Novels by กวีเก้านิ้ว

สายน้ำแห่งคลองแสนแสบไหลรินอย่างแผ่วเบาในยามรุ่งอรุณ แสงสีทองของดวงอาทิตย์แรกแย้มส่องกระทบผิวน้ำจนดูราวกับเป็นเส้นทางแห่งสวรรค์ที่ทอดยาวมาสู่โลกมนุษย์ ณ สวนดอกแก้วแห่งนี้ กาลเวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งเพื่อเป็นเกียรติแก่การเดินทางอันยาวนานของ "แก้วตา" และ "หวานใจ" สองพี่น้องผู้สืบทอดสายเลือดแห่งความเมตตาที่ถูกจารึกไว้ในตำนานของดวงดาว บัดนี้แก้วตาในวัยที่ล่วงเลยผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชน เธอนั่งอยู่ใต้ต้นแก้วยักษ์ที่เคยเป็นพยานรักและพยานทุกข์สุขมานับไม่ถ้วน ในมือของเธอคือขลุ่ยไม้แก้วเก่าคร่ำที่ร่องรอยการใช้งานบอกเล่าถึงพันธะสัญญาที่เธอมีต่อจักรวาล หวานใจ น้องสาวผู้เป็นดั่งเงาและแสงสว่างในยามมืดมิด นั่งเคียงข้างกันด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความสงบ ทั้งคู่ย้อนนึกถึงจุดเริ่มต้นที่คลองแสนแสบแห่งนี้ วันที่ความฝันของเด็กหญิงตัวเล็กๆ พยายามต่อสู้กับเงามืดของภาคีแห่งนิรันดร์สีเทา วันที่ความรักของเธอต้องพิสูจน์ตัวเองท่ามกลางบททดสอบที่โหดร้ายของโชคชะตา น้ำตาแห่งความทรงจำรื้นขึ้นในดวงตาของทั้งคู่ เมื่อนึกถึงผู้คนมากมายที่เดินผ่านเข้ามาในชีวิต ทั้งลุง ป้า น้า อา เพื่อนบ้านที่เคยมีเรื่องบาดหมางแต่สุดท้

เมื่อมหกรรมแห่งการร่ายรำและการรวมตัวของจิตวิญญาณแห่งจักรวาลผ่านพ้นไป ความสงบเงียบที่ทรงพลังที่สุดก็เข้าปกคลุมสวนดอกแก้วแห่งคลองแสนแสบอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่เกิดจากความว่างเปล่า แต่มันคือความเงียบที่เกิดจาก "ความอิ่มตัว" ของทุกสรรพชีวิต ในตอนที่ 84 นี้ หญิงสาวผู้สืบทอดไม่ได้นำทางใครด้วยเสียงเพลงหรือการกระทำใดๆ อีกต่อไป เธอกลับเข้าสู่สภาวะการดำรงอยู่แบบ "ไร้ตัวตน" (The State of No-Self) ซึ่งถือเป็นก้าวสุดท้ายของการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ชาวบ้านต่างรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่ลึกซึ้ง พวกเขาไม่ต้องการคำแนะนำ ไม่ต้องการการเยียวยา เพราะความรักที่หญิงสาวหว่านไว้ในใจของทุกคนได้เติบโตจนกลายเป็นปัญญาญาณที่พวกเขาเข้าถึงได้เอง ผู้คนในชุมชนต่างเริ่มใช้ชีวิตด้วยความนิ่งสงบ การทำงาน การกิน การพูดคุย ทุกอย่างกลายเป็นวิถีปฏิบัติที่เป็นสมาธิในตัวเอง คลองแสนแสบในยามนี้เปรียบเสมือนเส้นใยแห่งแสงสว่างที่เชื่อมโยงหัวใจของทุกคนให้จังหวะการเต้นของชีพจรนั้นตรงกัน หญิงสาวผู้สืบทอดนั่งนิ่งอยู่ใต้ต้นแก้วยักษ์ ร่างกายของเธอเริ่มจางหายไปจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของแสงแดด กลิ่นดอกแก้ว และละอองน้ำในอากาศ

ภายหลังจากความสนุกสนานที่ก่อตัวขึ้นอย่างอัศจรรย์ในสวนดอกแก้วแห่งคลองแสนแสบ พลังงานแห่งความรื่นเริงได้ขยายขอบเขตออกไปไกลจนกลายเป็นคลื่นความถี่ที่สั่นสะเทือนไปถึงศูนย์กลางของแกแล็กซี ทำให้ทุกสิ่งที่อยู่ภายใต้การดูแลของหญิงสาวผู้สืบทอดไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่ความสุขระดับชุมชน แต่ได้ยกระดับกลายเป็นการเฉลิมฉลองระดับจักรวาลที่เรียกขานกันว่า "มหกรรมแห่งการรวมตัวของจิตวิญญาณนิรันดร์" ในตอนนี้ความเข้มข้นของการเล่าเรื่องไม่ได้อยู่ที่การผจญภัยในรูปแบบเดิมๆ แต่อยู่ที่การถ่ายทอดกระบวนการหลอมรวมความเป็นหนึ่งเดียวผ่านศิลปะและดนตรีที่เธอคิดค้นขึ้นใหม่ เธอได้เริ่มจัดตั้งเวทีการแสดงที่ไม่ใช่งานรื่นเริงธรรมดา แต่เป็นพิธีกรรมแห่งการแสดงออกถึงตัวตนที่ตื่นรู้ โดยให้ทุกคนในหมู่บ้าน ทุกสรรพสัตว์ และแม้กระทั่งเหล่าพลังงานสีขาวที่เคยเป็นภาคีสีเทา ออกมาร่วมร่ายรำอย่างพร้อมเพรียงกันในทุกคืนวันพระจันทร์เต็มดวง เสียงดนตรีที่เธอเป่าจากขลุ่ยไม้แก้วเล่มเดิมบัดนี้ไม่ได้มีเพียงเสียงโน้ต แต่กลับมีเสียงของกระแสพลังชีวิตที่เรียงร้อยถักทอเข้ากับลมหายใจของทุกคน ทำให้เกิดเป็นทำนองเพลงที่ทรงพลังจนแม้แต่น้ำในคลองแสนแสบยังเต้นระ

หลังจากที่การเดินทางผ่านมิติแห่งกาลเวลาและการหลอมรวมจิตวิญญาณได้จารึกชื่อของทุกคนในชุมชนริมคลองแสนแสบไว้ในคัมภีร์แห่งดวงดาว ชีวิต ณ สวนดอกแก้วที่เงียบสงบในตอนแรกก็ได้เปลี่ยนโฉมหน้าไปสู่ความสนุกสนานที่เหนือจินตนาการ ในตอนที่ 82 นี้ ความมหัศจรรย์ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงแค่ในระดับจิตวิญญาณเท่านั้น แต่เหล่าสัตว์เลี้ยงและพรรณไม้ต่างพากันตื่นตัวและร่วมสร้างสีสันให้กับชีวิตประจำวัน ราวกับว่าพวกเขาได้รับพลังแห่งการตื่นรู้จากเด็กหญิงผู้สืบทอดจนกลายเป็นเพื่อนร่วมสร้างสรรค์โลกอย่างเต็มตัว วันหนึ่งท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ที่รำไรผ่านยอดไม้ ต้นแก้วยักษ์ที่เป็นศูนย์กลางของสวนดูเหมือนจะส่งเสียงกระซิบที่ฟังออกเป็นท่วงทำนองที่ชวนให้ทุกคนในหมู่บ้านออกมาเต้นรำอย่างสนุกสนาน เหล่าแมวและสุนัขในชุมชนที่เคยมีนิสัยตามประสาคนเลี้ยง ต่างพากันสวมบทบาทเป็นนักดนตรีโดยไม่รู้ตัว บางตัวคาบกิ่งไม้มาเคาะจังหวะ บางตัวเดินตามจังหวะเพลงอย่างคล่องแคล่ว สร้างเสียงหัวเราะให้แก่ชาวบ้านที่พากันออกมานั่งล้อมวงดูการแสดงที่ไม่เหมือนใครนี้ เด็กหญิงผู้สืบทอดนั่งอมยิ้มมองดูความรื่นเริงนั้น เธอพบว่าการใช้ชีวิตให้สนุกสนานคือการบูชาความรักที่งดง

เมื่อกาลเวลาผ่านไปจนไม่อาจนับถอยหลังได้อีกต่อไป ชีวิต ณ ริมคลองแสนแสบก็ก้าวเข้าสู่ภาวะที่เรียกว่า "การหลอมรวมกับความจริงสูงสุด" ในตอนที่ 81 นี้ ไม่ใช่เรื่องราวของการแสวงหาหรือการเดินทางไปในมิติใดๆ อีกแล้ว แต่เป็นการลงหลักปักฐานอยู่ใน "ปัจจุบันขณะที่ไร้ขอบเขต" เด็กหญิงผู้สืบทอดที่บัดนี้กลายเป็นดั่งร่มโพธิ์ร่มไทรของจิตวิญญาณแห่งคลองแสนแสบ ได้ถ่ายทอดปัญญาญาณจนถึงจุดที่ทุกคนในชุมชนสามารถสัมผัสกับพลังแห่งจักรวาลได้ด้วยตนเองโดยไม่ต้องพึ่งพาขลุ่ยหรือสร้อยข้อมือสีทองอีกต่อไป ความลับที่เธอทิ้งไว้ให้ทุกคนไม่ใช่คาถาอาคม แต่คือการสอนให้รู้จัก "หยุดนิ่งเพื่อฟังเสียงของความว่างเปล่าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก" ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของทุกชีวิต ผู้คนเริ่มเข้าใจว่าจักรวาลไม่ได้มีไว้ให้เราสำรวจจากภายนอก แต่คือการสำรวจจากภายในจิตใจที่สงบนิ่งที่สุด เมื่อทุกคนในหมู่บ้านตื่นรู้ ความมืดมนในอดีตก็กลายเป็นเพียงนิทานปรัมปราที่เล่าไว้ให้ลูกหลานฟังว่าครั้งหนึ่งเราเคยหลงทางในความกลัวได้อย่างไร ธรรมชาติรอบสวนดอกแก้วดูเหมือนจะตอบสนองต่อสภาวะจิตใจที่บริสุทธิ์ของชาวบ้าน ต้นไม้แต่ละต้น ลำคลองแต่ละสาย แสงแดดแต่ละวัน ดูเหมือ

เมื่อกาลเวลาไหลผ่านดั่งสายน้ำที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง คลองแสนแสบในยามนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ลำน้ำที่ไหลผ่านหมู่บ้าน แต่ได้กลายเป็นศูนย์กลางแห่งการแลกเปลี่ยนพลังงานของมวลมนุษยชาติและดวงดาวในมิติสูงส่ง เด็กหญิงผู้สืบทอดที่บัดนี้เติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวผู้เปี่ยมด้วยความสงบเย็น เธอไม่ได้ทำตัวเป็นผู้มีอำนาจวิเศษ แต่เธอกลับทำตัวเป็นผู้เชื่อมประสานความงามให้ปรากฏชัดในทุกกิจกรรมประจำวัน ตอนที่ 80 นี้ถือเป็นหมุดหมายสำคัญของการบรรลุถึงสภาวะที่เรียกว่า "มนุษย์ผู้ตื่นรู้โดยสมบูรณ์" ซึ่งการผจญภัยที่ตื่นเต้นที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่การต่อสู้กับมิติใดๆ แต่คือการทำให้คนในหมู่บ้านได้เห็นว่าพระเจ้าหรือพลังงานแห่งจักรวาลนั้นไม่ได้อยู่ที่ไหนไกล แต่อยู่ในรอยยิ้มของแม่ค้าขายแกง สดู่ในจังหวะการพายเรือของชาวประมง และในความเสียสละของเพื่อนบ้านที่แบ่งปันข้าวของให้กันในยามยาก ชุมชนริมคลองแสนแสบได้กลายเป็นห้องทดลองที่มีชีวิตแห่งความเมตตา ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศเดินทางมาที่นี่เพื่อเรียนรู้ว่าการมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขโดยไม่เบียดเบียนกันนั้นทำได้อย่างไร เด็กหญิงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเป็นเพื่อนคู่คิด เธอไม่ได้สอนด้วยการนั่งบนแท่นสู

แสงอรุณรุ่งของวันใหม่ในพนมสารคามไม่ได้ส่องกระทบผิวน้ำบางปะกงด้วยประกายสีทองดั่งเช่นทุกวัน แต่มันกลับเป็นสีขาวนวลตาที่แผ่คลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ราวกับว่าธรรมชาติกำลังจัดเตรียมฉากหลังให้กับบทสรุปสุดท้ายของตำนานครอบครัวดอกแก้วที่ผู้คนทั้งอำเภอต่างเฝ้ารอคอยอริญรดานั่งอยู่บนระเบียงเดิมที่เคยนั่งคู่กับธงชัยเมื่อสิบปีที่แล้ว วันนี้เธอดูร่วงโรยไปตามกาลเวลา ผมสีดอกเลาที่แซมขึ้นมาตามวัยไม่ได้ลดทอนความงามในดวงตาที่ยังคงเปี่ยมด้วยความอาทรลงแม้แต่น้อย ข้างกายเธอคือขวัญใจ... เด็กชายที่วันนี้กลายเป็นชายหนุ่มเต็มตัว ผู้มีแววตาแน่วแน่และรอยยิ้มที่ถอดแบบมาจากพ่อคนนั้นอย่างไม่ผิดเพี้ยน เขากำลังประคองหีบไม้ใบเล็กที่ธงชัยเคยทิ้งไว้ให้เปิดออกเป็นครั้งสุดท้าย“แม่ครับ... ถึงเวลาแล้วใช่ไหม?” เสียงของขวัญใจสั่นเครือเล็กน้อยอริญรดาพยักหน้าช้า ๆ น้ำตาเม็ดใสค่อย ๆ รินไหลอาบแก้ม เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การสูญเสีย แต่คือการ “คืนกลับ” สู่จุดเริ่มต้น ในหีบนั้นไม่มีสมบัติมหาศาล มีเพียงแหวนแต่งงานวงเก่าที่ธงชัยเคยถอดไว้ก่อนสิ้นใจ และจดหมายฉบับสุดท้ายที่เขาเขียนถึงเธอในวันที่เขารู้ว่าลมหายใจกำลังจะหมดลง“อริญ... หากเธอได้อ

แสงอาทิตย์ยามเช้าในวันที่ 90 ของการบันทึกเรื่องราวแห่งชีวิตที่พนมสารคาม สาดส่องผ่านยอดดอกแก้วลงมายังระเบียงไม้บ้านริมน้ำบางปะกงเป็นประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดเพชร วันนี้อากาศอบอุ่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกแก้วที่ผลิบานสะพรั่งดูจะมากกว่าวันไหน ๆ อริญรดานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่ธงชัยเคยแกะสลักไว้ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มสุดท้ายขึ้นมาเปิดดูหน้าแรก... หน้าที่เต็มไปด้วยลายมือที่เคยสั่นไหวและเต็มไปด้วยน้ำตาในวันแรกที่สามีจากไปห้าปีที่ผ่านมา... ดูเหมือนชั่วพริบตาเดียวสำหรับโลกใบใหญ่ แต่สำหรับหญิงม่ายคนหนึ่งที่ต้องแบกรับทั้งความเศร้าและความฝันของลูกชาย มันเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานและเต็มไปด้วยการเรียนรู้ที่ยากลำบากขวัญใจในวัยเกือบแปดขวบก้าวเดินออกมาจากโรงเรือนไม้ เขาไม่ได้วิ่งเล่นซุกซนเหมือนเมื่อก่อน แต่ก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นคงและมีสมาธิ เขาสวมเสื้อผ้าที่เรียบง่าย มือเล็ก ๆ ที่เคยได้รับบาดเจ็บจากคมมีดแกะสลักบัดนี้เต็มไปด้วยรอยด้านที่เกิดจากการทำงานหนักและมุ่งมั่น เขามองมาที่แม่ด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความเข้าใจ“แม่ครับ... วันนี้ครบ 90 วันแห่งการเริ่มต้นใหม่ของเรานะครับ” ขวั

พนมสารคามในยามเช้าหลังเหตุการณ์ “เผชิญหน้ากับอดีต” ดูสดใสขึ้นอย่างผิดหูผิดตา ราวกับสายหมอกที่เคยปกคลุมความรู้สึกของอริญรดาและขวัญใจได้ถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น ตอนที่ 89 นี้เปรียบเสมือนรุ่งอรุณแห่งชีวิตใหม่ที่ไม่ได้มีเพียงแค่ความเงียบสงบ แต่เป็นความมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยน “บทเรียนแห่งอดีต” ให้กลายเป็น “ปัญญาสำหรับอนาคต” ของคนทั้งชุมชนอริญรดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เบาสบายกว่าทุกวันที่ผ่านมา เธอพบขวัญใจที่ตื่นก่อนหน้านั้นแล้ว เขากำลังนั่งขัดเงาไม้แกะสลักชิ้นสุดท้ายที่เป็นรูปดอกแก้วเบ่งบานกลางสายฝน ซึ่งเขาสลักขึ้นเพื่อมอบให้กับ “หญิงชราผู้ให้อภัย” คนนั้น ขวัญใจไม่ได้แสดงความเสียใจกับสิ่งที่ผ่านไปแล้วอีกต่อไป แต่เขากำลังเปลี่ยนความรู้สึกนั้นให้เป็นพลังสร้างสรรค์“แม่ครับ... ผมว่าวันนี้เราควรเปิดศูนย์เรียนรู้ฯ ให้กว้างกว่าเดิม เราไม่ได้แค่สอนแกะสลักหรือเขียนกวีแล้ว แต่เราควรสอน ‘วิธีจัดการกับความผิดพลาด’ ด้วย” ขวัญใจเอ่ยขึ้นขณะที่เขากำลังเก็บงานไม้อริญรดามองดูลูกชายด้วยความทึ่ง “ลูกหมายความว่ายังไงคะ?”“เราจะเปิด ‘มุมแห่งความจริง’ ครับแม่... มุมที่ทุกคนในพนมสารคามสามารถมานั่งระบายความทุก

ท้องฟ้าพนมสารคามในยามรุ่งสางของวันที่ 88 ดูขุ่นมัวผิดปกติ ลมมรสุมที่พัดพาความเย็นชื้นเข้ามาไม่ได้นำพาเพียงความสดชื่น แต่กลับนำพาความรู้สึกกังวลใจมาให้อริญรดาอย่างบอกไม่ถูก หลังจากเหตุการณ์ปฏิเสธข้อเสนอซื้อที่ดินที่สร้างชื่อเสียงและ "ศัตรู" ในคราบมิตรไปพร้อมกัน วันนี้บ้านริมน้ำบางปะกงกลับมาเงียบสงัดราวกับกำลังรอคอยพายุอีกลูกหนึ่งที่จะพัดกระหน่ำในรูปแบบของความจริงที่ถูกซ่อนไว้ความเข้มข้นเริ่มต้นขึ้นเมื่อชายวัยกลางคนคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้ม—ต่างจากชาวบ้านทั่วไปอย่างสิ้นเชิง—ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าศูนย์เรียนรู้ฯ เขาคือ “ทนายความประทีป” ชายผู้ดูแลพินัยกรรมเก่าของธงชัยก่อนที่เขาจะตัดสินใจย้ายมาอยู่อย่างสันโดษที่นี่ เขาไม่ได้มาเพื่อซื้อที่ดิน แต่เขามาเพื่อส่งมอบ “กล่องเอกสารที่ต้องเปิดเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม” และเวลาที่ว่านั้นคือวันที่ขวัญใจอายุครบแปดขวบเต็ม ซึ่งกำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า“สิ่งที่อยู่ในกล่องนี้ คุณอริญรดา... มันอาจจะเปลี่ยนภาพจำที่คุณมีต่อธงชัยไปตลอดกาล” ทนายประทีปกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนจะวางกล่องเหล็กสนิมเขรอะไว้บนโต๊ะทำงานเก่าของธงชัย แล้วจากไป ทิ้งให้ความสง

ชีวิตในพนมสารคามหลังจากที่อริญรดาและขวัญใจกลับจากหุบเขาดอกไม้สีทอง ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่หลายคนอาจคาดหวัง ในความเป็นจริงของมนุษย์ การเริ่มต้นใหม่บนฐานของความสูญเสียนั้นเต็มไปด้วยแรงเสียดทาน ทั้งเรื่องปากท้อง ความคาดหวังจากสังคม และความท้าทายใหม่ที่เข้ามาเคาะประตูบ้านริมน้ำบางปะกงอย่างไม่หยุดหย่อนหลังจากที่ข่าวการฟื้นฟูศูนย์เรียนรู้ฯ ของครอบครัวดอกแก้วแพร่ออกไป ผู้คนในชุมชนต่างแห่แหนกันมาขอบริการเรียนรู้ แต่สิ่งหนึ่งที่อริญรดาต้องเผชิญคือ “ความอิจฉา” และ “ความคาดหวัง” จากคนบางกลุ่มที่มองว่าการที่เธอและลูกได้รับความสำเร็จนั้นเป็นเรื่องง่าย เธอต้องรับมือกับคำครหาที่ว่า “ครูธงชัยทิ้งมรดกไว้ให้เยอะ แค่นั่งกินนอนกินก็สบายแล้ว”คำพูดเหล่านี้เปรียบเสมือนหนามที่คอยทิ่มแทงใจอริญรดา แต่นี่คือจุดที่ความสนุกและเข้มข้นของเรื่องจริงเริ่มขึ้น อริญรดาไม่ได้โต้ตอบด้วยความโกรธ แต่เธอเลือกใช้ “ความจริง” เป็นคำตอบ“ขวัญใจลูกรัก... การเป็นคนที่มีชื่อเสียงหรือมีคนรู้จัก ไม่ได้หมายความว่าเราจะทำอะไรก็ได้ตามใจ แต่มันหมายความว่าเราต้องแบกรับความคาดหวังที่มากขึ้นไปอีก” อริญรดาสอนลูกชายในคืนที่พวกเขาต้

แสงสีทองของยามเช้าทอดยาวผ่านช่องเขาลงมายัง “หอศิลป์แห่งความทรงจำ” ในหุบเขาดอกไม้สีทอง ความเงียบสงบของป่าเขาไม่ได้ทำให้บ้านไม้หลังเก่าดูอ้างว้าง แต่กลับเต็มไปด้วยพลังแห่งการสืบทอด ‘น้องขวัญใจ’ ตื่นขึ้นมาพร้อมกับขลุ่ยไม้ในมือ แววตาของเขาในเช้านี้ดูเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของเด็กชายที่ตามหาปริศนาของพ่ออีกต่อไป แต่เป็นแววตาของ “ผู้รับช่วงต่อ” ที่เข้าใจถึงภาระอันงดงามที่พ่อทิ้งไว้ให้อริญรดานั่งอยู่บนระเบียง มองดูลูกชายที่กำลังฝึกเป่าขลุ่ยตามทำนองที่เขาค้นพบเมื่อคืนก่อน เสียงขลุ่ยไม้แผ่วเบาแต่กังวานไปทั่วหุบเขา ราวกับกำลังสื่อสารกับผืนป่า อริญรดารู้ดีว่าวันนี้จะเป็นวันที่สำคัญที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของพวกเขา เพราะหลังจากที่พวกเขาพบห้องทำงานของธงชัย สิ่งที่ยังเหลืออยู่คือ “พินัยกรรมแห่งจิตวิญญาณ” ที่พ่อไม่ได้เขียนไว้ในกระดาษ แต่ซ่อนไว้ในรอยแกะสลักไม้ทุกชิ้นในหอศิลป์แห่งนี้“แม่ครับ... พ่อไม่ได้แค่ทิ้งภาพวาดไว้ให้เราดูเฉย ๆ ใช่ไหมครับ?” ขวัญใจวางขลุ่ยลงแล้วเดินมานั่งข้างแม่ “พ่อกำลังบอกให้ผมรู้ว่า... งานศิลปะทุกชิ้น คือส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณที่พ่ออยากส่งต่อให้ผม”อริญรดายิ้มพร้อมกับหยิบสมุดบันท