหายใจของแก้วตา"

การต่อสู้กับโรคภัยของดวงใจในครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของยาหรือหมอ แต่มันคือเรื่องของใจสองดวงที่ผูกพันกันอย่างแน่นแฟ้น และตราบใดที่แก้วตายังคงกุมมือดวงใจไว้ พายุลูกไหนๆ ในโลกใบนี้ก็ไม่มีวันทำลายความฝันและความรักของพวกเธอได้เลย แม้แต่นิดเดียว...